In de parkeergarage

In de parkeergarage was het halfdonker. De verlichting was net voldoende om de weg te vinden van of naar de auto. Het was er vochtig ook. Het regenwa­ter dat op de auto's mee naar binnen kwam verdampte maar langzaam en onder bijna alle auto's lagen plasjes water.

Binnen in de auto was het warm. We zaten al een minuut of tien te praten en de ramen waren compleet beslagen. Af en toe werd de stilte in de garage doorbroken door het gepiep van banden op glad beton wanneer een auto binnen kwam of vertrok. Ik zat een beetje gedraaid in de stoel achter het stuur. Eigenlijk wilde ik wel weg maar elke keer als ik het contactsleuteltje pakte trok ze mijn hand terug. Ze praatte en praatte over de kinderen en over haar werk. Ik zat en luister­de naar haar prettige gedempte stem.

Toen we er nog maar korte tijd zaten kon ik de reflectie van mijn remlichten in de spiegel zien als ik de rempedaal aanraak­te. Maar de achterruit was inmiddels zo beslagen dat ik nu niets meer zag. Alleen als ik de koplampen aandeed zag ik door de voorruit een diffuus licht, zonder contouren of beelden te kunnen onderscheiden. Weer klonk het piepen van zacht rubber over glad beton zonder dat ik kon zien of de auto weg ging of binnen kwam. Even later het slaan van een deur; een binnenkomer dus. Ik stak mijn hand uit naar het sleuteltje en weer pakte ze mijn pols. Nu trok ze mijn hand terug en legde die op haar schoot. Ze was stil.

Toen ze omviel tegen mijn schouder gleed haar hand tussen mijn benen. Even later draaide ze zich om en lag met haar rug over mijn knieën. Haar hoofd in de holte van mijn linker arm. Ze was warm, zacht, een vrouw, we waren alleen. Mijn hand gleed rond haar knie en haar benen vormden een V. De V van Vrijheid, verdriet, vriend­schap, verleiding? Verlangen!

De hemelsblauwe japon van velours rimpelde over haar dij toen mijn hand omhoog gleed. Ik schrok even toen het tot me door drong dat ze geen slipje droeg. “Je draagt geen broekje!” constateerde ik nogal overbodig. Ze knikte met haar hoofd en trok mijn gezicht naar dat van haar. Ik kuste haar en mijn hand deed zijn werk, feilloos, zonder denken, zonder plan. Zonder begelei­ding deed mijn hand wat zij wilde. Ze draaide zich, haar kont gleed onder mijn hand en ze maakte de gesp van mijn riem los. De rits volgde en zonder dat onze monden elkaar los lieten gleed haar hand onder mijn kleding. Ook die was getraind en ervaren, vond wat ze zocht en deed zijn werk. Ze richtte zich even op, pakte de handel links van mijn stoel en trok met een ruk de rugleuning achterover. Onze hoofden belandden met een smak op de zitting van de achterbank. Ze liet me een ogenblik los om haar jurk verder op te trekken en kronkelde als een aal over me heen.

Toen ik in haar gleed hoorde ik een auto binnen komen op zacht piepende banden. Hij stopte naast ons. Even later de deuren, twee kinderstemmen, een vader en een moeder. Wij lagen stil de adem ingehouden. De beslagen ramen onze enige barrière tegen al te opdrin­gerige blikken. Het viertal verwijderde zich, haar getrainde lichaam kwam op toeren. Langzaam begon ze weer te bewegen en haar hijgende adem verried de her­nieuwde aanval. Ik wilde me bewegen. “Niet doen, laat mij.” Ik ont­spande me en lag stil, mijn handen op haar achterste hielpen haar bij haar bewegingen. De lust om diep in haar te komen nam toe. Ik omvatte haar heupen en duwde haar verder naar beneden. Toen ze het voelde richtte ze zich op en steunend op haar handen bewoog ze haar heupen van links naar rechts. Mijn benen lagen rechtuit en mijn voeten steunden tegen koppeling- en rempedaal. In de aangesla­gen achterruit zag ik vaag een donkerrode gloed. Ze bewoog langza­mer en trok zich bijna helemaal terug voor ze opnieuw met haar listig snelle beweging in zich op nam waar ze op uit was.

Toen we stil lagen pakte ze mijn gezicht en kuste het zoals een poes een schoteltje melk op likt. Snelle oppervlak­kige kusjes over mijn ogen, mijn neus, mijn mond, mijn wangen. Mijn handen gleden op en neer over haar blote lichaam. Binnen in dat lichaam een deel van mij, hard, vibre­rend, verlan­gend naar meer. “Ik voelde je kloppen.” “Wat ben je mooi.” “Ik verlang altijd naar je.”

De lange chaotische haren waren los gevallen en kriebelden over mijn gezicht, plakten aan mijn wangen die nat waren van transpiratie en vocht in de warme auto. Ze kwam klaar in stilte maar ik voelde de hevige omknel­ling op het moment dat ze over mij heen viel en haar mond naast mijn oor vleide. Ik bleef in haar en lag stil. Streelde het zachte vel, de veerkrachtige rondingen. Ik streelde haar rug en telde de wervels en kuiltjes daar tussen.

Een laatste kus van haar en ze maakte zich los uit mijn omarming. Ging naast me zitten en begon haar haren te doen, de perfecte vrouw. Een kam hield ze tussen haar tanden terwijl ze de lange haren achter haar hoofd bijeen pakte en in model bracht. Ik richtte me op en trok de rug van de stoel omhoog. “Kom je naast me zitten?” vroeg ik. Ze deed de deur open, trok haar jurk naar beneden en stapte uit. Ze schudde haar lichaam en schikte haar kleding alsof ze alleen een ritje in de auto achter de rug had. Ik stapte uit aan mijn kant en fatsoeneerde ook mijn kleding. Toen ging ze weer naast me zitten en pakte een zeem om de ramen schoon te maken. Even later reden we langzaam met piepende banden de garage uit op weg naar huis. Morgen zouden we de kinderen halen die bij oma logeerden.

********Miel de Sarrassin

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “In de parkeergarage

  1. WB
    23 december 2006 at 14:28

    Een erotisch verhaal van een hele hoge plank!

  2. 28 december 2006 at 19:12

    Ik zei het eerder: hij kan schrijven, deze Miel de Sarrassin; dit is stukken beter.

  3. 28 december 2006 at 22:22

    Leuk. Maar je langere verhalen vind ik persoonlijk beter.

  4. 29 december 2006 at 16:22

    Gewoon goed!

Geef een reactie