Herfstzin

Verhaal van het jaar 2006 

“Ja nee zeg, laat nou effies. Moet je kijken meid en luisteren: ganzen in de lucht, groenlingen in de struiken en…”

Sanne struikelde over haar woorden.

Ze was van markten thuis, maar net te veel onzeker-verrast door mijn aanrakinkjes voordien. Ze vluchtte in de herftse natuur.

Sanne werd gered; we werden gered.

“Sstt… Kijk nou!”

“Ojee, laat ze maar!”

“Nee, laten we kijken, ssstt…”

Twee brugpiepertjes waren ook deze natuur ingegaan.

Ze bleken beland in een prille herfstbronst, want ergens moet je toch wat als de hormoontjes…

Wat moet je als mooie meisjes je zo op het gemoed werken, je niet goed weet, en dan die hormoontjes…

Van achter het riet lazen we hun lippen.

“Durf je dat echt dan?”

“Misschien, maar…”

Een gulpje ging bibberig open.

Een hoofd met zacht-huivend haar boog, aarzelde.

In gedachten zag ik het stokje oprichten en weer neerdalen in onzekerheid. Maar het leek er op dat het stoere stokje bleef staan. Voorzichtige lippen tuitten, proefden onwennig aan de zilte smaak en toen toch…

Het jongetje dat het overkwam keek met verbazing omhoog, voelde iets zoals hij het nog nooit gevoeld had. Even leek hij het nog af te weren, maar Lieve Heer, hij liet het, streelde schichtig en onwennig door de lokken van zijn vriendje toen het o zo snel al kwam, z'n knieen in heerlijke ellende tegen elkaar knotsten.

De ganzen gakten boven het hoofd van de jochies toen ze zwijgend de biezen pakten, want ja, het was lekker spannend, maar ook wel een beetje raar toch…

Sanne had ondertussen vurig aan mijn tietjes gezeten terwijl ik het nauwelijks merkte, en zo hoort het ook bij zoiets liefs.

“Heb jij het wel eens met iemand gedaan, heel vroeger in de natuur?”

“Eh, niet echt”, aarzelde ik. “'k Was wel 'ns spannend met een vriendinnetje, maar het kwam er toen niet echt van.”

Met dat antwoord merkte ik dat ik onverbiddelijk verloren was, achter die rietberm. Shit, wat voelde Sannes hand heerlijk koel-koud onder mijn bloesje.

Ik huiverde van guur- en geilheid. “Heb jij dan wel eens toen…?”

“ja, maar dat kwam er toen ook niet echt van.”

Kolere, wat was het koud, maar wat voelde het lekker toen Sannes krullen mijn borsten streelden, haar lippen zich trillend om mijn tepels sloten. Sanne was eerst onzeker van zichzelf, maar door die jochies…

Een knoop sprong open. Mijn navelpiercing voorbij tastte haar hand, langs het zorgvuldig bijgeschoren bermpje naar beneden. Sanne opende bijna onmerkbaar haar eigen broek, liet de andere hand sidderend glijden naar haarzelf.

Ik zag haar huivend hoofd net zoals dat jochie daarnet, en ik voelde…Oohhh! Ik zag haar kont stuipend omhoog komen. Net als hij wilde ik vol verbazing omhoog kijken toen ik het heerlijkste voelde aankomen. Maar ik keek naar Sannes extase. Het voelde alsof mijn clit als een klein stijf piemeltje omhoog kronkelde toen haar tong naar binnen schoot. Ik streelde niet door Sannes haar toen het kwam, ik greep als bezeten in haar wellustige krullen, terwijl haar hete tong pookte.

Een V-vorm van ganzengak boven me klonk plotseling steriel en impotent. “Hier gebeurt het! Godsamme, hier, op de vaste aarde!” Een woeste gil ontschoot me.

Sanne steeg op, kwam als een stier over me heen en naaide me. Haar muskusgeur had ze misschien wel voorbereid, die kreeg ik cadeau bij deze superbeurt. Herst is het! Herfst!

Godverdomme, begon ik na afloop nog een half potje te janken ook. Maar ja… We deden onze knoopjes dicht en liepen terug. De groenlingen schaterden in het riet, de zon daalde. We huiverden tegen elkaar aan. Best wel een beetje raar toch…

Muriel

 

 

 

 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  7 comments for “Herfstzin

  1. 14 november 2006 at 20:25

    Meesterlijk!

  2. 15 november 2006 at 16:02

    Een stijl die ik uit duizenden herken, een parel van Eropodium

  3. 22 november 2006 at 00:01

    Leuk. Apart. Voel me een beetje een voyeur.

  4. WB
    22 november 2006 at 21:49

    Pure Poëzie!

  5. 27 november 2006 at 19:03

    Muriël op haar best

  6. 28 november 2006 at 18:42

    Alhoewel ik niet helemaal "weg" ben van de stijl, speelt de schrijver creatief met taal en dat verdient lof, dus toch 2 sterren voor deze poëtische evocatie.

  7. 5 september 2010 at 09:24

    Dit is ongehoord knap gedaan. De woordkeuze die de onzekerheid vertelt. Geweldig.

Geef een reactie