Het begin – deel 1

Dit verhaal is bijzonder omdat het echt is en twee auteurs heeft. Twee jonge mensen die elkaar al geruime tijd in het oog hadden maar gezien de situatie nooit iets hadden uitgesproken of ondernomen. Hij, begin de dertig getrouwd. Zij ook, maar single. Het begon als een uitdaging en een belofte: ” t’is goed, ik mail je eens een fantasie van mij door” had ze al lachend gezegd. Hij had beloofd haar een eerste zin door te sturen wat hij na lang aarzelen ook had gedaan : ” haar losilippigheid verontrustte hem “, een zin die alles veranderde. Wat hieronder staat is het resultaat van dagenlang over en weer gemail ( haar bijdragen staan cursief) waarbij mail na mail duidelijk werd dat ze zelf de hoodrolspelers waren in hun gezamenlijke fantasie waar de realiteit de fictie snel verdrong. Het geflirt, de directe en indirecte complimentjes, het aftasten, het wachten op de repliek van de ander …maken dit verhaal tot iets bijzonder.

En de avond na de laatste mail zagen ze elkaar ook echt…

Haar loslippigheid verontrustte hem.

Hij liep nu al enkele maanden rond met een onbehaaglijk gevoel. Tegelijk kon hij zijn brandende nieuwsgierigheid niet bedwingen. Wie was zij? Zijn engel of zijn duivel?

Kon hij haar vertrouwen? Speelde ze een spel? En waarom had ze zo’n invloed op hem? Ze had alles wat je van een vrouw kon verwachten, ze was mooi, intelligent, onderhoudend. Ze straalde altijd en was op en top vrouw, inclusief het gebrek aan discretie.

Zij dacht na over de volgende stap, althans, zo stelde hij zich voor. Hij hield ervan aan haar te denken als een gewiekste verleidster, die langzaam maar zeker, beetje bij beetje haar prooi in haar web verstrikt. En bovenal, hij hield ervan zichzelf in te beelden als gewillige prooi, al zou hij dat natuurlijk aan niemand toegeven. Hij stond op van zijn bureau en vermande zich. De laatste maanden had hij al te vaak zitten dagdromen. Het was een wonder dat zijn baas nog niets had gemerkt. Gelukkig konden zijn humor en charisma veel goedmaken, zelfs bij zijn mannelijke baas. Ach wat zou het, bedacht hij nog geen halve minuut later, hij lulde zich er wel uit mochten de cijfers tegenvallen. En er was nog steeds die economische crisis die hij de schuld kon geven. Hij liep naar het raam en staarde voor zich uit. Hij probeerde zich opnieuw te verplaatsen in haar brein. Wat zou volgens haar logica de volgende stap zijn?

Die namiddag kwam ze dus. Hij had steeds opgekeken tegen de ellenlange vergaderingen met het studiebureau, waar hij steeds onvoorbereid verscheen en niet verder kwam dan het veinzen van enige interesse. Iedereen wist dat en er werd dus ook geen moeite meer gedaan. Geen poging meer de zaak wat op te leuken door midde van met animaties gespekte powerpoints en flipcharts maar gewoon rechttoe rechtaan saai en droog gezeik. Tot op de dag waarop zij binnenwandelde. Hij herinnert zich het moment als ware het gisteren; die brede lach, het enthousiasme, de zwier, de uitstraling, de entree die alles veranderde.

Eén brok positivisme, passie en… pure seks. De dag die alles onomkeerbaar in gang had gezet, de dag die alle volgende dagen zou gaan bepalen. De dag waarop zij zijn kantoor binnenwandelde en “hey” zei.

Hij moest zich ervan gewissen dat hij de woorden ” lekker dier” echt niet luidop had gezegd. Reeds op dat moment had zij hem al laten wegdromen. Toen al had hij haar met zijn ogen uitgekleed. Toen al had ze hem in haar macht. Het enthousiasme waarmee hij de vergadering begon sprak boekdelen. De uitgebreide verwelkoming aan het adres van de nieuwe afgevaardigde van het studiebureau was niemand ontgaan. Het was het begin van een intense periode van spanning,aftasten, verlangen en twijfel…..

Op datzelfde moment staat zij voor de spiegel van het damestoilet van het studiebureau. Ze is niet het type dat gewoonlijk veel make-up gebruikt, maar ze betrapt zich erop dat ze meer aandacht dan gewoonlijk aan haar uiterlijk besteedt wanneer ze een afspraak heeft met die ene belangenorganisatie… met hem. Ze moet onwillekeurig lachen als ze denkt aan de eerste keer dat ze hem zag. Geen van haar collega’s had veel zin om bij die industriële organisaties op een muur onbegrip te stoten wanneer ze pleitten voor duurzaamheid en milieuvriendelijkheid, dus naïef als ze was had ze enthousiast aangeboden die taak voortaan voor zich te nemen.. De eerste organisatie die ze bezocht was degene waar hij werkte. Ze herinnert zich nog precies wat ze dacht toen ze hem voor het eerst zag zitten in die vergaderzaal… conservatieve jurist – fout kapsel – ietwat bourgeois.. ze ging haar collega’s gelijk moeten geven.. ze haalde diep adem en zei vrolijk ‘Hey!’.. hij keek op en keek haar recht in de ogen en ze had kunnen zweren dat hij prevelde “lekker dier”.. maar dat moet wishfull thinking geweest zijn.. In ieder geval had haar eerste indruk nooit zo fout kunnen zijn. Hij onthaalde enthousiast haar voorstellen, bleek enorm grappig uit de hoek te kunnen komen, kon zichzelf en zijn organisatie relativeren, had een open kijk op de wereld,…. alleen het foute kapsel bleek correct te zijn ingeschat. Niemand van haar collega’s begreep hoe ze het had klaargespeeld, maar ze was er buitengekomen met een studieopdracht die het bureau eindelijk enig aanzien kon geven binnen de industriële middens. Toen begon een heerlijke periode vol intensieve vergaderingen..nog nooit had ze zo graag zoveel overgewerkt..tot nu..de laatste vergadering..wat zou er deze namiddag gebeuren?

Al meteen toen ze binnen wandelde had hij het gezien… haar ingehouden glimlach sprak, haar met moeite op elkaar geperste lippen verraadden alles. Zij was het type vrouw dat niks verborgen kon houden. Ze sprak zonder woorden. Ze straalde spanning, verlangen en tegelijk onzekerheid en angst uit. Erotiek.

Er hoefde dan ook niks gezegd te worden om te weten dat ze het had gedaan. Het lef!

“Er is maar één ding mooier dan vrijen en dat is de weg ernaartoe” bedacht hij toen ze in de hal voor hem stond en hij haar met een veel te lang uitgesponnen omhelzing welkom heette. Hij vond het heerlijk zijn hand in haar zij te leggen en haar even tegen zich aan te trekken en hij vond het nog leuker wanneer ze dat beantwoordde door hem even tegen haar aan te trekken en haar lippen net iets langer op zijn wang te laten rusten. Honderden keren had hij haar in zijn fantasie al uitgekleed en op de meest onmogelijke manieren met haar gevreeën toch deed een dergelijke simpele aanraking hem zoveel…Maar lang duurde dat nooit, de collega’s zouden verkeerde gedachtes kunnen krijgen…

Op formele toon verwelkomde hij haar en zei hij dat de vergadering vandaag op zijn bureau zou plaatsvinden vermits de vergaderzaal al in gebruik was en “of ze daar geen probleem mee had”…”Nee hoor ik had zoiets al verwacht ” zei ze stout en dubbelzinnnig, doch in mooi Nederlands dat meteen alle serieux verloor door het ermee gepaard gaande knipoog.

Ze volgde hem in het kleine kantoorgebouw dat nog de grandeur van de grote jaren uitstraalde maar duidelijk al een tijdje aan renovatie toe was. Toen ze voorbij de bureaus wandelden keken de collega’s zelfs niet meer op; de zoveelste vergadering over het zoveelste saaie sujet. Ze moesten eens weten…

Ze was aangenaam verrast toen hij zijn lelijke matglazen met hout omzoomde jaren 60-deur opende en haar in zijn bureau binnenliet. Hier zat leven in… moderne kunst aan de muur, veel planten, een bureau waar op gewerkt werd (al wist ze uit ervaring dat dat niet altijd het geval was) en gezonde chaos, overal papieren en dossiers.

Het livingtafeltje, de zetels, het bureau en de kasten… alles lag vol. Hij maakte wat plaats in één van de zeteltjes en vroeg haar wat ze wou drinken. Na haar iets uitgeschonken te hebben en de deur te hebben gesloten ging ook hij zitten.

Ze keken naar elkaar en lachten. Niet uitbundig maar wel breed en gemeend, het was een glimlach die je niet meer weg krijg, zo één die blijheid en zenuwachtigheid tegelijkertijd verraadde. En terwijl hij haar aankeek, dwaalden zijn gedachten af naar de laatste mail in een reeks van veel die ze naar elkaar hadden gestuurd, mails die het fatsoen ver hadden overschreden en die hem dingen hadden laten doen en zeggen die hij niet voor mogelijk had gehouden…En meer specifiek dacht hij aan haar antwoord:

Hey,

“Leuke fantasie! en nog realiseerbaar ook.

Ik doe het ….alleen een kleedje, niks meer, watch me ! “

xx

Dat was de laatste mail geweest en daarna niks meer…

Hij wou haar niet overtreffen, hij kon het gewoon ook niet. Zou ze dat echt doen? Zou ze het aandurven of had ze dat gewoon bij wijze van halve grap gezegd….Buiten het virtuele en de occasionele aanrakingen was er tussen hen in al die tijd immers nog niks echt gebeurd. En virtueel geflirt was toch nog altijd iets anders dan une rencontre in real life…Hij had zich het waarschijnlijk wel verbeeld en een grap te serieus opgevat….

Hij kwam weer terug naar het moment maar kon het toch niet laten zijn ogen over haar kleed te laten glijden: van haar ogen naar haar rode lippen, langs de zachte huid van haar hals naar haar mooi verpakte volle borsten over haar buik om ze te laten rusten op haar schoot waarbij hij zichzelf betrapte het kleedje eventjes weg te hebben gedacht…maar hij moest zich niks in het hoofd halen, wishfull thinking was dat en hij beeldde het zich waarschijnlijk allemaal in.

Zenuwachtig dronk ze een paar slokjes water. Liefst had ze zich moed ingedronken met een whisky. Ze kon nog steeds niet geloven dat ze echt had gedaan wat ze in een stoutmoedig moment had geschreven… Hoe was het zover kunnen komen? Wanneer ze na de vergaderingen nog even nababbelden, waren hun gesprekken al snel veranderd van de gebruikelijke small talk over gezin, vakanties, hobby’s,… in lange geanimeerde discussies over werkelijk alles: van boeken, politiek, muziek, levensvisies, vriendschappen tot uiteindelijk, eerst ietwat verdoken maar langzaam aan alsmaar explicieter, erotiek, passie en seks. Waar het in de face to face gesprekken nog allemaal dubbelzinnig kon worden opgevat, was er onmiskenbaar geflirt in hun email-conversaties. Ze genoot met volle teugen van zijn aandacht maar werd er ook onzeker van. Had hij genoeg aan de virtuele verleiding of verlangde hij net als zij naar een fantastisch spannend avontuur?

Bij geen van haar vriendinnen kon ze terecht om raad want die zouden haar volslagen zot verklaren en zelfs veroordelen, want hij was een getrouwde man. Dit moest absoluut geheim blijven. Ze had geen idee hoe ze het moest aanpakken. Tot twee weken geleden… Toen ze een paar mails uitwisselden over erotische fantasieën kwam ze op het idee hem gewoon brutaal te antwoorden dat zij één van zijn fantasieën zou uitvoeren. Ze kon niet anders, ze moest en zou het weten. Wanneer ze iemand leerde kennen vond ze de periode van flirten de zaligste, en ze was steeds bang voor het al te vaak ontnuchterende moment van de uiteindelijke confrontatie, maar dit had lang genoeg geduurd. De kans zat er natuurlijk in dat het ook nu zou uitdraaien op een geweldig fiasco en dan meteen ook het onomkeerbare einde van hun vriendschap, maar ergens wist ze ook zeker dat het deze keer geen teleurstelling zou zijn.

Ze keek hem diep in de ogen, en vroeg wat er op de agenda stond. Hij stelde voor om eerst de brochure en presentatie door te nemen die ze had gemaakt, en daarna de praktische aspecten van de verdeling van de brochure te bespreken. Met een zenuwachtig lachje voegde hij eraan toe dat hij gereserveerd had in een gezellig Brussels restaurantje om het goede verloop van het project te vieren, tenminste, zo vroeg hij, als ze geen verplichtingen had die avond.

Ze verzekerde ontdeugend dat ze pas de dag nadien een volgende afspraak had.

Ze stond ervan versteld dat ze zo zelfzeker voor de dag kon komen, terwijl ze inwendig bloednerveus was.

Ze stond op, nam de proefdruk van de brochure uit haar tas, en liep naar hem toe. Ze ging op de leuning zitten van de zetel waarin hij zat in zijn stijlvol kostuum. Toen ze zich naar hem toe boog om hem de papieren te geven rook ze de aangename geur van zijn aftershave. Haar handen trilden wat toen hun vingers elkaar raakten. Ze zag hem staren naar haar decolleté.

En hij zag wat hij wilde zien. Een halve nog onzekere bevestiging van wat hij had gehoopt maar niet voor mogelijk had gehouden.

Toen ze zich voorover boog loste het kleedje de houdgreep en gaf haar mooie borsten de vrijheid die ze verdienden. Hij kon het niet laten zijn nieuwsgierige ogen over haar mooie zachte naakte huid te laten glijden tot hij het begin van een duidelijk naar meer verlangende tepel kon onderscheiden. Er ging een rilling door zijn lijf.. Hij had zin om dat stukje stof open te scheuren, haar borsten te kneden en te strelen en..

” Wat vind je ervan? “

Ze doorbrak de fantasie en riep hem tot de orde..

Hij had nog helemaal niet naar de documenten gekeken en stamelde iets van dat het er goed uit zag. Verder kwam hij niet. Zijn hoofd stond er niet meer naar, zeker niet nu hij er vrij zeker van was dat ze inderdaad haar belofte had gehouden…. ‘Ze zit hier quasi naakt naast mij’ bleef maar door zijn hoofd schieten. Hij was er even van ondersteboven maar liet dat niet merken . Daar was hij goed in. Zijn hart bonsde en de zenuwen en adrenaline gierden door zijn lijf maar uiterlijk bleef hij kalm.

Traag keerde hij de bladzijden om en telkens schoof hij met zijn handpalm langs haar dijbeen; eerst schijnbaar onachtzaam dan toch steeds nadrukkelijker. Zijn beweging werd trager en suggestiever. Hij wou weten hoe ze zou reageren… Ze liet gebeuren….

Wat verwachtte ze van hem? Hij genoot van het aftasten en het spel, hij genoot van haar aandacht, hij verlangde heel sterk naar haar. Alhoewel het feit dat ze enkel gekleed in een kleedje naar hem toe was gekomen op zich meer dan duidelijk was, voelde hij zich toch onzeker.. Fantaseerde zij op dezelfde manier over hem als hij over haar? Wilde ze meer ? Waar lag de grens ? Haar suggestie met betrekking tot de volgende vergadering de volgende ochtend was nochtans voldoende duidelijk geweest… maar toch, hij kon moeilijk inschatten wanneer ze speelde of ernstig was…

“Bon ik vind het goed” zei hij plots en ging rechtstaan. ” Ik ben meteen terug, ik moet even nog iets regelen met mijn secretaresse”. Hij wandelde het bureau uit en sloot de deur… zijn secretaresse moffelde net als altijd de franstalige versie van flair weg toen hij binnenkwam en deed alsof ze druk bezig was… “Bon, kan jij een reservatie maken voor 2 straks bij de Italiaan en boek je me meteen ook een kamer voor vanavond, het kan uitlopen”. Veel vragen moest ze niet stellen, ze kende zijn voorkeur en bij late vergaderingen en dinners bleef hij wel meer in de stad slapen.” En…neem de “superior room”, ik vind die andere nogal beklemmend.” Opnieuw stelde ze zich geen vragen en deed ze -niet zonder morren, dat was haar handelsmerk- wat er gevraagd werd. Het hotel was niet meteen het goedkoopste maar het was vlakbij en de firma had er bijzondere kortingen.

Vertwijfeld zat ze nog steeds op de leuning van de zetel. Wat was dat nu? Alleen maar een “Bon ik vind het goed” en dan weg? Had ze het zich nu allemaal ingebeeld? Was ze haar fantasieën voor werkelijkheid aan het nemen? Hij had toch haar dij gestreeld, ze was het 100% zeker. Ze had zich met moeite kunnen bedwingen om zijn hand niet te nemen en die onder haar kleed te leiden. Had zijn hand er dan enkel toevallig telkens langs gestreken en was hij zich van geen kwaad bewust? Ze voelde zich opeens verschrikkelijk onnozel toen ze bedacht hoe goed haar trucje met haar jurk en decolleté was gelukt. Ze had veel zin om gewoon te vertrekken…

Toen hij terug binnen kwam wist ze zich geen houding te geven en ze stond plots recht uit de zetel.

“Ik moet even naar het toilet” zei ze en liep snel de deur uit. Toen ze langs zijn secretaresse liep voelde ze haar priemende blik.

Ze had nooit sympathie gehad voor het opgetut wicht. Ze was wellicht weer aan het telefoneren met één van haar vriendinnen.

Ze wandelde haar snel voorbij maar net voor ze de gang inliep hoorde ze haar in gebroken Frans zeggen ‘oui oui, une chambre superieur pour cette nuit.’

Even stond ze stokstijf. Haar hart maakt 1000 sprongen! Een vriendin had eens een weekendje Brussel cadeau gekregen van haar lief, en ze hadden hun hotelkamer in het hotel haast niet verlaten. Naar verluidt was de superior room naast superior, ook supergroot, supersexy en supergeil en lagen er massagegels, etherische oliën en allerlei speeltjes naast het enorme bed… Dus ze had het zich toch niet ingebeeld! Hij verlangde net zoveel naar haar als zij naar hem.

In de spiegel van het toilet zag ze haar rode blos op de wangen en glinsterende ogen.

Ze kon niet meer wachten bedacht ze, ze ging gewoon recht op hem aflopen, zich in zijn armen werpen en hem kussen, passioneel en hevig, en nadien langzaam, intens en teder…en daarna…

Ze ging terug naar zijn bureau en moest zich bedwingen om niet door de gang te stormen. Toen ze zijn bureau binnenkwam stond hij met zijn rug naar haar toe aan het raam. Hij draaide zich om en ze zag dat hij aan het telefoneren was.

“Ja, tot morgenavond dan” zei hij met een plots verstillende stem terwijl hij haar in de ogen keek. Hij was echt uit zijn lood geslagen door hoe ze daar voor hem stond, haar rode kaken, die fonkeling in haar ogen die tegelijk angstig, vertwijfeldend en verlangend maar vooral vragend naar hem keken…

Zij, in zijn bureau

Hij duwde zijn telefoon uit en gooide hem in één beweging nonchalant in de zetel naast hem terwijl hij naar haar toestapte. Gedecideerd en zonder enige aarzeling nam hij haar hoofd in zijn handen en kuste haar vol op de mond, zijn ene hand in haar hals, de andere achter haar hoofd zachtjes woelend door haar haar…Hij kon haar voelen, proeven en ruiken. Hun lippen streelden en verkenden elkaar.

Dit had hij al zo lang willen doen, daar had hij van gedroomd, over gefantaseerd en naar gehunkerd. Zo overweldigend maar toch zo ongelofelijk vertrouwd. Het voelde gewoon goed, juist. Dit was de kus van de ontlading, de kus van het vertrouwen, de kus van de bevrijdende bevestiging dat ze beiden naar hetzelfde hadden verlangd, de kus die zo eerlijk en echt was dat hij op zichzelf stond en niks meer behoefde.

Die kus die bleef duren tot hij haar hoofd weer in zijn handen nam en haar glimlachend aankeek tot ze haar ogen zachtjes opende en hem van antwoord diende met de glimlach die haar zo typeerde…

Mocht intens, voldaan en simultaan zuchten een olympische discipline zijn geweest, ze waren met het goud naar huis gegaan. Op zachte toon zei hij ” pak je tas, we bespreken het verder op restaurant”.

In de taxi werd niet veel meer gezegd en dat hoefde ook niet. Het was een rustgevende mooie stilte die niemand wilde verbreken. Het was het soort stilte die je nodig had om even tot jezelf te komen en je bewust te zijn van het feit dat bewust gelukkig zijn geen utopie hoeft te zijn. Het aprés-sauna moment waarop alle zintuigen op scherp staan en je gewoon even moet genieten, zonder meer.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “Het begin – deel 1

  1. 12 april 2009 at 22:18

    Heb het verhaal gelezen en wacht op het vervolg ….. pakt me niet direct … verwacht meer spanning .. meer opwinding … dus ….. wie weet ?

  2. 13 april 2009 at 09:11

    Plezante verhaallijn, vooral het eerste deel. Grens tussen realiteit en fantasie ligt soms wat moeilijk.

  3. 13 april 2009 at 21:25

    in het begin wat rommelig, verhalen nog niet op elkaar afgestemd. Maar overall een leuk verhaal.

  4. 30 april 2009 at 17:52

    Het verhaal is soms wat verwarrend maar de scenes zijn mooi, heel mooi. 2.5*

Geef een reactie