Hannekes Godvrucht

'Verschenen in het kader van het thema van augustus 2012: Eroogst.'

 

“Gut, wat is dát nou,” sprak Hanneke. “Eroogst…  Het doet me denken aan Erogot, waar Lazarus Poepjes ooit heel vruchtbaar over schreef.”
Met een halfbegrijpende grijns keek ik de wilde vrouw aan, terwijl we daar in de weldadige warmte tussen de droge varens zaten.
“Tsja, Erogot. Hoe zat dat ook weer?”
“Nou,” sprak Hanneke. “Jij hebt toen de naam Erogod geopperd voor het Dorpje, om redenen van weet ik niet meer. Lazarus kwam toen in zijn bijdrage met 'Erogot', een even giftige als vruchtbare parasiet op graan, toch? Vervolgens heeft de redactie de naam Erogod in Erogot veranderd, terwijl dat helemaal niet de bedoeling van L. Poepjes was.”

“Wat een woorden in één keer uit jouw mond,” mompelde ik. “Zo ken ik je niet; je houdt het doorgaans korter.”
Hannekes ogen werden nog donkerder dan ze normaal zijn en toen voelde ik het al. Ze begon tegen me aan te schurken in die knisperende varenzooi van de South Downs. Haar vingers kropen begerig over mijn dijen.
“Korthouden, hé? In elk geval kan ik jou nog korthouden zoals vroeger.”
“Hm, daar ben je al aardig mee bezig.”

Hanneke liet me bruusk los en schudde haar duistere krullen. Toen pakte ze een apparaatje uit haar tas, terwijl ik, digibeet…
“Je weet toch nog wel van de Annalen van het Dorpje?”
“Ja, daar heb jij ook meeslepend geschreven.”
“Kan wel zijn, maar nu Lazarus! Moet je eens horen,” sprak ze. “Over dat gesprek in de trein naar Erogod:”
“…Erogod is geen stad. Meer een gehucht. Stelt u zich er niet te veel van voor…” zegt ze.
“Ik hoorde dat er alleen maar potten wonen.”
Weer dat lachje.
“Lesbiennes,” verbeter ik haastig.
“Jaja, ik weet wel wat potten zijn.”
“Gaat u er ook heen?”
Ze schudt haar hoofd.
“Niet dat ik denk dat u een pot bent hoor. Als u het wel bent ook goed. Het gaat me niets aan natuurlijk.”

Ik zweet meer dan goed voor me is. Met mijn vingertop doe ik mijn stropdas wat losser maar het helpt geen moer.
“Het komt door de hitte,” zeg ik terwijl de vrouw nog steeds ontspannen in de Opzij bladert.
“Wat komt door de hitte?”
“Dat ik zo zweet. Dat wij zo zweten, bedoel ik. U zweet ook nogal”.

“Lekker geschreven toch?” oppert Hanneke.
“Ja, onderhuids prikkelend,” beaam ik.
“Als je het prikkelend wilt kunnen we het ook tussen die stekelstruiken hogerop doen, 'Gorse' zoals ze dat hier noemen.”
“Nou nee, doe maar niet. Ik heb geen zin in een doornenkroon van boven of van onder. Dat weet jij ook wel vanuit de godvrucht, waar jij vanouds mee opgevoed bent, in de Eemvallei.”

Mijn laatste opmerking maakte Hanneke alleen maar geiler en verschrikkelijk goddeloos. Ze strekte zich naast me, klemde haar knieen om m'n rechter dijbeen. Haar hand gleed in mijn broek.

Het ging me te snel. 'k Probeerde tijd te rekken.
“Gaat het met mij net zoals met die wielrenmeid in die flits van je?”
“Dat weet ik nog niet, even zoeken. Geholpen,' heette het toch?” Ze ging weer recht zitten en begon te speuren met haar apparaatje. Maar hóe ze ook zocht op Eropodium…
“'k Heb het twee maanden geleden nog gelezen,” zei ik.

Hanneke foeterde. Ze probeerde links- of rechtsom, maar vond niets. Haar ogen werden nog donkerder.
'Verdomme…,' dacht ik. 'Maar ala, jullie hebben Hanneke nu alleen maar geiler gemaakt.'

Met een zucht gaf ze het op. Haar ogen gingen iets uit elkaar, een tikje scheel. “Muriël, je dacht het leidzaam te ervaren, zoals je het graag doet; ik denk nu van niet! Door jouw gelijm ben ik van gedachten veranderd.”

Hanneke strekte zich staande, machtig boven me uit. Toen liet ze de boel zakken, stroopte ze haar shirt op. Voor ik het besefte zat ze boven mij gezicht. Die wellustige kut kende ik nog niet vanuit deze positie. Ik had haar maar te bedienen. Het werd oogsten voor haar.

Het geile, ooit streng-christelijk opgevoede wijf torende boven me uit als een vorst. Ze trok mijn handen naar haar wat dwaas uiteenstaande borsten. Dan dwong ze met haar blik mijn tong en lippen. Haar ogen drongen in de mijne. Ze was van plan het lang te laten duren; het lukte haar.

Voor wie was de overwinning toen ze met een schrille kreet haar blik ten Hemel hief? Haar godvrucht werd de mijne.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  8 comments for “Hannekes Godvrucht

  1. 11 augustus 2012 at 18:30

    (sorry voor een enkel spel- of indelingsfoutje; ik kan er niets meer aan doen)

  2. 1 september 2012 at 01:16

    De sfeertekening is als vanouds. De erotiek wat boers, eerder dan godvruchtig. Dat kan mijn smaak zijn.

  3. 1 september 2012 at 16:37

    Hier ben je me toch echt kwijt Muriëlleke. Een erotisch moment die het toch ook weer niet is en daarna weer wel. Geschreven tegen de achtergrond van het eropodium verleden. Verwarrend.

  4. 4 september 2012 at 00:57

    Consequent gebruik van de ‘u’ en de ‘je’ tijdens het gesprek zou een aandachtspunt kunnen zijn.

  5. 5 september 2012 at 15:49

    (Dat gebruik van ‘u’, betrof enkel een citaat, Mark, een citaat dat Hanneke las uit het werk van Lazarus P.
    Daarmee blijkt wat ik hieronder schreef: mijn verhaalindeling was niet optimaal: ik had een witregel moeten laten en het citaat cursief moeten doen. Helaas, niets meer aan te veranderen. )

  6. 23 september 2012 at 12:09

    Helaas, verhaal maakt de belofte uit de titel niet echt waar. Las echt betere verhalen van je!

  7. 9 november 2012 at 17:29

    Een ietwat intern gerichte bijdrage van de niet aflatende biograaf van Erogot. Krijgt vast een plekje in de annalen van de oudheidkundige vereniging. En daar kan het er ook heet aan toe gaan!

  8. 13 november 2012 at 21:33

    Zes lezeers gaven dit verhaal samen 5,5 sterren. Dat levert een ledenstem van 1 ster op.

Geef een reactie