Leve de Chinees!

Mijn ervaringen in de Utrechtse Chinezenwereld zijn divers. Een goede loempia gaat er altijd wel in, maar bij de Chinese kapster in de sterrenwijk verliet mijn hoofd dermate veel schade op, dat zelfs mijn eigen dochter onderweg haar ontzetting niet kon onderdrukken; “waar kom jíj vandaan?”. Maar goed, dat is ook al weer 2 jaar geleden.

Afgelopen tijd ben ik op zoek gegaan naar een goede masseur, en mijn fysio voldeet niet aan mijn verwachtingen. Ooit kwam ik regelmatig voor massage bij het Chinees Medisch Centrum in de Ramstraat in Utrecht en daar werd ik zeer hardhandig aangepakt door ene “Cher”, een man die tijdens zijn verblijf in zijn geboorteland geregeld van zijn bed werd getild om de grote man ná Mao te verwennen. Nou, het deed wonderen bij mij; keihard met de ellebogen masseren. Jawel, met de ellebogen en dan even drie seconden drukken en de spieren of pees kwam weer helemaal tot leven.

Eénmaal echter mocht ik het beleven, dat terwijl ik heerlijk op mijn buik lig met hoofd op een krukje (ik heb zo mijn gebruiksaanwijzingen) en mijn favoriete masseur grondig bezig is, zie ik ineens over politieagenten verschijnen die her en der aan het zoeken zijn. Tot mijn verbijstering zie ik, dat de enige Nederlandse medewerkster, een dame op leeftijd, alléén naar het toilet mag als ze haar handtas afgeeft en zo geschiedde.  In de avond zie ik op het nieuws het hoe en waarom. Er was een gerucht, dat er echte neushoornpoeder werd verkocht i.v.m. erectiestoornissen. Het zou een typische Chinese variant zijn van wat wij inmiddels kennen als Viagra. Er werd helemaal niks gevonden, maar de Utrechtse vestiging ging wel dicht.  Einde verhaal.

Maar niet mijn eigen verhaal.

Na wat digitale informatie te hebben verzameld besluit ik af te reizen naar een Utrechtse massagewebsite waar mij wordt beloofd dat een uur masseren mij 35 euro zal kosten. Dat is goedkoop en ze blijken de Hollandse geest óók al goed te kennen want, jawel, na elke massage krijgt men een stempel op een tienrittenkaart en de elfde is dan grátis. Wat wil je nog meer? En ze zijn ook zeven dagen in de week open, van 10 uur ‘smorgens tot elf uur ‘savonds?! Met of zonder afspraak!?   Sluit allemaal náádloos aan op mijn gebrek aan flexibiliteit.

Dus ik vanmiddag naar de Chinees. Niet ver weg; gewoon de oude Gracht blijven volgen naar het zuiden en op een industrieachtig terrein staat een troosteloos huis op de hoek met dichte lamellen achter de ramen. Dáárom zijn ze zo goedkoop, ze hebben nauwelijks vaste lasten. Prima dus. 

Ik bel aan en dat blijk ik aan de verkeerde deur te hebben gedaan, want twee deuren verder gaat er ineens een deur open en verschijnt er een mooie Chinese/Thaise vrouw op de stoep.

“Hier, hier”, zegt ze vriendelijk. Bij de goede deur, haalt ze mij met haar arm om mijn middel naar binnen en ik vermoed dat ik geheel per abuis in een bordeel ben beland, maar het is nog geen harde conclusie dus ik neem de trap naar boven.

Vervolgens kom ik in een kamertje die toch verdacht veel weg heeft van een peeshok, maar ik laad de moed niet zakken. Ik begin haar uit te leggen waar ik voor kom, maar ze onderbreekt me met “Ikke niet Nedellans, ikke niet Nedellans” en zie haar weglopen en terugkomen met een collega die wél Nederlands spreekt.

Aan deze vrouw probeer ik te vertellen waarvoor ik kom en na 10 minuten praten zie ik dat haar aandacht verslapt en weet ik haar weer voor me te winnen door te vertellen dat ze praattijd ook als behandeltijd mag berekenen. In elk geval krijg ik gedaan, dat mijn masseuse begint te begrijpen dat sommige delen van mij hard en andere zacht juist moeten worden behandeld.

“Ah sachts, sachts” en ik help haar vol ijver door direct te zeggen dat “sachts” klinkt als “sex” en beide vrouwen reageren lachend en verontwaardigend en dus maak ik mijn cursus Nederlands af, door ze op het hart te binden de laatste “s” weg te laten. Er wordt heus op geoefend en pas wanneer ik tevreden ben gaat de ingehaalde tolk weer de kamer uit. Ik ook opgelucht; “geen bordeel hier”. 

We gaan ons installeren en dat houdt bij mij in, dat mijn nek en kop voorbij de bedrand dienen te rusten op zoiets als een krukje plus kussen. Het levert hilarische taferelen op en zal ze u besparen, op één na. Er kwam zelfs een collega van haar binnen met een grote teddybeer voor mij. “Nee, dat is de bedoeling niet” is mijn conclusie. Mijn masseuse blijkt reuze flexibel en we proberen het één en ander uit. 

Na tien minuten heb ik het vertrouwen dat de massage echt kan beginnen en zij gaat stevig van start met mijn nek en schouders, terwijl ik onverwachts het krukje voor mijn hoofd met beide handen dien vast te houden wil het niet wegglijden. “Volgende keer een anti-slibmatje meenemen, Alfredo” concludeer ik en na deze belofte geef ik me weer helemaal aan het massagegebeuren over.

Gaandeweg merk ik hoe spontaan deze vrouw aan het werk gaat, want soms belandt mijn hoofd in haar kruis en soms haar handen in de mijne. Althans, in mijn erogene zone en ik smelt van deze vrijmoedigheid. Dat iemand voor Alfredo zó over haar grenzen gaat, fantastisch toch!?! Na wat burenruzie kan ik wel een opsteker gebruiken  

Mijn Chinese blijkt verdomd goed te kunnen masseren, al zucht ze af en toe, hetgeen ik vreemd vind voor een masseur. Dat is geen gebruikelijke combinatie. Na 55 minuten zit mijn massageuur erop en plotseling raakt haar hand mijn kruis even en zegt ze: “aftlekken, één uur extla?! aftlekken, nog één uur?!” en ze ondersteunt haar woorden visueel haarscherp.

“Nee niet aftlekken!” is mijn advies, dat doe ik zelf wel thuis en ik voel de verwarring in mijn ziel ineens in hoog tempo toenemen. Er dienen zich ineens zó veel vragen en opties aan, dat ik besluit per seconde te opereren.

Op de rand van het bed raap ik wat kleren en trek ze aan. Het is een lieve vrouw die de massage zonder meer serieus nam en ik bedank haar door elke hand van haar een zoen te geven. Ze kijkt geroerd van deze reactie. “Jammer van het hoerige rafelrandje alhier” bedenk ik treurig en neem afscheid en ga de trap af en wordt zelfs uitgezwaaid. Een minuut later stap ik mijn fiets af om te gaan zitten met een watertje erbij.

Inééns komt mijn Hollandse koopmansgeest tot leven en bedenkt, dat op de website van hen staat; “na elk bezoek krijgt u één stempel en als de kaart vol is, dan is de elfde behandeling gratis”. Omdat ik niet weet of ik er wel of niet zal blijven komen, wil ik alsnóg een kaart met één stempel.

Aanbellen en weer naar boven lopen. “Stempelkaart, stempel” leg ik mijn masseuse voor. Ze begrijpt er geen reet van. Dan maar uitbeelden met een linker hand plat en de andere hand dwars erop slaan, zoals de mens dat bij het stempelen gewoon is. Haar conclusie luidde opgewekt; “Ah, tóch aftlekke, tóch aftlekke!! Ga zitten, ga zitten”  en ik laat me in mijn onmacht naar de keuken dirigeren en bedenk dat dát dus de wachtkamer wel zou zijn voor ouwe vieze mannetjes. 

Het wordt ineens stil en per seconde voel ik me uitgroeiende tot de categorie onbekende hoerenloper die van wachten weet en de blik op oneindig weet te zetten. Dat lukt mij van geen kanten, omdat ik dat niet in mijn vizier wens te krijgen en geef alles dan nog maar het voordeel van de twijfel. Na vier minuten komt er een onverwachts een collega van haar naar me toe en vraagt wat er is; “kaart, stempel” zeg ik kordaat, alsof ik me belazerd voel. Alsof ik geen zegeltje krijg bij mijn Zeeuws meisje margarine. Zoiets.

Ze draait zich om en na een minuut keert ze terug en geeft me een heus visitekaartje van mijn masseuse. Ik veins opluchting, dat we elkaar eindelijk begrepen hebben en opnieuw word ik hartelijk uitgezwaaid.

Leve de Chinees!

© Alfredo, 2007

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Leve de Chinees!

  1. 9 juni 2007 at 07:31

    Best goed en vlot geschreven.

  2. 12 juni 2007 at 10:31

    Alfredo is er eens goed voor gaan zitten. Maar kennelijk is hij meer een prater dan een schrijver. Zijn vertelling bevat enkele knallende spel/ en stijlfouten. Her en der is de verhaallijn onnavolgbaar. Verhaal met een hoog ´jehaderbijmoetenzijn´/gehalte. Sorry, geen ster.

  3. 15 juni 2007 at 09:06

    Niet overal even consequent tijdsgebruik, maar dit is een amusant geschreven verhaal met een glimlach. Weliswaar met een laag natte / strakke broekjesgehalte, maar dat mag van mij.

  4. WB
    19 juni 2007 at 16:19

    Humor en erotiek gaan, naar mijn mening, slechts in zeer uitzondelijke gevallen samen. Ook in dit verhaal niet maar uitsluitend omdat ik beide elementen geheel mis. Bovendien doet de gehanteerde stijl/woordkeus het begrijpend lezen vaak geen goed. Althans, het gaat mijn begrip te boven.

  5. 22 juni 2007 at 21:48

    Geestig verhaal. Niet erg erotisch

Geef een reactie