Met dank aan Leo

Derek geeuwde en keek naar de klok. “Zo laat alweer!” Hij rekte zich uit. “Sorry jongen, het is morgen weer vroeg dag!”
Leo rees gedienstig op van de bank. “Ja, dan ga ik maar weer eens…”
Derek knikte. “Volgende week, zelfde tijd?”
“Graag!”
“Mooi…” Derek stond op en liep naar de eettafel om de schaakstukken op te ruimen. “Irene laat je wel uit”, zei hij achteloos.
Het was gebruikelijk na zo’n schaakavondje en het ritueel was altijd gelijk: Leo ging voorop en ik volgde. Derek keurde me geen blik meer waardig toen ik op de drempel nog even omkeek. Dus trok ik de deur achter me dicht.
Leo hees zich in zijn jas en glimlachte. “Het was weer gezellig vanavond…”
De arme jongen. Hij wist niet half hoe gezellig het nog zou worden. Negentien was hij nog maar en ik had me vaak afgevraagd of hij helemaal geen andere interesses had dan schaken. Een groot talent had Derek hem bij zijn introductie genoemd, en dat bleek, want hij stak zijn meester nu al naar de kroon.
“Ik vond het ook erg gezellig”, loog ik.
Hij keek me dankbaar aan, knikte nog eens en vertrok. De buitendeur mocht hij zelf niet dicht doen, dat deed ik, en héél voorzichtig, zodat het niet tot de kamer zou doordringen. Ik had nog tijd genoeg. Het laatste wat Derek zou doen was komen kijken waar ik bleef. Zittend op de trap trok ik mijn bloes uit mijn rok, alleen maar om die daarna weer achteloos terug te duwen, maar zó dat het leek alsof het in de gauwigheid was gedaan. Ik woelde even met mijn hand door mijn haar, maakte de knoop van mijn rok los, trok mijn slipje uit en stopte het in de zak van mijn aan de kapstok hangende jas. In de gangspiegel monsterde ik mijn uiterlijk voordat ik de buitendeur weer zachtjes ontsloot. Precies goed, prevelde ik mezelf toe. De buitendeur ging nu met een klap dicht, daarna verschanste ik me in het toilet om me te vingeren. Klaar!
Het was perfect, zoals altijd. In de kamer trof ik een nijdige Derek aan, normaal zo impotent als hij groot was, maar nu met zijn broek op zijn hielen, met één hand trekkend aan zijn stijve paal.
“Verrekte hoer!”, schold hij. “Kon je het weer niet laten?”
Het was weer sterker geweest dan mezelf, betekende mijn deemoedige blik.
“Sta je daar soms ook nog in je blote kont?!”, ging hij briesend verder. “Nou, nou!?”
Nee, schudde ik mijn hoofd. Maar daar nam hij geen genoegen mee.
Hij trapte woedend zijn broek van zich af en wees naar de eettafel: “Vooruit!”
Ik boog me voorover. “Dat zullen we godver wel eens zien!”, snoof hij en trok mijn rok naar beneden. Dankzij de losgemaakte knoop ging dat vanzelf.“Zie je wel!”, kraaide hij victorie: “Je hebt hem de hele avond uitgedaagd met je blote kut!”
Zijn klauwen spleten mijn billen uiteen. Ik veerde even op toen hij met geweld bij me binnendrong.
“Dank je Leo”, prevelde ik onverstaanbaar.

© Synn 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  6 comments for “Met dank aan Leo

  1. 10 april 2008 at 13:34

    Tsja, het idee is aardig, maar veel meer is het ook niet. Graag wat meer vlees op de botten.

  2. 12 april 2008 at 15:24

    Een geraffineerd verhaaltje dat echter te kort is om helemaal tot zijn recht te komen.

  3. 18 april 2008 at 19:54

    Het was uit voordat ik er erg in had, jammer.

  4. 20 april 2008 at 11:42

    Een kien juweeltje.

  5. 20 april 2008 at 17:31

    Kort maar heftig

  6. WB
    21 april 2008 at 13:24

    Zelfs al zou ik dit verhaal begrijpen, dan nog moet er het nodige gebeuren om er wat van te maken.

Geef een reactie