Ja, het is wij…

Rudi, vergeef me dat ik dit uit en vergeef me dat ik daarna niet meer kon reageren. Daarna kwam “zij” en pas nu begin ik weer op te krabbelen. Hiermee wil ik je eren …. maar vooral toch ook bedanken voor je gedenkwaardige brieven.

Het was in maart, op één van die dagen dat het eerste lentegevoel zorgt voor wat meer, en meer intense, prikkelingen in je lichaam, zodat het verlangen om aangeraakt te worden, of om aan te raken, al is het maar je eigen speciale plekjes, langzaam maar zeker onbedwingbaar wordt. Toen ik thuis kwam stortte ik me op één van mijn favoriete opwarmertjes, Eroplaza. Toevallig, of wat een geluk, kwam ik in een paar verhalen van Rudi terecht, en toen moest ik hem wel een briefje schrijven ….

12 maart 2002

“Hallo Rudi,

Zoals ik van je verhalen die net op Eroplaza verschenen zijn heb genoten, heb ik nog nooit eerder genoten. Het was al laat gisteren toen ik keek of er nieuwe verhalen waren. Ik had een lange dag op mijn werk achter de rug en verlangde naar wat opwindende ontspanning, zodat ik in de juiste stemming naar bed kon om mezelf daar een poosje te verwennen. Ik had niet durven hopen op de zalige tijd die je me gegeven hebt.

Zoals jij schrijft hoe je handen, je lippen, je ziel en dat zaligste deel van je lichaam omgaan met een vrouw is wonderbaarlijk. Er is maar heel weinig fantasie voor nodig om precies te voelen wat je schreef. Ik kan je hand op mijn borst voelen, mijn tepel begroet die zachte druk, je lippen sluiten zich er omheen. Je bevochtigt mij daar en mijn lichaam bevochtigt de plek waar je straks in zal verdrinken. Ik lees je tekst, maar eigenlijk lees ik daardoor je lichaam, je verlangen, je hartstocht en ik verlies mezelf in de drang om alles wat ik heb en wat ik ben aan je over te geven. Wat ik lees is niet nieuw, ik voel immers wat er komt. Als dan eindelijk jouw lichaam wil versmelten met het mijne, omgeef ik jou net zozeer als jij bij mij binnen komt. Gelijktijdig met het spannen van mijn spieren voel ik het kloppen van je lid. We hoeven nauwelijks te bewegen om het genot in kleine schokjes steeds verder op te drijven. Ik was even bang dat mijn eerste orgasme ook jou tot ontlading zou brengen. Maar nee, toen ik mezelf weer bij zinnen had, voelde ik die geruststellende kracht die me tot in het diepste vulde. Het spijt me dat door je verhalen heen ik toch iets meer aandacht heb voor mezelf dan voor jou. Telkens weer breng je me tot een hoogtepunt, telkens anders, steeds overweldigender, maar toch steeds ook weer als aanloop tot nog meer buitenzinnig genot. Pas als ik voel dat ik hierna echt niet meer kan, laat ik nog één keer alles los en sleep ik je mee naar oneindig. Golf na golf van je sperma stilt mijn honger en ik val in slaap. Maar voor hoelang?

Ik wil je aanraken vannacht.

Liefs,

Bea”

Zijn heel lieve briefje terug houd ik natuurlijk voor me, dierbaar als het me is. Hij was een beetje stil, maar beslist niet zo stil dat ik dacht “nou jammer, laat maar”. Integendeel, opgewonden stroomde de volgende brief uit mijn pen …

13 maart 2002

“Het geeft niet als woorden niet willen komen, zolang het gevoel maar overkomt. Het maakte me warm toen je liet zien dat mijn briefje je woordenstroom verdoofde maar je lichaam tot leven wekte. Zo een spanning stijgt ver uit boven sex. Je kan denk ik wel merken dat voor mij de overweldigende en eeuwige kracht van erotiek het veruit wint van de kortstondige drift van porno.

Het moeten mijn borsten wel zijn geweest die je hebben je gestreeld, ik voel immers zelf nog die verrukkelijke tinteling. En die hand op je geslacht, wat denk je, hoe kan ik van die pracht afblijven. Vannacht droomde ik dat ik op mijn zij tegen je rug aan lag met mijn bosje heel zachtjes wrijvend tegen je billen en mijn hand die je omarmde, mijn duim en vingers spelend met je gevoel. Telkens als mijn lippen je nek beroerde voelde ik in mijn hand je kracht toenemen. Ik voelde hoe je eigenlijk toe wilde geven aan die enkele beweging die je tot ontlading zou brengen, maar ook hoe je je overgaf aan mijn rust die nog veel meer beloofde. Je moet ook mijn stevige knopje hebben gevoeld, want soms spande je je billen als reactie op mijn genot, waardoor ook ik hoger vloog dan ik ooit heb aangedurft. Ik weet niet hoe ik dat gevoel moet beschrijven. Die onafwendbare opbouw van spanning die haast uitstijgt boven de climax zelf, maar er toch niet mee is te vergelijken. Je wilt naar het orgasme, maar toch ook nog niet want het nu overtreft alles en even later overtreft het ook dat. In mijn droom leek het wel een uur. Toen lieten mijn lippen en mijn hand je merken dat ook het grenzeloze zijn grenzen heeft. Je reageerde met je heupen, je draaide je iets om en jouw hand bedekte mij, met je vingers iets glijdend tussen en om mijn lipjes. Vanaf dat moment herinner ik me alleen het buitenzinnige schokken dat ons overviel en niet leek op te kunnen houden. Veel later likte ik het mengsel van mijn tranen en jouw zaad van je borst.

Jij moet dat allemaal ook gevoeld hebben. Schrijf je daar eens een verhaal over? Het lijkt me spannend om mijn eigen ervaring te kunnen herkennen in het verhaal van een ander.

Liefs, Bea”

Jammer genoeg moest ik daarna een korte tijd voor mijn werk naar Amerika, alsmaar uitkijkend naar zijn antwoord, dat gelukkig bij terugkomst al op me lag te wachten …

21 maart 2002

“Net terug uit Amerika vind ik je briefje. Hoe moe ik ook ben, ik reageer zoals ik steeds reageer op je prachtige schrijven. Mijn lichaam smelt bij de gedachte wat er zou kunnen gebeuren als wat ik voel door het lezen ook werkelijk zo was. Konden mijn vingers maar werkelijk jouw lippen zijn die mijn tepels doen ontwaken, was het maar werkelijk jouw tong die het opwellende vocht opving en daardoor de stroom aanwakkerde die me zo bereid maakt jou in alle pracht diep in me te ontvangen. Was het maar werkelijk jouw erectie die me met iedere liefdesbeweging opzweepte tot de volgende trede in die zalige bestijging van de hoogste toppen van het samen zijn. Was het maar jou oor dat mijn schreeuw ontving als een uiting van onuitsprekelijk geluk. Zouden het jouw lippen kunnen zijn die me daarna koesteren en troosten en ondanks mijn totale uitputting doen hunkeren naar nog zo'n tocht? Ben jij het echt die maakt dat mijn lichaam jou opdrijft tot een niet meer te weerstaan verlangen naar de complete versmelting? Is het jouw alles omvattende siddering die jouw totale lichaam vervult maar vooral zich uit in het mij diep doordringende voelen van het op uitbarsten staan van je geslacht? Ja, het moet wel jouw finale uitstorting zijn die me brengt tot een laatste volledige overgave door het opnemen van jouw vloedgolf in het orgasme dat het diepste van mijn lichaam verzengt. Het is jouw zaad dat samenvloeit met mijn ziel. Het is jouw ziel die zaait in mijn wezen.

Ja, het is wij.”

© Bea

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Ja, het is wij…

  1. 4 januari 2007 at 11:39

    Nogal zware emotie voor twee mensen die – begrijp ik – alleen maar corresponderen naar aanleiding van een verhaal. Verder natuurlijk wel met Bea-klasse geschreven.

  2. 27 januari 2007 at 22:01

    mooi geschreven, met veel belofte erin. Jammer is wel dat je als lezer het gevoel krijgt dat je de helft mist, wat natuurlijk ook wel zo is.

Geef een reactie