Horecafreak

Het was een lekkere warme dag in april toen ik op een terrasje was gaan zitten. Ik zie andere dingen als gewone gasten, omdat mijn horeca-ervaring me extra kennis heeft opgeleverd.

Tevreden zette ik mijn zonnebril op. Ik weet het, niet zo netjes als je straks je bestelling opgeeft, maar ik wilde gewoon mensen spotten zonder dat zij het merkten.

Er kwam een meisje op me af. Kauwgomkauwend vroeg ze wat ik wilde drinken. Ik had de neiging om een tirade te gaan houden (regel 1 in horecaland, wat je ook doet, geen kauwgom in je mond als je klanten bediend) maar bestelde gewoon een glas cola light. Ik hoef niet op mijn lijn te letten hoor, maar ik vind light gewoon lekkerder!

Nadat het meisje weg was, liet ik mijn ogen rondgaan over het grote plein. Een dag in de stad was erg leuk, maar het was veel te warm om te gaan winkelen. Ik schopte mijn schoenen uit en sloot genietend mijn ogen.

De zin: “Hier is uw cola”, deed me even opschrikken. Stomme tut, dacht ik. Met een zucht leegde ik mijn flesje in het glas. Er zat lekker veel ijs in het glas en ik genoot van het ijskoude vocht.

Ik had gedacht dat ik een lekkere rustige middag op dit terras kon beleven, helaas bleek het halve dorp uitgelopen te zijn om te shoppen. Elke keer een vriendelijk “Hallo” roepend, was ik stiekem al lang blij dat ze niet bij mij aan het tafeltje kwamen zitten.

Het terras zat in rap tempo vol waardoor mensen die alleen zaten al snel gezelschap kregen. Ook ik hield het tafeltje niet voor mezelf. Er kwam een lange man in pak naast me zitten.

Ik snap die zakenlui nooit zo goed, hoe warm of koud het ook is, ze dragen altijd zo’n net pak. Dan heb ik altijd de neiging om kledingadviezen te gaan geven. Het is 28 graden, dan ga je toch niet in een lange broek lopen!

Ik pakte mijn rok vast en trok hem wat naar boven zodat mijn benen wat meer konden bruinen. Toen mijn rok op mijn knieën lag liet ik hem los en nam een slokje cola.

Het kauwgomkauwende meisje kwam weer een bestelling opnemen, dit keer van de man in pak.

Ik heb er zo’n hekel aan als je mensen kunt horen kauwen. Ik vind het ook net op een koe lijken die staat te herkauwen. Dan vind ik een koe nog mooier en die kan er niets aan doen.

Ik hoorde dat de man een Spa rood bestelde. Ik moest lachen. Ik dacht aan de keer dat ik zo’n zakenman op het terras had. Hij heeft de hele middag op 1 drankje op het terras gezeten en inderdaad ook op een Spa rood.

Ik moest ook denken aan al die keren dat er bruiswater en platwater besteld werd, door een jaar in het zuiden gewerkt te hebben weet ik wat het is, maar hier in het noorden kennen ze het niet.

Ik voelde dat de man mij op zat te nemen. Ik snapte niet zo goed waarom. Een heel imposant figuur ben ik niet. Eigenlijk heel gewoontjes.

Ik deed mijn zonnebril omhoog in mijn haar en keek naar hem. Ik zag dat hij zat te glimlachen en ik vond het eigenlijk erg sexy.

Toen hij in de gaten kreeg dat ik naar hem zat te kijken bleek dat voor hem een uitnodiging te zijn om een gesprek te beginnen.

‘Mooi weer hè?”, vroeg hij.

Ik vraag me af of alle gesprekken beginnen met het weer. Hebben mensen niet iets zinnigers te vragen?!

Ik knikte en zocht in mijn tas naar mijn boek. Ik kan een hele dag op het terras zitten met mijn boek, alleen heb ik een paar drankjes nodig.

Het meisje kwam zijn drankje brengen en hij verdiepte zich in papierwerk.

Ik vind het fijn dat mensen meer buiten werken, die kantoorfreaks zijn zulke bleekscheten! Het enige bruine dat ze hebben, komt van de vakantiezon (of soms zelfs zonnebank!).

Ik had ondertussen mijn boek gevonden en ging dan ook helemaal op in mijn boek. Het was een boek van de CSI-serie. Ik lees het liefste de Miami-reeks omdat het daar vaak gaat over de zon.

Ik pakte mijn glas en dronk wat cola terwijl ik op de tast mijn cola terug zette en per ongeluk tegen de hand van de man in pak aanstootte die toevallig ook net hetzelfde deed.

Als gestoken door een bij keek ik op. Er was een soort van elektrische schok door me heen gegaan toen ik zijn hand aanraakte.

Ook hij keek op en keek me recht in mijn ogen aan. Prachtige donkere ogen die in mijn lichte kijkers keken.

Met moeite wist ik mijn blik los te maken en ik verdiepte me weer in mijn boek. Ik voelde dat mijn hartslag versnelde en dat kwam niet omdat het boek zo spannend was.

Ik ging helemaal op in mijn boek en toen ik uit mijn glas wilde drinken merkte ik dat het leeg was. Ik keek rond of ik de serveerster ergens zag en stak mijn hand omhoog.

Direct kwam het meisje aanhollen en ik bestelde een nieuwe cola light. De man in pak keek me aan met fronsende wenkbrauwen en ik stak mijn tong uit.

Ik verdiepte me weer in mijn boek. Het meisje kwam mijn drinken brengen en ik merkte het niet eens totdat het flesje omviel en de inhoud over de tafel en mijn rok viel.

Ik was laaiend! Dat er iets kan vallen ala maar dat ze me daarna zo stom zat aan te kijken, geen nieuw drankje en/of doekje aanbood, maakte me woest.

Ik zag ineens dat haar gezichtje beteuterd stond. Nieuw dus, schoot het door me heen. Ik vroeg of het meisje een doekje had en snel rende ze naar binnen. Ik legde mijn boek op mijn tas.

Het meisje kwam met een doekje terug en ik maakte mijn rok en het tafeltje schoon. “Als je dit nu even uitspoelt en opnieuw brengt en je geeft me een nieuw flesje is het goed hoor.” Ik hoorde het meisje een zucht slaken.

Ik had zelf ook wel eens meegemaakt dat het faliekant fout ging en ik was dan ook blij als mensen begripvol waren. Ik moet heel kwaad hebben gekeken dat het meisje zo beduusd was.

Ze kwam terug met het doekje en een nieuwe cola. Ik glimlachte en wenkte haar. “Nu net doen of er niets gebeurd is en blijven lachen”, fluisterde ik net hard genoeg dat ze het verstond.

Ik probeerde mijn rok schoon te krijgen. Ik was allang blij dat ik niet mijn witte rok had aangetrokken, maar ik baalde flink. Met een zucht legde ik het doekje op tafel en keek op mijn horloge.

Het was al vijf uur en ik besloot dat ik maar naar huis ging. Dan kon ik nog even douchen en lekker kokkerellen.

Ik dronk mijn cola op en riep het meisje weer. Ik vroeg om de rekening en bedacht zelf hoe duur het ongeveer zou zijn.

Ze kwam met de rekening en er stond maar 1 cola op en vragend keek ik haar aan. “Om uw verpeste rok”, stamelde ze.

Ik betaalde voor 2 cola’s, gaf wat fooi en stond op. Bril weer voor mijn ogen en wilde weglopen maar werd plots tegengehouden. De man in pak had ondertussen ook betaald en hield me vast.

“Heeft u zin om iets met mij te gaan eten?”, vroeg hij me. Ik keek naar mijn rok, de vlek was niet heel goed zichtbaar, maar ik voelde hem bijna branden.

Hij keek ook naar mijn rok. “Zie je niets van hoor.”

Ik trok mijn arm weg. Zeer bewust van zijn mannelijke uitstraling, zijn donkere stem, zijn geur en de elektrische lading die in de lucht hing.

Ik keek hem aan. Hij had een mooi gezicht, krachtige kaken en hoge jukbeenderen. Een rechte neus en een mooie mond.

“Goed”, antwoordde ik, “ik ga mee eten op één voorwaarde.”

“En die voorwaarde is?”

“Dat je dat jasje uitdoet tijdens het eten!”

Hij knikte en stak zijn arm door de mijne. We gingen samen op weg naar een leuk Italiaans eettentje.

Eenmaal in het restaurant was ik blij dat zijn lichaam het mijne niet meer raakte. Alle mensen wat een lichaam! Bij elke stap had ik zijn spieren gevoeld. En die geur……!!!

We gingen ergens zitten tegenover elkaar. Hij bestelde een glas rode wijn en keek mij vragend aan. Ik bestelde een glas water.

Als ik nog niet weet wat ik wil eten bestel ik een neutraal drankje om de smaak van het eten beter uit te laten komen.

We kregen een kaart in de handen en al die tijd hadden we nog geen woord gewisseld. Ik keek naar hem en zag dat zijn jasje achter zijn stoel hang en glimlachend verdiepte ik me in de kaart.

De keuze was voor mij niet moeilijk, vooraf wat stokbrood met kruidenboter daarna een heerlijke pizza quatro formaggi en daarna een heerlijk toetje, maar dat kwam dan later wel.

Hij bestelde tomatensoep en een pasta, terwijl ik zat te glunderen bij het vooruitzicht van mijn toetje.

Ik ben dol op toetjes en vooral ijs als nagerecht is mijn favoriet, het liefst na het ijs ook nog koffie, dat is helemaal perfect.

Terwijl we wachten op ons eten, keek hij me aandachtig aan. “Prettig dat je dat meisje net niet uitfoeterde maar juist hielp. Ik hoorde je wel fluisteren hoor.”

Beschaamd keek ik naar mijn glas. Damned, ik dacht dat niemand mij gehoord had!

“Ik vond het juist goed dat je haar hielp, al het begin is toch moeilijk?”

“Ja dat is waar en vooral in de horeca moet je wat weten.”

“Ervaring?”

Ik knikte slechts. Niet een onderwerp waar ik nog over wilde praten. Er viel een stilte, die ik niet wilde maar ook niet kon opvullen.

“Was je boek spannend?”

Glimlachend keek ik hem aan. “Ja, ze zochten de moordenaar van een moordenaar.”

“Detectivetypje?”

Ik moest hard lachen. Detectivetypje, ik? In geen honderd jaar. Nieuwsgierig dat wel, in voor onderzoek ook wel. Maar niet naar moord! “Nee, niet echt.”

Het eten werd gebracht en uitgehongerd viel ik aan.

De man keek me geanimeerd aan. Inderdaad, ik ben niet degene die op blaadjes sla leeft en denkt aan haar lijn. Ik ben ook niet het type dat daar aan moet denken. Ik ben wel slank maar ik kan alles eten. Op dat moment schoot het me binnen dat ik zijn naam niet een wist.

“Smaakt de soep meneer……?” vroeg ik om stiekem de naam op te vangen.

“Ja hoor, hij is lekker wil je proeven?”

Mijn stilte had niet gewerkt, in plaats van een naam kreeg ik nu een hapje aangeboden. Ik had wel zin in een hapje.

“Ja, ik wil wel proeven.”

Hij gaf me de lepel en ik nam een behoorlijk schep. Ik wist dat met het blazen de helft er vanaf ging. Ik blies zacht en nam een hap… Hmmmmmm heerlijk!

Ik gaf de lepel weer terug en vroeg hem of hij misschien een broodje wilde. Ondertussen vroeg ik me af waarom hij zijn naam niet vertelde. Dat leek me toch vrij logisch.

Hij wilde wel brood en toen ik het aangaf pakte hij mijn hand vast. Ik keek hem aan en merkte toen pas dat zijn gezicht gevaarlijk dichtbij was.

Zijn lippen raakte de mijne. Hongerig viel hij aan op mijn lippen. Zijn hand in mijn nek leggend voelde ik dat hij zijn kus verdiepte. Ik gaf me helemaal over. Tot hij net zo plots als hij begonnen was, weer stopte.

“Bedankt.”

Ik was helemaal de kluts kwijt. Waarom zei hij “bedankt”? Voor het brood of de kus? Had ik iets fouts gedaan? … en wat was het die kus lekker!

In stilte en gedachten verzonken at ik mijn brood verder op. Hem af en toe stiekem aankijkend, maar van zijn gezicht viel niets af te lezen.

Toen het voorgerecht op was ging hij even naar het toilet. Ik bleef verdwaasd zitten en merkte pas dat hij weg was toen hij ineens achter me stond.

Hij legde zijn handen op mijn schouders en leunde voorover om me te kussen. Hij kuste me en één van zijn handen gleden naar beneden. Net op dat moment kwam de ober eraan. Hij liet me los en ging weer op zijn stoel zitten.

Toen begonnen we aan het hoofdgerecht. Slechts 1 vraag lag op mijn lippen, maar ik stelde hem niet. Waarom?

” Smaakt het?”, vroeg hij me.

“Ja, het is heerlijk en jouw pasta?”

“Ook. Zeg me eens, wat je naam is?”

“Nymfonia en de jouwe?”

“Nymfonia … klinkt zangerig.”

Verdraaid hij had antwoord en ik wist nog steeds niets.

Toen het hoofdgerecht op was, had ik ineens geen zin meer in een nagerecht. Ik wilde naar huis. Ik voelde me een speelbal in zijn spel en wilde dat niet zijn.

Nadat de ober onze borden had weggenomen stond ik op. Hij stond ook op.

“Ik geloof dat het tijd is om te gaan.”, zei ik.

“Wil je geen nagerecht?”

“Nee, ik moet nu echt gaan.”

“Waar moet je heen?”

Ik werd razend om die vraag. Hij vertelde niets en ik moest alles maar prijsgeven. Kwaad pakte ik mijn tas.

“Ik geloof dat dat jouw zaken niet zijn”, zei ik vinnig.

Hij pakte me vast. En ik rukte me los. “Ik zou het niet wagen als ik jou was, ik ga naar huis, alleen!” Kwaad stampte ik weg.

Hij gooide wat geld op tafel en liep achter me aan.

“Wat is er Nymfonia?”

“Laat me met rust!”

“Waarom?”

“Omdat…” Ja … en wat nu verder? Ik wilde niet dat hij me met rust liet. Maar ik wilde ook niet alles prijsgeven, ik wilde dingen van hem weten en eigenlijk ook niet.

“Laat me nu maar, je hebt je lol gehad. Nu ga ik weer verder.”

“Ik ben nog niet klaar met je. Er zijn nog zoveel plekjes die ik wil zien!”

Verbaasd stond ik stil waardoor hij tegen mij op knalde. Ik greep naar mijn hoofd. Fijn, dat kon er ook nog wel bij! Wat een leuke zomerdag had moeten worden, was uitgelopen op een ramp.

Hij pakte me vast en gaf een kusje op mijn hoofd, de plek waar hij net tegen aangestoten was. “Liefje, kom nou met me mee.”

“Ik ken je niet eens!”, schreeuwde ik uit.

Hij keek me aan en lachte. “Je kent me wel, kijk maar hoe je lichaam reageert op het mijne. Alsof we altijd bij elkaar zijn geweest. Hoe je ogen mij geen seconde uit hun blik willen verliezen en hoe ik jou steeds maar weer wil aanraken. Je kent me liefje!”

“Ik weet niet eens hoe je heet.” Mijn laatste wanhopige vluchtpoging en ik wist dat hij het wist. Maar ik moest het proberen.

“Oh! Is dat het probleem? Waarom zei je dat niet eerder?”

“Dat heb ik toch gedaan?!”

“Hmmmm”. Hij streelde mijn gezicht en ik werd week. Ik vocht met al mijn kracht want ik wilde niet toegeven tot ik zijn naam wist.

Toen zijn lippen de mijne zochten was ik verloren. Hij wist het en ik ook. Hij wist dat ik het wist en dat maakte me razend. Toch kon ik niets doen om die heerlijke lippen te weerstaan.

Hij kuste me intens en ik gaf mijn verzet op. Ik sloeg mijn armen om zijn hals en gaf me over aan de kus. Hij voelde dat ik mijn verzet opgaf en drukte me dicht tegen zich aan.

“Hmmm liefje, je kunt je niet tegen mij verzetten!”

Ik wist dat hij gelijk had en ik baalde ervan. Ik zocht zijn lippen weer om maar niet te hoeven antwoorden. Maar hij brak de kus af.

“Je weet mijn naam. Hoe vaak hebben we het niet gehad over wat we met elkaar zouden doen?”

En opeens wist ik het. “Jij bent het!” Dolgelukkig kuste ik je. “Je bent er!”, was het enige wat ik kon uitbrengen.

Hoelang hadden we het hier niet over gehad via de mail? Nu zag ik je in levende lijve. Ik had je niet herkent maar jij mij wel. Waarom zei je niet eerder wat tegen mij?

Je kuste me en trok me dicht tegen je aan. Je pakte mijn billen vast en ik verdiepte onze kus. Mijn handen gleden door je haar, over je nek naar je schouder om me nog dichter tegen je aan te duwen.

“Kom”, zei je. Het kwam eruit als een zucht en snel trok je me mee. We gingen naar jouw huis en zo snel ik kon liep ik mee. Geen seconde wilde ik verliezen.

Bij jouw huis aangekomen had je wat moeite de deur te openen, enkel en alleen door je ongeduld. Toen je de deur eindelijk open had, zwaaide hij open en vielen we naar binnen.

Je gooide de deur dicht terwijl jouw lippen de mijne zochten. Je trok mijn truitje uit en zocht op mijn rug naar het haakje van mijn bh. Lachend bracht ik je handen naar voren. Ik droeg er één met voorsluiting.

Snel maakte je mijn bh los en kuste mijn borsten. Gek werd ik ervan. Je likte en zoog aan mijn tepels tot ik je smeekte verder te gaan. Snel opende ik de knoopjes van je blouse. Sommige sprongen eraf, maar dat was een zorg voor later … nu had ik haast!

Toen je blouse open was stortte ik me op je gulp, maar je hield me tegen. “Niet te snel meiske.”, zei je. “Eerst is het jouw beurt.”

Je trok mijn rok en slipje tegelijkertijd naar beneden en mijn kale kutje lag nu open en bloot voor je. Je boog je hoofd naar me toe en begon mijn kutje te likken met lange halen. Ik kreunde luid.

Met steeds snellere halen likte je mijn kutje. Totdat ik schokkend klaar kwam.

Ik greep naar je broek en ritste je gulp open. Snel trok ik je broek en slip naar beneden. Een stevige paal kwam tevoorschijn en ik slikte een keer.

Ik boog mijn hoofd en nam je pik in mijn mond. Langzaam bewoog ik mijn lippen om je paal. Plagend, maar vol genot bewoog ik mijn tong, tanden en lippen.

Plots stopte ik en kwam bovenop je zitten. Je harde lul gleed soepel mijn kutje binnen. Ik begon je langzaam te berijden. Terwijl jij mijn borsten kneedde. Langzaam maar zeker voerde ik het tempo op.

Met een schreeuw kwam je klaar en spoot me vol met je zaad. Ik keek je aan en nestelde me in je armen. Toen ik je hoorde snurken heb ik me aangekleed en ben stil weggeslopen.

Ik had nog een briefje neer gelegd, heb je die nog gevonden?

                                                Lekker ding!                                                               

De volgende keer wordt de avond wat langer, tenminste als je me niet zo plaagt!

                                    Xxxxx jouw nymf                                                       

© Nymfonia

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Horecafreak

  1. 30 mei 2007 at 12:35

    Ik snap de titel niet en dit verhaal is te fragmentarisch, kent vreemde wendingen en de inleiding is echt te lang om te blijven boeien. De finale komt daardoor nogal uit de lucht vallen. Hij heeft wel een aardige pointe, maar is toch niet erg plausibel omdat niet duidelijk wordt hoe de man haar wel kan kennen en zij hem niet.

  2. 31 mei 2007 at 15:12

    Waarom herkent hij haar wel en zij hem niet? Let alsjeblieft op de 'dees en tees'.

  3. 2 juni 2007 at 14:56

    Ondanks de zorgvuldige controle is er toch een eclatante spelfout in het verhaal blijven hangen. De wending van de blind date komt volstrekt uit de lucht vallen. Ook voor het overige is de monologue interieur weinig overtuigend. Deze bijdrage vergt wel erg veel van de lezer voordat het enigzins interessant begint te worden. Een halve * voor vlijt.

Geef een reactie