Gym

“Ja, ja, ik kom al!”, mopperde Sarah, nadat de deurbel voor de tweede keer doordringend rinkelde.
Snel veegde ze haar benen droog en greep de half doorzichtige negligé die ze nonchalant, voordat ze in bad was gestapt, op een stoel naast de wastafel had geworpen. Met een geroutineerde beweging schoof ze het bijna gewichtloze kledingstuk over haar hoofd, stak haar armen door de ruime gaten en liet het daarna zijn eigen weg naar beneden vinden.
“Zeker weer van die Jehova's”, mompelde ze geërgerd, maar haar nieuwsgierigheid was sterker en ze liep naar de deur die op de overloop uitkwam. In een flits zag ze de zware donkerrode badjas hangen en even aarzelde ze. Aantrekken of niet?
“Dat ze doodvallen”, mopperde ze. “Ik zal die twee eens flink de stuipen op het lijf jagen. Dat is de derde keer al, deze maand. Ik begin er genoeg van te krijgen. Laat ze maar denken dat de wereld ten onder gaat. Met vrouwen die halfnaakt de voordeur openen. Om elf uur 's morgens!”
Sarah grinnikte bij de gedachte die twee verbaasde en daarna afkeurende gezichten voor de deur te zien als ze hun blikken over haar nauwelijks verhulde vormen zouden laten dwalen.
“Strontwijven!” schold Sarah zacht, terwijl ze op blote voeten in rappe cadans de trap afliep. Haar vrije borsten schokten lichtelijk pijnlijk op en neer en ze werd er opnieuw aan herinnerd dat ze door Moeder Natuur wel erg vorstelijk bedeeld was.
“Ik wed dat jullie amper twee keer per jaar in bad gaan”, sprak ze snel voor zich uit, terwijl ze de eerste stap op de koele tegels in de gang zette en een aangename schok ervoer. “Wat zal het stinken bij die gouden driehoeken van jullie. Om van die bruine kloof maar helemaal niet te spreken!”

Ze moest bijna hardop lachen om haar eigen grove taal. Heerlijk vond ze het, soms, om zichzelf helemaal te laten gaan. Niet dat ze geen weet had van de sociale omgangsvormen. Misschien wel niemand zoveel als Sarah. Anton had een heel goede positie bij een handelsfirma en vaak moest Sarah bij allerlei gelegenheden opdraven als de ideale echtgenote van een geslaagde sales manager. Ze kon in haar rol gloriëren, maar soms kreeg ze zelfs op zulke drukke enerverende momenten aanvechtingen om haar geheime gedachten de vrije loop te laten, vooral als ze een hele roedel van die krijtstrepen bij elkaar zag, geëscorteerd door hun mantelpakjes die hun uiterste best deden om interessant te zijn en blijk ervan probeerden te geven van de wegen der wereld op de hoogte te zijn.

Maar vooral als ze alleen was, in haar eigen huis meestal, genoot ze ervan hardop uit te spreken wat meestal in de diepste krochten van haar eigen hoofd verborgen bleef. Zoals nu.
Nog steeds grinnikend en glimlachend opende ze met een zwaai de voordeur en keek een paar seconden verbaasd in de ogen van de man die haar even verbaasd als zijzelf was aanstaarde, maar daarna zijn blik op scherp stelde, ondanks zijn verwarring en verlegenheid, en Sarah's maten en rondingen in enkele seconden voor de rest van zijn leven in zijn grijze bestand opsloeg.

Langer dan bij de rest bleef zijn blik rusten op de wazige donkere driehoek die als een fata morgana net boven de zoom van de lichtgroene négligé doorflinterde.
De man slikte een paar keer en sloeg zijn ogen op. Sarah zag dat zijn fiets, die hij met zijn linkerhand bij het stuur vasthield, twee grote tassen aan beide kanten van de bagagedrager had. Uit de opengeslagen tassen puilden enveloppen en pakjes.
“De post!” riep zij verrukt uit, zonder zich iets aan te trekken van de verwarde emoties die over het gezicht van de man gleden.
“Die belt altijd twee keer”, voegde zij er grijnzend aan toe.
Maar de grap was aan deze man niet besteed. Misschien als ze een mantelpakje had gedragen, in plaats van deze verwaarloosbare sluier. Maar Sarah had nu eenmaal geen mantelpakje en als ze er wel eentje had gehad zou ze het nooit in huis hebben gedragen.

Eindelijk lukte het de postbode, na drie keer zijn keel geschraapt te hebben, iets uit te brengen.
“Ik heb een pakje voor u”, zei hij met ietwat hese stem.
Zijn hoogrode kleur begon al wat te verminderen en hij poogde uit alle macht een glimlach op zijn gezicht te toveren. Hij haalde een paar keer diep adem en overhandigde Sarah een lang en smal pakje dat zij met een beheerste glimlach aannam.
“Een pakje?” zei ze verbaasd, maar ineens herinnerde zij zich de bestelling weer en deed er snel het zwijgen toe. Postbodes waren vaak zó nieuwsgierig en deze man was al genoeg in verwarring geraakt. Het had geen zin hem helemaal in verlegenheid te brengen. Andere mensen zaten waarschijnlijk ook nog op hun post te wachten.
“Ja, eentje maar”, zei de man met heldere stem, waarin plotseling enige brutaliteit doordrong. “Als het er twee waren geweest had ik het tweede tot morgen bewaard. Ik word niet iedere dag zo uitbundig aan de deur verwelkomd als nu.”
“Oké, bedankt”, zei Sarah op neutrale toon en deed de deur snel dicht, voordat de man kans had nog meer van zijn platte humor te etaleren.

Met snelle pas liep Sarah naar de keuken, pakte een schaar en knipte de stevige tape, die om het pakje zat, door. Ze sloeg de flappen open en zag het plastic doorzichtige doosje liggen.
Opgewonden haalde ze het uit het pakje en keek naar de twee lange gladde vormen die gebroederlijk naast elkaar in het doosje lagen. De ene was zeker eens zo dik als de ander, maar ze waren wel even lang. Roze, dat was de kleur. Heel licht gebogen naar boven toe.
Sarah opende het doosje en haalde de twee staven eruit. Aan de onderkant van de grootste hing een lange draad die uitmondde in een slank langwerpig plastic grijs doosje. Ze legde de attributen op tafel en staarde er even peinzend naar.
“Hm”, mompelde ze, “het heeft geen zin om te wachten tot Anton thuis komt van zijn werk. Tenslotte is het exclusief voor mij bedoeld. Hij mag er best bij zijn, maar het is en blijft voor mij. Ook al heeft hij er bijna twee dagen aan besteed om dat toestel daarboven om te bouwen.”
Ze pakte de twee staven met hun aanhang op en liep ermee naar boven. Naast de badkamer bevond zich de 'gym', zoals Anton die kamer noemde, nadat hij voor een kapitaal aan fitness toestellen had geïnstalleerd. Toestellen die er vooral toe dienden zijn eigen conditie op peil te houden, maar ook die van zijn vrouw, van wie hij vond dat ze op haar vijfendertigste wat te kortademig werd, waardoor de nachtelijke inspanningen haar zwaarder begonnen te vallen dan vijf jaar geleden.

Hoewel Anton zich dagelijks met steeds hetzelfde enthousiasme op zijn toestellen wierp vond Sarah het al snel beginnen te vervelen en kon zij het amper nog twee keer per week opbrengen op de hometrainer te stappen en een kilometertje of drie te fietsen.
Anton maakte er regelmatig stekelige opmerkingen over, maar die liet zij langs haar koude kleren afglijden. Ze vond het nu eenmaal een bespottelijk gezicht op die fiets te moeten zitten en als een bezetene rond te trappen, zonder een meter verder te komen. Bovendien had Anton aan drie muren ook nog manshoge spiegels bevestigd, iets wat voor Sarah nog schrijnender was, daar het bespottelijke van de hele situatie van drie kanten op haar af kwam. Ze had de hometrainer al omgedraaid, zodat hij met de voorkant naar de muur met de deur erin stond, maar vanuit haar ooghoeken bleef op die momenten haar verrukkelijk deinende achterkant, over het smalle zadel gezakt, haar aanstaren en verwijten dat er meer op aarde moest zijn dan een kille kouwe fiets die geen centimeter vooruit wilde.

Tot Anton zich op een dag, niet lang geleden, geheimzinnig en beladen met dozen en gereedschap in de 'gym' opsloot en haar verbood er ook maar één stap in te zetten, op straffe van een forse langdurige spanking die haar minstens een week zou noodzaken op haar buik te slapen.
Sarah begreep er niets van en hoe zij ook aandrong, Anton wilde niets zeggen en mompelde alleen maar: “Wacht maar af, jij”.
Op de derde dag riep hij haar 's avonds boven en hield de deur van de 'gym' wijd voor haar open en nodigde haar als een antieke cavalier zwierig uit binnen te komen.
Verbaasd keek Sarah rond en ontdekte niets wat Antons tweedaagse bezigheid zou kunnen verklaren.
“Kijk eens beter”, moedigde hij haar aan.
Sarah liep langzaam door de kamer, tussen de toestellen door en bleef tenslotte voor de hometrainer stil staan. Ja, toch. Er was iets veranderd. Het ding had een ander zadel gekregen. Niet meer dat smalle van eerst, maar een breed rond zadel, zoals van een grote motorfiets bijna. Alleen, dit zadel had in het midden en aan de achterkant een grote opening.
“Ga eens zitten”, zei Anton.
Gehoorzaam ging Sarah op het vreemde zadel zitten en voelde hoe haar billen weldadig in het met zacht leer beklede zadel wegzakten.
“En nu iets naar achteren schuiven”, beval haar man, terwijl hij iets door zijn knieën zakte en zijn hoofd boog, zodat hij van achteren onder het zadel kon kijken.
Sarah deed wat van haar gevraagd werd en voelde hoe haar billen vaneen weken.
“Wat is hiervan de bedoeling?” vroeg ze verwonderd. “Wil je misschien een tandem op maar één zadel. Dat zal een moeilijk kunstje worden, ventje.”
Anton lachte even en zei toen: “Kijk eens naar beneden, langs je rechter been.”
Sarah keek en merkte toen pas op dat er een tandwiel aan de trapas bevestigd was. Over het tandwiel liep een dunne ketting recht naar boven en vlak onder het zadel zag zij een platte dunne ronde schijf, waarachter de ketting verdween. Aan de buitenkant van de schijf zaten klemmen, maar waar het allemaal toe diende was Sarah niet duidelijk.
Dat zei ze ook tegen Anton, maar hij glimlachte en schudde meewarig zijn hoofd.
“Dit toestel was vooral voor jou bestemd”, zei hij op een theatrale toon. “Maar jij bent te lui en je zegt steeds niet te snappen wat je er nou toch aan hebt. Daarom ben ik aan de slag gegaan en heb ik bovendien een paar dagen geleden een bestelling bij een bedrijf in Amsterdam geplaatst. Morgen of overmorgen zal het wel binnenkomen en dan zul je meteen weten wat je ermee moet doen. Deze klemmen hier aan dat vliegwiel zitten er niet voor niets. Ik beloof je een gezellige en aangename rit en ik vermoed dat je voortaan niet meer zult klagen dat dit ding geen meter vooruit komt. Maar als het binnenkomt, wacht er dan mee tot ik thuis ben. Ik wil geen seconde van het spektakel missen.”

“Nou, de inwijding zul je toch moeten missen, Tonnetje”, mompelde Sarah, terwijl ze met de attributen de 'gym' inliep en meteen op haar knieën voor de hometrainer ging zitten.
Alsof ze dagelijks niets anders deed bevestigde Sarah de grootste staaf geroutineerd onder een van de klemmen aan de schijf onder het zadel. De tweede legde ze naast het toestel. Ze voelde een zindering door haar lichaam trekken.
“Eens kijken of deze de 'Tour de Chance' uitrijdt”, grinnikte ze en nam met een brede zwaai van haar linkerbeen plaats op het ruime zadel. De klem aan de ronde schijf stond op haar onderste stand en Sarah voelde met een lichte rilling de ronde vleeskleurige kop van de staaf langs de binnenkant van haar billen glijden. 'Schuren' eigenlijk, want het materiaal was droog en lichtelijk stroef.
Sarah ging iets naar achteren verzitten, voelde de kop tegen haar buitenste lustlippen schuren en begon heel lichte draaiende bewegingen te maken met haar billen. Een huivering trok door haar heen en ze voelde de lippen lichtjes gloeien bij iedere aanraking. De eerste sappen begonnen de binnenkant van de lippen te bevochtigen.
Voorzichtig reikte ze met haar tenen naar de trappers, drukte zich wat dieper in het zadel en gaf toen uiterst voorzichtig een tikje tegen de omhoog staande trapper.
“Aaah!” ontsnapte haar, toen ze de kop van de staaf iets naar boven voelde komen en zich met enige moeite, tussen het donkere struikgewas door, de ingang van haar magische grot voelde verkennen. “Ooh, Anton, wat heb je een duivelse geest”, bracht ze licht hijgend uit.
Ze gaf nog een tikje tegen de trapper. “De scout is al binnen”, mompelde ze. “Nu de hoofdtroepen nog.”
Drie minuten later snorden de trappers in een rustig tempo rond en kaatsten de aanmoedigingen tegen de spiegelwanden op. De 'Tour de Chance' was begonnen en de eerste col was met gemak genomen.
Pas toen de Pyreneeën opdoemden gunde Sarah zich een rustpauze om nieuwe krachten voor deze 'tour de force' op te kunnen doen.

Toen zij eindelijk weer op haar ferme zadel klom bevonden zich de twee staven stevig verankerd in de klemmen op de schijf en glommen Sarah's billen van de crème die zij rijkelijk ertussen gesmeerd had. “Allez, mon biqueueclette!” riep ze enthousiast, terwijl ze een begerige blik op de spiegels wierp en haar tenen ferm op de trappers plaatste. “Lourdes, j'arrivera!” riep ze vervolgens lachend uit, terwijl zij in gedachten het startschot gaf.

© Frans Tooten

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Gym

  1. 16 maart 2007 at 19:51

    En nog lachen ook, wat wil je meer?

  2. WB
    24 maart 2007 at 21:50

    Het apparaat zal wel knap in elkaar zitten maar het mist alle erotiek. De postbode had beter 2x kunnen bellen…

  3. 30 maart 2007 at 07:58

    leuk geschreven ! Zo'n hometrainer wil ik ook wel

Geef een reactie