Kuur

“Je moet het echt zelf willen?”
“Dat doe ik toch! Anders zou ik het niet zeggen.”
“En wanneer wil je er dan mee beginnen?”
“Snel. Volgend weekend?”
“Oké. Dan heb ik nog tijd om wat zaken te regelen.”
“Wat voor zaken?”
“Allerlei dingen die ik nodig heb. Foto, video en zo.”
“Waar laat je dat ontwikkelen? Ik zie het niet zitten dat zomaar iedereen mijn…”
“Nee, nee, daar hoef je niet bang voor te zijn. Video is meteen klaar en de fotorolletjes gaan naar zo'n discreet lab. Daar komen er zóveel binnen dat die lui het zelfs niet meer zien.”
“Maar je weet wat de afspraak is! Als het een keertje niet lukt moet je niet komen zeuren.”
“Ja, ja, maar jij moet ook niet flauw gaan doen, hè? Jij moet je net als ik exact aan de afspraak houden. Anders is het onzin om eraan te beginnen.”
“Dat heb ik toch beloofd! Ben maar niet bang.”
“Oké dan. Volgende week zaterdag dus.”

De eerste tien minuten kan ik alleen maar uitpuffen. Ik ben duidelijk geen vijftien meer en jarenlang zitten wreekt zich nu.
Heel even schiet er een beeld door mijn hoofd van een voorbijganger die omhoog kijkt en daarboven in de enorme spar de gedaante van een volwassen man ziet, behangen met camera's en tassen. Snel dwing ik mezelf aan iets anders te denken. Hoe bespottelijk het misschien ook is, dit is de enige manier om mijn 'opdracht' goed uit te voeren.
Een week lang heb ik alle vrije uren besteed aan de voorbereidingen. Inkopen gedaan, de omgeving van het huis verkend, deze keer met heel andere ogen dan voorheen. Meerdere keren voelde ik me als een jongen van vijftien die naar zijn eerste geheime afspraak met zijn geliefde toeleeft.
Het was al snel duidelijk dat ik slechts vanuit twee hoeken succes kon hebben: de voorkant en de achterkant van het huis. Ik prees me gelukkig dat Karien er altijd op had gestaan zoveel mogelijk licht binnen te laten vallen. Dus geen bomen of hoge struiken aan voor- of achterkant. Haar enige concessie aan de natuur was een heg aan de zijkant, langs de oprit naar de garage, tien jaar geleden geplant en intussen een monster van wel vijf meter hoog. De zijgevel had slechts één raam. Daar lag mijn werkkamer.
Zo weinig bomen en struiken in onze voor- en achtertuin staan, zovéél staan er aan de overkant van de straat in de voortuin van de buren, waaronder een reus van een spar. Buren die geen boodschap hebben aan veel licht in huis. Maar zij bezitten dan ook een tweede huis, direct aan zee gelegen, waar ze alle vrije tijd doorbrengen. Iedere vrijdag laden ze in en iedere zondagavond laat weer uit. Prima zo.

Als ik weer genoeg lucht heb haal ik de kabels uit de tas, bevestig ze aan twee takken, trek deze zover mogelijk opzij en zet de kabels vast. Meteen heb ik een ruime opening die vrij zicht geeft op het raam aan de voorkant van ons huis.
De gordijnen zijn gesloten, zoals altijd wanneer het donker is geworden. Maar ook zoals altijd sluiten ze niet helemaal af. Aan de rechterkant is de eindstop nog steeds niet gerepareerd, zodat er al snel een spleet van soms twintig centimeter ontstaat. En in het midden aan de bovenkant sluiten de twee gordijnen ook niet goed af. Een iets te harde ruk en de ijzeren rolletjes kaatsen een eindje terug en er ontstaat een spleet die naar beneden toe steeds nauwer wordt, maar aan de bovenkant soms meer dan twintig centimeter kan zijn. Net als vanavond. Karien heeft ze weer eens nonchalant gesloten. Maar dat was dan ook de afspraak. Hetzelfde doen als altijd. Met de gordijnen, wel te verstaan. Voor het overige tril ik van spanning over wat me te wachten zal staan.

Dat valt me nogal tegen nadat ik door de telelens kijk. Afwisselend gluur ik door het midden en de rechterkant en zie ik Karien door de kamer lopen, soms gaan zitten, dan weer opstaan en eigenlijk niets bijzonders doen. Ik word ongeduldig, maar bedenk dan dat zij niet kan weten of ik al op de uitkijk sta. Dat was ook een deel van de afspraak: alles moet zo gewoon mogelijk zijn; zij is een alleenwonende vrouw en mag mij zelfs helemaal niet kennen; om het nog echter te maken heb ik gisteren zelfs een hotelkamer genomen en zal ik morgen pas weer thuis komen. Dus moet ik geduld hebben en wachten tot zij beslist wat dan ook te gaan doen.

Er is iets vreemds in mijn hoofd aan de gang. Ik zit haar vanuit die boom al bijna een uur te begluren en ze begint steeds minder mijn eigen vrouw te worden. Het vertrouwde gezicht, dat bekende lichaam, het lijkt steeds meer tot een ander te gaan behoren.
Ze heeft haar haren los gemaakt en ik zie hoe ze haar blouse losknoopt. Knip. Hebbes! De blouse glijdt af en wordt ergens neergegooid. Haar borsten bollen boven de witte bh uit. Knip. Er beweegt iets in mijn oude jeans, maar daar heb ik nu geen tijd noch interesse voor. Eindelijk komt er actie, daar aan de overkant in die kamer.
Aha, ik zie haar op de bank gaan zitten, lui achterover. Haar voeten legt ze op de salontafel. Staat de tv aan? Of een CD?
Haar handen glijden langzaam over haar blote buik, omhoog, over haar bh, haar borsten. Eén hand verdwijnt in de bh, de vingers bewegen als trage slangen onder de witte stof, de andere hand glijdt naar de rug, de bh komt los en glijdt af. Beide handen liggen over de borsten, de vingers spreiden, twee roze-bruine knopjes turen ertussen door de kamer in. Knip, knip. O, god, wat is dit spannend. Als er maar niemand langs komt, me ziet en de politie waarschuwt. Niet nu.
Haar handen laten los en beginnen een slome tocht omlaag. Nu, nee, ze maakt de boord niet los. De handen gaan lager, over de rok, de benen, tot ze helemaal gestrekt zijn. Stukje bij beetje schuift de rok omhoog, tot half over de dijbenen. De vingers strelen de bovenkant van de benen en glijden dan naar de binnenkant, eerst omlaag, dan traag omhoog. Knip.
Snel wisselen. De video, nu het echt gaat gebeuren. Instellen, ja, en draaien maar. Rrrrt…
Ah, daar verdwijnen ze. Verdomme, waarom gaat ze niet op de bank liggen, zodat ik haar frontaal heb?! Nou ja, het begint pas.
Maar goed dat ik deze broek heb genomen en niet zo'n strakke. Het is al lang geleden dat zoiets me is overkomen. Misschien wel meer dan tien jaar. Maar ja, dit is ook wel heel erg nieuw voor mij. Zo'n vrouw, daar op de bank, die niet weet dat er eentje vanuit een boom haar kan zien. En filmen ook nog! Zo meteen gaat de hele handel uit. Roetsj, omlaag ermee. En dan…
Verdomme, waarom gebeurt er niets. Twee handen onder een rok, een lichte bobbel onder de stof en amper beweging. Kom op, meid! Actie! Heeft ze haar ogen open? Kijkt ze door de spleet van de gordijnen? Vermoedt ze dat ik hier zit?
Dan maar even de camera omhoog.
Jezus! Haar mond staat half open. Haar ogen zijn gesloten. Die ader in haar nek!
Lager. Godver. Moet je die borsten zien zwoegen. Lager. Shit nog an toe! Die buik zo strak omhoog. Die benen als stangen! Nee, hè! Shit, shit, shit!

Nou, mooi is dat! Zit ik hier helemaal onder de hars of wat het ook is en gaat dat wijf op haar gemak naar boven. Licht aan, gordijnen dicht, helemaal dicht. Licht uit.
Was het dit? Takkewijf! Zó had ik het niet bedoeld. Je zou…
Maar wat zou ze eigenlijk? Net zo nonchalant als altijd de gordijnen sluiten en zich ongegeneerd bevoelen op alle manieren die ze kon bedenken. Nou, als dit haar enige manier is! Ik heb niks gezien! Helemaal niets.

Goed, daar zit ik dus weer, in die rotboom. Mijn broek heb ik weg kunnen gooien. Die moest je van je handen lossnijden als je hem vastpakte, met al die hars erin.
Ze zei dat ik veel te ongeduldig was. Dat ik geen gevoel voor spel had. Dat ik maar een tape moest gaan kopen als ik meteen aan mijn 'trekken' wou komen. Ze had zich precies aan de afspraak gehouden en als me dat niet beviel moest ik er maar mee ophouden. Het was trouwens een goede oefening voor mij. In zelfbeheersing.
Oké, oké, zei ik. Jij je zin.
Dus zit ik hier weer, zelfde tijd, één week later, klaar voor actie. De achterkant had ook gekund, maar hier in die boom is veiliger. Dáár zou ik zo open en bloot staan. Een van de achterburen zou eens boven uit het raam kunnen kijken.
Na wat heen en weer geloop ligt ze weer half op de bank, met haar voeten op het tafeltje, net als de vorige keer. Alleen heeft ze nu een lange jurk aan, met flink wat knoopjes aan de voorkant, die ze een voor een los begint te maken.
Even vraag ik me af of ik het wel op zal nemen. Vorige week heeft me niet veel materiaal opgeleverd. Wat tietenwerk en daarmee had ik het gehad. Ik kan er nog kwaad om worden.
Maar deze keer wordt het anders. Dat voel ik. Met die lange jurk en al die knoopjes. Tot onderaan. Waar ze al bijna is. Kom op, man! Draaien! Rrrrt…
Aah, de laatste. En nu open ermee.
Oh nee, hè. Moet dat nou weer? Eén hand erin, glijden, stoppen, wrijven, kneden, glijden, lager, nog lager. Ah, gelukkig, hij valt wat open. Rrrrt… Ojee, mooi zo. Geen slipje. Wat zie ik? Gordeltje. Kousen. Donkere toef. Blanke dijen. Een hand. Glinstering?
Aha, ze staat op. Ik zie haar op de rug. De jurk glijdt. De jurk valt. De jurk spreidt. Oh Lord, wat een wijf! Wat een rug! Wat een kont! Rrrrt… Omhoog. Omlaag.
Niet op die bobbel letten. Draaien, verdomme! Nu gaan we het krijgen. Ze beweegt. Gaat zitten. Heft haar benen op. Die strakke stelten.
Maar…! Nee, niet zó, hè! Andersom! Draai je verdomme om! Shit! Wat heb ik er zo aan? Hé! Ik zit hierrr… Klier!
Nou, dat is me wat moois. Ligt ze met haar spleet naar de achterkant. Ja, ik zie haar handen wel. En heel de rest. Maar ze moet anders liggen. Zo mis ik de finale.
Misschien kan ik…? Maar voordat ik goed en wel eruit ben en zonder op te vallen aan de achterkant sta… En ik weet zelfs niet of de gordijnen daar wel zicht geven. Hier aan de voorkant is het prima, maar heeft ze die andere ook zo nonchalant gesloten? Eens kijken. Zie je wel! Donker. Rechts totaal gesloten. Links kan ik niet zien. En vanuit mijn hoge positie zie ik niet meer dan een meter van de onderkant. Maar daar is het helemaal donker. Dus zijn ze helemaal dicht. Dus moet ik hier wel blijven. Eens kijken. Ja, ze is nog steeds bezig met die handjes. Wat jammer nou. Moet je dat bekken zien draaien. Rrrrt… Ah, het komt omhoog. Eén hand komt naar boven, knijpt in de ene en dan de andere borst. De andere hand zie ik amper, maar de arm beweegt. En de hand waarschijnlijk ook. Oei, wat schokt dat! Verdomme, wat heb ik een pech.

Ze staat op. Ze pakt de jurk, trekt hem aan, maar doet de knoopjes niet dicht. Ze loopt uit beeld. Dat was het dus. De harsgeur maakt me duizelig. Ik heb er genoeg van. Ze gaat waarschijnlijk toch naar bed. Dan ikzelf ook maar, al is het in dat vervloekte hotel. Inpakken en wegwezen.
Nog een hele klim naar beneden. Voorzichtig. En nu oppassen dat er niemand aankomt. Snel de straat op. Toch nog even kijken. Het licht is nog aan. Vlug even met de verrekijker. Wie weet…
Shit! Dat gordijn aan de achterkant is niet helemaal gesloten. Een spleet van wel tien centimeter! Hoe kon dat dan? Of heeft ze het intussen…? Ik snap er niets van. Niets aan te doen. Terug naar hotel 'Onan'. Even de band bekijken en dan…

“Ik weet toch niet waar jij ergens staat, zit of hangt?!”
“Maar je zou toch wat variatie aan kunnen brengen? Het enige wat je doet is gaan liggen, wat vingeren en dan naar bed gaan! Als je je nou eens een keertje van een andere kant liet zien. De ene keer zó gaan staan of liggen en dan weer omgekeerd. Wat ik tot nu toe heb opgenomen stelt geen flikker voor. Een paar tieten en een kont. Wat is dàt nou?!”
“Meer dan jij hebt te bieden.”
“Oh, oh, wat zijn we weer leuk. Je weet best wat ik bedoel.”
“Onderhand wel, ja. Meneer stelt een spel voor, maar als het hem niet snel genoeg gaat of er niet precies gebeurt wat hij in zijn hoofd heeft moeten de regels worden veranderd. Je lijkt wel een verwend kind. Geduld, jochie. Dat is wat jij mist. Was het tot nu toe niet spannend? Nou?!”
“Ja, dat wel, maar ik heb veel te weinig kunnen opnemen. Zo hebben we er door de week weinig aan. De volgende keer…”
“Er is geen volgende keer meer als je zo blijft doorgaan. Je moet gewoon accepteren dat het gaat zoals het gaat. Ik ben een alleenstaande vrouw die zin heeft in een verzetje en verder met niemand rekening hoeft te houden. De gordijnen zijn dicht en ik doe in mijn eigen huis waar ik zin in heb. Ik ga staan, liggen en zitten waar ik wil. Ben blij dat ik niet de badkamer neem. Dan had je alleen een paar uur modern interieur op die band van je staan.”
“Oké, ik zeg al niets meer. Sorry.”

Wat voor streek heeft ze me nu weer geleverd? In het midden zijn de gordijnen potdicht. Zelfs niet het kleinste straaltje licht valt erdoor naar buiten. En aan de rechterkant laat alleen de onderste helft een spleet zien.
Ik stel mijn lens in en zie alleen de helft van de bank die trouwens leeg is. Waarom heb ik niet eerder gekeken, voordat ik in die boom ging klimmen? Sukkel! Moet ik dan toch naar de achterkant? Misschien zijn ze daar ook dicht. En wat dan? Weer terug de boom in. Nee, ik blijf zitten. Wie weet? Beter iets dan niets. Ik heb al zo weinig.
Ah, daar zie ik wat. Een paar benen in een broek. Dat is alles. Hoger valt er door die lage spleet niets te zien. Oh, kijk! De broek gaat uit. Blote benen, dat is alles. Ojee, zo is het toch goed. Ze gaat knielend op de bank zitten, met haar kont naar me toe. Mooi zeg. Nu die knieën nog wat uit elkaar. Goed zo, alsof ze het hoort. Prachtig. Ah, het glinstert al. Dit wordt mijn avond. Ik zie haar rug en achterhoofd. Een hand komt tussen haar benen. Nee, niet zo, anders zit hij ervoor. Ja, zo, met alleen een of twee vingers. Fantastisch.
Hé, waarom ga je nu zo schuin met je billen? Oké, zo zie ik het tóch weer. Maar waar ga je met je hoofd naartoe? Shit! Die spleet in het gordijn had een meter hoger en tien centimeter breder moeten zijn. Ik zie alleen je kont, spleet en anderhalf been. Hangt de rest soms in de lucht te zweven of hoe zit dat?
Aha, de hand vertrekt. Rrrrt… Draaien wat je kunt! Daar heb je hem weer. Oei oei. Eén vinger naar binnen. Twee.
Tjee, die verrekte bobbel hier beneden.
De hand is weer weg! Daar is ie weer, maar nu van achteren. Jammer, zo zie ik niet veel. Kijk, daar heb je de andere. Die komt van voren. Huh, twee handen?! Hoe kan ze dat?! Dat is krankzinnig. Eén vinger weer naar binnen en ik zie de andere van de tweede hand heen en neer over het knopje gaan. Alsof ze in het circus zit. Waar zijn haar hoofd en bovenlichaam? Hoe kan zij…?
Wat glinstert het. Nu trekt de bovenste zich terug. Wat pulseert het. De andere gaat door. Moet je die rozet zien. Nu begint alles te zwaaien. Ja, daar gaat ze. In ieder geval beter dan de twee vorige keren.
Waarom blijft ze nou zo zitten? Het is toch gebeurd? Waarom schokt ze nog steeds? Wat is daar toch aan de hand? Ik moet eens iets aan die gordijnen doen. Dat bevalt me zo niets meer. Ah, nu houdt het op. Ze gaat van de bank af. Verdwenen. Niet meer te zien. Shit!

Gelukkig maar dat ik onze videorecorder hier op mijn hotelkamer heb gezet. Kan ik die band mooi bekijken. Heel wat meer dan die vorige twee keren. Ik ben benieuwd. Het ziet er op de buis altijd heel anders uit dan wanneer je het door de zoeker ziet. Alleen al dat het in kleur is maakt het een stuk leuker. En geiler natuurlijk.
Daar gaat ie dan. Klik. Ah, ja, daar heb je ze. Dat wil zeggen, die twee bollebozen, want veel meer valt er niet te zien.
Spreidstand. Nou begint het. En bij mij daaronder ook, zo te voelen. In ieder geval beter dat het hier gebeurt dan daarboven in die rotboom. Hmmm, lekker zo. Relaxed op bed, whisky bij de hand, Jozef in de andere en mijn eigen vrouws spleet op de buis. Wat wil een vent nog meer? Nou ja, met z'n tweeën kijken. Maar dat komt nog wel.
Daar heb je haar ene hand. Oh jee, oh jee. En nu van de andere kant. En daar is haar andere.
Haar andere?! Wat is dat voor andere?! Terugspoelen. Opnieuw. Still indrukken. Wat is dat? Twee vingers, maar die onderste is eens zo dik. En geen nagellak! Hoe kan dat? Wat gebeurt daar? Het zal toch niet?! O, god…

Neem op, neem op, verdomme.
“Karien? Ben jij het?”
“Ja, wie anders dacht je?”
“Waar ben je nu?”
“In bed. Al een hele tijd. Waarom bel je? De afspraak was toch…”
“Ja, maar er was iets geks. Ik zat de band te bekijken en toen zag ik een vreemde hand over je spleet.”
“Wat zeg je nu? Een vreemde hand? Wat voor vreemde hand?”
“Het leek wel een mannenhand.”
“Heb je teveel gedronken?”
“Nee, natuurlijk niet. Ik heb het duidelijk gezien. Het staat op de band.”
“Het is de hars van die boom. Die doet wat met je hersens.”
“Nee, nee, zeker te weten. Die ene vinger was eens zo dik als de jouwe en er zat geen nagellak op.”
“Je begint te malen. Straks zie je ook nog een vreemde pik, als het zo doorgaat. Of denk je dat ik hier met een andere vent in bed lig?”
“Is dat zo?”
“Zie je wel! Jij was het die een 'goede' kuur voor ons seksleven bedacht en nu begin je al bij de derde keer op tilt te slaan. Zullen we er maar mee ophouden en gewoon weer op de ouderwetse manier verder gaan? Dat lijkt me beter. Het lukt toch niet. Ik had er al vanaf het begin mijn twijfels over. Kom maar naar huis, dan stoppen we ermee.”
“Nee, nee, zo bedoel ik het niet. Ik heb me waarschijnlijk gewoon vergist. Je speelt het beter dan ik ooit had durven dromen. Ik kijk nu al uit naar volgende week. Ik hoop alleen dat de gordijnen dan wat verder open zullen staan. Ik ga nu maar slapen. Tot morgen. Welterusten.”
“Nou, slaap heb ik eigenlijk nog niet. Ik wil nog een keertje met… eh… met dildo spelen. Ik word wel zó heet, als ik weet dat jij daarbuiten zit en me filmt. Het was toch een heel goed idee van je. Helemaal echt zo. Ik hier in huis, als alleenwonende vrouw en jij daarbuiten of in je hotelkamer. Oh, heerlijk zeg. Oh, wat fijn. Ga maar gauw slapen. Ik zie je morgen weer. Hmmm…”

© Frans Tooten

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie