Heerlijk thuis komen

De storm smeet het kleine huurvliegtuig heen weer. Binnenin, maar hoog van alles, dacht Angelique aan haar huis. Haar eindbestemming, de plek waar ze altijd weer terugkomt. Ze zucht. Is moe. Het was weer een heel avontuur, dat met de turbulentie van nu nog even aanhoudt. Slingerend en schuddend weet het vliegtuig uiteindelijk toch op vliegveld Zestienhoven in Rotterdam te landen. Angelique zou een paar dagen thuis in Hillegersberg Zuid blijven. In haar luxe villa aan de plas. Met alle gemakken van dien. Het terras, de tuin, de omheining. Ze voelt zich er veilig en comfortabel. Loopt regelmatig bloot rond in tuin en serre. De woning ligt aan een drukke straat en heeft een rustige achterkant. Twee werelden van verschil. Haar villa vangt veel licht en verleidt haar bij terugkomst van haar zakentrips elke keer weer.

“Je auto staat voor”, laat Philip haar personal assistent weten. “Wil je zelf rijden? Het onweert.”
“ Ja, het is maar een klein stukje”, antwoordt Angelique. Niet veel later rijdt ze de Randstadrail bij de Melanchtonweg onder door en de Kleiweg af richting huis. De regelmatige cadans van de ruitenwissers doen de gedachten van Angelique op deze onstuimige dag wegdwalen. Opletten dat ze niet de sloot inrijdt. Ze schudt met haar hoofd om wakker te blijven. Nog vijf minuten, dan draait ze de oprit van haar stulpje op. Het grind knarst. Alsof het was afgesproken stopt het noodweer wanneer ze de deur opendraait. Binnen.

Haar mantel ploft neer op de stoel in de gang. De koffer blijft aan de voet van de trap staan. Ramen gaan op een kier. Ze knipt lichten aan. Haar huis ontwaakt, diep in de avond. De frisse aroma van het toilet is welkom. Ze zweet. Voelt zich klam. Een verkwikkende douche zal haar goed doen, weet ze. Vanuit de gang ruikt ze geuren boven. Kaarsen. Zou het zo zijn? Een verrassing. Ze loopt behoedzaam de ronde, lange trap op. Een gestalte doemt uit het donker van de bovenloop op. Daar staat hij. Trotse, rechte schouders. Gekleed in simpele broek en T-shirt. Blootvoets lopen ze beiden naar de slaapkamer. Zijn hand in de hare. Nog geen woord gewisseld. Gebiologeerd kijkt Angelique naar zijn kaaklijn. Ze laat zich meevoeren door zijn vastberadenheid. Zijn ferme pas. Het satijnen dekbed van haar grote bed doemt op. Ze houdt haar adem in. Wil vertellen over haar avontuur in het buitenland. Vragen hoe het met hem gaat, maar een eerste kus beneemt haar de adem.

Hij heeft de open haard aangezet. Vuur flikkert omhoog. Zijn huid is koel en droog. Hij duwt haar zacht dwingend op bed. Ontdoet haar van haar bovenkleding en haar strakke leren broek. Haar hakken overleven de subtiele val niet en blijven voor het bed in een vreemde houding liggen. Ze trekt zijn shirt uit en hem als een deken over zich heen. Dit heeft ze gemist. Zijn geborgenheid. De vurige hunkering. Zijn handen spelen met haar slipje om deze niet veel later langs haar ranke benen uit te vleien. Angelique’s handen dralen rond haar eigen heupen. Ze is opgewonden. Van het woordeloze liefdesspel, van het bijzondere welkom in haar eigen huis, van zijn aanrakingen. Zijn handen omvatten haar enkel. Spreiden zachtjes haar benen. Ze is naakt. Hij nog niet. Zijn hardheid verborgen in onnatuurlijk textiel. Hij plaagt. Houdt haar handen weg van zijn onderlichaam in Egyptische kantoenen boxer. Ze grijpt. Stoeit. Kan er niet bij. Lippen zoeken lippen en vinden die wel. Vlinderzacht strijken ze langs elkaar. De focus blijft daar. Soepel en moeiteloos vleit ze zich tegen hem aan. Zijn harige borstkast. Andere afleidingstactieken. Zijn mooi gevormde vingers die haar verkennen en verdwijnen in haar diepe poel. Ze sopt. In en uit, gaan die vingers. Hij vingerneukt haar vrouwelijke goot heerlijk licht, maar toch heftig. Haar ademhaling stokt. Ze komt bijna klaar en hij maakt van de gelegenheid gebruik zich te ontdoen van zijn laatste restje kleding.

Opnieuw in elkaars armen. Samen naakt. Vingertoppen over elke welving. Borst, heup, bil, schouder, knie, lip, neus, mond. Hongerige zoenen. Wilder. Tongen worstelen terwijl het vuur op de achtergrond knispert. Zo dichtbij, maar toch ver weg. Frustratie neemt de overhand bij Angelique. Ze moet hem in zich hebben. Bezit van hem nemen. Opgekropte nood. Haar hand verdwijnt tussen hun twee lichamen. Op verkenningstocht. Ze vindt en omsluit met een stevige greep zijn erectie. Wat hard. Haar fluwelen binnenkant hunkert er zo naar. O tegenstrijdigheid. Haar heupen stoten omhoog. Richting hem.

Haar spieren trekken samen, ze plet haar bovenlichaam met tepels als vurige kooltje tegen de zijne. Ze is verhit en wil maar één ding: samensmelten. Met langzame stootjes komt hij dichterbij. Dan een vloeiende, krachtige beweging. In die hunkering ontvangt ze hem en hij kan niets anders dan verlicht zuchten. Zijn onderlichaam neemt zijn brein over. De cadans van ruitenwissers van zojuist wordt een allesverzengende cadans nu. O hemel. Ze voelt zijn harde ribbenkast. Bij elke stoot komt ze hem tegemoet. Benen omstrengelen zijn kont. Zijn ruggengraat welft bij elke slag. Zijn erectie is harder dan de Euromast. Dichtgeknoopte ogen. Verrukking. Heupen deinen gelijktijdig op en neer. Bereiken de grenzen van ongebreidelde hartstocht. Krachtiger. Sneller. Angelique ligt hard te kreunen en doet haar uiterste best om haar hoogtepunt opnieuw uit te stellen. Het lukt haar maar even. Haar sensatieniveau stijgt met de seconde. Alles om haar heen verdampt in een gek soort vergetelheid.

Ze dwaalt weg. Een uur geleden ondervond ze turbulentie, nu een seksuele climax waar geen wind tegenop kan. Ze baden in het zweet. Rillingen over hun lichamen, terwijl hun onderlichamen een eigen –goddeloos- leven lijken te leiden. Waar is ze? Waar gaat ze naar toe? Dan een knal. Een druk. Een alles overstijgend gevoel. Ze komt klaar en voelt haar minnaar, de man, zich bevrijden van zijn liefdessap diep in haar. Met een rauwe kreet.

Opeens wist ze het weer. Ze is thuis. In Rotterdam. Rauwe werkstad. Waar ze zo graag naar terugkeert. Als tegengewicht aan haar glamourwerk in het buitenland. Naast haar ligt hij. Haar wettige echtgenoot, langzaam van haar afrollend en haar toefluisterend, zijn eerste woordjes deze avond: “Welkom thuis, lieverd.”

Truus Ambrechts

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Heerlijk thuis komen

  1. 4 maart 2014 at 09:30

    Ik vind dit een mooie sfeertekening, Truus! Het contrast van een luxe zakenleven en een ruwe-bolstertype dat thuis op je wacht is mooi vervlochten met Rotterdam. Pas echter een beetje op met je té ver laten voeren in dat opzicht: "Zijn erectie is harder dan de Euromast" werkt voor mij in zo’n sfeer namelijk absoluut niet, en ik kan me voorstellen dat ik daarin niet de enige ben. Verder lof voor een mooi verbeeld miniatuurtje met lekkere erotiek.

  2. 20 maart 2014 at 14:08

    Een mooi en lief geschreven verhaal. Zo wil je thuis komen.

  3. 30 maart 2014 at 14:32

    Simpel, recht toe recht aan, en daarmee een prima verhaal.

  4. 30 maart 2014 at 16:11

    Vijf lezers gaven dit verhaal samen 10,5 sterren. Een ledenstem van twee sterren dus.

  5. 18 september 2015 at 18:22

    Af en toe een incomplete zin, of zelfs een enkel woord, vindt ik geen enkel probleem. Maar dit zijn er wel er veel. Ik vind het niet erg geslaagd. Diverse woordvindingen (o.a. dichtgeknoopte ogen) mogen dan origineel zijn, ze doen krampachtig aan en leiden de aandacht af van het verhaal. Blijf dicht bij jezelf en kies geen woordcombinaties die je in andere omstandigheden ook niet zou gebruiken.
    Overigens is er inhoudelijk niks mis met dit verhaal.

Geef een reactie