Hebbes!

Bekentenis één: ik ben met mijn stiefzusje onder de douche geweest. Het water stroomde en van zeep maakten we schuim. En daar bleef het niet bij… Megabangelijk gewoon!
Bekentenis twee: nog maar recent nam ik de pen ter hand met de bedoeling jou te beginnen, dagboek. Die ochtend na mijn eerste XTC-ervaring. Heb het altijd een beetje op afstand willen houden, die pilletjes. Maar dan, die avond, een uitbundige sfeer in fijn gezelschap, lekkere muziek – ach je weet wel.
XTC is een partydrug. Je wordt er zo… vrolijk van en het leven is een feest en iedereen zo vriendelijk en… Maar het stelt niets voor in vergelijking met wat ik nu beleefde. Zeg dat ik het gezegd heb.

Ja, en ik weet het, beste dagboek, dat ik je al een hele poos verwaarloos. Heb je jaren vrij nauwkeurig bijgehouden, ook al begon ik het na verloop van tijd als een puberale bezigheid te ervaren. Echt iets voor tieners, een niveau dat ik sinds kort officieel ontgroeid ben!
Maar, bedenk ik me dan, zijn er niet van die schrijvers, en grote namen zelfs, die er niet alleen eentje bijhouden maar ook nog eens publiceren?
In dat geval, lijkt me, getuigt het niet van onvolwassenheid als ik jou bij deze herstart. Zeker niet om je kond te doen over het meest fantastische wat ik tot nog toe in mijn leven beleefde. Dus vooruit dan maar!

Tot voor een jaar, Sarah woonde tot dan bij haar vader, had ik nauwelijks contact met haar.  Sinds hij verhuisd is naar Dubai ziet ze hem hooguit een keertje per jaar, wat toch altijd ongeveer een miljoen keer meer is dan ik de mijne. Want die heb ik dan ook nooit gekend.
‘Stiefzusje’, maar voor mij is Sarah helemaal niet ‘stief’, voor mij is ze mijn hele zus. Enfin, m’n zusje. Mijn kleine zus.
Hoewel ‘kleine’: zet dat kleine maar tussen aanhalingstekens (heb ik in de rapte al gedaan voor je) want nog maar vorig week vierde ze haar achttiende verjaardag.

Maar nu over vanmiddag. Bij het thuiskomen hoorde ik luide muziek, komende van de verdieping. Halverwege de trap wist ik dat het uit de badkamer kwam. Mamma kon het niet zijn, besefte ik, die zit nog tot 18 uur in haar boetiek.
De badkamer was voor de verandering nu eens niet afgesloten en toen ik de deur op een kier opende zag ik, zoals verwacht Sarah. Ik bleef even staan, keek hoe ze, vrolijk meezingend met de laatste van Coldplay, zich inzeepte. Ze stond gebogen, geconcentreerd op die ene zone, onder haar navel.
In die positie merkte ze niet hoe ik de badkamer binnensloop.
En toen, in een bevlieging, een beetje stoutmoedig ook door de paar alcoholische drankjes die ik in de stad nuttigde, besloot ik snel mijn kleren uit te trekken.
‘Hé!’ was ze een en al verbazing toen onverwacht de douchedeur open ging en ze mij in mijn nakie zag binnenstappen.
‘Wat doe je nu?’ piepte ze, met grote, verbaasde ogen toen ik me tegen haar duwde om onder de stralenbundel te komen.
Ik vond het eigenlijk amusant.
‘Ik ga je rug wassen’, zei ik, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Ik heb die dan ook gewassen. Maar ja, ook een rug eindigt wel eens, zowel vanboven als beneden, in een voor- en achterkant. En het geval wou dat ik op dat moment opgezadeld zat met vingers die zich overijverig en zonder het minste geduld begonnen te gedragen. Zonder dat ze iets in de weg werd gelegd, overigens.  Integendeel, toen ik haar hoofd tegen het mijne trok en mijn lippen op de hare perste was de verbazing geheel aan mijn zijde: door de zwoele, begerige en vooral wilde manier waarop ze met haar tong in mijn mond begon te dollen!

Jep, hebbes! triomfeerde het in me: mijn zusje is de mijne!

Het moet wel zijn dat we het geil zijn meegekregen hebben van mama. Zoals je die bij momenten, als haar vriend weer eens blijft slapen, op haar kamer hoort tekeer gaan! Gekreun en onvervalst geschreeuw. Soms zelfs zo erg dat het niet normaal meer is. Effectief gênant, gewoonweg.
Maar goed, ik begrijp haar wel een beetje. In het begin let je natuurlijk daarop, zeker als je weet dat je kinderen thuis zijn. En ik kan er ook inkomen dat na een poos, als je door het lint gaat, iets als een buitenwereld eenvoudigweg niet meer bestaat.
Ik begrijp haar wel een beetje, schreef ik al, wat niet wegneemt dat ik het er moeilijk mee blijf hebben. Je mama is én blijft per slot van rekening je mama en dat pikant hoorspel past nu eenmaal niet in het plaatje.

Maar nog even over Sarah, over ons gezamenlijk stortbad. Op bepaald moment stonden we zo heet als de hel.
Jezus, wat klinkt dit goor nu ik dat zo herlees. Maar hoe moet ik het anders zeggen, ik vertel toch alleen maar de waarheid. Dat we opgewonden waren, hijgend en tegen elkaar schurend? De tong in elkaars oorschelp ronddraaiend. Vol wellust. Zoiets?
Wat anders zeggen dan? Misschien nóg beter bij mijn mond passend zijn die goddelijke lipjes, daar beneden tussen die zachte dijen. Ze heeft een gladgeschoren poesje. Al een poosje. Ik heb dat, natuurlijk, al eens gezien (wat dacht je), maar nooit zoals nu, zo dichtbij! Met mijn neus erop, én erin. Wat mooi toch, en hoe lekker ook om te likken. Geen gedoe met haartjes in je mond.

Hoewel ik helemaal geen NASA-deskundige ben, kan je toch stellen dat ik klaar kwam als een raket, enkele seconden voor dat zij haar orgasme beleefde. Geen slechte timing, dunkt me, zeker niet voor een eerste keer samen!
Ik denk (ik denk teveel, denk ik – ik weet het) dat ik giftig ben. Ik ben fosfor, zij de vlam.
Maar goed dat we onder de douche stonden, anders hadden we over het gehele lichaam brandwonden opgelopen, zo intens was het. Om je maar enig idee te geven: toen ik geknield haar perzikje zat te verwennen, ging ik, stout en gedreven dat ik nu eenmaal ben, op bepaald moment met een ingezeepte vinger in haar aarsje. Keineig! Je moest haar voelen trillen op haar benen, je moest horen hoe haar adem eerst snokte waarna ze dan zwaar aan het hijgen ging. Nee, die vinger had ze niet verwacht, maar ik wil mijn zusje simpelweg overal voelen, in welk gaatje dan ook.
Ik weet het, ik ben poepknetter.

Ik dus als eerste op mijn knieën, en dan was het haar beurt om – enfin, ik zal maar niet verder uitweiden, zeker: je weet wel wat er zo allemaal gebeurt als twee mensen elkaar begeren. Het was effenaf zinnenstrelend. En dan heb ik het niet zozeer over de woordcombinaties die ik hier neergepend heb.

Ze is een beeldschone meid, zelfs een blinde voelt dat. Hoeveel jongens wel niet scherp lopen voor haar: ik zou ze niet te eten willen geven.  Maar nu ze is de mijne! Uitroepteken.
Vorig week nog op haar feestje: dat die gasten niet beseften hoe idioot het wel niet was het kwijl uit hun smoelen te zien druppelen. Pfff, stelletje sukkels.
Ze is, nu ik erover nadenk, zowat hét vleesgeworden cliché: blond (mooie lange haren!), perfect figuurtje, knap. Cool!

Soms denk ik dat ik gek ben. Geschift. En dat ben ik uiteindelijk ook wel: geschift van haar!
Pure tintelpoëzie is ze.

Nu ik dit allemaal neerpen word ik weer zo hitsig als ik weet niet wat. Ja dagboek, ik kan nu wel raden wat je denkt dat ik denk, maar helaas: ze is naar de balletles. Net voor ze vertrok kwam ze me hier op mijn kamer nog even opzoeken om dada te zeggen. Om me te op te biechten hoe zielsveel ze wel niet van me houdt. En om me vervolgens helemaal van mijn sokkel te blazen met de stomende manier waarop ze me plots een tong draaide. Mijn hitsigheid mag er zijn maar, en al schrijf ik dit met lange vingers, dient duidelijk het loodje te leggen voor dat stuwmotortje van haar. En ik die dacht dat ik al een heet geval was…

Mijn badjas hangt open, mijn onderbroekje is een beetje omlaag getrokken. Ik heb mijn ogen een tiental seconden stevig dichtgeknepen, me vervolgens diep geconcentreerd en in een soort van schietgebedje een vijftal keren de wens geuit dat ze zou verschijnen, geknield zittend tussen mijn dijen. Maar opnieuw mijn ogen openend, bleek de ruimte onder mijn werktafel, op mijn benen en pantoffels na, nog altijd even leeg.
Ze is dus naar de balletles. Ballet, dat uitgevonden is om de sierlijke zwaan die in haar verscholen zit een vijver te geven. Ik moet er niet aan denken hoe ze er nu bijstaat, in die nauwsluitende tutu van haar. Rillingen.
Dus waarde dagboek, wees begripvol dat ik af en toe wat trager schrijf. Het jezelf behelpen met de vingertjes, ken je dat tovertrukje? Wreed zottekes, maar wat wil je?

Dagboek, het blijft onder ons hé: het supergeheim van ons drietjes. Want waar ik pertinent zeker van ben is dat mama, mocht ze er ooit achter komen, het allerminst zou toejuichen. Gelukkig is ze te tenger om me eigenhandig de nek om te draaien.

Sarah Sarah Sarah… Ze laat mijn hart tochten, bespeelt de pianotoetsen in mijn hoofd. Danst als een ballerina in de balletzaal van mijn onderbuik. Ik beeld me in hoe elegant ze nu staat te pirouetteren. Mmm met die prachtige tieten van haar. Ze heeft een 75b, goed strak, een lekker handjevol. Ik ben, eerlijk gezegd, altijd al wat jaloers geweest.
Ik heb een a, de a van de ai van pijn. Is het dan niet normaal om aan een vergroting te denken?
‘Laure, ben je weer daar met je siliconen, die gaan na een poos lekken en bovendien krijg je er kanker van’, zaagt mama altijd weer als ik het erover heb.
Heeft zij goed praten, met die c van haar. Moeders!

© giel

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Hebbes!

  1. 16 april 2008 at 10:07

    erg rommelig verhaal.vindt het persoonlijk niet echt prettig lezen.geen hoge waardering dus

  2. WB
    25 april 2008 at 16:03

    Het spreekwoord luidt geloof ik dat iets 'oude wijn in nieuwe zakken' is. Dat is bij wijn misschien wel fijn maar bij verhalen vind ik dat minder. Ik blijf dus bij mijn vorige beoordeling.

  3. 25 april 2008 at 16:29

    Giel is een geweldige schrijver, maar dit thema ligt me niet zo. Jammer, want het is opnieuw goed geschreven.

  4. 26 april 2008 at 13:26

    De setup is origeneel en het is, zoals we intussen van Giel gewend zijn, goed en geil uitgewerkt. De beschrijving van de hebzucht en de passie die de seks drijven tillen het verhaal uit boven de middenmoot.
    Noot:
    Dat het een relatie met een 'stiefzusje' betreft kan licht aanleiding geven tot verwarring. Lezers kunnen denken dat de meisjes kinderen van dezelfde moeder zijn, en dan gaan er allerlei emoties spelen die met de appreciatie van het verhaal zelf niets te maken hebben. 'Kind uit het vorig huwelijk van mijn stiefvader' of zo ware beter en duidelijker geweest.

  5. 30 april 2008 at 15:09

    Verhaal met kop, zonder staart. Wel oprecht. In een zwabberende stijl geschreven, als een heuse impulsieve dagboekaantekening. Maar of het daardoor lezenswaardig is? Mag blijven, mag weg. Half sterretje.

Geef een reactie