Mariekes scenario

(vervolg op Glow in the dark)

Niets hadden we meer gezegd, helemaal niets. De fourwheeldrive raasde voort terwijl de eerste regenspetters op de voorruit kwamen. Marieke keek strak op de weg, zette de ruitenwissers aan en stak onhandig een sigaret op. “Je rookt dus bijna nooit,” dacht ik, “maar nu wel, omdat ik naast je zit. Je trilt van opwinding, je bent ook nerveus. Wat ben ik toch heerlijk gek dat ik mijn lot in jouw grote koele handen leg.” De koplampen deden de beukenstammen langs de laan fel oplichten. “They glow in the dark,” bedacht ik me, terwijl ik ons idiote avontuur opnieuw beleefde. Ik keek naar m`n handboeien. Mijn hevig bonzende hart verraadde opwinding, ángst toch ook wel. Hoe gek zou Mariéke zijn…?

Pas toen we de bebouwde kom van Baarn binnen kwamen verbrak ik de stilte. “Ben ik de eerste?”

Marieke knikte langzaam. “Ja en nee, eigenlijk,” zei ze toen. Je zult de eerste zijn in Báárn, omdat jij je helemaal aan mij hebt overgeleverd.” Haar stem daalde nu naar een hijgend gegrom: “Muriël, ik heb láng op je gewacht, godgruwelijk heerlijk lang; álles zal voor je klaarstaan. Je zult jezelf kwijtraken tot de haan kraait, want je bent nu van mij…” Met een misselijk makende draai gierde de auto een breed grindpad op, kwam knersend tot stilstand. Marieke rende om, door de gestage motregen. Mijn kant ging open. Alsof we geen minuut te verliezen hadden greep ze mijn beide handen, trok me tevoorschijn, smeet het portier dicht en voerde me mee naar de deur. In een flits zag ik haar kleine vrijstaande huis, voor ze me naar binnen duwde.

De deur sloeg dicht, een onverbiddelijke dreun. Met een sjaal van boven de kapstok werd ik geblinddoekt, dan een trap op: niets ziende, met geketende handen in een onbekend huis. Ik werd geleid alsof ik láng niet de eerste was, maar wist: Marieke had dit grondig voorbereid. Ik was haar uitverkorene die eens zou komen, die ze in gedachten al wel honderd keer had gebracht naar waar zij dat wenste, snakkend naar het moment waarop haar wildste fantasieën in vervulling zouden gaan.

Als verdoofd stond ik boven aan de trap, hoorde het gerinkel van sleutels, gekners van een slot. Weer kreeg ik een duwtje toen een deur krakend open ging. Met de sjaal over mijn ogen en oren was mijn neus het enige zintuig dat nog geheel functioneerde. Ja, aan mijn huid voelde ik een lauwe tocht, maar de géur van dit vertrek, dat wachtte, gewacht had op mij: ik rook stoffig oud grenenhout, hars, kaarsvet misschien? Vage dierlijke geuren drongen ook tot me door. Ik kreeg een visioen van het langvervlogen, muffige scoutingclubhuis en kwam nu angstig opgewonden en alleen, voor mijn installatie tot… boswachtersdienaresje of zo.

De tocht was weg, de deur dicht. Boven het onheilspellend getikkel van de regendruppels op het dak hoorde ik Mariekes zware ademhaling. Ze had me losgelaten, was in de weer met dingen waar ik niets van wist. Zwavel rook ik nu, en ja, kaarsvet. Toen kwam er gekletter en gerammel. Eindelijk voelde ik haar greep. Ze onsloot de handboeien, trok mijn armen om een gladde houten staaf naar achteren. Twee klikken: ik was weer geketend, de handen op m`n rug. Er konk gekraak van touwen, verbonden met katrollen, dat was me wel duidelijk. Onvermijdelijk werd ik omhoog getrokken tot mijn voeten het contact met de vloer verloren. Het afgeronde hout knelde onder m`n oksels, drukte tegen mijn schouderbladen.

Het was stil, op die regenspetters en Mariekes gehijg na. Twee handen kropen, terwijl ik sidderde, geroutineerd onder mijn bloesje omhoog, tastten begerig in `t rond. Toen grepen ze in de stof, trokken het kleinood met kracht aan flarden. De warme mond danste over mijn tepels terwijl m`n broek ontsloten en neergelaten werd, het slipje er achteraan. Niet veel later hing ik ontbloot in de touwen, machteloos. De grote handen streelden, de mond kuste, overal. In overgave en genot voelde ik het knellende hout steeds minder, smeekte om meer, meer!

Mijn bovenbenen werden opgetild, om Mariekes hals, over haar naakte schouders gelegd. Hoewel ik niets kon zien wist ik dat ze op haar knieën was gaan zitten. Haar mond beroerde mijn buik, zocht toen omlaag, terwijl ze me naar boven drukte, mijn dijen omvattend. Bijna onmiddellijk schoot haar hete tong in me, heftig neukend. Na een paar tellen kwam ik, steunend en kreunend, terwijl ik de hele nacht nog moest. Hoe graag had ik haar lieve hoofd omvat, maar ik kón niet, ik mócht niet… ik was haar prooi.

Nahijgend kwam ik weer te hangen, waarna Marieke de blinddoek af nam. In haar naakte schoonheid lachtte ze me toe. “Je zult wel trek hebben, ik zal iets voor ons klaarmaken.” Toen, vanzelfsprekend als het scheen, schoof ze een plat laag kistje onder mijn voeten, zodat ik onbekneld kon staan. Opgewonden lachend verliet ze de zolder, die ik verbijsterd aanschouwde. Op een kistje staan, dat mocht ik, terwijl ik aangekeken werd door de machtige kop van een everzwijn en de bronstige schoonheid van een edelhertstier, waarvan ik elk moment de condenserende damp uit de bek kon verwachten. De schaduwen van deze bustes deinden heen in weer in het licht van talrijke druipende en flakkerende kaarsen, terwijl verraderlijk zachte eekhoorns met erotische staarten, verleidelijk loerende dassen en marters en als laatste een vurige vos, me – als net uit de natuur gekomen – aanstaarden met een hitzig verlangen.

Ik sidderde bij de aanblik. Ze keken me aan alsof ze wilden zeggen: äls jouw boswachter niet terug komt… dan zijn wij er nog.” Dreigende, maar machteloze geilheid onder het flakkerend zolderdak, en ik daar tussen, geboeid in even machteloze naaktheid.

De boswachter kwam terug, met een dampend pannetje en een lepel. Ze keek glimlachend rond naar het loerend gedierte. “Zij krijgen niets hoor, dit is alleen voor ons.”

De weezoete geur deed me haast kokhalzen. Dit was… o, nee toch! Dit was wat m`n zusje en ik vroeger zó haatten! En dan nú, op dit tijdstip! Marieke ging op een krukje zitten, zette het pannetje op de grond, haalde het deksel er af. Likkebaardend doopte ze de lepel en bracht die naar haar mond. Na twee grote happen liet ze de slierten langs haar hals en borsten omlaag glijden, me aanstarend als een zwakzinnige. God nee, het wás dus dunne rijstegriesmeelpap! Nog twee grote happen nam Marieke voor ze opstond en met het gerecht op me toe kwam. Ik zag de slijmerige slierten zakken over haar buik en wegkruipen tussen haar benen. Geheel tegen mijn wil opende ik mijn mond. Soppend kauwde ik de zoete drab, die ze met de lepel naar binnen propte. Het droop, het droop bij elke hap meer. Als stroompjes witte lava snelde de lauwe smurrie langs me naar beneden. Ik morste overvloedig, als een peuter, terwijl we ombeurten een hap namen. Toen de pan leeg was kuste ze me. De laatste restjes griesmeel zoog ze weg, maar dat was niet genoeg. Grommend lebberde ze me af, van boven tot onder, terwijl ik rammelde aan mijn ketenen, het uitschreeuwde van geilheid.

Vlak voor mijn tweede keer stopte Marieke, zette een laddertje schuin tegen het dak voor me neer, klom er op en bood me haar papresten aan. Ik kon niet anders dan happen en likken aan dat lijf, terwijl ik zó graag wilde dat ik met m`n vingers bij mezelf kon komen. Maar dat mócht niet… Het mocht anders. Wat me nooit overkomen was overkwam me toen. Marieke klom hoger, ontplooide haar zwarte dotje met het kleverige spleetje voor mijn ogen. Ik viel aan als een uitgehongerde, zo begerig was ik om elk kliederig straaltje, van welke aard dan ook, in me op te nemen. Ze bonsde kreunend tegen mijn gezicht, terwijl veel lager bij mij het wondertje, o wonder, zich zomaar vanzelf voltrok. Mijn benen kronkelden wanhopig om elkaar, omdat ik voelde wat Marieke voelde, alsof een hete mond ook mij beroerde. O Here, dat pap zó lekker kan zijn.

Marieke ging afwassen, zei ze. Daar stond ik weer op m`n kistje tussen dat starend gedierte, en toch… ja toch al weer verlangend naar meer. De deur piepte open en daar was de Romeinse keizer, grijnzend voor me staand in witte dracht, een lauwerkrans op het nu opgestoken donkere haar, een bungelende druiventros in de hand. De keizer keek geamuseerd naar de slavin terwijl een geplukte druif tussen de vochtige lippen verdween. Hij trad toe, hield plagerig de tros boven mijn hoofd, lachte kakelend, en liet me er toen een paar afhappen.

Plotseling werd de tros terzijde geworpen. Een vlaag van waanzin schoot over het edele gelaat. “Lust je ook zwarte druiven?” Voor ik iets kon antwoorden werd het witte gewaad open geworpen, vertoonde de keizer zijn trots. Een staaf van zwarte knobbels zwiepte voor mijn bovenbenen, met een paar dunne riempjes perfect op z`n plaats gehouden. Bijna op hetzelfde moment werd het kistje onder me vandaan geschopt en greep de keizer onder mijn knieën, trok me naar zich toe. “En nu ga ik je leren schommelen, kleintje!”

Het vervolg liet zich raden. Terwijl ik in de trapeze hing werd ik uitgevierd en aangetrokken tot onvermijdelijk dat zwarte ding bobbelend in me verdween, even later ploppend tevoorschijn komend, en wéér, en wéér… Het was een marteling. Dat zuigende, pulserende gevoel deed mijn diepste lusten opwellen. Hoe graag had ik mijn getormenteerde keizerin omvat, haar gesmeekt om in het keizerlijk bed de daad te voleinden, maar het mócht niet. Deze keer kwam ik gelijk met haar, heftiger dan te voren, maar verlangend naar het kraaien van de haan om dankbaar dat lijf te voelen.

De keizer wierp de vodden en tooien af, was Marieke weer. Ze glimlachte en maakte me los uit de houding die mijn armspieren hadden verstijfd. Ze tilde me op en legde me op m`n buik in een ijzeren ledikant, op een ruwe harige deken. Met een zachte balsem masseerde ze mijn rug, schouders en armen. De pijn en vermoeidheid verdwenen langzaam en de prikkelende deken voelde weldadig erotisch. Door een raampje keek ik in de duisternis. De haan zou nog lang niet kraaien; Marieke wist dat ook, want ze wilde me nu met mijn linker hand aan het bed vastketenen.

“Ik moet eerst plassen, Marieke,” zei ik. “Heel nodig eigenlijk.” Marieke brak haar handeling af. “Kom maar mee,” sprak ze. “Ik moet ook.” Aan haar hand daalde ik de trap af. Daar, op de benedenverdieping van dit kleine huisje, betraden we de badkamer annex toilet. Toen ik wilde gaan zitten trok ze me de douchecabine binnen en drukte zich tegen me aan. “Ga je gang, en kijk in m`n ogen!”

Ik verzette me, maar haar dwingende blik en greep deden me beseffen dat het geen zin had. Zachtjes kriebelde ze m`n rug toen ik het liet lopen, warm prikkelend langs mijn benen, langs de hare. Ik voelde me stom, tot ik plotseling een hete scheut tegen mijn onderbuik voelde. Marieke deed het met overgave, onstuimig als een koe. En het was zó gek, het voelde als het intiemste dat ik met haar had ervaren. Fris-gedoucht liet de boswachter me zoete rode wijn drinken met een rietje, toen ik aan één hand geketend weer op het bed lag. Toen kroop ze tegen me aan en trok net zo`n harige deken over ons heen. Ze streelde me liefkozend, keek naar me met een oneindig beminnende blik. Haar lieve koesteringen en de wijn brachten me tot rozigheid. Ik zakte in slaap met een veilige arm om mijn middel.

Ik werd wakker op m`n rug, wijdbeens, en herinnerde me waar ik was. De vroegste schemer kwam door het raampje. Omdraaien kon ik niet, aan handen en voeten was ik aan het bed gebonden. Het wild grijnsde me aan, verlicht door vernieuwde kaarsen. Beneden was gestommel. Wijdbeens geboeid op een bed, een vrouw met duistere plannen… Eigenlijk het heerlijkst angstige dat me kon overkomen! Haar voetstappen op de trap deden mijn hart overslaan, mijn tong verkleven. Daar was ze, naakt, met een grote ovenschaal in haar handen. Ze glimlachte minzaam. “Uit de oven op een heel laag pitje en nog meer… Het was een hele bereiding, maar het is klaar.”

“Ik kan niet goed eten op mijn rug,” sprak ik, voorlopig van de hevigste opwinding bekomen. Marieke keek me glimmend aan. “O, deze maaltijd is niet voor één gat te vangen. Of… nou ja, je zult wel zien.”

Tot mijn verbijstering haalde ze een grote, gekromde komkommer uit de schaal, legde het warme ding op mijn trillende buik en zette het keramiek op de grond, na er nog een flesje uitgepakt te hebben. Ze wurmde zich op haar knieën tussen mijn benen en greep het apparaat. Voor mijn wild draaiende ogen overgoot ze hem met een soort olie. “O God,” tuimelden mijn gedachten. “Hier moest het dus op uitdraaien… Maar hóe… O God, hóe…?

Mijn denken stopte even. Rillend keek ik toe hoe het allerdikste gezwollen deel langzaam bij haar naar binnen schoof. Het grote lijf schokte in weerstand. Marieke beet haar tanden op elkaar, draaide het dikke kromme ding tot een natuurlijke positie. Toen toonde ze me trots haar glanzende moordenaar. Ze streelde hem met het opperste macho-gevoel. Paniek en wilde lust gierden door m`n lijf. Die warme straaltjes… betekenden die dat ik er klaar voor was, dat ik dié kon hebben? Marieke helde voorover, met één hand het enorme gevaarte steunend. Ze leek door mijn ogen heen te kijken. Speeksel vloeide uit haar mond toen zachte stootjes tegen mijn lipjes kwamen. Langzaam, tergend langzaam maakte die hete knuppel ruimte, schoof onweerstaanbaar in me, terwijl ik de krampjes van de drukgolven verbeet. Er leek geen eind aan te komen, tot er een wilde overwinnaarsblik op Mariekes gezicht verscheen. Ze kon hem nu loslaten. Steunend op twee gestrekte armen perste ze zich nog dieper in me, trok toen een stuk terug, terwijl ik gorgelend uitademde.

Bij Marieke zat hij klemvast, het was haar wapen. Kreunend van genot begon ze langzaam te pompen. Ik zag in een waas de sidderingen door haar vel trekken terwijl ze het ritme versnelde, af en toe stopte om daarna extra diep door te porren.

“Altijd jouw slaaf… altijd jouw slaaf…” zong het in mijn hoofd. “Jezus, Maria, wat een kerel!”

Toen ik eindelijk gillend mijn hoogtepunt bereikte leek het alsof Marieke lachte. Ze trok terug en pakte het ding weer vast. Zittend op haar knieën had ze in de linker hand plotseling een zakmes. Om haar orgasme te krijgen leek ze zich af te trekken als een vent, en toen de oerkreet in haar omhoog kwam sneed ze het puntje af.

Het effect was ongelofelijk. Een geweldige straal vruchtslijm en komkommerzaden kletterde over mijn hele lijf, terwijl dat nog naschokte van de laatste lustgolven: drab met pitjes op m`n buik, borst en gezicht. In triomf, maar toch met een vaag ongeloof op haar gezicht kneep Marieke de laatste scheut uit het binnenste van haar mannelijkheid. Toen brak die af, aan de basis. Grinnikkend peuterde ze met enige moeite het resterende stuk naar buiten. Marieke strekte zich over me heen, glibberend in haar zaad. In de verte kraaide een haan.

Alles was grondig voorbereid. Zó lang had ze alles in huis gehaald, gehad, tot en met een full-English-breakfast dat Marieke op tafel toverde. Schoongewassen en bloot lachten we naar elkaar, voldaan en een tikje verlegen.

Ik wilde nog maar één ding en Marieke niets anders. Ik hoefde nergens heen, zij zou zich ziekmelden. De echte slaapkamer was een normale, met een heerlijk zacht, geurig bed. Knorrend woelde ik me in Mariekes armen, kroop zo diep mogelijk in haar. Nú pas kreeg ik het idee dat ik mezelf echt was kwijtgeraakt. Mijn stoere boswachter gaapte. “Wil je straks mijn recept voor spuitkomkommer?” Toen viel ze uitgeput in slaap.

© – – – – – Muriël

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie