Joachim

'Nou… Dus… En dan pagina 148'.
Ze kuchte om het kuchen en sloeg haar benen over elkaar. Ze had een leven dat wij allemaal wel willen leven, maar hier, nu, op dit moment, zouden maar weinig collega's in haar schoenen willen staan. Binnen nu en tien seconden moest ze hét talent van de Nederlandse letteren uitleggen dat hij een hemels manuscript had afgeleverd, op één afgrijselijk slecht geschreven scène na. Hij, de schrijver, bladerde nietsvermoedend door naar de genoemde pagina en probeerde zich te herinneren welke passage dat moest zijn. Ai, de seksscène, dacht hij, toen hij het tussenkopje zag.
‘Tja, de seksscène', zei zij. ‘Die moet, denk ik, misschien, een beetje anders'.
‘Anders?', herhaalde hij.
Hij dacht aan de stille lijdensweg die het geweest was, schrijven over seks. Steeds als hij drie zinnen had geschreven moest hij even stoppen. Afkoelen. Denken aan andere dingen dan de bezwete lichamen uit zijn verhaal.
‘Ja, nou…', begon ze weifelend. Hoe moest zij, als beginnend redactrice, de best verkopende schrijver uitleggen dat ze nog nooit zoiets kinderlijks gelezen had?
‘Zeg het maar', probeerde hij haar te helpen.
Ze keek hem even recht in de ogen en herpakte zich.
‘Die seksscène is niet goed. Vrij slecht zelfs. Het is net… alsof je hem niet zelf heb geschreven. Het is net alsof…'.
‘Alsof…', herhaalde hij nog eens, verbaasd.
‘Alsof het is geschreven door een puber die nog nooit seks heeft gehad, haha.'
Ze lachte uiteraard niet omdat het leuk was, maar gewoon, uit ongemak.
‘Oh', zei de jonge schrijver.
En nog eens: ‘Oh'.
Hij had haar het manuscript gegeven omdat hij eens wat anders wilde. Een leeftijdsgenoot die mee las, écht mee las, en niet zo'n verstofte kommaneuker die alleen opveerde bij een verkeerde d of t. Hij wou geen man bovendien, maar een vrouw. Dat ze ook nog eens aantrekkelijk was, dat zag hij eigenlijk nu pas. Oké, dat zag hij al wat eerder, maar gun de man zijn muze… Veel meer had hij ook niet.
‘Vertel, wat is er niet goed aan?', vroeg hij zo onbewogen mogelijk.
Ze keek hem nog eens aan. Opeens leek hij zo ongevaarlijk en ze gooide alle verbale remmen los.
‘Hij likt haar buik!'.
‘Is dat niet goed?'.
‘Niet als hij niets anders doet! Denk je echt dat een vrouw klaar komt als je alleen haar buik likt? Je kan zo fantastisch mooi schrijven, beelden oproepen die zelfs architecten inspireren, en dan laat je hem pagina's lang alleen haar buik likken!'.
‘Ja, goed hè, heb je dat gelezen, van die architect?', zei hij, dankbaar voor de afleiding.
‘Ja, heel goed. Maar nu die seks nog, rare jongen. Mag ik je iets geks vragen?'.
‘Tuurlijk. Je bent wel de eerste die me rare jongen noemt.'
‘Héb jij weleens seks gehad?'.
Hij twijfelde. Niet over het juiste antwoord natuurlijk, maar wel of hij wel trek had in zo'n ongemakkelijke bekentenis. Hij was een laatbloeier, althans, dat hoopte hij. Eigenlijk was hij nog helemaal geen bloeier namelijk. Zijn hele jeugd had hij met veel succes over oude beschavingen geschreven, maar seks, dat schoot daar een klein beetje bij in.
‘Misschien niet', zei hij uiteindelijk. ‘Hoezo?'.
‘Misschien niet? Haha, je bent er nog niet uit begrijp ik. Of je bent het weer vergeten? Hmm, even denken, heb ik nou wel seks gehad… of niet?'.
Hij fronste even. ‘Wat wil je er mee zeggen?'.
‘Niks… Dat je boek er beter van zou worden, misschien?'.
‘Jij vind dat ik seks moet hebben omdat mijn boek daar beter van wordt?'.
‘Ik vind dat je pas over een vrouwenlichaam kan schrijven als je haar aangeraakt hebt, ja, klinkt dat ontzettend gek?'.
‘Nee, niet gek, maar…',
Hij hield even in, terwijl zij zijn hand vastpakte.
‘Heb je weleens een vrouwenbeen gevoeld?'.
Ze leidde zijn hand lachend naar haar dij.
‘Zeg, eh, wat vind je vriendje hiervan?', zei hij, alweer zo gespeeld onbewogen.
‘Jij mag mijn been wel aanraken, hoor. Vindt hij prima, en het is goed voor je, haha. Hier, wil je m'n buik ook even aanraken?'.
Ze schoof zijn hand op naar buik.
‘En mijn billen?'.
Hij slikte, net iets te nadrukkelijk, en legde zijn andere hand ook op haar bil.
Ze lachte: ‘Zozo, voortvarend… Goed, zo voelt dat dus, een vrouw. En nu onthouden, hè?'
Ze stapte iets naar achter, maar hij stapte mee en hield zijn handen op haar billen.
‘Aiai', lachte ze nu.
‘Sorry', zei hij, geschrokken van zijn eigen onbeholpenheid.
‘Maakt niet uit, Joachim Veldman', zei ze spottend, nog altijd onwennig dat ze hier met gevierde jonge schrijver stond. ‘Wil je dan stiekem ook nog even voelen aan een echte vrouwenborst?'
Ze had een zwak voor hem, en het had ook iets ontwapenends, zo wereldvreemd hij daar stond. Ze stapte iets naar voren, en drukte zijn beide handen op haar borsten.
‘Voel je ze?'
Haar tepels lagen in zijn handpalmen en werden van schrik een beetje hard.
‘Voelt wel… fijn', zei hij, de grote taalvirtuoos.
Hij stotterde er ook nog bij, maar nu hij zo dichtbij stond was hij toch minder onbeholpen dan ze had gedacht..
‘Mag ik nog één ding vragen?', ging hij verder.
‘Vraag maar raak, meneer de schrijver!'.
‘Mag ik…'.
Zonder zijn zin af te maken gleed zijn hand langs haar borst en haar buik naar haar rits en drukte hij daar met drie vingers lichtjes tegen aan.
‘Hmm', zei ze. ‘Weet je zeker dat je nog nooit…'.
Hij drukte de middelste vinger iets aan en ze voelde de zachte, maar niet onplezierige druk tegen haar slipje.
‘Mag ik…', zei hij nog eens. ‘…daar, met m'n vingers?'
‘Wat?!'
‘Sorry'.
‘Nee, ik verstond het vast verkeerd. Ik dacht dat je aanbood om me eens flink te gaan verwennen, haha. Wat zei je echt?'
‘Eh… dat.'
‘Echt?'.
Ze keek onrustig om zich heen.
‘Dat kan niet, joh. Ik heb een vriend. Bovendien vraag je dat niet aan een meisje. Dat doe je gewoon, haha… Nee geintje.'
Om hem te troosten keek ze hem lang en vriendelijk aan. Zijn vingers rustten nog steeds tegen haar spijkerbroek, en in een opwelling pakte ze zijn hand nog één keer vast en duwde ze zijn vingers heel even onder haar rits tegen haar slipje aan.
Hij schrok, maar gleed meteen iets verder naar beneden. Ze wilde zijn hand wegtrekken, maar toen gebeurde er iets geks. Ze wilde niet meer dat hij ophield. Ze wilde dat deze suffige, wereldvreemde schrijver verder ging. En snel een beetje, zelfs.
De schrijver ondertussen, voelde dat er iets veranderde, ging in één beweging achter haar staan en liet haar niet meer gaan.
‘Wat doe je?', vroeg ze onrustig.
Ze stapte achteruit tegen de muur, en voelde zijn handen dwingend over haar lichaam gaan. Aangenaam dwingend. Er was iets met de manier waarop hij haar aanraakte, maar ze was even te geil om te bedenken wat. Hoger, dacht ze, toen ze zijn handen om haar middel voelde. Ze drukte haar billen iets naar achter en leunde met haar handen gespreid tegen de muur. Een hand bereikte haar borsten en een andere trok haar broek los.
‘Doorgaan, Joachim', hoorde ze zichzelf zeggen.
Ze voelde hem tegen haar billen. Ook zijn broek ging los. Hij stootte. Haar lichaam golfde tegen de wand. Hij kuste haar nek en gleed met zijn hand onder haar slipje. Ook uit. Aan het geluid van zijn hand in haar lichaam voelde ze hoe nat ze al was. Wie was deze man? Hij ging hij haar hier, nu…? Net stond hij nog te schutteren als een jongetje van tien. Ze probeerde te denken, maar hij onderbrak haar weer.
‘Ik wil je likken', fluisterde hij hees.
Zijn mond was al bij haar dij aangekomen, en met twee vingers maakte hij ruimte voor het puntje van zijn tong.
‘Doorgaan, Joachim', zei ze alleen maar.
Ze legde haar hoofd iets in haar nek en speelde met zijn haar.
Hij ging ook door. Zijn duimen drukten nu hard tegen haar dijen en hij likte hij haar zo beheerst, maar gulzig, dat ze kronkelde tegen de muur.
‘Joachim?', zei ze.
‘Ja?', hij zei tussen de korte, zuigende halen door.
‘…Ik wil dat je me neukt. Nu. Voor je boek.'
‘Voor m'n boek?', vroeg hij, terwijl hij naast zijn tong ook een vinger naar binnen liet glippen.
‘Jaaa!'.
Ze hapte even naar adem en draaide zich om.
‘Oké. Voorover, liefje, op je knieën', zei hij, geen schim meer van het jongetje van net.
Ze trok haar bh los en keek hem geil, maar ook een tikkeltje afwachtend aan.
‘Op m'n knieën? Wat ga je met je doen?'.
‘Ik ga je…'.
Hij maakte zijn zin niet af, want terwijl zij voorover bukte, gleed hij zo krachtig in haar dat hij alles even vergat.
‘Doorgaan, Joachim!', hijgde ze.
Haar borsten raakten nu de grond. Nog eens, wat harder. Hij drukte haar benen nog dichter tegen zich aan. Nog eens. Jezus, wat lekker. Ze wilde meer, en dieper – en ze vroeg zich geen moment af of hij soms vaker voor zijn slechte seksverhalen was beloond.

© Harold

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Joachim

  1. WB
    15 januari 2007 at 13:47

    Het zou van mij ook in de categorie 'Humor' mogen maar, waar het ook staat, het is een goed geschreven verhaal met een originele verhaallijn.

  2. 17 januari 2007 at 21:24

    Geweldig, Harold, prima geschreven!

Geef een reactie