Jongen

Ik lig op mijn buik en laat de strelingen mijn vezels binnendringen. De jongen met wie ik eerder vanavond mijn lichaam gedeeld heb, zit bovenop me. Zijn handen zijn mannenhanden, ze glijden over mijn huid, ze liefkozen.

De grote boem was er niet vanavond. De grote boem blijft meestal uit. Het is voor een deel lichamelijk; ik heb meer dan een halve eeuw geleefd en mijn lichaam vereist tijd en aandacht, mijn lust zit diep en blijft vaak verborgen. De overgang is aan het toeslaan en put me uit. De jongen begrijpt het, zijn handen begrijpen het. Psychologisch is het ook voor een deel. Toen mijn kind nog leefde, was de jongen haar lief. Ze waren opgegroeid samen, zijn moeder en ik deelden de lasten van het moederschap dat zo veeleisend wordt na een scheiding. Mijn kind en de jongen werden geliefden, een jonge man en een jonge vrouw. Het kind werd ziek en de jongen was er altijd. Bij haar, bij mij, bij ons. We liepen met haar de lange omweg naar de dood en we waren bij haar laatste adem. We stonden leeg en stil naast haar open graf.

De boem was er wel voor de jongen. Als een weekdier ligt het gevulde condoom op mijn nachtkastje. Een uur geleden maakten zijn heupen de laatste bewegingen, ik streelde het haar uit zijn gezicht, ik fluisterde hem toe, ik rook het zweet van zijn lichaam, ik proefde mezelf op zijn tong en lippen, ik keek in zijn ogen toen ze wegdraaiden. Hij noemde mijn naam, een straaltje kwijl kwam uit zijn mondhoek en landde zachtjes op mijn kin. De jongen hijgde, ik sloot mijn benen om zijn lichaam om hem bij me te houden, ik streelde zijn natte rug.

Na de begrafenis gingen we naar bed. We sloten het huis af, we deden de gordijnen dicht. We lagen tegen elkaar, we huilden. Vermoeidheid zat overal in ons. De jongen praatte af en toe zacht met zijn moeder, met mijn zusje, en kwam me dan weer vasthouden. De dagen gingen voorbij en gleden in nachten. De nachten gingen voorbij. Ik had alleen besef van de jongen die mij vasthield, die huilde en mij liet huilen tot ik niet meer kon.

Een nacht was aan het eindigen. Ik lag achter de jongen, we sliepen niet, we sliepen nooit, we waren stil.
‘Ik ben opgewonden’, zei de jongen zacht.
Ik kwam uit een diepe, slapeloze verdoving. Mijn hand ging door zijn zachte haar, ik streelde zijn ronde schouder.
‘Ik voel je borsten, je benen, je buik.’
Mijn hand ging naar zijn gezicht, ik raakte hem aan, streelde zijn lippen, voelde het nat van zijn tranen.Ik keek over de schouder van de jongen naar beneden. Ik zag de erectie. De aderen lagen dik, het paarsroze van de eikel glom in het ochtendlicht. Ik leg mijn hand om de jongen. Al het gloeien van zijn lichaam trok in mijn vingers. Ik maakte zijn reis.  

Ik voelde het lichaam van de jongen schokken. Alles wat maar zacht kon zijn fluisterde ik in zijn oor. Hij riep de naam van mijn kind en ik zag het zaad over onze vingers glijden.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  12 comments for “Jongen

  1. 30 augustus 2012 at 10:11

    Eenzaamheid en erotiek in een mooi en stil verhaal. Geweldig gedaan, Anzou!

  2. 1 september 2012 at 01:02

    Je verhaal is warm, ontroerend, schrijnend en ook erotisch. Wonderlijk dat dat zo mooi samengaat hier. Je verhaal lees ik misschien wel meer tussen de regels dan er in. Maar het raakt me! Dank je, Anzou

  3. 1 september 2012 at 10:24

    Kort en prachtig. Zonder omhalen en toch gevoelig. Heel erg mooi

  4. 1 september 2012 at 11:21

    Heel bijzonder. Ongewoon. mooi.

  5. 1 september 2012 at 12:55

    Zo, da’s mooi!

  6. 1 september 2012 at 16:40

    Een verhaal over de bijzondere verbintenis tussen twee mensen die hun pijn over het verlies delen. De emoties zijn voelbaar in dit verhaal waarin de erotiek zo zorgvuldig is vervlochten.

  7. 2 september 2012 at 14:21

    Goed. Heel goed. Mooi!

  8. 13 september 2012 at 18:27

    Anzou vind ik hier inmiddels een klasse apart. Grote klasse wel te verstaan. Haar gedachten vrijheid bewonder ik. Haar onderwerpen, benadering, diepgang, stijl en haar kijk op de erotiek: fantastisch!

  9. 15 september 2012 at 14:36

    Een heel gevoelig verhaal. Het is de vraag of het nu echt langer moet of niet. Zelf vind ik het wat kort voor in de verhalenronde te komen. Als flits zou het prachtig zijn. Of als verhaal, maar dan langer uitgewerkt. Misschien een flashback over hoe het personage ‘mijn kind’ en ‘de jongen’ geliefden waren, wat ze deden, hoe ze elkaar ontdekten, gevolgd door wat je nu schreef, iets uitgebreider …
    Ik zeg maar wat ik dénk dat het kan zijn om een stevig verhaal neer te zetten. Je schrijft heel mooi Anzou, misschien dat ik gewoon wat meer in één verhaal wil dan.

  10. 23 september 2012 at 12:13

    Hier werd ik even stil van. Mooi!

  11. 14 oktober 2012 at 13:20

    Zeven lezers gaven dit verhaal samen 18,5 sterren. Dat levert een ledenstem van 2,5 sterren op.

  12. 5 juni 2013 at 00:02

    Heel soms heb ik tranen bij een erotisch verhaal. Bij twee verhalen van Hanette heb ik dat en ook bij deze:’ Jongen’. Maar tegelijk heb ik ook een heel ander gevoel: ‘dit kan niet’! Je kunt de herinering aan je eigen dochter niet bezwaren door met haar lief te slapen. Het is impertinent en niet ok. Dan een volgend moment vind ik weer dat het wel kan omdat je het verdriet zo intens deelt. Wat het verhaal in ieder geval doet Anzou is dat het me raakt en verward.

Geef een reactie