Het bureau

Ik zit achter mijn bureau op de werkkamer. Een honinggele houten vloer en mosgroene muren. Links tegen de muur een oud slaapbankje. Achter me twee volle boekenkasten en een manshoge groene plant met grote langwerpige bladeren. Het is zondagmiddag. Eerst hebben we samen beneden de krant gelezen. Ik was onrustig, want ik moest werken aan dat kloterige onderzoek naar de psychische stoornissen van gekleurde medelanders. Dat moet ooit eens af, wil ik een gediplomeerd psycholoog worden. Ik haat het stuk, ik had geen zin om te beginnen. Dus ergerde ik me aan de vrouw van staal en zijde, die het krantenkatern las dat ik wilde lezen. Een uur geleden ben ik naar boven gegaan met de pest in mijn lijf. Het weekend alweer bijna om en nog niets gedaan! Nu zit ik hier. Mijn bureau is bedolven onder de gekopieerde onderzoeksverslagen. Op wilskracht probeer ik ze op een rijtje te zetten en van kritiek te voorzien. Meestal flutonderzoeken, niet omdat de wetenschappers slecht kijken maar omdat het onderzoeksobject zich nauwelijks laat kennen. Verdomme, mijn hele vrije weekend zo goed als verspild. Eigen schuld, dikke bult.

Wat heb ik tegen wetenschap? Ze gaat uit van het gemiddelde, de norm, de theorie, in plaats van het individu tegenover mij. Neem economisch nieuws: het individu geldt niet meer, alleen de abstracte groei van bedrijven, sectoren, landen. De hulpverlening: het lijden is verworden tot een stoornis. Gereduceerd tot een cijfer, een natuurwet, verdwijnt de morele verantwoordelijkheid van het individu uit beeld. Het individu kan geen moreel besluit meer nemen over zijn eigen leven, maar wordt gevoed, geamuseerd, gehuisvest, aan het werk gezet volgens gemiddelde standaarden. Maar het individuele leven is het enige echte leven, en niet de wetenschap. Ik wil leven, niet weten. Geen kennis maar ervaring. En waarom word ik altijd geil als ik moet studeren?

De vrouw van staal en zijde komt mijn werkkamer binnen, altijd ondersteunend als ik zit te zwoegen op mijn afstuderen. Goed gehumeurd vraagt ze: 'Wil je nog wat?'

'Wil je nog wat?' Getergd draai ik me om in mijn bureaustoel. Ik ben een gespannen veer. Mevrouw wil wel wat van haar zorgeloze vrije tijd aan mij besteden? Nou, dat kan.

'Of ik nog wat wil? Ja, kom hier naast mijn bureau staan.'

Ze komt, met een spottende glimlach. In haar blik nieuwsgierigheid. Bruusk rij ik mijn stoel wat naar achteren.

'Ga hier tussen mij en het bureau staan.'

Daar staat ze, de trut. Ze leunt ontspannen achterover, haar billen op de rand van het bureau, met haar handen steunt ze achter zich op mijn verkreukelde papieren. Eén been losjes gebogen. Warme sokken aan, een donkerblauwe enkellange broek met zijsluiting, een oud beigewit T-shirt met ruime hals en lange mouwen. Een grijns op haar lippen, haar zwarte haar in een slordige staart. Eén en al plagerige ontspanning en tevredenheid.

'Lukt het studeren een beetje?'

Ik zet me met mijn handen af tegen de stoelleuningen, de stoel schiet achteruit en valt met een klap om. Ik sta tegen haar aan, zet haar klem tegen het bureau. Met mijn gezicht vlakbij de hare kijk ik priemend in haar ogen.

'Jij hebt een lekkere zondag, geloof ik hè? Lekker niets doen terwijl ik zit te werken. Daar geniet je van.'

Ze geeft geen krimp, kijkt me uitdagend aan. 'Ja, en..?'

'En nu ik eindelijk zit te werken, verveelde je je, en dacht je: kom ik ga Sjeng eens pesten. Even aandacht vragen.'

Ik duw mijn knie tussen haar benen. Zij doet haar kin nog wat omhoog. 'Ja, ik wil wel eens aandacht. Je bent het hele weekend druk geweest met niets doen. Het is niet mijn schuld dat je nu pas zit te werken.'

Bliksemsnel pak ik haar bij de staart en trek ik haar hoofd naar achteren. Ik blijf haar in de ogen kijken, zij doet alle moeite om hooghartig terug te blikken. Ze geeft geen kik. Mijn lippen zijn vlak bij haar lippen. Ik kan het speeksel in haar liplijnen bijna proeven. Mijn lichaam druk ik met kracht tegen haar lijf, zodat de bureaurand in haar billen snijdt.

'Je stoort me in mijn werk. En als ik je vraag hier te komen, verkreukel je mijn onderzoeksliteratuur op het bureau. Ik zou die superieure houding maar eens laten vallen.'

Ze bijt op haar lip. 'Want anders?'

Als antwoord draai ik haar linkerarm op haar rug. Ik draai hard door. Een kreet van pijn ontsnapt haar lippen. Met haar rechterhand probeert ze me weg te duwen.

'Je doet me pijn' zegt ze boos geschrokken. Ik voel een bobbel in me broek.

'Lieve schat, gehoorzaamheid is hier meer op haar plaats dan protest.'

Ze zwijgt even. 'Wat wil je?' vraagt ze dan.

Haar toon is nu anders. Nog steeds boos, maar gemengd met een vleugje onderdanigheid. Ik wring mijn andere knie tussen haar benen. 'This is not a love song' schiet door mijn hoofd. Haar benen staan uit elkaar. Mijn kruis duwt tegen haar kruis duwt tegen de metalen rand.

'Je africhten.'

'Wat?'

Ik voel mijn agressie, puurder dan ooit. Ik voel haar lichaam. Haar adem in mijn gezicht. Scherp getande lust.

Mijn linkerhand laat bliksemsnel haar staart los. Pats! Voor ze zich kan herstellen sla ik haar met de vlakke land in het gezicht. Een grimmige stem: 'Dit wil ik, vrouw van staal en zijde. Je pijn doen.'

Dan pak ik haar bij haar nek en draai ik haar hoofd iets naar rechts, zodat ik goed zicht heb op haar rode wang.

'Doet het pijn, lieverd?'

'Ja' fluistert ze, nog steeds een beetje opstandig.

'Liefde doet soms pijn, schat.' Met mijn lippen beroer ik haar zachte linkerwang. De warme huid. Haar ontspanning is verdwenen. Ze volgt al mijn bewegingen. Pats! Voor ze kan ontsnappen sla ik haar vol op de rechterwang. Ze probeert weg te draaien, maar ik pak haar half losvallende haren beet en sla haar nogmaals in het gezicht. En nog een keer en nog een keer.

'Verdomme, wijf, je zal naar mij luisteren. Doen wat ik zeg.'

Ik voel een woeste lust die ik nog niet eerder heb gevoeld. Het was altijd een spel, is het dat nu nog? Ik haal diep adem, hou haar hoofd van me af.

Ze ziet er niet meer zo zelfverzekerd uit. Verhit, haarslierten los uit haar staart. Rode wangen, een felle blik. Dit kent ook zij niet. Ze heeft me ooit bekend hierover te fantaseren, maar ik hield het af. Ik sla een vrouw niet in haar gezicht. Ze weet het stopwoord, dat kan ze gebruiken wanneer ik te ver ga. Ze zegt het niet. Met haar handen probeert ze mijn hand los te maken van haar staart, terwijl ze ongemakkelijk achterover hangt.

'Zet je handen op het bureau. Of moet ik je extra pijn gaan doen?'

Ze gehoorzaamt onmiddellijk. Haar ogen proberen mijn ogen te vangen. Ter bestraffing krijgt ze een klets voor haar hoofd.

'Sla je ogen neer. Je mag kijken als ik het zeg.'

Haar blik gaat nederig naar beneden. Haar lichaam trilt. De energie van een primaire vluchtneiging stroomt door haar aderen.

'Zit je naar mijn pik te kijken?' Ik laat haar los en doe een stap naar achteren. Zij wil overeind komen, maar ik hef dreigend mijn hand op. Haar blik flitst omhoog en ze wil wegduiken, reden voor een volle slag. Een kreet van pijn ontsnapt haar lippen. 'Blijf staan zoals ik je heb gezegd.' Onmiddellijk bevriest ze in haar ongemakkelijke houding. De vrouw van staal en zijde is nu een vrouw van was en sappig vlees. Onze verhitte ademhalingen snijden door de kamer. Op hol geslagen lust, angst en agressie. Ik voel me groot, sterk, gevaarlijk, belust op overheersen. Zij is mijn vlees. Mijn blik dwaalt over haar lichaam. Langs haar schouders. De wijde hals van haar shirt is over haar rechterschouder gezakt. Haar witte bh-band ligt bloot. Een teer kanten randje. In deze houding punten haar kleine borsten mooi naar voren.

'Je tepels zijn hard. Ik kan ze zien'

'Ja…?'

Mijn stem klinkt afgemeten, met een smekende snik van verlangen. Ik bewonder haar slanke armen, steunend op mijn papieren. De wetenschap moet je nu zeker onder zoeken. Haar licht gespreide benen.

'Is je kut nat?' Ze beweegt zachtjes met haar heupen.

'Ja…'

'Je kut moet luchten. Rits je broek open.' Haar handen vliegen gehoorzaam naar de rits aan de zijkant. 'Langzaam!' snauw ik. 'Je staat hier voor mijn genoegen. Dus maak een show van het laten ademen van je sappige pruim!'.

In een geile vertraagde beweging pakt ze met haar rechterhand haar broeksband beet. Met haar linkerhand de rits. Haar blik blijft braaf naar beneden. Zip…… Haar broeksband wijkt langzaam uit elkaar. De broek is strak genoeg om te blijven hangen.

'Een witte slip, zie ik. En hou je blik gericht op mijn pik.'

Die zit pijnlijk gespannen in mijn broek. De atmosfeer in de kamer wordt vochtig. Hardvochtig. Ik ben de baas, haar meester.

'Hef je shirt op tot net onder je borsten. Ik wil je buik zien. Zo traag mogelijk.'

Millimeter voor millimeter trekt ze de witte stof omhoog. Ik zie haar prachtige buik. Snel op en neer gaan. Onder de stof een glimp van haar bh, het gevulde vlees. Ik neem de tijd om haar zo te bekijken, voel het verlangen om haar te strelen. Die benen iets uit elkaar, de slip die in het duister verdwijnt, daaronder haar warme natte kut. Ik hou me in. Niet te veel tederheid vandaag. Gebruiken wil ik haar, levend vlees voor mijn genot. De hitte in mijn hoofd blijft stijgen, mijn pik klopt.

'Je vroeg wat je voor mij kunt doen? Je kan mijn broek openknopen.'

Ze laat haar shirt weer terugzakken, trillend stapt ze op me af. Haar handen graaien naar mijn riem. Ik pak haar pijnlijk bij de staart, dwing haar me aan te kijken.

'Langzaam en teder, alsof je een breekbare schat tevoorschijn haalt. Ik wil je handen nauwelijks voelen. Heb je dat begrepen?'

'Ja.'

Ik trek de haren extra aan, spuw mijn woorden in haar gezicht. 'Wat zeg je?'

'Ja, Sjeng.'

Woedend geef ik weer een paar tikken in het gezicht. Ze krimpt ineen, maar incasseert. 'Wat zeg je?'

Ze aarzelt. Ik zie haar zoeken, een aanloop nemen.

'Ja, meester.'

De overgave. Als een zucht. Een nieuwe stap. 'Herhaal het. Drie keer.'

'Ja meester……, ik zal doen wat U wilt. Ja meester.' Ze haalt adem. 'Ja meester. Uw schat onthullen.'

Ik sta midden in de kamer, mijn voeten stevig op de grond. Handen langs mijn lichaam. Een ijzig blok beton. Zij, wat voorovergebogen tegenover me, haar blik op mijn kruis. Kippenvel op haar schouders. Haar slanke vingers pakken voorzichtig mijn riem beet. Eerst het losse eind uit de lussen, dan, alsof ze een envelop zonder beschadiging probeert open te krijgen, de gesp. Als ze wat kracht probeert te gebruiken, grijp ik haar stevig in haar nekvel: 'Voorzichtig.'

Delicaat trekt ze de riem naar achteren, zodat de gesp los schiet. Eerst het aantrekken, dan de vrijheid, een knellende band wordt verwijderd. Met haar vingertoppen pelt ze één voor één mijn broeksknopen los, terwijl ze probeert de bobbel eronder zo min mogelijk te beroeren. Het gevoel van macht, van haar onderdanigheid en de nauwelijks voelbare aanraking, werken sterk erotiserend.

Als ze mijn broek open heeft, pak ik haar bij haar achterhoofd en kus ik haar vol op de mond.

'Trek je broek uit' sis ik.

Terwijl mijn tong haar verhemelte verkent, en zij steunend ademhaalt, stroopt ze haar broek naar beneden. Met moeite buigt ze en stapt ze eruit. Ik trek haar van me af, draai haar aan de haren twee keer om de as. Mijn ogen, mijn hart en mijn pik verslinden haar naakte benen, slurpen het stukje stof op dat onder haar shirt uitpiept en watertanden bij de ronding van haar billen. Ik lik mijn lippen als ik de rode streep van de bureaurand zie. Terwijl ze, geketend aan haar staart, met haar rug naar me toe staat, beveel ik: 'Draai met je heupen.'

Ze doet het. Ik bedwing de neiging tegen haar aan te wrijven.

'Knijp je kut samen.'

Ik zie de beweging, als een ademhaling. Spreid, sluit, spreid, sluit.. Een mond waar het vocht van opwinding uit druipt. Dan draai ik haar weer met haar gezicht naar me toe. 'Op je knieën.'

Ze knielt voor me neer. Een neerzijgende hinde.

'Trek mijn broek naar beneden. Je blik gekleefd aan mijn kruis.'

Ik hou haar hoofd vast, vlak voor mijn kruis. De hitte walmt haar tegemoet. Mijn broek zakt koninklijk naar beneden, ik stap eruit. Even blijf ik voor haar staan, zachtjes wiegend met mijn heupen. Haar blik gevangen.

'Mijn onderbroek, slavin. Langzaam.'

Ik voel haar handen op mijn heupen. Haar vingers haken naar binnen en trekken de elastiek uiteen. Gek, ik voel me wee worden van binnen. Met volledige aandacht trekt ze mijn slip naar beneden. Mijn pik toont mijn ware bedoelingen. Hard, rood, gezwollen, de voorhuid teruggetrokken van de eikel. Klaar om te schieten plopt hij naar buiten, bijna tegen haar neusbrug. Als zand van de duinen glijdt mijn slip naar beneden. In volle glorie richt ik mij tot haar, de schacht geaderd, mijn ballen strak tegen mijn lichaam. We staan beiden stil. De handen langs ons lichaam, vonken springen heen en weer. In afwachting.

Mijn stem lijkt van ver te komen, een echo uit een diepe put. 'Streel mijn ballen. Oh zo zachtjes alleen met de zenuwpunten.'

Uit de diepte komen twee handen naar boven, alsof me een presenteerblad wordt voorgehouden. Automatisch schuiven mijn benen iets uit elkaar. Ze houdt haar handen onder mijn ballen, streelt ze links en rechts met haar vingertoppen. Duizend kusjes wervelen op. Dan glijden haar duimen langs de onderkant van mijn pik naar boven, tot net onder de eikel. Haar wijsvingers weer naar beneden, haar duimen weer naar boven.

'Godverdomme…..' kan ik alleen uitbrengen. Haar linkerhand omsluit mijn paal, haar rechterhand mijn ballen. Een zwaard in vlammen.

'Godverdomme, trut. Heb ik je dat gezegd?'

Met een ruk trek ik haar overeind. Aan haar polsen sleep ik haar naar de bank. 'Heb ik daar om gevraagd?'

'Ik dacht dat je het lekker zou vinden…' roept ze met paniek in haar stem.

Ik gooi haar op de rug op de bank, hou haar polsen met één hand vast boven haar hoofd en sla haar waar ik haar raken kan.

'Jij dacht, jij dacht, heb je nog niet door wie er hier denkt? Slavinnen denken niet. En als ze het doen, moeten ze voelen.'

Zij probeert mijn slagen te ontwijken, wat me nog bozer maakt. Ik ben door het dolle heen. Ruk haar shirt omhoog tot over haar hoofd, duw haar bh opzij, zet mijn nagels in haar borsten, knijp in haar tepels, striem haar armen, haar buik, haar benen, zij draait en kreunt en vloeit als op een woeste zee, heen en weer, op en neer, zonder controle.

'Voelen, teef, zul je.' Ik trek haar benen omhoog zodat de billen bloot komen, slip eraf, drie, vier, vijf keer vol op haar hammen tot ze rood zijn. Ze gilt van pijn en genot, en ik wil haar alleen maar dieper raken, meer slaan, harder slaan, mijn nagels in haar rug zetten, alles laten branden achter dat koele masker. Dit is geen liefkozing maar een bezetting. Zij ligt op haar rug op de bank, opgehangen aan haar benen, als een varken rijp voor de slacht, verhit de pijn te incasseren. Geen tijd voor een adempauze, het opbouwen van een façade. Geen tijd om te denken, om het contact langs een laagje olie af laten glijden.

Vol duik ik in haar. De vijand moet tot in de diepste grotten uitgerookt worden. Mijn paarse eikel glijdt als een dolk naar binnen. Ik klem me aan haar vast waar ik haar kan klemmen. Stoten wordt steken, aan flarden snijden. Haar benen rusten tegen mijn schouders, haar borsten zwaaien als op hol geslagen voetzoekers heen en weer. Ze schreeuwt het uit, en ze is nat als nooit daarvoor.

'Hier! Hier! Geef je aan mij, godverdomme! Ik wil het geil uit je oren zien komen.'

Mijn vingers klauwen in haar billen, mijn tanden bijten in haar hielen. Zij geeft zich over aan de woeste stroom, lijkt op te lossen in wilde golven, uit te stijgen boven haarzelf. Het orgasme komt als een dreigende onweersbui vanuit mijn tenen. Ik stoot en stoot. De ontlading een bliksemflits tussen 2 tegengestelde polen. Ik weet niet meer wie spuit, wie ontvangt. Afgesloten met een rollende donder: 'Godverdegodverdegodverdegodver!' Van binnen blijf ik nog lang narommelen. Elektrische stroompje doen mijn lichaam schokken. Maar de echte spanning is ervan af. Ik kan weer nadenken. De vrouw van staal en zijde blijft naschokkend liggen. Gebogen staal en gescheurde zijde, gloeiend van voldoening.

Nooit meer zo gevreeën daarna. Altijd controle gehouden. Deze boosaardige kracht schuilt in me, maar wie vertrouw ik voldoende om dit te laten zien? Mezelf nauwelijks, in ieder geval. Wie kan dit hanteren?

© Bewonderaar

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie