Jannie

“U had om thee gevraagd, Meester?”

Kijk, daar houd ik nou van, en daarom kom ik zo graag hier naar het kasteel Maanenstein. Waar Gerda, de Meesteres hier, ze allemaal vandaan krijgt mag Joost weten, maar als ik hier kom zijn er altijd plenty lieve meisjes beschikbaar. Neem dit nou: Ik kom hier koud hier binnen, ben om zo te zeggen net mijn schoenveters aan het losknopen, en een heerlijk mokkeltje met weinig meer dan een soort lendendoekje om komt op mijn kamer om me te bedienen. En, inderdaad: Ze brengt thee! Ja! Dat is zo hier bij Gerda: Meesters en Meesteressen drinken geen alcohol. Punt klaar uit! Ik heb de hele week gewerkt en een heel stuk gereden om hier te komen en normaal zou ik een moord doen voor een glas bier, maar volgens Gerda’s ijzeren wet zou dat betekenen dat ik vannacht in het poortgebouw mag slapen, helemaal alleen in een kamertje apart. Zoveel is dat glas bier me nou ook weer niet waard. Het is dus mijn routine geworden dat ik als ik hier kom, meestal op vrijdag direkt uit m’n werk, dat ik me dan in het poortgebouw even snel omkleed in een makkelijke mantel en vervolgens op mijn kamer even op bed ga liggen met een grote mok Earl Grey, om rustig met mijn pik spelend de week van me af te laten glijden en in de stemming te komen voor het weekend.

Ze staat er nog steeds en wacht op mijn antwoord. Zjeesusj, wat een stuk! Ze is denk ik begin dertig, en heeft net genoeg spek op haar lijf om het mooi rijp en rond en lekker te maken voor een vent van vijftig, en ze is nog niet zo oud dat haar lijf is uitgezakt. Ze is gelukkig ook weer oud genoeg om me niet aan m’n dochter te doen denken. Ja klinkt stom, dat weet ik, maar toch; met die strakke jonge dingen van een jaar of twintig voel ik me altijd een beetje opgelaten. Ook van boven is deze lekker vol. Niet dat ik per se val op dikke tieten, maar bij een lijf als het hare hoort gewoon een paar stevige memmen. Ze draagt de standaard nekband van de kastelslavinnen. Ze hoort dus niet bij een bepaalde Meester of Meesteres, maar ze is, om het grof te zeggen, voor algemeen gebruik. Aan de nekband, met het wapen van Maanenstein erop, zitten drie ringen die een beetje heen en weer wiebelen en klingelgeluidjes maken als ze loopt. Ook die band en die ringen zijn groot en stevig.

Ik breng mijn adem onder controle en maak een vaag gebaar naar het tafeltje links naast het bed. “Ja, zet daar maar neer en schenk maar in.” Ze loopt er heen, heupwiegend. De teef weet heel goed welk effect ze op me heeft en ze buit het volledig uit. Elke stap die ze doet is speciaal bedacht om me gek te maken, en me te te bewegen te vragen of ze beschikbaar is. Dat is de formule hier. De Top vraagt of de sub beschikbaar is. De sub kan ja of nee zeggen, met een beleefd ‘Meester’ erachteraan, natuurlijk. ‘Nee, Meester’ kan betekenen dat ze nog iets anders te doen heeft, dat ze als ze die heeft van heer Meester of Meesteres niet in mag gaan op verzoeken van anderen, dat ze gewoon geen zin heeft om met me te spelen. Het kan ook zijn dat ze een spelletje speelt door me eerst uit te dagen en op te geilen en me dan af te wijzen. Ook dat mag, en sommige subjes vinden dat heerlijk. Die gaan helemaal op kick die het geeft om een Top op die manier in de macht te hebben. Ze bukt om het blad met de theepot en de mok op het tafeltje te zetten. Haar tieten vallen vol en zwaar naar voren. Als ze de thee in de mok schenkt door het zeefje komt er damp vanaf, die op de huid van haar borsten neerslaat en ze een klein beetje laat glanzen in het avondlicht.

Ik voel me belachelijk terwijl ik naar haar sta te kijken, maar ik kan mijn ogen niet van haar af houden. Het inschenken van een mok thee duurt maar een paar seconden. Ik zou niet zo lullig af moeten wachten, maar gewoon moeten doen wat ik normal doe: gewoon mijn mantel in een hoek gooien en naakt en wijdbeens op bed moeten gaan liggen met mijn pik naar het plafond wijzend. Een Meester hoeft zich verdorie niks aan te trekken van een slavinnetje, toch?

Ze zet de pot neer en ze legt het zeefje met de lekkende theeblaadjes op het schoteltje dat ze daarvoor heeft meegenomen. Ze pakt het lege dienblaadje en komt overeind. Met een hand veegt ze en lok van haar haar opzij dat naar voren was gevallen terwijl ze bukte. Opeens herken ik haar, nu het licht net iets anders op haar gezicht valt. Daarnet toen ik aankwam zag ik haar in de schuur die als parkeergarage dient. Ik heb de deur voor haar open gehouden.

Toen was ze op en top de businesswoman in een lichtgrijs Victor en Rolf pakje, Armani-pumps, en zo’n harde bitchenbril. Ze had haar haar toen in een postmodern knotje achter haar hoofd. Ze liep achter me toen ik van de garage naar het poortgebouw liep. Ze was druk aan het praten in haar mobiel. Ongewild kon ik haar gesprek woordelijk volgen: ‘Nee Kees, ik heb al gezegd dat ik GEEN tijd heb voor een gesprek met de board morgen… Ja de zaterdag stond vrij in mijn agenda. Ja VRIJ! weet je wel? Vrij zijn, dat betekent dat je niet werkt, of was je dat vergeten? Wat zeg je? … Nee, mijn telefoon gaat zo uit en dan ben ik tot maandagmorgen negen uur NIET bereikbaar. Ja, ze houden tot die tijd hun kak maar op! De groeten!’ Ze had haar telefoon met een sjacherijnig gezicht uitgezet en diep in haar tasje gstopt. “Sorry, en bedankt voor het openhouden.” We hadden nog even gepraat over wat het meebracht om een verborgen tweede leven te hebben. Het kostte haar wel moeite, vertelde ze. Ze werkte bij een bank; altijd druk druk druk. En vandaag was het ook weer bijna misgegaan. Als ik dat hoor ben ik soms blij dat ik gewoon van 9 tot 5 op het gemeentehuis werk.

Toen waren onze wegen uit elkaar gegaan, letterlijk. Zij was naar beneden gegaan, waar de kleedruimte voor de subjes was ingericht. Als Dom pur sang was ik boven gebleven om me om te kleden.

De onderdanige vrouw die nu mijn thee komt brengen lijkt in niets op de business-bitch die ik eerder heb geproken, maar de vorm van haar gezicht, de neus met een kleine knik, het roodgeverfde haar, nu los, laat geen andere mogelijkheid. “Kijk me aan, slavin! Wat is je naam?” Ze draait zich om, kijkt me aan, en glimlacht. Geen twijfel dat ze mij al veel eerder heeft herkend.

Het spel is even onderbroken. “Dat heb je snel gedaan,” zeg ik, “ik ben nog maar net hier!” Zij haalt haar schouders op, wijst op haar blote vrijwel blote lijf en giechelt. “Om dit aan te trekken heb ik nooit zoveel tijd nodig!” En ze had zich gehaast. Ze probeert het te verbergen, maar ik zie het. Haar ademhaling gaat net iets te snel en er loopt een klein spoortje zweet tussen haar borsten. Plotselng begrijp ik het. Ze heeft willen voorkomen dat een ander meisje haar voor zou zijn. Ze wilde mij.

Als bij afspraak stappen we weer terug in onze rol. Ik trek zo nonchalant mogelijk mijn mantel uit en ik klim naakt op het bed. Zij gaat rechtop staan, met het lege dienblaadje voor haar buik. Ze slaagt erin haar gezicht weer in plooi te brengen. Ze slaat haar blik neer en gaat verder waar we gebleven waren. “De naam van deze slavin is Jannie, Meester.”

Ze maakt een klein knikje terwijl ze antwoordt. Ik ga met mijn rug tegen de kussens aan het hoofdeinde van het bed zitten en strek mijn benen uit. Als vanzelf grijpt mijn linkerhand mijn pik vast. “Ben je beschikbaar, slavin Jannie?” Ze veert nog wat rechter. Hier heeft ze op gewacht. “Ja Meester, deze slavin is beschikbaar Meester. Dank u Meester.” Wat een enthousiasme! Haar stem klinkt opgelucht. Even heb ik de indruk dat ze zo bij me op bed wil springen.

“Toon jezelf, slavin Jannie!” Ze zet het dienbladje weg en gaat rechtop staan, voeten op heupbreedte, haar handen samen achter haar hoofd. Haar blik is gericht op de grond voor haar. Ik kom van het bed af en loop om haar heen om haar goed te bekijken. Nu haar borstkas gespannen staat komt de ronde zachte massa van haar borsten extra tot uitdrukking. Ik ga voor haar staan en til haar gezicht op zodat ze me aankijkt. “Mond open!” Ze doet het prompt en toont een mooi gaaf gebit. Mijn handen lopen over haar lijf terwijl ik om haar heen draai. Als ik achter haar sta duw ik mijn heupen en mijn stijve pik tegen haar kont. Ik krul mijn handen om daar borsten en rol haar tepels heen en weer tussen mijn vingers. Haar ademhaling reageert, maar ze beweegt verder niet. “Ik heb de indruk dat je goed bent opgevoed, Slavin Jannie,” ik laat haar los en ga weer op het bed liggen. “Je mag me dienen.” Ze knielt “Dank u Meester!”

“Masseer mijn voeten, slavin Jannie, kun je dat?” “Ja natuurlijk Meester, dank u Meester.” Had ze iets anders verwacht? Is ze teleurgesteld dat ik nu niet verder ga met haar? Ik weet het niet. Als het zo is dan laat ze het in elk geval niet merken. Ze is al op weg. Moeiteloos weet ze de massage-creme, op elke kamer in dit kasteel staat een klein regiment potjes en flesjes, en een handdoek te vinden. Ze tilt mijn linkervoet op een kussen, legt er de handdoek overheen, en begint haar werk. Ik kijk toe, slurp mijn thee en verwen mijn jongeheer met lange lome halen. Ze is duidelijk geen echte masseuze, maar ze doet het niet slecht. Ze oefent een stevige druk uit zonder te overdrijven en weet de belangrijkste plekken te vinden. Ik voel hoe mijn lichaam reageert als ze de drukpunten een voor een aanpakt; schouders; wervelkolom. Niet vakkundig maar wel effectief kneedt ze me de spanning uit het lijf. Ze zoekt de plekken door te kijken hoe ik reageer.

Met een lengte van vijftien centimeter en een omtrek van dertien centimeter over de rand van de eikel is mijn jongeheer een goede middenklasser en ik schaam me dan ook niet hem te tonen. Ik heb de voorhuid teruggerold en ik gebaar Jannie me een beetje olie te geven om mijn eikel en vooral ook mijn zak in te smeren. Ik vind het een geil gevoel als het daar een beetje glibbert. Ik ruk en wrijf langzaam tot dat heerlijke lekke ballen gevoel in mijn onderbuik alles overstemt en me gek maakt. Jannie glimlacht en wisselt haar aandacht even naar mijn rechtervoet. Ik laat haar begaan en denk na over wat ik met haar zal gaan doen zo meteen, maar niet al te diep, want we hebben geen haast.

Meestal ga ik na mijn thee op zoek naar een speeltje. Soms vind ik een kasteelslavinnetje dat wel met me mee wil de kelder in, of ik krijg er een te leen van de andere Meesters en Meesteressen. Het klinkt gek misschien, maar vaak zijn die maar wat blij als ze hun subje een poosje bij mij kunnen stallen, zodat ze even van die zorg af zijn. Ik kan me de moeite van het zoeken nu besparen. Jannie is even goed is als willekeurig welk ander wicht dat zich aandient.

“Wanneer ben je voor het laatst geneukt, slavin Jannie?” Ze kijkt niet op van haar werk terwijl ze antwoordt. “Dat was bij mijn laatste bezoek hier, Meester, drie weken terug.” “En nu na die drie weken zit je omhoog, slavin Jannie? Kom je daarom bij mij, omdat je kut schreeuwt om geneukt te worden?” Niet bijster subtiel om het gesprek mee te openen, natuurlijk, maar wel een manier om af te tasten hoe ze reageert. Kom, we zijn volwassen mensen en we komen hier niet om een potje scrabble te spelen.

“Nee, Meester, ik kom hier omdat ik het leuk vind de rol van slavin te spelen, en dat ik daarbij af en toe geneukt word dat hoort erbij, Meester. Ik heb er geen bezwaar tegen geneukt te worden, Meester. Meestal beleef ik er zelf ook plezier aan. Dank u Meester.” Schitterend! Ze spreekt erover alsof het de gewonste zaak van de wereld is. Al die tijd gaat ze gewoon door met het kneden van mijn voeten, maar de glimlach die ik zie als ze toch even snel naar mijn kruis kijkt zegt genoeg.

Ze komt hier dus vaker, en kennelijk, als ze zo gericht op me af komt, kent ze me. Ik kom hier al een jaar of wat, onregelmatig, maar ik kan me niet herinneren haar ooit gezien te hebben. Twee weken terug was ik niet hier. Langzaam dwaalt mijn geest weg, door de zalen en gangen van het kasteel, op zoek naar een beeld of een herinnering hier waar zij in voorkomt. Misschien had ze een keer gewoon mogen kijken tewijl ik bezig was. Ik houd ervan om te spelen met publiek erbij, een beetje theater maken en zo. Dat stiekeme gedoe in een gesloten kamertje is niks voor mij. Ik sleep mijn speeltjes overal heen en iedereen mag meekijken.

Is dat waarom ze bij mij komt? Als dat zo is dan kan ze krijgen wat ze wil. In de tuigkamer weet ik een een ponytuigje dat haar schitterend zal staan. Het is nu al bijna donker, dus buiten rijden heeft vanavond geen zin, maar de manege is verlicht. Het weer voor morgen is goed. Ik zou dan met haar de polder rond kunnen gaan. Tuigje om, hoeflaarsjes aan, bitje in haar mond en dan een beetje trainen. Als ze dan mooi kan stappen mag ze voor het karretje. Eerst een ererondje langs het terras en dan een paar flinke knallen met de zweep boven haar hoofd en hop de lange baan naar de punt op.

Terwijl mijn gedachten wegdrijven bij het beeld hoe die prachtige dijen van haar tussen het lemoen heen en weer pompen gaat mijn hand onwillekeurig sneller. Jannie merkt het en past haar bewegingen aan. Ze grijnst ondeugend en haar warme handen pompen op en neer langs mijn kuiten tot aan de knie, waar ze de beweging met een korte draai afmaakt.

Mijn hemel! Ik krijg plotseling een heet gevoel in mijn onderbuik en bij iedere haal die ze maakt schiet mijn opwinding omhoog. Ik ben maar net op tijd om mijn pik los te laten. Als ze mijn verschrikte reactie ziet valt ze weer uit haar rol en begint begint te giechelen. “Sorry hoor, ik wist niet dat het zo hard zou werken bij jou. Judaj heeft me een keer geleerd, maar ik had het nooit geprobeerd.” Ik laat me terugzakken in de kussens en sluit mijn ogen. Judaj, natuurlijk. Die oude toverkol woonde hier in de westertoren. Ze kwam ergens uit Libanon of Jordanie en had haar hele leven over de wereld gezworven en overal dit soort esoterische hoerentruukjes opgepikt.

Ik begin een idee te krijgen wat ik vanavond met mijn meisje ga doen. Me stiekem klaar laten komen he? De teef. Ik zal haar wel leren!

“Houd je van bondage, slavin Jannie? Ik wil een eerlijk antwoord.” Ze staat voorover gebogen met de armen langs haar hoofd gestrekt gestrekt en de handen op de rand van het dressoir, benen gestrekt en ver gespreid, kont in de lucht; mijn favoriete houding voor de obligate inspectie. De sub ziet van mij op haar best alleen mijn voeten. Als ze lang haar geeft en een paar fatsoenlijke tieten ziet ze verder alleen de grond onder haar. Haar rug is mooi gestrekt. Haar flanken en oksels liggen open. Haar kont en haar kut zijn op handhoogte bereikbaar. Ik sla losjes een touwtje om haar polsen. Betekent niks, doet niks, behalve dat de haar handen nu niet meer ver uit elkaar kan plaatsen om te steunen. Ze heeft dus beide benen nodig om haar evenwicht te houden. Als ze een voet zou optillen dan zou ze vallen. Dit simpele touwtje is psychologisch even effectief als een spreidstok.

Over haar kont loopt een dikke rode streep. Het resultaat van het rietje dat ik er daarnet op heb laten landen. Het is een stevige geolide rotting met een soepele zwiepende slag. Ik heb haar maar één mep gegeven. Eentje maar, maar wel een stevige. Het was voldoende om haar terecht te wijzen na haar misstap en haar te laten beseffen dat het spel dat ze zocht nu echt begonnen is. Ze houdt haar hoofd tussen haar armen, het gezicht naar beneden. Haar tieten hangen mooi zwaar naar voren en de mep, die ze kennelijk nog niet verwachtte, heeft haar tepels laten samentrekken tot mooie ronde knopjes die werkelijk smeken om in een klemmetje gevat te worden, maar dat later. Ze moeten nog even wachten.

“Ik ben een beetje bang voor zware bondage, Meester. Ik heb een keer een arm gebroken omdat een het touw loschoot waar ik aan hing…” “Vertrouw je me niet, slavin Jannie?” Met snijdende stem kap ik haar betoog af. In het spel is de Meester niet geintesseerd in dat soort geneuzel. Ik ben vroeger wel ooit bij de padvinderij geweest, en ik kan een aardige knoop leggen al zeg ik het zelf, maar iemand zover intuigen dat ik haar kan ophijsen gaat echt buiten mijn kunde, maar dat hoeft zij niet te weten, natuurlijk. Ik grijns inwendig. Haar ervaring en lichte aangst maakt mijn simpele touwtjes nu extra effectief. Ik streel haar gestrekte schouder. “Zeg het me als ik te ver ga”, fluister ik bij haar oor en in een tweede bondage bind ik haar bovenarmen aan elkaar met een lus achter haar hoofd langs. Ik doe het niet strak, maar gewoon voldoende dwingend om te voorkomen dat ze haar hoofd optilt.

Dan de inspectie. Ik loop naar het dressoir en pak een een latex handschoen uit de lade. Vreselijk anachronisme, natuurlijk, die klinische rubber dingen in deze verder middeleeuwse omgeving, maar waag het niet om ze niet te gebruiken. Als Mevrouw Gerda (ja inderdaad Mevrouw, met een hoofdletter, Gerda! Wat dat betreft is het hier wel echt middeleeuws!) erachter komt, en vroeg of laat komt ze overal achter, dan kun je vertrekken om nooit meer terug te komen.

Ik leun tegen de tafel terwijl ik de handschoen aantrek. Van hier uit kijk ik Jannie nu recht tegen haar achterste. De gestrekte benen zijn twee massieve kolommen die in een omgekeerde wijde ‘V’ samenkomen bij de strakgetrokken billen. Net onder de billen hangt haar blozende pruim rijp en sappig te wachten. Haar flanken bewegen met haar adem haling, en haar lijf trilt af en toe van de inspanning van het staan, met het hoofd naar beneden. Ik leun met mijn billen tegen de rand van de tafel en pomp de losse huid van mijn pik op en neer. Ik druppel nog een beetje van de vette olie op mijn eikel. De olie is nog een beetje koud en ik geniet van de sensatie als die dikke koude druppel zich traag een weg baant langs de rand van mijn eikel, door het gladde randje waar de huid naar voren wordt gevouwen als ik de voorhuid naar voren rol. Ik speel met de drang om haar te neuken zoals ze daar staat; om dat lijf van haar beet te pakken enhet zonder omhaal aan mijn spies te rijgen en mezelf erin leeg te beuken. Ze zal niet protesteren. Ze zal even verrast zijn, maar zich dan schrapzetten en me mijn gang laten gaan. Ik ben haar Meester, dat hebben we afgesproken. Ze zal kermen bij iedere stoot en haar lijf laten kronkelen onder mijn handen omdat ze weet hoe dat me op zal winden. Ik zal …

Ik stop, hijgend, en maar net op tijd. Een druppel voorvocht loopt over mijn vingers. Mijn gezicht tintelt. Weet zij wat ik fantaseerde? Kop erbij houden, sukkel! Dit is al de tweede keer vanavond dat je je laat gaan. Je bent geen twintig meer en als je nu je kruit verschiet dan kun je het de rest van de avond wel schudden. Ik veeg het voorvocht weg met een tissue. Haar kont en haar kut wachten om door mij in gebruik genomen te worden.

Ze heeft een perfect kut. Zoals ze daar staat met de benen gespreid sluiten de grote schaamlippen helemaal aan elkaar, glad als een echte pruim, dus ik kan mijn geliefde truukje uithalen. Terwijl zij trillend staat te wachten leg ik de palm van mijn hand op haar billen met de middelvinger over haar spleet, de vingertop bij het voorste einde, de rest van mijn vingers gespreid over haar vlees. Ik laat haar even wennen aan het gevoel, en druk mijn middelvinger dan met een lichte druk langsweg tussen de lippen door in haar hofje. Even schokt haar lichaam, dan drukt ze haar kont weer zo ver mogelijk naar achter om de vinger tegendruk te geven.

“Wat is dat, slavin Jannie, zijn we ons aan het oprijden?” Ik haal de rubbervinger nu langsweg door haar spleet op en neer terwijl ik mijn vinger krom om wat druk op haar clitoris te geven. Ze houdt haar lijf stil en kreunt. Ik vinger gestaag door in haar verstarde lijf. “Ik versta je niet, slavin Jannie, was jij bezig jezelf op te rijden?” “Ja … Meester!” Haar stem klinkt benauwd. Ik houd mijn hand stil. “Had jij daar toestemming voor?, slavin Jannie?” “Nee Meester! Genade, Meester, heb genade, alstublieft.” Ik haal mijn vinger uit haar hof en geeft haar een pets op haar billen. “Je waagt het niet om klaar te komen zonder toestemming, teef!” “Nee Meester,” haar stem klinkt gejaagd, “Nee meester, ik wacht tot ik toesteming krijg, Meester! Dank U, Meester!”

Ze is schoon, natuurlijk, mijn lieve Jannie, en kleddernat. Ik had niet anders verwacht. Als ik haar schaamlippen spreid zie ik dat haar kut al en beetje open staat. Haar clitoris komt vanonder zijn (of is het haar?) hoedje naar buiten piepen. Nu ik bezig ben draait ze haar kont nog wat verder naar me toe. Ik ga naast haar staan en speel met mijn rubbervingers door haar nattigheid. Ze kreunt zachtjes. Haar lijf opent zich maar al te gretig mijn duim toe te laten. De vingers sluiten zich om haar schaambeen en zo houd ik haar vast. Ik weet niet wat er gebeurt als ze toch klaarkomt en ik moet oppassen dat ze niet valt. Met mijn duim bewerk ik afwisselend de baarmoedermond en het geribbelde plekje aan de voorzijde van haar kut. Ik voel hoe de spieren rond haar kut zich af en toe in kleine rukjes sluiten. Ik houd dan een beetje in en dan weet ze zich steeds weer te beheersen, maar het valt haar wel steeds moeilijker. Haar zij leunt zwaar hijgend tegen mijn buik. Samen wiegen we heen en weer terwijl mijn ene hand haar weerloze geslacht bestookt, streelt de andere haar rug. Het vel van haar buik en haar schommelende tieten schuren langs mijn pik. Ik rijd voorzichtig op haar in.

Nu pas valt de spiegel me op, aan de muur tegenover me. Van hier uit lijkt het of ik haar berijd van opzij. Haar berijden? Misschien moet ik dat maar gewoon doen ook. We zijn er alletwee aan toe. Ik had nog wat extra plagerijen voor haar in gedachten, tepelklemmetjes en een plugje in haar kont, maar wat voegt dat nu nog toe? We zijn op dit moment twee moegewerkte mensen die overlopen van geilheid en die eigenlijk alleen maar willen neuken en dan slapen. Spelen komt nog wel. Daar hebben we de rest van dit weekeinde voor. Jannie’s lijf schokt en trilt ze kreunt zachtjes. Ik besluit dat het genoeg geweest is. Met mijn vrije hand pak ik een condoom uit de la van het dressoir en maak me op voor de finale.

Jan Blok

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  8 comments for “Jannie

  1. 29 oktober 2008 at 14:19

    Smaakt naar meer, Jan!

  2. 30 oktober 2008 at 19:45

    Wat een heerlijk verhaal Jan. Opwindend en spannend… Wanneer verschijnt het eerste vervolg, want je bent met deze dame nog lang niet klaar lijkt mij…

  3. 30 oktober 2008 at 22:47

    Wat een opbouw, fantastisch! Heerlijk! Ik kijk uit naar wat je nog meer met haar van plan bent.

  4. 9 november 2008 at 04:06

    Slot Maanestein laat steeds meer los van hetgeen er binnen bruist en borrelt.
    Jan Blok is zo’n schrijver die een opwindind verhaal kan schrijven zonder dat er geneukt wordt. Het open einde biedt de mogelijkheid om ons later nog meer mee te laten genieten van de gebeurtenissen in het kasteel.
    Jammer dat Jan kennelijk vergeten is de spellingscontrole te starten. Meer dan vijftien foutjes hadden op die manier hersteld kunnen worden. En bij herlezing viel mij één (mogelijke) inconsequentie op. Jannie was 3 weken geleden op het kasteel en de ik persoon 2 weken geleden. Ik heb het idee dat het over hetzelfde weekend moet gaan.

  5. 19 november 2008 at 11:25

    Ik heb dit verhaal met een glimlach op mijn gezicht gelezen , waat ligt Slot Maanestein Jan ? Ben wel erg nieuwsgierig geworden ..
    Mooi verhaal , boeide me gelijk …

  6. 19 november 2008 at 11:28

    Ik heb dit verhaal met een glimlach op mijn gezicht gelezen , leest heerlijk en boeide me gelijk vanaf zin 1 , waar ligt slot Maanesteijn Jan ? Ben wel nieuwsgierig

  7. 20 november 2008 at 20:10

    Woww ! Wat een heerlijk verhaal . loopt als een trein .. mijn ogen vlogen over de regels !
    Vervolg graar

  8. 22 november 2008 at 18:59

    Het gemiddelde van de ledenstemmen kwam exact hetzelfde uit als de CRB-stemmen, nl 2,17. De ledenstem geeft dus 2 sterren aan.

Geef een reactie