Lokkend beeld

We bleven liggen. Zand tussen onze tenen, tussen onze verstrengelde benen, tussen onze lijven. Nat en zoutig van de zee en van ons zweet plakten we aan elkaar. De kunstenaar leek te slapen, met rustige, regelmatige ademhaling. Ik volgde zijn ritme. De kreunen, overgegaan in zuchten, die dan wegebden; zalig gevoel was dat. De warme roes die op het onstuimige vrijen volgde, ging langzaam over in een lichte slaap.

In deze onwezenlijk aanvoelende staat van ontspanning, voelde ik hem traag bewegen. Er dansten aangename tintelingen over mijn huid. Het leek nog meest op een milde peeling, beginnend op mijn rechterheup, langs de buitenkant. Ik lag op mijn linkerzij half over hem heen. De hand van mijn kunstenaar, gevuld met het ietwat grove zand ging verder naar beneden, over mijn dij tot aan mijn knie. Hij betastte even de knieholte, waardoor ik mijn been bijna automatisch strekte. De kunstenaar liet zijn hand weer naar boven gaan, langs de achterkant. Eens bij mijn bil wreef hij het zand stevig uit en volgde de lijn van mijn  ruggenwervel. Ter hoogte mijn taille vond de hand tergend traag de weg naar mijn buik. De peeling ging aangenaam verder. Soms duwde hij kleine deukjes in mijn buik. Net onder mijn borsten aangekomen, legde de hand zich vlak neer en dwong me zachtjes op mijn rug.

“Het beeld”, murmelde hij, in afwezigheid, “ik moet het beeld vastleggen.”

Ik voelde zijn handen, vol zand, de vorm van mijn borsten verkennen. Mijn hals werd afgetast, zelfs mijn gezicht, beginnend met de kin en langs mijn kaaklijn, over de wangen, rond mijn gesloten ogen, over mijn voorhoofd, eindigend met het betasten van mijn neus. De kunstenaar wreef het verder uit over mijn schouders en armen, die gewoon langs mijn lichaam lagen, licht gekromd. Hij raakte mijn handen, spreidde  mijn vingers en duwde ze in het zand, ter hoogte van mijn heupen.

Het beeld was nog niet vastgelegd. De ontdekking ging verder, over mijn onderbuik, naar mijn navel, waar zijn handen uit elkaar gingen. Ze gleden langs mijn zijden naar beneden tot aan mijn heupen, kwamen daar weer samen en dwaalden over mijn onderbuik weer naar mijn navel. Bij de derde keer, dat hij die kringetjes maakte, bleven de handen even rusten, daar onder, met de duimen lichtjes drukkend op mijn heuvel. Mijn vingers grepen dieper in het zand. Mijn zuchten waren er weer, de versnelde ademhaling. De ontspanning was verdwenen.

Vakkundig ging hij verder, over mijn dijen, over mijn knieën tot aan mijn voeten, zowel binnen-, boven- als buitenkant ondergingen het vastleggen. Van boven naar onder en weer terug. Mijn hoofd maakte, heen en weer bewegend, een gat in het zand, toen ik voelde dat mijn benen gespreid werden en mijn knieën wat opgetrokken. Hij kwam tussen mijn benen zitten. Blijkbaar was het beeld van mijn buik en borsten nog niet helemaal goed want daar herhaalde het verkennen zich. Helemaal opnieuw, mijn borsten en buik, de binnenkant van mijn dijen, peelde hij steeds doortastender. Het voelde aangenaam vochtig tussen mijn benen, het laatste plekje waarvan het beeld nog moest worden vastgelegd. Zonder zand, onderzocht hij het, dáár, waarover hij waarderend gromde. Hij voelde met zijn duim de vorm alsof hij het overtekende, hij kneedde het vlees en peilde de dieptes, zocht de intussen rijp geworden knop. Heel kunstig, zijn beroep waardig, rolde hij met zijn duim, smeerde het in met mijn warme nat.

“Op barsten staande pit van een rijpe granaatappel”, mompelde hij, weer in afwezigheid.

Op het moment dat zuchten luid kreunen werd, het smeltende gevoel overging in hete sidderingen, die me de baas waren en mijn hoofd zich nog dieper in het zand boorde, riep hij uit : “Eureka ! Lokkend beeld. Het ligt vast.”

Toen nam hij me, voor de tweede keer die nacht. Dat wat mij bijbleef, was het helemaal gevuld zijn van mijn natte diepte, die op haar beurt zijn hete harde vorm kneedde. Zijn wel zeer trotse penis voelde aan als kunst. De ontelbare rillingen van genot, de vorm van de handen die het zand verder uitwreven over mijn borsten en de onbedwingbare primitieve behoefte om hém, mijn kunstenaar en minnaar voor die zomer, diep in mij te houden, tot lang na het wegebben van de heerlijke climax, was mijn lokkend beeld …

 

Eén jaar later …

Mijn vakantie, in het teken staande van mijn grote zwak, concerten bijwonen van die speciale muziek, brengt me weer naar het mooiste eiland dat ik ken. Ik kan het niet laten, wandel voorbij de kunstenaar zijn winkel en loop binnen. Hij herkent me. Dat kan ik zien aan zijn verwonderde blik en zijn lichte aarzeling tussen mij aanspreken of verder doen waarmee hij bezig is. Hij blijft verder praten met de twee toeristen die er staan. Ze praten Engels. Intussen kijk ik wat rond, of beter ik doe alsof. Me echt concentreren lukt niet. Mijn hart slaat sneller, mijn gedachten razen op volle toeren, zweet staat in mijn handpalmen. Het komt door de herinneringen die tegelijk om mijn aandacht vragen. En dat allemaal bij het eerste wederzien van die man, die me vorig jaar zoveel onbekende plaatsen van het eiland heeft laten zien, samen met mij ingezegend en door ons officieel als ‘ontdekt’ bestempeld. Hij ziet er nog even goed uit, op zijn minst even goed. Nog steeds die no nonsense uitstraling, kuitbroek en  half openhangend shirt, blootsvoets, een van katoen geknoopte koord in zijn haren, die de krullen uit zijn gezicht houden, zijn manier van bewegen … Een gelach van mensen brengt me weer tot het nu. Het gesprek is blijkbaar nog niet afgerond. Ik besluit om toch echt wat te rond te kijken. Er staan enkele nieuwe dingen, van hem en van andere lokale kunstenaars. Ook de herkenbare aangevoerde kitsch die moet dienen om als goedkope soeveniers te verkopen aan strandtoeristen is veelvuldig aanwezig. Hij heeft tekeningen en schilderijen te koop. Vazen en vaasjes, kruiken in alle maten, ronde platen, met bloemen, vruchten of dieren versierde kommen, het is er allemaal, in allerlei kleuren, naar ieders smaak.

In het licht, dat door de venster valt tegen één muur van de winkel, hangt een vrij groot schilderij. Het beeldt een naakte vrouw uit, liggend op haar rug op het strand. Een dunne laag zand bedekt het hele huidoppervlak. Ze neigt lichtjes naar haar linkerzij te kantelen. Of is dat de lichtinval? Haar lichaam is duidelijk op haar hoogtepunt, ogen dicht in extase, hoofd naar achter, haren nat en in lange verwarde lokken op haar voorhoofd en in haar nek plakkend, kin omhoog wijzend en de tongpunt op haar bovenlip alsof ze een achtergebleven druppel wijn weg likt. Haar borsten zien er gezwollen uit, waardoor de zwaartekracht er minder vat op lijkt te hebben. Zelfs de opstekende tepels hebben een dun zandlaagje. Daaronder gaat de rechte ribbenkast over in haar taille en de licht welvende buik. Ze lijkt die in te trekken alsof ze haar adem inhoudt. Haar handen lijken, tevergeefs, steun te zoeken in het zand.

Het linkerbeen, wat opgetrokken, is naar buiten gekanteld naar het zand gericht. Het andere been, eveneens opgetrokken, lijkt het omvallen naar de andere kant met alle kracht te willen voorkomen. Zonder schroom toont ze haar rijpe vrucht, haar glinsterend vocht, dat het bijna barstend pitje doet glimmen en het gezwollen vlees rond de onpeilbare diepte.

De vrouw op het schilderij lijkt iemand te lokken om haar te verlossen. De extase, die haar duidelijk overspoelt, geeft haar een smekende indruk.

Het hele schilderij is herkenbaar en vreemd tegelijk. Het zijn niet zozeer de contouren en eigenheden van het lichaam op het schilderij, die onherkenbaar zijn. Veel eerder de uitdrukking die het uitstraalt, de overgave aan het genot, de passie, de openheid, in combinatie met de donkere zee op de verre achtergrond, de ruwe vegen die de wind voorstellen. Het doet me letterlijk verstomd staan.

Wanneer ik zie hoe het schilderij heet, weet ik zeker dat het over mij gaat.

Bovenin het kader van het schilderij is een plaatje vastgehecht, met de naam “Lokkend beeld” gegraveerd. Het bloed stroomt naar mijn wangen, ik hap naar adem. Ben ik dat dan echt ? Heb ik zoveel passie in mij?  Aan de onderkant van het kader prikt een briefje tegen de muur waarop “Verkocht” geschreven staat.

Ik draai me om en over de toeristen hun hoofd heen, kijk ik hem vragend aan. Na een verontschuldigend lachje naar hen gericht, wendt hij zich even tot mij en zegt in zijn Griekse dialect : “Ik wil het laten zien aan iedereen. Maar verkopen, dat kan ik niet”. Vandaar dus dat briefje. Dan praat hij verder met zijn klanten, die op het punt staan souvenirs te kopen. Ik ga naar buiten. Bij de deur draai ik me even om. Ik wil hem toch nog gedag zeggen, maar steek alleen even mijn hand op, terwijl hij nog  steeds met die – verdorie toch – toeristen bezig is. Zijn ogen kijken me even taxerend aan. Zit daar een vraag in? Zal ik straks of morgen toch nog maar eens terug komen? Heel even aarzel ik, maar ik krijg weer een aangenaam en hunkerend kriebelend gevoel. Ik lach naar hem, wijs op mijn horloge en steek tien vingers omhoog. Hij kijkt nu opgelucht, dat weet ik zeker.

Dan ga ik verder. Ook de muziek lokt, de muziek van zijn eiland. Ik denk dat ik twee tickets ga kopen, voor het openlucht concert één van de volgende dagen, op het strand.

Het lokkende beeld van wat nog komen kan, doet me bijna weer smelten …

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  11 comments for “Lokkend beeld

  1. 14 februari 2011 at 20:44

    Zorgvuldig afgewerkt verhaal met een hoge mate van impressionisme waardoor je als lezer op een verleidelijke wijze uitgenodigd wordt een eigen beeld te scheppen.

  2. 15 februari 2011 at 15:16

    Blij verrast, heet het geloof ik, de emotie die ik onderging bij het lezen van dit verhaal. Hier ontdek ik de hand van een schrijfster die weet hoe een verhaal in elkaar moet zitten. Het is boeiend, geen moment vervelend of saai. Het werk van iemand die weet hoe de lezers vast te houden. Het verhaal wekt gevoelens van verlangen, van dromerige fantasieën en van realistische werkelijkheid. Ik heb er werkelijk van genoten en het drie keer gelezen. Ik hoop veel van deze auteur te lezen.
    Miel de Sarrassin

  3. 18 februari 2011 at 16:34

    Ik heb ‘gewaardeerd’, maar hier kom ik nog op terug, met liefde.

  4. 24 februari 2011 at 08:05

    Een heel mooi en goed beschreven verhaal, zeker. Toch mis ik nog iets aan originaliteit en vuur. Met die extra ingredienten zie ik je nog eens een meesterstuk schrijven.

  5. 28 februari 2011 at 11:07

    Wow. Heel subtiel. Verrassend. Knap

  6. 3 maart 2011 at 18:59

    Oeps , aan het scherm tijdens het verhaal lezend vastgeplakt . Wat mooi dit , zou zo echt kunnen zijn !
    Love it !!!!

  7. 8 maart 2011 at 21:12

    Een schitterend verhaal. Je hoort het ruisen van de zee, voelt het zand op je huid prikken en het bonzen van een hart. En dan heb ik het nog niet over de lendenen !
    Erotiek en kunst, een goddelijke combinatie, toch? Echt prachtig vind ik dat, hoe jij het brengt en verwoordt, krullekopje. Wauw, inderdaad.
    Groetjes,
    Malach

  8. 12 maart 2011 at 11:09

    Subtiel erotisch, stijlvol, een onmiskenbare blik gunnend op het onverholen geile. Een verhaal als een schilderij, zinnelijk en haarscherp tegelijk. Een pareltje, dat *** zeker waard is. Dankjewel, Krullenkopje.

  9. 21 maart 2011 at 22:51

    subtiel plaatje. De situatie is eerst wat vaag maar wordt later duidelijk. 2.5*

  10. 26 maart 2011 at 17:08

    Twaalf lezers beoordeelden dit verhaal. Samen deelden zij 29 sterren uit. Dat levert een ledenstem van 2,5 sterren op.

  11. 14 april 2012 at 00:00

    Wie zei het hier al eerder? Een goed verhaal is een schilderij van woorden. Die uitspraak is hier zeker van toepassing. Een meesterwerkje, krullekopje!

Geef een reactie