Hoe ik mijn verjaardag vierde

1.

Het is al een paar dagen koud, wisselvallig weer. Het is na half twaalf als ik de deur van de soos achter me afsluit. Sinds een tijdje ben ik elke maandagavond barkeeper. Gewoonlijk samen met mijn vriendin Sandra, maar die was vanavond verhinderd. Ze had een vaag excuus over een familiefeestje of zoiets. Het maakte niet uit, want het was erg rustig vanavond. Dat zal wel met de tentamenperiode en zo te maken hebben.

Ik fiets snel naar huis. Ik trap stevig door, want heb te weinig kleren aan voor het gure, natte weer. Ik denk aan morgen. Morgen ben ik jarig. 20 word ik. Een mijlpaal, ik ben dan geen tiener meer. Voor mijn gevoel heb ik de periode van tiener-zijn al lang achter me gelaten. En nu ben ik groot – en belangrijk en student; hoe ging dat liedje ook alweer? Van Boudewijn de Groot? Tiener zijn is min of meer synoniem aan meidengegiechel achter de fietsenstalling op de middelbare school. Maar toch… Een beetje weemoedig ben ik wel.

Ik steek de sleutel in het slot van de voordeur, dump mijn fiets in de gang en loop snel de trap op. Vreemd, het is donker boven. Zou Arianne ook niet thuis zijn? Ik trap mijn natte gympen uit op de gang en gooi mijn jack over de kapstok. Ik duw de deur van mijn kamer op en doe het licht aan…

Daar zitten ze: Arianne, Leone en Nadya. En Sandra, die dus ook in het complot zit. Ze zijn feestelijk gekleed en hebben glazen champagne in de hand. Ze springen op als ik het licht aan doe. Iemand duwt een glas in mijn hand. Ze begroeten me elk met drie hartelijke kussen op mijn wangen. Dan zegt Arianne:

“Je dacht toch niet dat we je verjaardag zo voorbij zouden laten gaan? We weten wel dat je een feest houdt in het weekend, maar morgen is toch echt DE dag. Of liever vandaag, want het is net middernacht geweest.”

Ze omhelst me en zoent me opnieuw, nu lang en smachtend op de mond. De andere meiden volgen haar voorbeeld. Dan zegt Arianne:

“Laten we naar mijn kamer gaan. Daar hebben we een paar cadeautjes voor je.”

Verbeeld ik het me, of speelt er even een sluw glimlachje om haar lippen?

Even later zitten we in Arianne’s kamer. Ik zit midden op het bed, Leone, Nadya en Arianne om me heen. Sandra steekt vele tientallen kaarsen aan die om ons heen al klaarstonden. Ook hapjes en drankjes hadden ze allemaal al voorbereid. Het is warm hier en ik trek mijn dunne angoratruitje uit. Dan overhandigt Arianne me een pakje. Het is zwart en er is een zilverkleuring lint omheen geknoopt. Ik maak zorgvuldig de knopen van het lint los. Langzaam, om de spanning er nog even in te houden. Intussen kijk ik naar de meiden om me heen. Ze zijn allemaal feestelijk gekleed, allemaal in het zwart. Arianne draagt een heel kort jurkje met een heel blote rug. Geen bh, geen kousen, geen schoenen. Wel vang ik even een glimp van een zwart kanten string op als ze gaat zitten.

Dan zijn de knoopjes in het lint los en valt het papier open. Er in zit een doosje van wit, stevig karton. Ik trek het deksel open en vind in het doosje een lang koord van zacht, wit materiaal. Een soort gordijnkoord of zo. Wat is de bedoeling hiervan?

“Wat is dit?” vraag ik, “is dit een spelletje of zo?”

“Wacht maar af, daar kom je zo meteen wel achter,” antwoord Arianne.

Sandra is klaar met de kaarsen en komt ook bij ons zitten. Ze draagt een wikkelrok van hele dunne zwarte stof. Daarbij een corset-achtig topje met een vetersluiting op de rug, waarin haar borsten goed uitkomen. Zwarte kousen en hoge schoenen. Van haar krijg ik het tweede pakje. Het is anders van vorm: vierkanter en hoger. Ook dit maak ik langzaam open. Als ik uiteindelijk het deksel opentrek, vind ik een tweede koord, precies als het eerste.

Leone heeft rossig haar en sproeten. Ze draagt een jurk die onder haar middel wijd uitwaaiert, maar strak om haar bovenlijf zit. Haar goedgevulde borsten worden er mooi door omhoog gedrukt. Ook op haar borsten en schouders heeft ze sproeten, net als op haar dijen, die zichtbaar worden als ze in kleermakerszit haar jurk optrekt. Het pakje dat zij mij geeft, heeft weer een andere vorm. Maar ook hieruit komt een wit koord.

Nadya is blond. Niet stroblond als Arianne, maar meer goudblond. Ze draagt een heel kort rokje en een strak, strapless topje. Net als Arianne heeft ze blote voeten. Het pakje dat ik van haar krijg is rond, maar – wat een verrassing – ook daar komt een wit koord uit.

De meiden kijken me aan. Ze glimlachen een beetje als ze mijn verwonderde blikken zien. Wat heeft dit allemaal toch te betekenen? Arianne heeft nog een laatste, kleiner pakje. Rechthoekig en plat. Het zit in hetzelfde zwarte papier met eenzelfde zilveren lint er omheen. Ik begin het nu toch echt mysterieus en spannend te vinden en maak de knopen nu sneller los. Weer een wit kartonnen doosje. Als ik dat openmaak, vind ik een zachte zwarte doek.

2.

Ik kijk de meiden een voor een aan.

“Nu mogen jullie wel eens zeggen wat de bedoeling hiervan is,” zeg ik.

“OK, ik zal het laten zien,” zegt Arianne.

Ze pakt een van de koorden en slaat het een paar keer om mijn rechterpols. Handig knoopt ze het vast.

“Wat is dit, wat ben je van plan?” vraag ik.

“Wacht nog maar even af.”

Dan knoopt ze het andere eind vast aan het hoofdeind van het bed. Ik protesteer:

“He, wat is dit, houd hier mee op!”

En ik ruk aan het koord, probeer de knoop met mijn linkerhand los te maken. Maar de andere meiden grijpen me onmiddellijk vast en drukken me tegen het bed. Ik worstel om los te komen, maar Sandra fluistert:

“Laat ons maar begaan, vertrouw ons maar. Laat je verrassen.”

Haar stem klinkt geruststellend en ik kalmeer een beetje. Toch klopt mijn hart nog in mijn keel. Arianne bindt het tweede koord om mijn rechterpols en maakt het ook aan het hoofdeind van het bed vast. De andere meiden trekken mijn kousen uit en binden mijn enkels. Even later lig ik op mijn rug op Arianne’s bed. Mijn armen boven mijn hoofd, mijn benen gespreid. De meiden staan om het bed en kijken naar me. De touwen zijn niet erg strak aangetrokken en ik heb nog wel wat bewegingsvrijheid, maar ook weer niet echt veel.

Dan komt Sandra naar me toe met de zwarte doek in haar hand. Ze zegt:

“Kijk nog maar even om je heen, want dit is het laatste wat je zult zien… voorlopig.”

Ik kijk de meiden een voor een aan. Ze kijken met strakke blikken terug. Niemand zegt wat. Mijn hart klopt nog steeds sneller dan normaal. Ik ben niet bang, maar vind het allemaal wel heel erg spannend. Ik ken deze meiden allemaal erg goed – dat denk ik tenminste, maar ik kan me er nog niet echt een voorstelling van maken wat ze met me van plan zijn.

Dan bindt Sandra de doek om mijn ogen. Ze maakt de knoop opzij van mijn hoofd, zodat ik er niet op lig. Ze voelt even of hij goed zit en vraagt:

“Zit hij niet te strak?”

“Nee.”

Zie je iets?”

“Nee.”

Ik zie ook werkelijk niets meer. De doek is dun en zacht, maar laat werkelijk geen licht door. En hij zit stevig op zijn plaats. Dan voel ik hoe Sandra zich van het bed laat glijden. Even is het stil in de kamer. Op het bonzen van mijn hart, het ruisen van het bloed in mijn oren en mijn luide ademhaling na. Dan hoor ik muziek. Langzame, rustige pianoklanken. Ik ken het niet. Later hoor ik dat het van Satie is.

Ik weet niet hoe lang ik daar lig voordat er weer iets gebeurt. Een paar minuten misschien, maar het lijkt erg lang. Ik luister gespannen. Naar de muziek, maar ook probeer ik elk ander geluid op te vangen: een vloerplank die kraakt, een zucht, het ruisen van kleren als iemand beweegt.

Ik wil vragen: wat gebeurt er? Wat zijn jullie van plan? Maar ik houd mijn mond, ik durf de spanning niet te verbreken.

Dan voel ik dat er iemand op het bed gaat zitten. Even later glijden er een paar vingertoppen heel lichtjes over mijn linkerbeen. Ze beginnen bij mijn enkel en gaan langzaam omhoog. Mijn lange wikkelrok is opengevallen en de vingers hebben vrij baan tot ver boven mijn knie. Als ze daar zijn aangekomen, gaan ze weer terug. Er komt nog iemand op het bed zitten en een andere hand begint mijn rechterbeen te strelen. En even later komen er nog twee handen bij die mijn armen strelen.

Langzaam, bijna synchroon bewegen die vier handen van de verste uiteinden van mijn ledematen in de richting van mijn lichaam. En weer terug. En weer opnieuw. Hoe lang? Vijf minuten, tien minuten? Wie zal het zeggen? De vederlichte aanrakingen brengen allerlei sensaties in mijn lichaam teweeg. Af en toe gaat er een huivering door me heen.

Dan wordt de knoop van mijn rok losgemaakt. Langzaam maar gedecideerd wordt de rok van onder mijn kont weggetrokken. Het enige wat ik nu nog aan heb is een simpel wit hemdje en een wit broekje.

Een hand wordt op mijn buik gelegd, tussen broekje en hemdje. De vingers strijken langzaam over mijn huid en volgen de zomen van mijn broekje en hemdje. Andere vingers glijden vlakbij mijn broekje over mijn dijen. Weer andere volgen mijn hemdje aan de bovenkant. Twee of drie vingers aan elke kant, heel lichtjes over mijn huid bewegend.Van de schouders langs het bandje naar beneden, over de welving van mijn borst. Dan weer terug, over mijn borst naar mijn schouder. Een tijdlang concentreren de strelingen zich op die gebieden, vlak buiten mijn broekje en hemdje. Dan trekken de vingers zich langzaam weer terug tot de uiteinden van mijn ledematen, tot mijn handen en voeten, om dan helemaal te verdwijnen.

Dan voel ik een hand, één hand, op mijn hoofd. Vingers gaan door mijn haar, grijpen het en trekken mijn hoofd een beetje opzij. Vochtige lippen drukken zachtjes tegen mijn mond, dan tegen mijn wang en wijn hals. Dan zoeken ze mijn mond weer op, iets gretiger nu. Dan is de mond weer weg, maar er komt onmiddellijk een andere voor in de plaats. Ik herken Arianne’s mond en haar manier van kussen. Het duurt niet lang. Haar tong voel ik niet. Even stuur ik mijn eigen tong naar buiten, maar die ontwijkt ze behendig. En dan is er weer een andere mond. Sandra? Ik weet het niet zeker. Twee lippen sluiten zich om mijn onderlip en sabbelen er zachtjes op. Dan is ook deze mond weg, maar de vierde komt er onmiddellijk voor in de plaats.

Al die tijd wordt er niets gezegd. Blijkbaar kunnen ze hun acties coördineren met alleen oogcontact en gebaren.

3.

Intussen dringt een nieuw geluid tot me door. Eerst dacht ik dat het bij de muziek hoorde, maar nu merk ik dat dat niet zo is. Dan realiseer ik me ook wat het is dat ik hoor:

Tschhhhk… Tschhhhk…

Het is een schaar. Een grote schaar naar het geluid te oordelen. De laatste zoenende mond verdwijnt. De hand die mijn haar vasthoudt is er nog steeds, de greep wordt zelfs verstevigd. Weer wil ik vragen: wat zijn jullie van plan? Maar ik wil de spanning niet doorbreken.

Tscchhhhhk. Het geluid klinkt nu vlak bij mijn oor. Gaan ze mijn haar afknippen? NEE! Wil ik roepen, maar dan hoor ik het weer iets verder weg:

Tschhhk.

Dan voel ik koud staal tegen mijn buik. De scherpe punt van de schaar beschrijft een cirkel rond mijn navel. Dan reist hij langzaam omhoog. Een punt van de schaar verdwijnt onder mijn hemdje. Heel langzaam beweegt hij over mijn borstbeen, het hemdje een stuk mee onhoog trekkend. Tussen mijn borsten door beweegt het scherpe koele staal. Dan stopt het.

Tsscchhhhhk. Heel langzaam wordt de druk opgevoerd. Ik voel de schaar in mijn huid drukken, terwijl mijn hemdje langzaam van beneden naar boven word doorgeknipt.

Tchhk, Tchhk… snel achter elkaar worden ook de bandjes van het hemdje doorgeknipt. De resten ervan worden onder me vandaan getrokken. Dan wordt het weer stil om me heen – alleen de pianomuziek gaat nog door. Ze staan naar me te kijken, dat voel ik. Ik trek aan mijn koorden. Als ik mijn armen helemaal uitstrek, kan ik mijn benen een stukje optrekken. Als ik omhoog schuif kan ik mijn handen bijna tot bij mijn hoofd krijgen. Dat is alle bewegingsvrijheid die ik heb.

Nadat ik dat heb vastgesteld, ontspan ik me weer en wacht op wat er gaat gebeuren. Het is spannend… opwindend… hoe lang zal dit doorgaan? Hoe ver zullen ze me voeren op deze reis door het land van genot? Waarheen zal de reis uiteindelijk leiden? Nu ik mijn ogen niet kan gebruiken, probeer ik met mijn andere zintuigen de wereld om me heen af te tasten. Mijn neus vertelt me weinig dat ik niet al weet. De geur van kaarsen, vermengd met de parfums van de meiden. Het enige zintuig waar ik iets aan heb, is mijn gehoor. Ik hoor een geruis – nylon kousen die over elkaar heen strijken. Maar ook het schuiven van textiel over blote huid. Worden er kledingstukken uitgetrokken? Of is het alleen maar iemand die zich beweegt?

Lippen sluiten zich om mijn rechtertepel. Zachtjes sabbelen ze er op. Bijna direct daarna wordt ook mijn linkertepel in een mond genomen. Warme adem strijkt langs mijn borst. Twee paar vochtige lippen spelen zachtjes met mijn tepels. Dan zijn er ook weer handen. Handen die mijn lichaam strelen. Heel langzaam, beetje bij beetje, beginnen de tongen mee te spelen. Eerst alleen maar vlinderlichte aanrakingen van de puntjes. Dan wat meer, wat natter, dan cirkelen ze zachtjes om mijn tepels.

Dan voel ik iets nieuws tegen mijn gezicht, iets anders. Ik weet bijna direct wat het is: Een borst. Zachtjes glijdt de tepel over mijn wang, dan naar mijn mond. Ik sabbel er zachtjes op. Het is een grote, zachte borst met een flinke stevige tepel. Ik herken hem meteen: Leone, de leeuwin. Ze laat me op haar borst sabbelen, terwijl anderen op mijn borsten sabbelen. Later komen ook de anderen een voor een hun borsten aan mij aanbieden. Intussen glijden strelende handen over mijn huid. Vooral over mijn dijen en over het gebied tussen mijn navel en mijn broekje. Af en toe glijdt een hand even – alsof het per ongeluk is – over mijn broekje.

Iets drukt tegen mijn rechterhand. Een been, een kuit. Ik laat de hand omhoog gaan en mijn vingers vinden een dijbeen. Ik streel de zachte huid. Ik weet niet welke van de vier meiden dit is. Mijn hand glijdt omhoog. Er is geen broekje dat me belemmert en ik vindt een vochtigwarme kut. Ik speel met het kleine harde knopje.

Al die strelingen en kussen missen hun uitwerking niet. Ik raak meer en meer opgewonden. Het moet voor de anderen duidelijk zichtbaar zijn dat er in mijn broekje een grote natte vlek is ontstaan. De strelingen worden intenser, vooral bovenaan aan de binnenkant van mijn dijen. En dan kom ik klaar – een gierend orgasme, zondar dat ook maar iemand mijn kut heeft aangeraakt. Ik ruk aan de touwen en probeer mijn kut tegen de strelende handen aan te drukken, maar ze ontwijken me handig. Ik spreid mijn benen wijd, pers ze tegen elkaar. Een diep gekreun ontsnapt aan mijn keel als ik mijn ademhaling niet meer beheers.

Het orgasme ebt langzaam weg.

Dan is daar ook weer dat geluid: Tscchhhhhk.

4.

De handen en monden verdwijnen weer even. Vlakbij mijn oor klinkt het nu: tchhk, tchhk. Het is wel duidelijk wat er nu gaat gebeuren. Toch hebben ze nog een kleine verrassing voor me. De schaar wordt op mijn buik gelegd. Hij is zwaar, maar vooral nat en koud. Blijkbaar hebben ze hem in een bak met ijs bewaard. Ik draai me opzij om het koude ding van me af te gooien, maar het wordt opgepakt en onmiddellijk weer tegen mijn buik gedrukt. Dan glijdt het ijzig koude staal over mijn lichaam. Het maakt me aan het rillen. Het wordt krachtig tegen mijn borsten gedrukt. Ik voel de scherpe snijkanten van de open bekken tegen mijn tepels. Daar schrik ik even van: een keer ‘tchhk’ en… Maar dat gebeurt natuurlijk niet. Verder glijdt de schaar, over mijn schouders, tegen mijn hals, mijn kin.

Ik zou wel eens willen weten wie van de meiden het is die de schaar over mijn lichaam stuurt. Ik denk Arianne, maar het zou ook elk van de anderen kunnen zijn. Toch zie ik in gedachten Arianne over me heen gebukt staan, naakt, een gemeen lachje op haar lippen. En de andere drie? Ik stel me voor dat die dicht bij elkaar aan de andere kant van het bed staan en toekijken. Ook naakt, elkaar een beetje strelend, een hand bij de kut misschien? Het kan niet anders of zij zijn net zo opgewonden als ik.

De schaar wordt nu wat opgetild, zodat alleen de scherpe punten me nog raken. Ze trekken een spoor over mijn huid. Weer over mijn hals, tussen mijn borsten door, over mijn buik, dan naar mijn heup. Ik verwacht dat ze daar zullen stoppen, maar nee, ze glijden verder: over mijn dijbeen, langs mijn knie, over de zijkant van mijn kuit, tot aan mijn enkel. Dan weer omhoog. Langzaam, heel langzaam. Deze keer stoppen ze wel bovenaan mijn linkerdij.

Even gebeurt er helemaal niets. De kalme pianoklanken vullen de ruimte. De punt van de schaar rust op mijn heup. Dan begint hij heel langzaam te bewegen, naar rechts. De punt bereikt mijn broekje, schuift er onder, beweegt krassend door mijn schaamhaar en komt dan aan de andere kant weer tevoorschijn. Ik zet me schrap. Deze keer wordt de schaar heel langzaam dichtgedrukt, het koude staal drukt tegen mijn schaambeen: Tscccchhhhhhk. Meteen daarna wordt de punt nog een keer onder het broekje geschoven. Tschk. Daarmee is het laatste stukje textiel van mijn lichaam verdwenen.

Ik schuif zo ver mogelijk naar beneden, trek mijn benen op, duw ze uit elkaar. Daar! Daar wil ik gestreeld worden. Zelfs zonder dat ze me aanraken kom ik al bijna weer klaar. Mijn lijf schokt in anticipatie op wat er gaat gebeuren. Maar eerst gebeurt er nog niets. Waar zijn ze? Waar zijn die handen, die monden? Waarom laten ze me nog wachten? Staan ze met zijn allen naar me te kijken? Naar mijn kutje, dat is opengegaan als een bloeiende roos? Roze, nat en warm… heet.

Ik huiver. Ik ben warm en koud tegelijk. Zweetdruppeltjes rollen kriebelend over mijn lijf naar beneden, maar tegelijk heb ik kippenvel. Mijn borstkas bolt als ik diep in- en uitadem. Ik weet zeker dan ze naar me kijken. Wat gaan ze nog met me doen? Want dat ze nog niet klaar met me zijn dat weet ik wel zeker.

Dan zijn ze er weer, de handen, de monden. Heel geleidelijk nemen ze mijn lichaam weer in bezit. Heel langzaam naderen ze vanuit vier richtingen om bij elkaar te komen op mijn buik en dijen. Als dan de eerste vingers heel lichtjes mijn schaamlippen aanraken, stuiter ik omhoog. Er gaat een siddering door me heen. Elke keer als een vinger of een mond mijn kutje aanraakt, duw ik me onwillekeurig omhoog. Eerst blijft het bij korte, lichte aanrakingen, een korte aai over mijn schaamlippen, een vluchtige beroering door een paar lippen. Maar allengs worden ze wat intenser, duren ze wat langer.

Vingers dringen bij me naar binnen. Soms één, soms twee tegelijk. Steeds maar heel kort, steeds maar een klein stukje. Ik probeer me er tegenaan te drukken, ik draai met mijn onderlichaam, maar steeds weer verdwijnen de vingers buiten mijn bereik. Intussen worden de strelingen en kussen op de rest van mijn lichaam intenser.

Ze laten me niet langer wachten. Twee vingers dringen vastberaden bij me naar binnen en blijven daar nu. Een derde vinger trekt kleine cirkeltjes rond mijn klit. Onwillekeurige sidderingen trekken door mijn lijf. Ik schud en schok. En ik kom klaar… ik kom klaar zoals een TGV over het spoor dendert. Mijn hele lichaam schudt, mijn hoofd slingert van de ene kant naar de andere, ik voel het zweet in straaltjes van me af lopen, ik kreun, ik hijg, ik gil. Ik beweeg zo wild dat de handen op mijn kut keer op keer het contact dreigen te verliezen. Dan vleit een lichaam zich tegen me aan, een arm klemt me vast en houdt me min of meer in bedwang.

Als ik dan verslap, dan verdwijnen de handen van mijn kut. Hun plaats wordt onmiddellijk ingenomen door een andere hand en een mond. Een ander vrouwenlichaam strekt zich naast me uit. Methodisch beginnen ze me weer naar een volgend hoogtepunt te werken. En daarna zijn het weer andere handen en monden in en op mijn kut, is er weer een ander lichaam dat zich tegen me aan drukt.

Als het sap uit een sinaasappel persen ze het ene na het andere orgasme uit me, totdat er alleen nog een lege schil over is. Ook dan nog, als ik daar volkomen uitgeput, verdoofd, half bewusteloos lig, blijven ze me strelen en kussen. Vlinderlicht glijden hun vingers en lippen over mijn lichaam, ook al dringt het maar half tot me door. Pas als mijn hartslag weer ruim onder de honderd gezakt is en mijn ademhaling niet meer raspend klinkt, trekken ze zich langzaam terug, over mijn ledematen tot mijn handen en voeten.

Ik wil uitschreeuwen: ‘stop nu niet!’, maar ik durf heet zwijgen niet te doorbreken. Zijn ze nog wat van plan? Ik weet dat ik niet tot veel meer in staat ben. Ik gebruik weer de enige twee zintuigen waar ik iets aan heb. Mijn neus vertelt me niet nieuws. De lucht is vol van de geur van kaarsvet, parfum, maar vooral van seks. Mijn oren vangen nog steeds de pianoklanken op. De hoeveelste cd is dit? Of zijn ze in de loop van de nacht weer van voren af aan begonnen? Verder hoor ik niets. Tenminste niet hier binnen. Van buiten komen de geluiden van de stad die wakker aan het worden is. Een fietsbel rinkelt, een vage roep klinkt. Een auto die wordt gestart. De eerste stadsbus dendert langs. In de verte het geluid van treinwielen die over de wissels van het stationsemplacement denderen.

5.

Ik ben van top tot teen klam van het zweet en begin het langzaam koud te krijgen. Ik krijg kippenvel. Mijn tepels worden hard, van de kou nu. Dan stopt ook de muziek. Hier binnen hoor ik nu helemaal niets meer. Niet het ruisen van kleren, niet het geluid van huid die over huid strijkt als iemand zich voorzichtig beweegt. Geen ademhaling. Niet het kraken van de vloerplanken, die anders toch met grote nauwkeurigheid verraden wat er gebeurt. En wacht eens? Die startende auto daarnet? Dat geluid… dat kenmerkende geluid van zo’n oude Volkswagen Kever. En ik ken maar één iemand die zo’n auto heeft: Leone. Ze zullen toch niet weg zijn gegaan? En mij hier zo hebben achtergelaten – alleen?

Voor het eerst sinds ik de blinddoek voor kreeg, zeg ik weer iets:

“Arianne? Sandra? Zijn jullie daar?

Het antwoord is nog steeds: doodse stilte. Mijn hart begint weer sneller te kloppen. Het mag dan ongegrond zijn, toch voel ik angst in me opkomen. Hoe lang moet ik hier blijven liggen – naakt en gebonden? Gaat dat heerlijke spel dat ze met me gespeeld hebben dan toch een luguber tintje krijgen? Paniekerig begin ik aan de touwen te rukken. Ongecoördineerd sla ik met mijn armen en trappel ik met mijn benen. Pas na een tijdje merk ik dat ik mijn rechterarm vrij kan bewegen.

Met een zucht van verlichting, merk ik dat mijn rechterarm vrij is. Het koord zit nog wel om mijn pols gebonden, maar het andere eind slingert los door de lucht. Ik ruk mijn blinddoek af. Er is niemand meer in de kamer, behalve ik. De deur naar de gang staat halfopen. Alle kaarsen zijn uit. Vaalgrijs ochtendlicht filtert door de beslagen ramen naar binnen. Ik maak mijn linkerpols los en daarna mijn enkels. Het touw om mijn rechterpols nog achter me aanslierend spring ik van het bed.

Snel verken ik de etage. Sandra’s kamer is verlaten, mijn eigen kamer en de keuken ook. De badkamer ook, maar het grote gietijzeren bad is vol met warm water met daarop een dikke schuimlaag. Naast het bad staat een tafeltje met een fles champagne in een koeler. Een ingeschonken glas staat er al naast. Daarnaast twee borden met lekkers: knäckebröd met brie, toast met boter en – echt waar – kaviaar! En nog veel meer.

Ik laat me in het weldadig warme water zakken. Ik merk dat ik een razende honger heb, dus al dat lekkers is snel op. Onderwijl maak ik het laatste koord los van mijn rechterpols. Dan laat ik me nog verder zinken, tot mijn kin ik het schuim. Langzaam sip ik van de champagne.

Als ik later weer uit het bad klim is de fles half leeg. Meer kan ik echt niet op. Ik sta nu te tollen van vermoeidheid. Ik wil nog maar één ding: naar bed. Ik ga niet naar mijn eigen kamer, maar terug naar Arianne’s kamer. Haar bed is een grote ravage. Het laken is opgefrommeld en er zitten vlekken in. Het maakt me niet uit. Ik trek het snel een beetje strak, ga er op liggen en trek het dekbed over me heen. Soms onrustig slapend, soms half wakker, beleef ik de gebeurtenissen van de afgelopen nacht opnieuw. Keer op keer. Maar als Arianne en Sandra twaalf uur later terugkomen treffen ze me in diepe slaap aan.

De zaterdag daarna was er een groot, zinderend feest ter ere van mijn verjaardag, met veel eten, drank, lust en genot. Maar die party haalde het toch niet bij wat ik beleefde in de nacht van mijn 20e verjaardag.

© anna 2004

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Hoe ik mijn verjaardag vierde

  1. 8 januari 2007 at 01:13

    Tsssccchhhk.

  2. 8 januari 2007 at 02:54

    Dit verhaal was mijn allereerste kennismaking met Anna's kasteel en Eropodium. Daarom wou ik meer te weten komen over deze site …daarom had ik meer honger naar meer. Hierin herkende ik heel veel uit mijn eigen leefwereld. Helaas kan ik er maar 3 sterren voor geven… meer kan niet.

  3. 10 januari 2007 at 21:38

    Ik geef het op: hoe ik het ook wend of keer, Anna is altijd top

Geef een reactie