Herinneringen

Tegennatuurlijk was het zeker niet, en zondig of verdorven? Het was eerder een gevoel alsof ik thuiskwam, alsof ik me eindelijk kon ontspannen na een lange dag hard werken, een gevoel alsof alles van me afgleed en ik wegzweefde in een droom waarin ik eindelijk, na al die tijd, de prins op het witte paard tegenkwam, en heel langzaam zag veranderen in een prinses.

Tegennatuurlijk en zondig? Dat hadden ze me altijd gezegd. Nooit met zoveel woorden, natuurlijk, want zoveel werd er niet gepraat bij ons thuis, en zeker niet over dat onderwerp. Ik kom uit een klein dorp, waar alles twintig jaar later gebeurde en de kerk en het fatsoen nog het hele leven beheersten. Je kunt het je nu niet meer voorstellen, terwijl het niet eens zo lang geleden is. Zondig en verdorven? Jezelf ontdekken en de liefde vinden, zomaar, als een onverwacht cadeau op een stralende zomerdag?

Maar toch, toen het eenmaal zo ver kwam, toen we allebei naakt waren en er geen weg terug meer was, hoorde ik weer de echo van die woorden: zondig, verdorven, tegennatuurlijk. Ik had ze voor het eerst gehoord toen ik een meisje van twaalf was, in onze kleine kerk, uit de mond van onze strenge dominee. En 's avonds in bed had ik erom gehuild. Ik begreep toen niet eens waarom.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Ik had een leuke jeugd, met lieve ouders (ondanks hun strikte geloof) en een gezellige kleine dorpsschool, waar twee heel goede leraressen ons klaarstoomden voor het vervolgonderwijs. In mijn geval was dat een christelijke scholengemeenschap in de “grote stad”, dertien kilometer fietsen bij ons vandaan. Ik reed iedere dag op en neer met een stel andere jongens en meisjes uit ons dorp, zes in totaal, die naar dezelfde school gingen. We waren een hecht groepje; we kenden elkaar immers al vanaf de eerste klas van de basisschool. En fietsen vond ik heerlijk, in weer en wind. Het was een kans om mijn overtollige lichamelijke energie kwijt te raken, want ik was een onrustig kind, zoals mijn ouders regelmatig riepen. Mijn twee jaar oudere broer was veel rustiger en minder aan stemmingswisselingen onderhevig, zoals ik. Zelf wist ik niet eens waarom ik zo ongedurig en vaak ongelukkig was. De puberteit, natuurlijk. Het antwoord op alle vragen.

Ik kreeg ook mijn eerste vriendje, een van de jongens uit het vaste fietsclubje. Ik vond die aandacht wel leuk, en ik wilde er graag bij horen, net als de andere meiden, maar verder zei het me niet veel. Al mijn vreugde, verdriet en emotie deelde ik met mijn vriendinnen. Mijn nieuwe, onbeholpen vriendje was niet veel meer dan een trofee en een makkelijke begeleider van en naar de schoolfeestjes en andere fuiven (voor zover ik daar naartoe mocht). Toch voelde ik me veilig binnen dat kleine groepje, en toen ik het uitraakte met mijn eerste vriendje, stond nummer twee al klaar, ook binnen dat clubje. Achteraf moet het allemaal heel onschuldig zijn geweest, want het gaf niet eens spanningen tussen die jochies.

Hoe oud was ik toen? Vijftien, zestien. En nog steeds was ik ongedurig, en soms flitsten er dingen door mijn hoofd waar ik helemaal niet aan wilde denken. Ik had immers een vast toekomstbeeld. Een van die vriendjes zou ooit de ware zijn, en na een studie en een paar jaar werken zouden we trouwen, kinderen krijgen en een blij en gelukkig leven leiden in Gods vaste hand.

Hoe kon ik vermoeden dat juist die verontrustende gedachten misschien wel van God afkomstig waren? En dat God heel goed een lieve, wijze vrouw kon zijn, met een begrijpende glimlach en een groot hart dat ieder mens het hare gunde?

Hoe dan ook. O, natuurlijk werd er gevreeën. Ik vond het wel leuk dat mijn vriendjes er zo triomfantelijk over waren (voor mijn eerste en tweede vriendje was het allebei hun eerste keer), maar zelf deed het me niet zoveel. De meesten van mijn vriendinnen waren ook niet zo enthousiast over hun ervaringen, dus ik zocht er verder niets achter.

Ik was heel braaf in vijf jaar klaar met school en moest toen iets gaan studeren. Vanuit mijn achtergrond werd dat theologie. Dat is een zware studie, en bovendien nam mijn twijfel steeds meer toe. Lam excuus, natuurlijk, maar na twee jaar kapte ik ermee, tot groot verdriet van thuis.

Misschien als reactie, of als een soort schild tegen de kritiek op mijn slappe houding (“Waarom zet je nou niet even door?”) wierp ik me in de armen van mijn toenmalige vriendje en zocht zo snel als ik kon een baan. Ik had het helemaal gehad met studeren, en ook met die hele kerkelijke heisa van thuis. Binnen een halfjaar had ik een leuke baan in een grote stad in het oosten. Plus een flatje. Plus trouwplannen. Nog een half jaar later was ik getrouwd. Niets is zo geschikt om de familiebanden aan te halen als een bruiloft, dus gelukkig kwam de verhouding met thuis weer helemaal goed. Ze vonden het jammer van mijn studie. Nou ja, niets aan te doen.

Maar de volgende hindernis doemde alweer op aan de horizon. Of ik nog lang bleef werken? En of we niet te lang wilden wachten met kinderen, want te oude ouders is niet leuk. En áls de kleine kwam, moest ik toch wel een paar jaar stoppen met werken. Bekende verhalen (of misschien steeds minder bekend, wie weet).

Eén probleem. Ik wilde geen kinderen. Nog niet en in de afzienbare toekomst evenmin. Wat betekende dat? Dat ik mijn werk leuk vond? Ja. Dat ik mijn vrijheid wilde? Absoluut. Dat ik twijfelde aan de fundamenten van mijn huwelijk? Mmmmm, zou kunnen. Zo snel al? Tsja….

Ik werkte als assistente publiciteit bij een groot adviesbureau en had een leuke baas, die helaas na driekwart jaar een aanbod van een ministerie kreeg dat meer prestige en geld betekende. Met lede ogen zagen we hem allemaal vertrekken. Zijn opvolger was een vrouw, die Yvonne heette en vierenveertig jaar was. Meer wist ik niet, want ik was niet hoog genoeg om bij de sollicitatieprocedure betrokken te zijn geweest.

Eén ding weet ik nog wel. De datum waarop ze haar opwachting maakte. Dat was op 23 september. En ik weet nog iets. De eerste keer dat ik in haar ogen keek. Daarna wist ik geloof ik vier weken lang helemaal niets meer. Wat heb ik in godsnaam aan zo'n pr-assistente, moet ze hebben gedacht. Ze moest alles drie keer tegen me zeggen, en als ik iets terug zei, struikelde ik half over mijn woorden.

Mijn wereld stond op zijn kop. Niet zozeer door haar, maar door wat ik over mezelf had ontdekt. Het was een rillend, goddelijk, afschuwelijk, onthullend besef. Ik kwam niet uit de kast, nee, ik donderde meteen vier verdiepingen naar beneden. Nou ja, de kast…. Ik wist niet eens dat ik er in had gezeten. En ik praatte er met niemand over. Geen mens die het wist. Behalve Yvonne. Want zij wist het. Zij keek ook in míjn ogen. En zo nu en dan lachte ze, een beetje plagend. En één keer zei ze er iets over: “Ik hoor het wel als je eraan toe bent….” Weer met dat plagerige lachje, maar ook met een belofte. Een bevestiging. Ik was in elk geval niet zo schijnheilig om tegen haar te zeggen: “Wat bedoel je?”

Ik was haar dankbaar dat ze me de rust en alle tijd gunde om aan mijn eigen gevoelens te wennen en een normale werkrelatie met haar op te bouwen voordat er andere dingen in het spel kwamen. Ze vroeg regelmatig naar dingen uit mijn privé-leven en vertelde me ook het een en ander over zichzelf. Ze kwam pas uit een relatie, ze was verhuisd om een nieuw leven te beginnen en deze baan sloot goed aan op haar ervaring bij een grote krant.

Pas na een week of vijf vroeg ze: “Is dit je eerste keer?” Weer hoefde ze niet uit te leggen wat ze bedoelde. Ik knikte. We zaten aan een tafeltje in de kantine voor een late lunch. Het was rustig en we konden ongestoord praten.

“Ja,” zei ik. “Ik had altijd wel goede vriendinnen met wie ik heel close was. Ik denk er nu veel over na. Maar ik heb nooit dat andere gevoel gehad. Dat is totaal nieuw.”

“Die indruk had ik al, ja,” zei ze grijnzend. “Je moet me wel achterlijk vinden! Ik ben vijfentwintig. Hoe kan je zoiets niet weten van jezelf?”

“Sommige mensen komen er nooit achter,” vond Yvonne. “Soms moet je iemand tegenkomen om het te ontdekken.”

Ik besloot er niet omheen te draaien. “Is het…. is het wederzijds?” vroeg ik.

“Natuurlijk,” antwoordde Yvonne zacht. “Als dat niet zo was, zou je niets aan me hebben gemerkt.”

Yvonne was vierenveertig, zoals gezegd. Ze had kortgeknipt donkerblond haar, grote grijze ogen achter een bril met een donker montuur en kleine ronde glazen. Ze was iets langer dan ik, bijna een meter tachtig, en goed in conditie, met lange benen, strakke billen en kleine, stevige borsten. Zelf ben ik wat molliger, een meter vijfenzeventig, met sproeten, donker krullend haar en groene ogen. In die tijd hoefde ik nog niet aan mijn conditie te werken; dat is tegenwoordig wel anders. Het bleef een tijdje stil. Doordat ze me de tijd had gegund, was ik nu niet meer zo zenuwachtig als ik in het begin zou zijn geweest. Ik wist ook wat er komen ging. Yvonne keek op.

“Ik zou het leuk vinden als je eens bij me langs kwam,” zei ze.

“Heel graag,” zei ik. Stom antwoord. En toen: “Wanneer?”

“Wat mij betreft vanavond,” zei ze. Het was vrijdag. “Of morgenavond. Wanneer je tijd hebt.”

“Vanavond is goed,” zei ik meteen. (Ik had me juist voorgenomen om niet te gretig te lijken.)

“Ik moet je wel één ding zeggen,” zei ze. “Ik ken je privé-situatie. Als…. als dit verder gaat, zul je moeten liegen en bedriegen. Of meteen open kaart spelen thuis.” Ik staarde naar het tafeltje.

“Liegen en bedriegen,” zei ik. “Open kaart is uitgesloten. Jammer genoeg.” En dat meende ik. Ik voelde me echt een verraadster, maar ik wist dat ik de eerste stap ging zetten op een weg waarop geen terugkeer mogelijk was.

Toen we opstonden van het tafeltje, voelde ik Yvonnes hand op mijn schouder. Langer dan gebruikelijk was tussen een chef en haar assistente.

's Middags had ik vrij. Ik ging nog even de stad in om te winkelen, en kocht nieuw ondergoed – een beter bewijs kon je niet hebben, dacht ik wat cynisch. Thuisgekomen lag ik een hele tijd in bad, voordat ik me aankleedde en opmaakte. Ik dacht lang na, maar koos toch voor een panty en een kort rokje, hoewel ik meestal broeken droeg. Ik bekeek mezelf in de spiegel. Het was duidelijk dat er een paar pondjes af moesten, en het rokje accentueerde dat. Toen haalde ik mijn schouders op. Vanavond kon ik alleen maar eerlijk zijn, en als ik een mollige meid in een te strak rokje was, dan kon die waarheid er ook nog wel bij. Deze keer kon ik nog gewoon tegen Hans, mijn man, zeggen dat ik bij mijn chef ging eten. Niets bijzonders.

Yvonne verwachtte me om een uur of zeven. Om vijf voor zeven stond ik bij haar op de stoep. Ze had in de binnenstad een vrijstaand huis gekocht uit de jaren dertig, met nog zo'n mooie ouderwetse deur met glas-in-lood ruitjes. Ik was wel zenuwachtig toen ik aanbelde, maar mijn hart bonsde niet alleen van de zenuwen. Heel andere gevoelens begonnen zich nu ook onstuitbaar op te dringen.

Yvonne deed open en ik stapte naar binnen. Ik wachtte heel even of er iets gebeurde, maar ze zei vrolijk “Hallo!” en “Kom binnen” en pakte mijn jas aan. Ze hing hem aan de kapstok en draaide zich om. Toen gebeurde het wel. Eerst kreeg ik een kus op mijn wang. Ik zoende haar terug en ze sloeg haar armen om me heen. Haar lippen raakten de mijne, heel voorzichtig. Ik liet het toe en Yvonne zoende me met alle heftigheid van het verlangen van al die voorafgaande weken. Ik zoog me aan haar vast toen haar wilde tong diep in mijn keel verdween. Een sidderende zucht ontsnapte me en ik liet mijn tong met de hare spelen terwijl we elkaar voor het eerst proefden. Mijn handen gleden over haar rug omlaag en in haar opgekropte hitsigheid begonnen haar heupen tegen me op te rijden. Ik merkte dat ik als vanzelf mijn benen spreidde om haar – bijna symbolisch – toe te laten en te ontvangen als mijn minnares.

Terwijl we daar stonden, vrijend in haar gang, dacht ik vreemd genoeg (of misschien niet zo vreemd) aan thuis. Seks met Hans was soms wel prettig, vooral als hij lief voor me was, maar in mijn gevoel was het toch meestal iets voor hèm, waarin ik hem tegemoet kwam. Wat ik nu voelde was totaal nieuw, dat hevige verlangen, die bijna gek makende behoefte aan bevrediging. Als ik de fictie in stand wilde houden dat ik hetero was, moest ik nu naar huis gaan. Natuurlijk deed ik dat niet. Ik weet niet hoe lang we daar stonden te vrijen, te tongen en te voelen, maar Yvonne was zo verstandig om zich ten slotte van me los te maken en een stap terug te doen.

“We hebben de hele avond nog,” zei ze hijgend. “Je kwam toch eten?”

Ik keek haar aan. “Ik hou van je,” zei ik onnozel. Dat moest je toch zeggen als je iemand op die manier had gekust?

Ze tikte me tegen mijn neus. “Misschien. Of je bent gewoon verkikkerd op me.”

Ik moest lachen om dat kinderlijke woord en dat brak de spanning. Daarna werd het gewoon gezellig. Ik hielp haar bij het koken (Italiaans) en in de keuken hadden we alle gelegenheid voor snelle kussen, zoekende handen, gefluisterde woorden en alles wat het toch al opgebouwde verlangen nog groter maakte.

Onder het eten praatten we honderduit. We wilden alles van elkaar weten. Tot mijn verrassing kwam Yvonne uit een dorp niet ver van het mijne. “Maar dat kan ik helemaal niet aan je horen!” zei ik.

“Mijn ouders waren import,” verklaarde ze. “En ik was al tien toen ik daar kwam, dus ik heb het accent nooit echt overgenomen.”

Haar jeugd leek niet zo erg te verschillen van de mijne, behalve dat ze al vroeg begreep dat vriendjes niets voor haar waren. Na allerlei verliefdheden had ze een paar korte en langere relaties met vrouwen gehad en was nu weer alleen.

Bijna om de minuut keek ik haar tersluiks aan en verslond haar met mijn ogen. Het leeftijdsverschil was tegelijk spannend en geruststellend. Ik voelde me veilig bij haar, maar ik wist ook dat ze ongeremd haar eigen behoefte zou volgen als het zo ver was.

Na het eten kwam de koffie, en we keken zelfs nog even naar het late nieuws van tien uur, omdat er iets belangrijks was gebeurd (ik weet niet meer wat). Daarna schonk Yvonne nog eens wijn in….

Als vanzelf begonnen we te vrijen. Eindelijk. Weer kusten we elkaar, lang en hevig, met een zoekende trage tong, zodat ik weer proefde hoe ze smaakte, hoe glad haar tanden waren en hoe warm haar adem. Langzaam duwde Yvonne me achterover op de brede leren bank, met een dwingend gezag dat meteen duidelijk maakte dat zij de leiding zou nemen. Ik had ook niets anders verwacht of gewild. (Van begrippen als “top” of “bottom” had ik toen nog nooit gehoord.)

“O, liefje,” zuchtte ze toen haar hand onder mijn blouse verdween en ze mijn blote buik liefkoosde. Mijn handen gleden naar haar billen en wisten al eerder dan ik waar mijn verlangen naar mijn minnares zich concentreerde. Ik streelde haar heupen en haar rug. Ze droeg een wijde linnen broek en een dun katoenen topje met een kantkraag, zonder beha. Een paar keer die avond had ik haar tepels zien verstijven door haar topje heen. Als ze zag dat ik keek, priemden haar knoppen nog harder tegen de stof, wat me mateloos had opgewonden. Nu gingen mijn handen naar haar borsten en ontdekte ik dat ik me niet had vergist. Terwijl we lagen te zoenen, gleden mijn handen onder haar topje omhoog en sloten mijn vingers zich om haar grote, keiharde tepels. Ik trok eraan en rolde ze onder mijn handen, streelde haar kleine maar stevige borsten en zoog op haar tong. Al die tijd lagen we te zoenen. Ik wilde haar van alles toefluisteren, haar zeggen hoe verliefd ik was en hoe mooi ik haar vond, maar ik kon weinig anders doen dan kreunen, onder alle sensaties die me overrompelden. Vrijen was niet nieuws voor me, en toch leek dit mijn eerste keer.

Yvonne lag nog steeds boven op me. Ze richtte zich wat op, met haar handen onder mijn blouse, tastte op mijn rug en haakte mijn beha los. Het volgende moment gleden haar vingers onder mijn cups. Haar handen deden dingen met mijn borsten die felle scheuten in mijn onderbuik veroorzaakten. We waren nog steeds aangekleed, maar even later had Yvonne een hand onder mijn rokje en streelde ze mijn dijen door mijn panty heen. Ik was echt verliefd, maar ik besefte ook wat we hier lagen te doen en op een vreemde manier schaamde ik me toch.

“Ga ik niet te snel?” fluisterde Yvonne in mijn oor, na onze zoveelste lange, zuigende kus.

“Nee….” zuchtte ik meteen, bang dat ze een moment van aarzeling bij me had bemerkt. “Nee, lieveling.” En om het te bewijzen gingen mijn vingers naar de sluiting van haar linnen broek.

Yvonne richtte zich op. Ik keek naar haar. Langzaam begon ze zich uit te kleden. Ik kwam nu ook overeind en volgde haar voorbeeld. Het was een ongelooflijke belevenis: mijn verlangen om haar te zien, en dat andere verlangen, om mezelf aan háár te tonen. Rustig, maar vol spanning kleedden we ons uit, totdat we spiernaakt voor de bank stonden, tegenover elkaar. Yvonne had inderdaad prachtige tepels, minstens een halve duim lang, in grote, donkere tepelhoven die als wilde bloemen op haar stevige, hoog ingeplante borsten lagen. Haar smalle middel liep uit in vrij brede heupen met een platte buik. Ze was niet geschoren. Haar schaamhaar vormde een donkere driehoek boven een prominente kut met goed zichtbare schaamlippen. Dat ik daarnaar keek, dat mijn blik meteen naar haar kut gleed, zo vanzelfsprekend en schaamteloos, was misschien wel het beste bewijs van wie ik was en wat ik wilde. Mijn adem stokte en mijn hart bonsde in mijn keel. Nog nooit van mijn leven was ik zo geil geweest. We keken naar elkaar en ik genoot van haar dwalende blikken over mijn lijf, ook al werd ik er zenuwachtig van. Maar haar houding, haar ogen en de lichte rilling die door haar heen ging maakten me duidelijk dat ik me geen zorgen hoefde te maken of ik haar beviel. De sfeer was bedwelmend, adembenemend. Ze kwam op me toe en weer kusten we elkaar, heel zacht nu, omdat we ons concentreerden op het gevoel van onze blote lijven tegen elkaar – haar dijen en buik tegen de mijne, haar tepels die heel even de mijne raakten, haar handen op mijn billen, mijn handen op haar rug. Even later lagen we vrijend op de bank. Het was allemaal zo vertrouwd en toch zo anders. Haar lichaam als het mijne, maar ook vreemd en spannend. Haar geur die ik herkende en die tegelijk zo nieuw voor me was.

“Je bent mooi, zo mooi,” fluisterde ik tegen haar.

“Voor jou, schoonheid,” gaf ze de liefkozing terug. Zwetend plakten en wreven we tegen elkaar aan, terwijl onze handen en vingers nu alle vrijheid hadden om te voelen en te verkennen waar we naar verlangden. Ik merkte dat mijn lichaam naar verlossing zocht, en bij Yvonne was dat niet anders. Opeens kwam ze overeind, schoof naar de andere kant van de bank, een eindje bij me vandaan, en keek me strak aan. “Liefje, nu….” kreunde ze. Ze spreidde haar benen, terwijl ze me nog steeds aankeek, en begon te masturberen. Ik staarde in haar ogen en zou het liefst haar voorbeeld hebben gevolgd, maar ik wist meteen dat dat haar bedoeling niet was. Toen, heel langzaam, gleed haar blik naar mijn borsten.

“God….” kreunde ze, en ik voelde mijn tepels verharden. “Ahh….” fluisterde ze.

Strak keek ik naar haar snel bewegende vingers. Als een vreemde bijgedachte viel me op dat ze veel meer haar duim gebruikte dan ikzelf. Ze wisselde af tussen pompende vingerbewegingen en korte, verticale slagjes met haar duim. Ik vond het fascinerend om te zien, en ongelooflijk opwindend. Ik was al naakt, maar toch kleedde Yvonne me met haar ogen opnieuw uit. Hoewel ik me verlegen voelde, lag ik ook te kronkelen door de manier waarop ze seks met zichzelf bedreef. En met mij. Op afstand. Ten slotte bleef haar blik op mijn kruis rusten. Haar bewegingen gingen sneller en ze verstrakte.

“O, liefje,” zuchtte ze en keek me toen aan. In een wanhopig verlangen spreidde ik mijn dijen en wierp mijn heupen naar haar toe. Haar ogen streelden mijn vochtigheid. Ze zei het niet hardop, maar haar mond vormde mijn naam: “Hanneke….” En ze kwam klaar. Ik keek toe, zag hoe ze schokte en trilde. Een golf van brandende liefde sloeg door me heen en ik wilde de hitte blussen, maar ik kreeg de kans niet. Yvonne liet zich voorover vallen en begroef haar gezicht tussen mijn benen. Ik klemde haar wangen tussen mijn dijen en probeerde haar diep in me te trekken toen haar tong naar voren schoot, hard en stijf, om zijn plaats op te eisen in het middelpunt van mijn bestaan. Maar na de eerste snelle stoten plooide hij zich tot een strelend instrument, zacht en zuigend, nat en teder, waarmee ze me tegelijk liefdevol en vakkundig naar een plek bracht waar mijn adem stokte en ik met mijn vuisten tegen het leer van de bank beukte. Briesend kwam ik klaar.

Na een eeuwigheid voelde ik dat er tranen over mijn wangen liepen. Yvonne kwam langzaam overeind, liet zich van de bank glijden en boog zich over me heen. Voordat ik het wist nam ze me in haar armen, tilde me op en droeg me de trap op, naar haar slaapkamer. Ik huilde tegen haar schouder. Boven gekomen legde ze me op haar bed. Ze deed wat gedimde lampen aan, haalde een fles wijn, en bijna onmerkbaar veranderde de sfeer. We waren nu zeker van elkaar, ik was zeker van mezelf, en onze liefde verlangde geen bewijzen meer. We vreeën nu vol overgave, met alle tijd om elkaars lichaam te verkennen en van elkaars warmte te genieten. Voor het eerst likte, zoog en befte ik de kut van een andere vrouw toen Yvonne omgekeerd boven op me kwam liggen in de houding waarin vrouwen elkaar al sinds het begin der tijden begeren en beminnen. De houding waarin ik verslaafd raakte aan de smaak en de geur die ik altijd zou blijven najagen, zoals ik nu wist. En ze kwam voor me, mijn lief. Ze opende zich voor me en ik droeg haar op mijn tong, tot ik de wanden van haar natte liefde voelde trillen en haar orgasme diep vanuit haar binnenste over me heen spoelde. En nog eens. En weer. Want hoewel ik zelf door haar werd bemind en bevredigd, was het voor mij nog fascinerender dat ik háár tot een hoogtepunt kon brengen – terwijl ze schreeuwde en fluisterde, dingen die me toch nog het schaamrood van verlegenheid op de wangen brachten. Maar meestal lachte ze, verwonderd over mijn onnozelheid, maar zonder spot. Toch, op een vreemde manier, kon ik soms afstand nemen en zag ik ons samen op bed liggen, naakt en neukend. Tegennatuurlijk? Zondig en verdorven? In een opwelling zei ik er iets over tegen Yvonne. Ze vroeg hoe ik daarop kwam en ik legde het haar uit – van die preek in onze kleine kerk, die me zo diep had geraakt. Ze dacht even na en lachte toen.

“Hoe oud was je?” vroeg ze.

“Een jaar of twaalf,” zei ik.

“Ik woonde toen bij jullie in de buurt,” zei ze toen. “Drie dorpen verder. Als jij twaalf was, moet ik toen rond de dertig zijn geweest. Ik leefde toen heel openlijk met mijn vriendin. Dat viel niet zo goed in het dorp. Ik hoorde dat de dominee er iets over had gezegd, in een preek in een ander dorp, zonder onze namen te noemen….”

Ik staarde haar aan. “Dat meen je niet!”

Ze lachte. “De cirkel is rond,” zei ze toen. En ze kuste me. Heel tegennatuurlijk.

© Hanneke

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Herinneringen

  1. 14 februari 2008 at 00:26

    Wow Hanneke……, wat een prachtig verhaal. Pure erotiek. De versmelting van intense liefde en lust heeft me diep geraakt. Verrukkelijk en ontroerend. Dank je.

    Liefs,

    Helma

  2. 26 maart 2008 at 18:44

    Ik sluit me helemaal aan bij Helma. Je verhaal heeft me tot tranen toe geroerd. Zo puur en intens dat het bijna pijn doet. Prachtig!

  3. 22 november 2010 at 09:32

    Heel subtiel en heel mooi verteld. Dit moet wel autobiografisch zijn denk ik.
    Ik ben 100% hetero, maar toch lijk ik wat te herkennen. Dat is de kwaliteit van je verhaal denk ik.
    Liefs, Astrud

Geef een reactie