Madrid – Brussels

Madrid – Brussel, nog even en ik was weer thuis. Niet dat ik er naar uitkeek om weer thuis te zijn, De voorbije dagen waren best goed. Zelfs die oude Spanjaard was meegevallen. Ik was hier samen met twee medewerkers op klantenbezoek. We hebben hen een voorstel toegelicht, ze hebben ons nodig voor een engeneeringsproject, niet echt boeiend om verder op in te gaan. We hebben geen order op zak, maar 't zit goed, ook Norbert denkt er zo over.

‘Voor de maand uit is, is dit binnen.' zei hij gisteravond in de bar van het hotel. Neen, 't was geen overmoed door de drank, daarvoor hebben we het te sober gehouden. Wat Norbert wel heeft, is dat hij een behoorlijk macho-gehalte niet schuwt, en zeker niet als Nathalie in de buurt is. Anders een toffe vent hoor, neen, geen kwaad woord. Hij werkt al heel wat jaartjes ondertussen op onze studiedienst. Hij vliegt zelf trouwens, met kleine vliegtuigjes, niet beroepsmatig, in zijn vrije tijd dus. Nathalie is vooraan in de dertig. Norbert en ikzelf schelen niet veel. Veertigers, ja zeg, de tijd vliegt.

Ik stopte mijn das in m'n tas. Nathalie zat recht over me, op het bankstel in de vertrekhal van de luchthaven. Ze glimlachte, en gaf te kennen dat ook zij het warm had, waarbij ze de kraag van haar blouse wat optilde en pufte. Wat zag ze er weer goed uit die dag. ‘Elegant' … dat woord past echt bij haar. Mocht het nog niet bestaan, je zou hetzelfde als ‘nathalie' benoemen. Ze kleedt zich stijlvol, sober eerder, maar echt knap.

Wat droeg ze nu weer die dag, ja ik weet het nog, Een lichtkleurige pantalon, beige eerder, strak zittend rond haar billen, en onderaan eerder breed, en gemaakt uit een bijzonder dunne stof, satijn niet echt, maar zo iets in die aard. Zou het linnen zijn, geen idee. Haar kontje mag er zijn. De ganse dag droeg ze een vest, maar sinds we afscheid namen van onze klant, is ze vestloos en is die heerlijkheid niet langer verholen. Zelden zie je haar zonder iets of wat hogere hakken, dus ook nu weer. Wat hakken doen met een vrouwenbeen, vind ik fantastisch. Kuiten krijgen hun mooiste vorm en 't effect laat zich merken tot op dijhoogte. Strakker gebolde billen, ja dat ook. En 't geluid … ga maar na. Het ritme en de klank op stenen vloer van de trefzekere vrouwenstap op hakken, traag schrijdend op heerlijk lange benen, Waarom er nog niet eerder een fabrikant van vrouwenschoenen op het idee is gekomen reklame te maken met de klank van hun hakken ?! Heerlijk, vind ik het.

Het galmde in die luchthaven gebouwen, Nathalie's stappen. En haar brede pijpen sluierden zich sierlijk om haar enkels en onderbenen, als ware het de golvende manen van een galopperend paard. Haar kontje, hoewel behoorlijk strak, kreeg telkens van die heerlijke schokken, bij elke stap, net zoals je dat bij borsten ziet, die bij elke stap zo even naschokken, zinderen, net zoals mijn goesting, bij 't zien van zulk schouwspel. Norbert en ik lopen er maar bij, strak in het pak, dat wel, maar mijlenver van haar uitstraling.

Haar glimlach daarnet, had iets speciaals. Iets meer dan anders. Er ging een bepaalde verbondenheid van uit die ik eerder nog niet had opgemerkt. Ze pufte, zoals ik eerder al zei, keek me langer dan normaal aan, en sloot daarna haar ogen. Het was een tedere glimlach en pas even later dacht ik na over dat haar gebaar wellicht een signaal was. Door haar kraag op te tillen gaf ze een niet onaardig stuk meer van haar hals en décolleté te zien. Het vervolgens strijken langs haar lange haren met bijhorende zwiep naar achteren, …zou dat ook ? Of zat ik hier als oude snoeper mezelf wat wijs te maken. Likte ze ook haar lippen ? Neen, natuurlijk niet.

Hou toch op, dacht ik bij mezelf. Twee jaar werken wij nu regelmatig samen. Zij maakt de calculaties, en gaat op die manier regelmatig mee in projecten om berekiningen toe te lichten. Ik weet dat ze me respecteert, voor mijn ervaring. Zij weet dat ik haar opinie hoog inschat. Dus professioneel klikt het wel.

In tegenstelling tot Norbert heb ik nooit blijk gegeven van avances te willen maken ten opzichte van haar. Die is is er niet vies van, best wel humoristisch, maar af en toe, tja, hoe zal ik het zeggen, niet echt respectvol. Nathalie wist er niet echt goed mee om te gaan. Ze vond het beslist vervelend. Ik heb altijd gedacht dat ze mij eerder als vaderfiguur zag, ‘k ben tenslotte ook 10 jaar ouder. Natuurlijk ging mijn toeter meer dan eens zwellen, als ze weer eens naast me stond op mijn kantoor, wanneer ze een berekening van haar kwam toelichten, op mijn laptop. De onvermijdelijke aanrakingen op zo’n moment hebben mij niet echt gestoord moet ik zeggen. Noch zij, noch ikzelf,, hebben echter de aanzet gegeven naar meer. Aanvankelijk toen ze er nog maar net was, ging ik bijzonder formeel met haar om, zij dus ook met mij. Maar dat is gaandeweg volledig verdwenen, er is geen afstand meer. En zo nu en dan hadden we het over persoonlijke items van mekaar. En de omhelzing, nog niet zo heel lang geleden, toen ik terug op kantoor kwam na een verkeersongeval waarbij ik behoorlijk wat geluk heb gehad, was echt gemeend. ‘Stel je voor’, had ze gezegd, ‘dat je je gordel niet droeg, ik mag er niet aan denken.’

Nog steeds op dat bankstel, Madrid luchthaven, buiten is het makkelijk 25 graden, niet slecht toch voor dit vroege voorjaar. Nathalie zit op twee meter, recht tegenover mij, wat verder op Norbert, druk gsm'end. Ze zit ondanks de lome sfeer nog steeds met gerechte rug, haar linker been over haar rechter geplooid, zodat haar linker voet, traag en ritmisch voor mij bengelt. Haar hiel komt los zodat de schoen nog net op haar wreef balanceerd, dartel, spelend met niets. Ik voel mij het uitgedaagde roofdier. Ik kon haar wel bespringen, vanuit mijn hol, mijn schuilplaats, van waaruit ik alle lust en passie voor haar had verdoken gehouden tot nu toe. Steeds meer moeite heb ik mijn rust en evenwicht te bewaren ten aanzien van haar. Zie ik spoken, of voelt zij dit ook?

Ik durf het niet te zeggen.

En mijn gedachten dreven weer af naar eerder die week in Spanje. We gingen uit eten met onze Spaanse klant. Met twee waren ze. De big boss en zijn waterdragertje. Het was in de vroege avond, op een terras aan de zonnige rand van een gezellig stadsplein. Carlos had ons hier naartoe geleid. Hij kende de uitbaters, en was een regelmatige klant, gelet op de vele persoonlijke begroetingen van het personeel aan zijn adres. Links van mij Carlos, tegenover hem Nathalie, daar stond hij op, zij tegenover hem, geflankeerd door Norbert en Pedro.

De zon stond nog net boven de daken en bescheen Nathalie's achterzijde waardoor de contouren en haar profiel, goud afgeboord werden door Spaanse voorjaarszon. Tapaz aten we, een arsenaal aan streekspecialiteiten, lekker hoor. Het summum was het dessert. Een aanrader, speciaal voor mooie vrouwen, had Carlos gezegd. 't Was een soort nouga met warme lopende chocolade, en daarbij werd zoete witte dessertwijn geschonken. Nathalie was duidelijk in een ontspannen stemming geraakt door de wijn. Ik was gebiologeerd door haar. Hoe ze daar zat, mijn God, wat schuin weggedraaid met haar romp van de tafel, zodat de contouren mij duidelijk werden van haar bovenlichaam, haar hals, schouders, haar borsten … 't viel mij op dat ze helemaal niet zo klein waren als ik steeds had gedacht. Ze hingen als rijpe vruchten tegen haar romp, en ik kon de curve duidelijk en scherp zien, die haar rechterborst aftekende. De zon bescheen de stof van haar losse witte blouse langs achteren, en maakte er draperieën van, die mijn deden dromen van oosterse harems. Haar lijf was tenger, haar borsten deden denken aan heerlijk zoete meloenen. Geen idee of ze getooid zouden zijn met van die donkerbruine, dan wel rozige grote tepelhoven. Ik denk eerder aan rozig. Ze is eerder van het bleke huidtype. Ze doet het zelden, maar heel af en toe draagt ze felrode lipstick. Volle lippen prijken dan als kersen op haar mooie vaal bleke gelaat …

Zo zat ze daar dus, in één hand hield ze het wijnglas, en met de andere hand lepelde ze traag en duidelijk genietend de warme chocolade. Ze klemde boven en onderlippen omheen het kleine met chocolade gevulde lepeltje, trok het lepeltje tergend langzaam uit haar mond, hield de ogen gesloten, en nam meteen een slok van de zoete dessertwijn, die zich vermengde met de chocolade, tot heerlijke smeuigheid.

't Was even bijzonder stil aan tafel, niemand was dit ontgaan van het mannelijke gezelschap, in de ban van zo veel gratie. Carlos hervatte het gesprek met Nathalie; Ze genoot duidelijk van de aandacht, liet het over zich komen, lachte regelmatig haar witte tanden bloot. De wijn in het glas in haar hand, danste mee, als vuurvlammen in de zonlicht, op het ritme van haar wezen, , Zo meteen belandt hij in haar mond, dacht ik, wordt hij gemasseerd door haar tong, vermengd met draderig speeksel, waar de smaak van chocola nog nagalmt, als orkestmuziek van duizend violen en timbalen …

Een schrille stem vroeg ons in te checken.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Madrid – Brussels

  1. 8 maart 2009 at 22:20

    Sluimeringen , fantasieen ….mooi beschreven hoe de persoon ( zij ) eruit ziet …maar mis iets , iets meer opwindends ……

  2. 9 maart 2009 at 13:21

    Mooi geschreven. Editor: let op, in het begin staat er een alinea dubbel in.

Geef een reactie