Kerstverhaal

Pieter-Jan liep zijn ronde al vele jaren. De tas voelde hij al niet meer, in deze tijd was hij altijd goed gevuld met goede wensen en leuke vondsten. Dan had hij echt plezier in zijn werk. Hij stelde zich voor dat in de huizen rond vijf uur de man des huizes thuis kwam en door zijn vrouw een biertje aangereikt kreeg samen met de post van die dag. Vader zou de kinderen roepen die onverwijld uit hun kamers kwamen en zich aan hun vaders voeten vlijden. Vader zou de kaarten voorlezen. “Een hele fijne kerst en de beste wensen van Riet en Jan. “ of “Een gezegend Kerstfeest en een zalig nieuw jaar gewenst.” Van de heer van Woensel.
De kinderen keken blij bij iedere kaart en hingen ze aan het daartoe van zolder gehaalde kaartendraadje dat ieder jaar bij eerste advent boven de schoorsteenmantel opgehangen werd. Moeder kookte, een stamppot. Pieter-Jan was niet echt van deze wereld.

De winkelstraat lag voor hem, hier moest hij altijd tussen de menigte laveren die nu in grote getale inkopen deed. Op het punt in het wandelgebied waar de professor de Jongweg en de Noorder-allee elkaar kruisen stond zoals altijd de kerstpot van het Leger des Heils.
“JAAAAAA,” hoorde hij ineens. “JAAAAA stop hem in die gleuf, die lekkere dikke piek van je!!!!” Een enthousiaste heilsoldate moedigde het publiek aan maar zo veel mogelijk te geven voor weeskinderen in Albanië.
“JAAAAAA.oooooooooooooooooo…” kermde de dame weer.

Pieter-Jan deinsde niet terug, de post is een serieuze zaak en dient op tijd bezorgd te worden. Toch was hij bij het passeren van de collectante op zijn hoede. Vrouwen had Pieter-Jan nooit van nabij gekend, ze interesseerden hem ook nauwelijks. De overbuurvrouw had hij wel eens gegroet. Maar ze had hem niet gehoord . Dat was het wel zo’n beetje. Hij keek naar het gezicht onder het hoedje en voelde zich verstijven.
Wat een prachtige vrouw! Een fris blank gezicht, krullende blonde lokken, een mond als kersen zo rood.
“JAAAAAA,” kermde de dame weer. En even keek ze Pieter-Jan aan. “JAAAAAAAAAAAAAAAA.” Ze keek naar hem! Pieter-Jan voelde een hartslag die hij nog niet kende, een warmte doorstroomde zijn lichaam. Gedachteloos knoopte hij een knoopje van zijn jas los en schraapte zijn keel, zijn vinger tussen de boord van zijn overhemd en zijn hals strijkend. Naar adem happend staarde hij de religieus gedreven schoonheid aan.
“STOP HEM IN DIE GLEUF VAN ME!!!!”

En hoe hard ze ook riep, haar stem was als van een engel. Een godin was neergedaald op het kruispunt van professor de Jongweg en Noorder Allee. Pieter-Jan zou hier niet meer weggaan. Die dag zou de post voor het eerst in tien jaar te laat komen. Pieter-Jan zocht in zijn broekzak naar een muntstuk. Trillend van opwinding schonk hij het geld aan die arme weesjes. Een metalen klink klonk op het moment dat het muntje viel.
“Jaaaaaaaah, ooooooooooooooo meeeeeeeeeeerrrrrr….” voegde de goddelijke soldate hem toe terwijl de wereld nu alleen nog maar uit Pieter-Jan, de soldate en de kerstpot leek te bestaan. Weer schoof Pieter-Jan een euro in de pot. “Ooohh.h” De boezem van de soldate rees met iedere zucht. “In mijn gleuf, stop hem in mijn gleuf.” Lispelde ze in zijn oor. Pieter-Jan kreeg er rillingen van. Zenuwachtig gegraai in zijn portemonnee. Een twee euro stuk. Aaaaaahhh….. de soldate pakte zijn revers en drukte zich tegen hem aan. Hij voelde haar borsten door het uniformjasje tegen zijn lichaam. Ze streek met haar hand langs zijn broekrand. “Doe het weer! Doe het weer!” Klonk haar zachte stem dwingend, haar mond nu vlak bij zijn mond. De rode mond gaf een glimp van haar vochtige tong prijs. “Doe het!”

“Ik heb geen muntjes meer”, stotterde Pieter Jan.
“Thuis toch nog wel?” klonk het alleen voor hem hoorbaar. Pieter Jan knikte. Als een odysseus bedwelmd door de sirenen pakte hij de pot en vouwde de driepoot op. Met de zware collecte-bus onder de ene arm bood hij de liefde van zijn leven zijn rechterarm.
“Kom, dan halen we meer”.

En daar gingen ze. De heilsoldate en de postbode. Hij kwam niet meer aan werken toe. Ze neukten de hele dag. De zuigende mond van de heilsoldate om zijn pik maakte het hem onmogelijk uit huis te gaan. Zij werd keer op keer doorboord door de fiere pik van de postbode. De pik die zo lang ongebruikt was gebleven en nu zijn gloriejaren beleefde. De buren waren gewend aan haar geschreeuw. Want schreeuwen deed ze. Als het sperma over haar borsten spoot, als hij haar achterlangs nam. Als ze tijdens het koken verrast werd en hij haar op tafel likte tot ze kwam. Het was een geil stel, een heerlijk stel. En iedereen hield van ze.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  14 comments for “Kerstverhaal

  1. 27 december 2012 at 22:32

    Een flinterdun ideetje en een verzameling woorden vormen tezamen geen leesbaar verhaal.

  2. 28 december 2012 at 09:17

    Alban’s debuutverhaal is ingestuurd voor de categorie sprookjes en fantasy, en als zodanig heb ik hem ook proberen te lezen.

    Laat ik beginnen met te zeggen dat nergens uit het verhaal naar voren komt dat het inderdaad als fantasy of sprookje bedoeld is, waardoor het een en ander slechts te lezen is als een onwaarschijnlijke ontmoeting tussen een bijna orgastisch collecterende heilsoldate, en een plotseling ontspoorde plichtgetrouwe postbesteller.

    Afgezien van het feit dat het verhaal weinig om het lijf heeft, zitten er een paar rare tijdsprongen in. Plotseling blijken de buren al gewend aan het lustvolle geschreeuw van de heilsoldate, terwijl het toch echt de eerste keer is dat zij door mijnheer de postbode verwend wordt. Ook is de relatie tussen beide plotseling veranderd in een al langer bestaande, aangezien zij geregeld tussen het koken door oraal bediend wordt op de keukentafel. Als sprookjes bedoelde verhandelingen dienen met een ruimdenkende geest gelezen worden, maar dit soort abrupte perspectieven vraagt te veel van de lezer.

    Ik weet niet wat de schrijver met dit verhaal bedoeld heeft, maar ik durf te stellen dat dat mislukt is. Desalniettemin, welkom op deze plek Alban. Ik wacht nieuwsgierig je volgende schrijfsel af.

  3. 28 december 2012 at 10:18

    Een knipoog met een glimlach naar de kerstfeestelijkheden. Maar als zinderend erotisch kerstverhaal voor mij toch niet overtuigend.

  4. 28 december 2012 at 14:47

    Het opzet is wel mooi, kersttijd en onverwachte liefde op het eerste zicht, die direct geconsumeerd wordt. Misschien niet zo origineel, maar dat is in deze periode ook wel heel moeilijk om nog origineel te zijn met dit onderwerp.
    Het is ook grappig, althans dat denk ik dat de bedoeling was. Humor, romantiek, lekkere seks en ‘onverwachte’ aangename gebeurtenissen zijn altijd welkom in een verhaal.
    Om van die ‘eerste’ keer van de postbode naar een ervaren minnaar te gaan in één ochtend, gaat me wel wat ver, nogal ongeloofwaardig.
    Al bij al mocht het verhaal beter uitgewerkt zijn, het lijkt me afgehaspeld. En dat hoop ik eigenlijk wel, want dan zit er toch de potentie in die ik erin zag, bij het lezen van de eerste lijnen.
    Blijven schrijven dus, Alban.

  5. 29 december 2012 at 23:22

    Zeker een originele benadering voor een erotisch verhaal.Vlot geschreven en het erotisch gehalte is beperkt. De overgang van de verlegen postbode naar een onstuitbare minnaar is wel erg plotseling en ook wel wat onwaarschijnlijk.
    Ik begon niet onrustig heen en weer te schuiven op mijn stoel van dit verhaal, toch krijg je een punt. Omdat je een eerlijke poging doet een origineel erotische fantasie te schrijven

  6. 31 december 2012 at 10:01

    Het verhaal over deze gulle gever kan mij niet warm maken. Een sprookje heeft toch vaak een moraal of les, maar dat mis ik hier. Ik vind het meer een snelle droom.

  7. 1 januari 2013 at 13:42

    Seks en humor in een geslaagde combinatie.

  8. 2 januari 2013 at 10:32

    Totdat ik las over ‘euro’s’ verkeerde ik in de jaren vijftig van de vorige eeuw met deze sfeerinleiding, geef ik toe. Ook gaan in een heel kort tijdsbestek de personages over van plichtsgetrouwe postbode naar ‘zondige’ minnaar, en hetzelfde overkomt een heilsoldate, wat ook niet zo heel plausibel is. Ik had dus wat moeite met de geloofwaardigheid van dit verhaal, al is dat opgeschreven door iemand die wel kan schrijven. Gewoon doorgaan dus, Alban, en succes gewenst daarmee!

  9. 2 januari 2013 at 18:04

    Bedankt voor de reacties. absurd- zoals gewone ontmoetingen soms tot absurde beelden kunnen leiden over wat er ook aan de hand zou kunnen zijn. Het is kerst, postbodes ontmoeten heilsoldates. En de rest mag je er gewoon bij verzinnen.

  10. 5 januari 2013 at 18:09

    De eerste alinea komt rechtstreeks uit de vijftiger jaren van de vorige eeuw, waarvan menig (vrouwen)kapsel spontaan rechtop gaat staan. Jammer dat je zo kort door de bocht gaat, Alban. De zin "ze neukten de hele dag" maakt van dit verhaal echt geen erotisch verhaal. Integendeel, de erotiek is ver te zoeken. Zoek je verhaal de volgende keer dichter bij huis. Vaak zijn alledaagse tafereeltjes het meest herkenbaar en geloofwaardig (en worden daarom hoger gewaardeerd)

  11. 7 januari 2013 at 22:55

    Gewéldig vind ik dit Alban! Dit is retro, camp… álles wat bij deze laatste kerst behoorde te behoren.

  12. 16 januari 2013 at 22:38

    Alban, je krijgt van mij punten voor de grappige inval en de ongekunstelde en lichtvoetige manier waarop je die in snelle streken neerzet. Toch is het jammer dat je het prentje niet ‘af’ hebt gemaakt. Er zit meer in, met dat gevoel bleef ik achter.

  13. 25 januari 2013 at 13:02

    Acht lezers gaven dit verhaal samen 10,5 sterren. Hiermee komt de ledenstem uit op 1,5 ster.

  14. 31 januari 2014 at 14:13

    Wat mij bevalt is dat de schrijver de lezer voor vol aanziet. De vaak identieke beschrijvingen van seksuele handelingen vormen voor mij nooit het boeiendste van erotische verhalen. Dat doet Alban gelukkig niet. Het heeft ook een vleugje "Tales of thé unexpected" zoals Roald Dahl dat zo goed kon. Ik wil dit toch wel een modern sprookje noemen.

Geef een reactie