Het broodje

Ik spoorde vanuit Luik naar Gent die herfstige donderdagnamiddag. Buiten was het warm, binnen in de trein aangenaam koel. Tegen twintig na twee gleden we het Brussel Noord station binnen. Het lange treinrijtuig waarin ik zat deelde ik met amper drie medereizigers. Een kalende, ritmisch snurkende man schoof halfonderuit, een tiental meter schuinover mij. Voorts twee dames op leeftijd, rustig de namiddag aan het wegkeuvelen, helemaal aan het andere eind van het rijtuig. Over de intercom meldde een krakende vrouwenstem in gebroken Nederlands dat we vijf minuten zouden halthouden, wachtend op een vrije doorgang naar Brussel Zuid.

Op het tegenoverliggende perron wandelde een zelfverzekerde, mooi gecoiffeerde dame. Ze nestelde zich op de laatste zitbank, ver weg van de perrontrap, ver weg van de enkele andere wachtenden op hetzelfde perron. Het zonlicht streelde haar nieuw kapsel en in haar blik las ik het plezier waarmee ze uitkeek naar dit zeldzame moment van rust tijdens een hectische dag.

Haar beige mantelpakje oogde onberispelijk. Het combineerde mooi met haar lichtbruine laarsjes die een beetje ondeugend uitliepen op een harde spits. Uit haar handtas haalde ze een witte zak met gele letters tevoorschijn, ja van de Panoszaak. Ze legde die voorzichtig aan haar rechterkant op de zitbank. Een wat late lunchpauze dus. Laat het smaken mevrouw. Ik genoot van de rust van het moment en van het bijna poëtische plezier om zo een mooie vrouw ongemerkt te observeren, vanop nauwelijks zeven meter.

Tot ze me aankeek.

Donkerbruine, katachtige ogen die me meteen terechtwezen: waar zit je naar te gluren jongen? Ik wou niet, maar ik kon niet anders: ik sloeg mijn ogen neer. Eén-nul voor mevrouw in onze battle of the eyes.

Uit haar handtas haalde ze een kleine geborduurde handdoek en drapeerde die zorgvuldig overheen haar schoot. Haar mondhoeken krulden en met een lichte glimlach nam ze de broodjeszak vast en bracht hem boven haar dijen. Met haar rechterhand plooide ze de zak voorzichtig open en legde tergend traag het topje bloot van een krokant broodje. Ik staarde naar haar vingers rondom het broodje, maar voelde terzelfdertijd haar kijkers die mij verder bleven peilen.

Een mix van onbehagen met geilheid deed mijn hart sneller kloppen. Ik ging iets dichter naar het raampje toeleunen en probeerde haar strakke blik vast te houden. Dan kruiste ze haar benen, links over rechts. Na een korte pauze liet ze haar linkerlaarspunt lichtjes wiebelen. Ik zag hoe haar tenen zich krulden. Ik kreeg het er warm van, voelde me het slachtoffer van een cobra die me langzaam maar zeker aan het hypnotiseren was.

Met haar rechterhand rolde ze plagerig de volgende centimeters bloot van haar broodje. Een stevig blaadje sla stak er aan weerszijden uit. Een gezond lichtroze beenham, een vermoeden van licht belegen kaas, glanzende tomaatschijfjes en smeuïg eigeel rondom wat wortelsnippers zorgden voor een volmaakt beleg; in noordelijk België genoegzaam bekend als een smoske. Ik zag haar tongpunt die ze naar haar linkermondhoek bracht en dan zacht haar bovenlip liet verkennen tot in de andere mondhoek. Haar dieprode lippenglos oogde merkbaar vochtiger in het warme zonlicht. Mijn adem ging hortend over in een volgende versnelling.

Haar laarspunt bleef wiebelen en ergens ter hoogte van mijn midden begon een eerbaar lid zich te roeren. Ik maakte discreet mijn broeksband en het bovenste knoopje los om hem wat bewegingsvrijheid te gunnen. Snel even de omgeving verkennen rondom mij: no problem, de keuvelende dames en de man in zijn siësta waren zich volkomen onbewust van ons onderonsje.

Mevrouw verpinkte niet maar keek me wat strenger aan, come on , ze kon toch mijn hand niet zien? En toch leek het alsof ze wist wat ik net gedaan had. Ze bracht het broodje naar haar mond voor een eerste contact. Een lichte aarzeling? Nee hoor, eerder de spanning wat opdrijven, voelde ik haar denken. Haar glanzend witte tanden boorden zich met zichtbaar genoegen in het broodje voor een eerste beet. Mijn voorhuid gleed spontaan naar achter en ik liet mijn rechterhand dromerig in mijn broek glijden, mijn ogen verdrinkend in de hare.

Ik poogde brutaal naar haar te kijken maar ik kon het niet. Ik kleurde rood en de eerste zweetdruppels kropen over mijn voorhoofd; ik was weerloos voor dit roofdier. Ze kauwde stevig doorheen die eerste mondvol en gunde zichzelf noch mij een adempauze voor haar tweede beet. Deze keer gleed een streepje mayo langs haar onderlip naar beneden. Met haar linkerwijsvinger rolde ze het naar haar lip, keek me tartend aan en….

…geruisloos reed mijn trein de donkere noordzuidpassage in.

Uit recent seksuologisch onderzoek blijkt dat de Belgische vrouw de mannelijke penis als een roofdier aanziet: steeds bijtensklaar en steeds belust op een prooi.

Taurus

 

 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “Het broodje

  1. 10 oktober 2006 at 23:57

    Een geweldig verleidelijk verhaal. De erotiek van het smoske (ik heb ze ook op&#33 spat ervan af. Dit verhaal laat te raden over en wat is sexier dan dat! Deze situatie barst van de erotiek; die schijnaar ongenaakbare dame. Juist dat is de natte droom van elke man, toch? Die onbereikbare deerne.

  2. 26 oktober 2006 at 19:34

    Goed zo Taurus!

  3. 2 november 2006 at 20:25

    Aanmoedigend applaus

  4. 7 november 2006 at 01:52

    Heel origineel, maar ik weet niet of de laatste zin er zo nadrukkelijk bij had moeten staan.

Geef een reactie