Het broekje en de schoenen

Jan is woedend en als het waar is wat hij vertelt, kan ik hem geen ongelijk geven. Aan de andere kant kan ik me bijna niet voorstellen dat Stephanie zó onvoorzichtig zou zijn. Maar het bewijs is er, het ligt als een vodje naast ons bed, áls het tenminste van haar is,

Ik kruip wat dichter tegen hem aan en streel zachtjes zijn opgewonden worst. “Weet je écht helemaal zeker dat het Stephanie was?”

Jan snuift verontwaardigd. “Je denkt toch niet dat ik gek ben?”

Hij draait zich een beetje naar me toe waardoor ik wat beter greep krijg op zijn massieve staaf. God, god wat is hij opgewonden! Het apparaat klopt en bonkt alsof het elk moment tot een uitbarsting kan komen. Met mijn linkerhand snokkend en met de vingers van mijn andere hand kriebelend onder zijn volle ballen, spoor ik hem aan het verhaal nóg eens te vertellen, voor alle zekerheid.

Jan had Stephanie de hele avond al in de gaten gehouden, want ze had er weer onverholen wulps bij gezeten in haar korte spijkerrokje en strakke truitje waar de tepels zowat doorheen priemden. Hij had geprobeerd onder haar rokje te kijken, want hij vermoedde zomaar dat ze geen broekje aan had, maar helaas was dat niet gelukt. Paul, haar man, scheen totaal niet in de gaten te hebben hoe die geile slet iedereen zat op te fokken en dat op de zilveren bruiloft van haar ouders, terwijl ze nota bene zelf nog maar een halfjaar getrouwd was!

Het plaatje is goed geschilderd en ik ga op mijn rug liggen, zodat Jan mijn tieten kan fucken bij het vervolg van zijn verhaal.

Bijna alle mannen hadden wel met Stephanie op de dansvloer gescharreld, Jan ook. Dé kans om het onderzoek naar haar broekje verder voort te zetten, maar het rokje was te stug geweest om er doorheen te kunnen voelen. Ze had wel nadrukkelijk met haar onderbuik tegen zijn stuiters gedraaid, maar toen hij voorzichtig had geprobeerd een paar vingers ónder haar rokje te wurmen – het was op dat moment zo'n drukte op de dansvloer dat dat wel even had gekund -, had ze hem afgeweerd, lacherig weliswaar: ‘Hé stoute jongen, niet aan mijn kontje!', maar toch. Om gek van te worden!

Jans opwinding stijgt tot een kookpunt, dus weet ik wat van mij wordt verwacht. Ik sper mijn mond open en slok de slurf naar binnen.

Na deze vervelende ervaring op de dansvloer had Jan het even niet meer. In zijn broek woedde een strijd die beslecht moet worden en daarom verdween hij na enige aarzeling naar de toiletten om zich daar af te trekken. Terwijl hij net fanatiek boven de pot stond te rukken, hoorde hij gegiechel van een vrouw en een brommende mannenstem. Ze verdwenen in het toilet naast hem, sámen! Toen de vrouw ‘Vlug dan, vlug dan!” siste, meende hij Stephanies stem te herkennen. Zijn hart sloeg over. Die liet zich hier even naaien, hoe dúrfde ze! Met zijn broek nog op zijn hielen bukte hij, want de afscheiding tussen de verschillende wc's liep niet tot op de grond door. Hij zag haar schoentjes en was er nu bijna helemaal zeker van: het wás Stephanie! Even later kwam hij er achter dat ze wel degelijk een slipje aan had, want dat werd heftig naar beneden getrokken en bleef om haar hielen hangen. Jan zakte in de kleine ruimte helemaal op zijn hurken en keek gespannen toe, zijn spuit nog steeds nukkig in zijn knuist. De man – wie het was bleef onduidelijk – drukte Stephanie tegen de afscheiding, in een poging haar te penetreren, maar Stephanie kon kennelijk haar benen niet ver genoeg spreiden, want met een ongeduldig getrappel van haar voeten ontdeed ze zich van het stukje textiel….

Bij Jan sloegen op dat moment de stoppen door en ook nu is dat het geval. Heftig slikkend verwerk ik de lauwe stralen, terwijl Jan vloekend lucht geeft aan zijn gevoelens.

Maar het is juist het láátste deel van zijn verhaal dat ik nog eens goed wil horen, opdat er later niet alsnog twijfels kunnen rijzen over de identiteit van die sloerie. Maar alles op z'n tijd, niets overhaasten. Daarom wacht ik tot hij zich met een zucht van me af heeft gewenteld en ik de laatste sliertjes van zijn sperma heb verwerkt.

Ik draai me naar hem toe en kus hem zacht in zijn oor. “Wát een slét!”, fluister ik. “Wat een onbeschaamde hoer, die Stephanie. Maar dat heb jij altijd al gevonden, toch?”

Hij knikt, lusteloos. “Ja, maar jij wilde me nooit geloven.”

Ik streel hem liefkozend over zijn voorhoofd. “Een mens kan zich vergissen…. En hoe ging het toen ook weer verder?”

Terwijl het stel begon te neuken, klaterde Jans sperma tegen het tussenschot en in die roes van klaarkomen, gecombineerd met het gesteun aan de andere kant, griste hij het broekje naar zich toe dat voor het oprapen lag, stond op, trok snel zijn broek op en sloop met het slipje in zijn zak het toiletblok uit.

Het eerste wat hij wilde weten was of het niet toevallig Paul was die zijn eigen vrouwtje stond te flenzen. Dat zou kunnen, maar die bleek wel degelijk in de feestzaal te zijn, dus was ze met een ander aan het vozen! Maar met wie? Hij probeerde alle mannen die in aanmerking kwamen te determineren, maar in de drukte was het schier onmogelijk de bokken van de schapen scheiden. Dacht hij éven iemand te missen, bleek die toch weer ergens anders te vinden te zijn. Het was hopeloos. Daarom besloot hij op een gegeven moment zich maar strategisch op te stellen bij de bar, om vandaar de deur naar de gang te observeren en te zien wie daar doorheen kwam, terúg van de wc's. Maar ja, er was al zoveel tijd overheen gegaan: iedereen scheen intussen wel een keer geloosd te hebben. Hij zag zelfs Stephanie alweer onbekommerd een dansje maken en wist toen: missie mislukt.

Het is een schandaal, een grof schandaal, ben ik helemaal met mijn man eens. Ondanks alles kan ik toch een klein glimlachje niet onderdrukken.

“Wat lach je nou?”, zegt hij een beetje nijdig.

“Denk eens aan Stephanie”, leg ik uit. “Die is zich natuurlijk rot geschrokken toen ze haar broekje niet meer kon vinden!”

Ach ja, daar had Jan nog niet aan gedacht. Zijn gezicht klaart er warempel van op. “Ik hoop dat ze geen oog dicht doet vannacht!”

We blijven even in gedachten verzonken liggen tot Jan aarzelend een ander onderwerp aansnijdt.

“Je vindt het toch niet erg schat?”

“Erg, wat?”, vraag ik onnozel.

“Nou…., dat ik me niet meer kon beheersen en naar de wc ben gegaan om eh… “

“Om je af te trekken? Natuurlijk niet”, zeg ik luchtig. “Ik kan best begrijpen dat je niet de hele avond met zo'n stijve hark in je broek kon blijven zitten!”

Hij haalt opgelucht adem.

“Ik wist anders niet dat jij zo'n schoenenfreak was”, stoot ik hem guitig aan.

“Schoenenfreak, hoezo?” Hij is oprecht verbaasd.

“Nou je zei: toen je haar schoenen zag, dat je toen zeker wist…”

“O dat…” Hij geeuwt. “Het waren niet alleen die schoenen, ik wist van tevoren al dat zij het was, maar er was iets met die schoenen dat me meteen bekend voorkwam, toen viel het kwartje!”

“Je bent een echte detective!', prijs ik hem.

Hij grinnikt. “Ach ja…”

Ik wacht nog even. “En dat broekje? Wat moeten we daarmee?”

Hij haalt zijn schouders op. “Gooi maar weg, ik bemoei me er niet meer mee.”

En hij draait zich om. “Welterusten…”

“Welterusten schat!”

Wat een verhaal!

Ik wacht even tot ik zijn diepe ademhaling hoor. Die Stephanie, wie had dat kunnen denken! Ik wacht nog even tot ik er zeker van ben dat hij diep weg is. Dan glijd ik uit het bed en pak het broekje tussen duim en wijsvinger. Stephanie zal het zeker niet missen en ach, wat is een broekje? Het kan beter maar meteen verdwijnen. Ik loop de trap af en doe alvast de buitendeur open. Niet in de afvalemmer in de keuken, maar meteen maar in de klikobak in de tuin. Weg is weg tenslotte. Mijn schoenen kosten me meer moeite. Gisteren pas gekocht, 200 euro! Voortaan beter uitkijken meid, denk ik, als ik ze in een plastic zakje wikkel en met bloedend hart in de klikobak laat verdwijnen….

© Elly

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Het broekje en de schoenen

  1. 29 april 2007 at 13:49

    Tjonge, wat is dit een heerlijk geschreven verhaal, zeg! Frisse woordkeuzes, spitsvondig en lekker ironisch. Het lijkt in één keer geschreven, zo d'eruit gefloept. Meer, meer, meer! 3 sterren dus!

  2. 30 april 2007 at 21:02

    Ik ben wel wat gewend, maar ik zag het verdomd niet aankomen, en dan ben je een kanjer, Elly. Grandioos, goed gedoseerd. Dit heeft alles. Een vette 3!

  3. WB
    30 april 2007 at 21:09

    Heb het vermoeden dat dit best een aardig verhaal zou kunnen zijn maar het verwarrende perspectief (wie is wie) brengt mij geheel van de rails. Het doorelkaar gebruiken van verleden en tegenwoordige tijd maakt het er ook al niet duidelijker op.

  4. 1 mei 2007 at 12:31

    Een adembenemend juweeltje

  5. 1 mei 2007 at 17:10

    Vaardig geschreven verhaal met een lekkere vileine twist, die helaas niet helemaal uit de verf komt naar mijn idee. Dat heeft te maken met de vragen die je als lezer hebt aangaande de relatie die de genoemde personen tot elkaar hebben. Niettemin twee dikke sterren!

Geef een reactie