Marlou bleef slapen

(Van 'Marc' dan nog maar een keer)

 

Mijn vroegere buurvrouw Iris had – of heeft – drie dochters, net als ik. Dat hadden we althans gemeen.

Marlou, de middelste, werd door Iris naar mij regelmatig gekenschetst als 'de mooiste en de liefste'.

Ik begreep Iris wel. Haar jongste – nog ruimschoots minderjarig – toonde zich als een geil en gehaaid projectiel. De oudste was de knapste in mijn ogen, maar zonder veel uitstraling: voorzichtig. Marlou was inderdaad de-mooiste-en-de-liefste in die combinatie. Buiten dat was ze kwetsbaar en openhartig. Wellicht daarom dat zij de grootste strijd had met haar vaak toch wat merkwaardige moeder.

Toen kwam het dat ze laat op een avond daar vertrok, net zestien was ze, met even woedende als eerlijke tranen in haar ogen, terwijl ik de poort binnen kwam fietsen.

“Marlou”, zei ik toen, “je mag altijd bij me aanbellen, al is het midden in de nacht.”

Zoiets is doorgaans een even goed bedoelde als vergeefse opmerking, maar een maand later werd er zeer laat op de avond aan mijn deur gebeld.

“Mag ik met je praten?”

“Sure, ik wilde net naar bed, maar geeft niet.”

Marlou ging wat huiverend op de bank zitten en vertelde in haar openheid voluit. Ze struikelde over haar woorden betreffende haar moeder Iris. Het lieve was dat ze Iris terloops verdedigde als het met mij te maken had, want ze wist wel wat. Toen kwam het op haar vader, die ze nooit meer zag: “hij had zo'n mooi liedje op een plaat van Cat Stevens; 'Sad Lisa' heet het.

“Hm, ik heb het ook op plaat, geloof ik. Wil je het horen? Moet ik wel even zoeken.”

“Nou ja, goed.”

'Sad lisa' kwam. Marlou nam het als een bevestiging. Vervolgens zette ik iets anders op: 'Brothers in Arms' van Dire Straits, waar ik iets verwarrends mee had. Het klonk wellicht een beetje luid, want… de telefoon ging om half één. Het bleek mijn hoogzwangere buurvrouw van de – onderpandige – andere kant, die graag rust wilde.

“Sorry, Sita, het gaat nu onmiddellijk uit.”

Marlou ging niet meer naar huis of waar ze woonde, die nacht. Ze nam genoegen met mijn eenvoudige logeerkamer, waar anders alleen maar dochters van mezelf sliepen. Ik vond het goed. Toen ik even later zelf ter sponde dacht te gaan, in die andere kamer, zag ik de deur wijd open staan. Het was niet uit nieuwsgierigheid, meer om betrokkenheid, dat ik om die open deur keek. Het zou toch wel goed zijn met Marlou?

Marlou zat licht gehurkt, op de matras op de grond. Haar vingers gingen traag-zacht door haar wellustige donkere krullen terwijl ze plaatjes keek: mijn geprinte plaatjes van internet die ze daar had gevonden. Naar mijn gevoel heb ik er wel een half uur staan staren, wachtend tot mogelijk haar vingers… maar het zal niet meer dan een minuut zijn geweest. Steels heb ik me teruggetrokken en ben te bed gegaan met de gedachte aan zacht-gekookte eitjes. Ik heb heerlijk geslapen, zonder bijgedachten of sorry-gevoel.

Het ontbijt was goed, met zachtgekookte eitjes voor haar. We hebben elkaar in de ogen gekeken; zeggen hoefden we niets meer.

 

 Marc-Muriël

 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  9 comments for “Marlou bleef slapen

  1. 8 februari 2011 at 10:42

    Prachtig miniatuurtje, Marc-Muriël. Te veel ‘buurvrouw/buurmeisje’ verhalen gaan al snel naar een voorspelbaar einde maar jij hebt de gave om door je verleidelijke stijl van schrijven de verhaallijn om te buigen naar een integer en lief, tedere gebeurtenis. Complimenten!

  2. 8 februari 2011 at 15:14

    Mooi beschouwend en zacht beschreven. Zo kan het dus ook.

  3. 8 februari 2011 at 21:23

    Lieve-schatten-lezers, nu meteen maar via een voetje:
    Ik begrijp het als jullie ‘dit’ niets of te weinig vinden. In enige onbezonnenheid heb ik dit ingestuurd. Vervolgens heb ik Mme Delilah laten weten dat ik het geheel bij nader inzien liever als een korte trilogie geplaatst wilde hebben, mede omdat ik de afronding – via een mijner dochters – perfect dacht te kunnen voltooien, het cirkeltje rond kwam, zogezegd. Mme en ik hebben het daar nog over.

  4. 9 februari 2011 at 22:48

    Bedankt voor je uitleg Muriel, het is inderdaad geen groots meeslepend erotisch verhaal. Maar in zijn simpelheid vond ik het toch ontroerend mooi….
    Ben benieuwd hoe de cirkel rond komt.

  5. 11 februari 2011 at 03:24

    Ik vind het een ontwapenend miniatuurtje. In deze hoedanigheid wellicht meer flits dan verhaal.

  6. 3 maart 2011 at 02:30

    Leuk verhaaltje. En bedankt voor de PB maar ik kan niet antwoorden?

  7. 3 maart 2011 at 15:44

    erotisch; nee .. lief; ja

  8. 3 maart 2011 at 19:15

    Nice … mis wat denk ik ?

  9. 9 maart 2011 at 10:52

    Vijf lezers beoordeelden dit verhaal. Samen gaven ze 10,5 sterren weg.
    Dit levert een ledenstem van twee sterren op.

Geef een reactie