Man van de zee

Met dansende, zwarte vlekken voor de ogen door het kortstondig gebrek aan zuurstof, zocht ik steun bij de boekendisplay. Een tel daarvoor had ik mijn hart voelen over slaan en stokte mijn adem door het samen knijpen van de luchtpijp. Het was mijn foto! Mijn Marino die daar in zijn volle pracht prijkte op de boekomslag van ‘Verloren zoon', de nieuwste bestseller van Lieneke Dijkzeul. Die prachtig gespierde kuiten en goed gevormde voeten behoorden hem toe! Het waren onmiskenbaar zijn geaderde handen. Starend naar de cover herinnerde ik me hoe zijn glanzend, donkere haar wat naar voren viel terwijl hij zittend, het gebogen hoofd tussen zijn opgetrokken knieën hield. Ik wist meteen weer hoe soepel en zacht zijn haar had aan gevoeld, op de dag dat we die foto maakten. Mijn vingers had ik die namiddag het genot van het huidcontact niet ontzegd toen ik hem hielp zijn huid in te oliën om de foto's letterlijk extra glans mee te geven. Hoe vaak had ik in de dagen erna niet iedere centimeter van dit lichaam door mijn lippen laten aftasten om het daarna bedolven onder mijn kussen achter te laten voor een volgende ontmoeting.

* * *

Je wilde zo graag door mij gezien worden Marino. Het oog van mijn camera gaf daar voor jou een extra opwindende dimensie aan. Je legde al tijdens ons eerste contact een buitengewone belangstelling aan de dag voor mijn vak als fotografe. Dolgraag wilde je voor me poseren. Gefotografeerd worden gaf je blijkbaar de geruststelling dat er tenminste een iemand was die interesse in je had, iemand die jou de moeite van het bekijken waard vond. Ik regelde nog voor diezelfde middag een studio in de stad.

Zo door mijn lens naar je te mogen kijken en er onderwijl op los te fantaseren, schonk me een enorme voldoening. En zo lang je werd bekeken had je bestaansrecht, leek het. Ja, ik bekeek jou. Vanaf je geprononceerde schouderkoppen vormde je rug tot aan het begin van de bilnaad een perfecte, langgerekte driehoek, bespannen met een huid die deed denken aan een glimmende kastanje die net bevrijd was uit zijn bast. Je lange rug en ledematen zouden best eens een aanwijzing kunnen zijn voor de vorm en lengte van je geslacht, schoot het opeens door me heen. Wat een bijzonder aangename gedachte bij de aanblik van een lichaam dat zomaar, ongevraagd tot mijn beschikking werd gesteld.

In de geleende studio maakte ik op die late namiddag gebruik van het stervend daglicht. Licht is alles voor mij. Voor de beste opname geldt net als bij het schrijven de kunst van het weglaten. Mijn camera vangt het licht en legt het vast, zodat ik met de ontstane schaduwen mijn eigen werkelijkheid creëer. Ik speelde nog wat met de lichtval tot ik helemaal tevreden was. Toen drukte ik af.

Het moment waarop daarna je hoofd omhoog kwam vanuit die bevroren, gebogen pose staat gegrift in mijn geheugen. Je steelse opkijken daarbij en het openlijk zichtbaar durven maken van waar je naar verlangde, in een niet mis te verstane boodschap. Je hief je hoofd langzaam, zodat je ogen alle kans kregen de lens te vinden en die te doorboren met je geile, hunkerende blik. Aan mijn plotselinge onrust moet je toen gemerkt hebben hoezeer dit beeld mij raakte. Aan je lonkende oogopslag en het fonkelen van je ogen zag ik precies wat er gaande was. Verzot op het spel en doodsbenauwd voor de beproeving van de afwijzing, bezwoer je met een schalkse lach mijn beroering en opkomende besluiteloosheid. In het korte moment van de keuze was ik de alles bepalende factor. Zou ik toegeven aan de gelegenheid, of haar negeren en daarmee naar een vroeg einde helpen? Om een beslissing uit te stellen, concentreerde ik me zo veel mogelijk op het fotografieproces.

Ons kat en muis spel bood mij de betrekkelijke veiligheid van de voyeur doordat het toestel een groot deel van mijn gezicht voor je verborg. Als fotografe breng ik mijn leven door met het kijken door een sleutelgat. Iedere fotograaf die beweert dat hij geen voyeur is, is een leugenaar. Ik voel me vaak leugenachtig omdat het fototoestel een handig instrument is waarmee ik schaamteloos lang naar mannen durf te kijken in hun fysieke nabijheid. Terwijl het als een voorwerp tussen ons in staat, gebruik ik mijn camera juist als contactmiddel. Het toestel verhult mijn eigen blik en wat daaruit spreekt. Alleen op die manier kan ik net zolang van een man blijven genieten tot mijn nieuwsgierigheid is bevredigd.

Nooit eerder in mijn leven had ik echt interesse op gebracht voor lange, donkere mannen zoals jij. Mijn minnaars waren altijd kleiner van stuk dan ik omdat me dat kennelijk een vorm van overwicht bezorgde. Dat een man zich afhankelijk opstelde tegenover mij, voelde altijd wel lekker. Totdat ik een ambivalente houding ontwikkelde met het fenomeen macht en ernaar verlangde dat iemand voor mij ging zorgen. Vanaf dat moment bekeek ik mannen anders. Dat moet de reden zijn geweest waardoor jij zo'n grote indruk maakte, bedacht ik me achteraf.

Met je natuurlijke gave voor zinnelijk genot heb je je kans schoon gezien, net nadat ik had afgedrukt voor wat later de beslissende opname bleek te zijn. Langzaam heb je toen je handen van je enkels laten glijden en ze naast je voeten geplaatst. Ik hield mijn adem in terwijl jij je knieën tergend langzaam liet open vallen om mij je erectie te tonen. Razendsnel legde ik dat moment vast met mijn camera. Zonder je blik maar een moment af te wenden van de lens, grijnsde je me lustvol toe. Ik voelde het heet worden tussen mijn benen toen je mij, onder het voortdurend uitspreken van mijn naam, de meest wellustige voorstellen deed. Als een zoet gevooisde minstreel bespeelde je mijn gevoelens en dong je naar mijn meest vrouwelijke gunsten. Je bezong mijn lichaam en gaven in gevatte beeldspraak en dromerige lyriek. Fluwelige zinnen, waarin je me telkens vroeg of ik naar je wilde blijven kijken, naar hoe je jezelf streelde totdat de eikel van je penis zichtbaar werd.

Die ochtend had ik veel tijd verdaan door voor me uit te staren naar een beeldscherm vol met werk waar ik van alles mee moest en niets mee deed. Daarentegen werd ik door een vreemde kracht naar de op loopafstand gelegen zee getrokken. Waar het zandstrand een harmonieuze overgang vormde van land naar water, heb ik me op een handdoek neer gelegd, als antwoord op een lokroep die mijn hersenen vertroebelde. Want tussen de gevaren van zelfkwelling en genotzucht loopt het pad van de aangename pijn die ik vasten noem. Het is mijn zelfbescherming omdat door van iemand te houden die vreugde altijd leunt tegen de angst van het verlies. Daar zou mijn verstand me tegen bewaren. Maar zou ik me dan ooit nog aan iemand kunnen over geven zonder mijzelf te verliezen? En hoe lang was het geleden had ik iemand had aangeraakt om hem genot te verschaffen?

Terwijl ik nergens naar zocht, vond ik je. Bijna letterlijk aangespoeld vanuit de ritmisch ruisende zee van waaruit je hard rennend mijn richting op kwam. Toen ik je zo zag hollen, doopte ik je spontaan Marino, man van de zee. Zo ben ik je al die dagen blijven noemen. Je merkte mij pas op nadat je net niet over me heen was gestruikeld en strompelend naar nieuw evenwicht zocht. Hijgend stond je voor me terwijl het water als druppelvormige bergkristallen van je af droop. Zo van beneden af naar je op kijkend, maakte je zo'n overweldigende indruk op me dat ik het voelde suizen en pulseren bij m'n slapen. Vanaf die eerste aanblik vond ik je al mooi.

Ik heb je op het strand uit genodigd om de ochtendkoffie met me te gebruiken op het met kanariegele plastic stoeltjes geïmproviseerde terras van de snack-caravan op de boulevard. Waarom vroeg ik je toen niet iets meer te vertellen over jezelf? Omdat ik wist dat het er helemaal niet toe deed, voor geen van ons beiden. Gewoon het feit dat je er was, volstond. Dat je er was en hoe je naar me keek Marino. Ik had wel eens gelezen hoe een man een vrouw kon uitkleden met zijn ogen maar toen het mijzelf over kwam had jouw gretige, onverbloemde manier van kijken een vreemd, intiem effect op mij. Ik wist toen nog helemaal niet wat ik er mee aan moest, behalve dat ik er van genoot.

Nadat ik met mijn camera had afgedrukt, gleed je terug in je uitgangspositie. Dit bracht opnieuw twijfel in me teweeg. Ik was al zo lang uit op een echte relatie en dit met jou Marino, zou dat in de verste verte niet gaan worden. Dit ging over totaal iets anders. Jij wilde zeker geen verantwoordelijkheid nemen voor iets tussen jou en mij en waarom zou je ook? Slechts het momentum had hier enig bestaansrecht. Ons korte samenzijn kreeg ondanks dat goddank nooit de vluchtigheid van een tijdschrift maar wel de inhoud van een verrukkelijk boek.

Hoewel de temperatuur niet bijzonder hoog was in de studio, gaf je lichaam zoveel warmte en aroma af dat de hele atmosfeer er langzaam mee gevuld werd. Je geur kwam in onregelmatige golven mijn kant op en bezorgde me een huivering van verlangen. Want ik rook zo goed wat je van me wilde. Dat oersignaal was vele malen sterker dan alle zinnen die je kort daarvoor nog naar me uit had gesproken. Je seinde met je wenkbrauwen, je vroeg om mijn besluit. Jij leek in deze situatie bereid om alles te geven maar het was een puur strategische zet om voor ons beiden te verkrijgen wat zo node gemist en zo hevig verlangd werd.

Wat was er nou zo fijn aan dat juist jij me leuk vond? Dat is het feit dat je me werkelijk opgemerkt hebt. Het was aan mij daar iets mee te doen. Toen ik er de luchtigheid van in kon zien, capituleerde ik. Er kwam direct ruimte vrij in mijn hoofd voor hele prettige keuzes. Door het alsmaar toenemen van mijn geilheid was het inmiddels gaan kloppen en zwellen tussen mijn dijen. De toenemende begeerte nam uiteindelijk in alles de overhand en een stoutmoedige gedachte zweefde als een luchtballonnetje door mijn hoofd. Niets hoefde me nog te behoeden voor de gevolgen. Precies zoals ik het voor me zag, wilde ik dat het gebeurde, met jou.

De sfeer in de studio was inmiddels zinderend. Het sensuele spel tussen jou en mij kleefde aan me zoals de dunne stof van mijn kleding op mijn klamme huid. Met een ruk aan de strik liet ik de zijden wikkelblouse van me af vallen. Hoewel ik er bijna zeker van was dat je dit had moeten opmerken, vertoonde je geen enkele reactie. Nadat ik snel uit m'n pantalon gleed, waren we naakt in elkaars gezelschap. Ik ben op je af gelopen, knielde voor je neer en vlijde me in dezelfde houding als jij binnen je hoog opgetrokken knieën. Jouw verwachting was bijna tastbaar maar nog steeds waagde je het niet je te verroeren. Ik moest glimlachen Marino, omdat jij er zo enorm van genoot.

Niet eerder dan toen ik zo dichtbij en recht tegenover je zat, keek je weer naar me op. Mijn wang hield ik langs de jouwe en met mijn mond raakte ik je oor. We waren voor het eerst zo dicht bij elkaar dat ik merkte hoe we onze snelle ademhaling als vanzelf aan elkaar gingen aanpassen. Ik liet mijn wang zacht strelend vrijen met die van jou. Later heb je me verteld hoe heerlijk het schuren van de donshaartjes op mijn kaak voor je aanvoelde. Ik streelde met beide handen je brede geprononceerde schouderkoppen die hard en benig, aanvoelden als met oneindig veel geduld, zacht geschuurd hout. Door het voortdurend prikkelen van mijn genitaliën werd ik als vloeibare honing in je nabijheid. Binnen het fluïdum van intensiteit en aandrang leidden we elkaar tot volledige overgave. Vanaf het moment dat onze ogen elkaar van zo dichtbij tegemoet schitterden, werd taal overbodig en dat zou zo blijven, gedurende uren.

In een vertroostende intimiteit ontsloot je niet alleen mijn lippen maar mijn hele lichaam met je intens tedere kussen, aanrakingen en het heen en weer wiegen van mijn lichaam. Met een jongensachtige geestdrift cirkelde jij met je tong vanaf mijn hielen een weg naar boven. Hoe zou ik toen gesmaakt hebben met mijn mengsel van zeep, iets te chloorrijk water, zout en rozencrème op mijn huid? Ik liet je begaan want je was zo welkom als regen op een verdroogde akker.

Daarna heb ik je zacht achterover geduwd zodat je penis bereikbaar werd voor mijn mond. Ik heb hem gelikt en tot volle wasdom gezogen. De roodbruine blossen op je wangen, waar duizenden sproetjes doorheen braken als sterren aan een mediterrane hemel, verrieden je enthousiasme. Volledig opgaand in onze roes sloot je voor even je grote, zilvergrijze ogen om het plezier in heel haar omvang te kunnen ervaren.

Toen vroeg je mij op mijn rug te gaan liggen en heb je me met je vingers volledig geopend. Jouw tong liet ik mijn elixirs proeven. Uiteindelijk schikte je mijn lichaam in de ideale positie, greep met een hand tussen je lendenen en bracht jezelf bij mij naar binnen. Je nam bezit van me maar op een manier waarop je mij als het ware completer maakte. Niets wat daar ooit door een man was aangeraakt had een reactie teweeg gebracht zoals het contact met jou Marino. Terwijl wij elkaar jij zo'n ongekend genoegen verschafte, regen de uren zich verder aaneen.

* * *

Hoe lang heb ik daar eigenlijk gestaan in de boekwinkel, met het boek van Lieneke Dijkzeul in mijn inmiddels verkrampte handen? Marino, man van de zee, ik vergat de wereld om me heen toen ik zo intens aan je terug dacht. Als een kortstondig briesje rees je op uit de golven om er een paar dagen later voorgoed in te verdwijnen. Ik had op de dag van onze ontmoeting misschien beter thuis kunnen blijven. Hoewel, nee. Beter jouw uitzonderlijke gave van beminnen te moeten missen dan die nooit te hebben genoten. Door het verlies van alle opnames is er werkelijk niets tastbaars van jou bij mij achter gebleven. Zelfs die coverfoto niet, die achteraf een zinsbegoocheling bleek te zijn.

 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  15 comments for “Man van de zee

  1. 18 augustus 2011 at 22:37

    Carli, wat kan ik zeggen? Dit is weergaloos mooi, bij elke herlezing opnieuw. Want steeds wil ik precies dat, het opnieuw beleven en genieten, proeven en drinken. In de schittering van je woorden opnieuw aanwezig zijn bij haar en bij Marino. Carli, dit is meteen al een klassieker, een hoogtepunt in de mooie lange historie van Eropodium. Drie sterren is het maximum, maar bij lange na niet genoeg!

  2. 20 augustus 2011 at 21:25

    Heel anders…
    Ik heb het 2 keer herlezen maar nog vind ik het zo anders.
    Wel een staaltje schrijfkunst!!

  3. 21 augustus 2011 at 17:05

    Graag zou ik over dezelfde prozaïsche vaardigheden willen beschikken om een treffende ‘rooie oortjes’ beoordeling te schrijven die dit verhaal recht doet want met minder kan geen genoegen worden genomen. Met dit prachtig staaltje schrijfkunst laat Carli zien dat ze tot de top behoort van EP schrijvers èn over een eigen stijl beschikt. Dit verhaal zal niet bij iedereen in de smaak vallen want sommige lezers houden nu eenmaal van expliciete, pornografische seksverhalen. Daarvoor moet je niet bij Carli zijn. Ze heeft er kennelijk vele dagen over gedaan om dit verhaal te schrijven en te vervolmaken: vele lichte laagjes verf voordat de laatste afwerkende vernislaag er over heen ging. Chapeau, Carli.

  4. 21 augustus 2011 at 23:05

    Een wederom practig geschreven verhaal waarmee Carli ons steeds verwent. Erotiek zonder ooit expliciet te worden, toch opwindend en met een verrassend slot.
    Wederom jammer dat 4 sterren geven niet kan, Carli is als Maxim in de gids van de guide Michelin, ze past niet in het sterrensysteem.
    Maar whatever, ik kijk al weer uit naar het volgende verhaal.

  5. 23 augustus 2011 at 14:28

    Inderdaad, zoals Herrie zegt, heel anders. Maar o zo mooi, super erotisch, lekker traag en lui, dat mag wel op deze drukkende dagen. Mijn sterren heb je, Carli.

  6. 26 augustus 2011 at 20:29

    Carli, dit is helemaal af. Innig respect.

  7. 27 augustus 2011 at 08:31

    Man van de zee, als titel intrigerend. Niet verrassend dat ik na mijn vakantie aan zee geboeid werd door de titel en dit prachtige verhaal in een adem uit las. Een verfrissend thema voor een dromerig verhaal dat zich voor het grootste deel in de fantasie van de verteller af speelt. Het verhaal is als muziek die na blijft klinken. Een verhaal dat beantwoord aan de verwachting van erotiek. Kietelend, plagerig, zeurend als het verlangen dat ons in de handen van eros drijft. Een jonge auteur die het licht heeft gezien. Geen drijfnatte door schaamhaar omhulde porno maar verfijnde plagerijen om de geest en niet de handen bezig te houden.
    Miel

  8. 29 augustus 2011 at 17:33

    Een verhaal, welhaast zonder onvertogen woord. De trefzekerheid waarmee het is geschreven, maakt het nog het meest erotisch. Grote klasse!

  9. Anoniem
    31 augustus 2011 at 08:41

    Anders …, maar zó Carli!
    Beschaafd en erotisch, een lastige combi. Voor deze fantastische verhalenvertelster absoluut geen probleem.

  10. 31 augustus 2011 at 20:41

    Ik noem dit juist een verhaal zo krampachtig geschreven om maar top te kunnen zijn, dat er totaal niets erotisch bij me op komt, vooral ook het woord penis, wat normaal in een lekker geil verhaal niet gebruikt wordt, zal wel weer tegen schenen aantrappen met mijn mening.

  11. 2 september 2011 at 09:55

    Mijn eerste associatie met de naam Lieneke Dijkzeul was dat ie geconstrueerd was. ik vond hem Koot en Bie-achtig en afbreuk doende aan het verder prachtige verhaal. Maar toen ging ik voor de zekerheid Google-en op die naam. Ze bestaat echt en ik kwam ook het boekomslag tegen. Als Lieneke een nom de plume kiest van het niveau van de omslag van haar boek, wordt ze een bestsellerauteur. Dan mag ze Carli dankbaar zijn

  12. 17 september 2011 at 16:43

    In één woord……. Prachtig!

  13. 19 september 2011 at 12:55

    heerlijk… traag, loom, zinnenprikkelend … Je wordt meegenomen en ziet de beelden voor je ogen zich afspelen.
    Echt top geschreven! Dit is een perfect voorbeeld hoe erotiek zich onderscheidt van porno.

  14. 20 september 2011 at 10:23

    Twaalf lezers beoordeelden dit verhaal. Totaal gaven ze 28 sterren. Dat levert een ledenstem van 2,5 sterren op.

  15. 12 december 2011 at 20:00

    Met woorden als je instrument breng je de meest heerlijke erotische klanken voort….

Geef een reactie