Mijn eigen lieve Lena – 2

Mijn eigen lieve Lena – deel 2 Deel 1 vind je hier.

Hij trok langzaam zijn ogen open en verbaasde zich even over de vreemde omgeving. De zon scheen door het raam, verwarmde zijn gezicht en zijn lijf voelde behaaglijk warm aan. Hij voelde het warme slapende lichaam van Lena, half over hem heen. Ze lag nog in een diepe slaap. Voorzichtig kwam hij recht, waarbij ze zich omdraaide en het dekbed over zich heen trekkend gewoon verder sliep. Alleen haar lange krullen kon hij nog zien en de regelmatig op en neer gaande beweging van haar ademhalen.

Hij stond op, ging naar de keuken en at het laatste broodje dat er nog lag. Dan ging hij even onder douche. Weer in de kamer zag hij dat ze nog steeds sliep en zelfs daar, zo helemaal onder dat dekbed, kreeg hij er niet genoeg van naar haar te kijken. Hij liet de deur openstaan en ging dan op verkenning in het appartement. Het was eenvoudig doch knus ingericht, genoeg ruimte om je vrij te bewegen en een mooi balkonnetje waarop je in de zomer fijn kon vertoeven na een warme dag strand, of even napraten na een nachtje stappen. Michalis zag het al allemaal voor zich. Het deed hem een beetje denken aan de dagen toen ze kind waren, toen ze opgroeiden. Flarden van die vakanties spookten door zijn hoofd. Hoe ze de hele dag samen speelden, ook met andere kinderen van de buurt, en 's avonds vaak met hun ouders buiten aten, vaak bij één van hen in de tuin. Haar ouders kwamen jaarlijks naar zijn land op vakantie. Ze bewoonden dan zes weken lang het huis van hun vrienden die in de zomerperiode hun familie in België bezochten. Ze pasten zo ook op het huis en deden soms kleine klusjes als wederdienst.

Hij had prachtige herinneringen aan dat vreemde meisje uit dat koude grijze land, zoals ze zo vaak zei. Elk jaar weer was ze een beetje gegroeid en mooier geworden. Die bruinrode krullen, die helgroene ogen van haar, dat lange bijna mollige kind met die onbevangen blik wanneer ze hem plaagde, dat open gezicht, die enorme spontaniteit, die energie … en dan dat jaar dat ze ineens geen kind meer was. Ze bloosde vaker, ze werd soms verlegen en dan weer brutaal. Ze werd moeilijker in te schatten, vond hij. Maar waarschijnlijk was hij dat ook, ze gingen immers door de allereerste puberjaren. Die jaren dat er steeds een broer, zus van hem of haar in de buurt was als ze samen waren, of een van hun ouders. Behalve die keer, in de zomer toen ze 17 was.

Hij kon nog steeds niet geloven dat hij deze Lena nu hier zo kort bij zich had. Ze sliep wel lang vond hij. En terwijl hij in de richting van de kamer wou gaan, zag hij haar laptop op tafel en een bundeltje, een schrijfboekje, waaruit papiertjes staken en bladwijzers. Het zag er goed gebruikt uit. Zijn nieuwsgierigheid was te groot om het helemaal te negeren. Weet je wat, dacht hij, ik kijk gewoon even waarover het gaat. Misschien was het gewoon een aantekenboekje dat ze al jaren gebruikte. Hij opende het en begon erin te bladeren, kwam foto's tegen van zichzelf, als kind, als die lange jongen, bruingebrand, stoer zijn armen half in de lucht, met gebalde vuisten en een brede triomfantelijke lach op z'n gezicht. Een andere foto toonde hen beiden, samen zittend achter een ijscoupe met vlaggetjes en nog één waarop ze al echte tieners waren, onder een palmboom, gekscherend poserend. Op de plaats waar deze laatste foto stak, begon hij te lezen …

Lief dagboek,

We hebben het vanavond voor de tweede keer gedaan deze zomer. Na die eerste keer vorig jaar, werd het tijd dat ik Michalis weerzag. Ik heb hem zo gemist het schooljaar lang. De hele tijd vroeg ik me af hoe het zou zijn hem weer te zien. En het was zo mooi. Meteen bij onze aankomst hier, sprong de vonk weer over. We zijn hier nu weeral een week. Eergisteren waren we eindelijk alleen en hebben we heel lief en passioneel gevreeën, in zijn bed. Z'n ouders waren een dagje weg. Mama zal het best aan me gezien hebben, maar ze heeft gelukkig niets gevraagd. Ik ben nu toch al zeventien. En hij is al negentien en half. We zijn er best oud genoeg voor.

Het was zo hemels. Alles wat vanavond gebeurd is, wil ik nog opschrijven, nu ik me nog elk detail herinner. Mijn bewustzijn voelt nu heel scherp aan. Ik had nooit gedacht dat ik me zo zou kunnen laten gaan, dat ik al die dingen met me zou laten doen die hij deed. Waarom heb ik zo gepiekerd ? Was ik bang dat ik zijn eerste niet zou zijn? En dan? Het lijkt nu allemaal zo onbelangrijk. We waren het wel een tweede keer van plan. Maar steeds weer is er iemand om ons heen, zogenaamd een gesprek aanknopend over iets onbenullig, maar duidelijk de grenzen aanwijzend, zonder uitgesproken woorden. Zo hebben we geen enkele privacy meer, zelfs als we een meter van elkaar blijven, zijn er luistervinken. Wat kunnen we elkaar nog zeggen? Deze avond hebben onze families samen gegeten en véél te veel gedronken. Hun gesprekken werden luider, ze zetten muziek op en begonnen te dansen in de tuin. Als ik nu nog maar twaalf of jonger zou zijn, zou ik het grappig vinden. Maar ik kan alleen maar denken aan al die warmte, die kolkende vloeistof in mijn aders, dat natte warme gevoel in mijn kruisje, allemaal door hem veroorzaakt. Ik ben maar wat gaan wandelen. Michalis was al weg en ik had geen zin meer in dat luide gedoe. Aan het strand, in de koelte van de zeewind, hoopte ik me weer wat ‘normaal' te voelen.

Er staan daar in die baai verderop de strandstoelen van die chique familie. Ik ben daar even gaan zitten, de gedachten bleven door mijn hoofd spoken, de gevoelens, het verlangen, het nooit meer te stillen verlangen. Ik voel dat ik hem kan vertrouwen. Hij was heel lief, heeft me helemaal vrouw doen voelen. Oh, hem zo in me voelen, ook al deed het eerst een beetje pijn, was hemels. De manier waarop hij me vasthield, en aan alles aan mij voelde en hoe ik hem daarna mocht aanraken en overal zoenen. Is dat waarop we heel onze kindertijd naar verlangd hebben, op gewacht hebben? Is het dat wat me rechthield tijdens al die lange schooljaren? Het idee dat we op een keer zouden ‘weten'? Al deze gedachten spookten door mijn hoofd. Ik legde me neer op die strandstoel, doezelde weg met mijn mooie dromen en fantasieën. Ik voelde twee handen, eerst heel zachtjes over m'n wangen, en in m'n haren. Het kriebelde een beetje en dan ging een hand over m'n sleutelbeen lager af, naar m'n borst en over de tepel en daalde af naar de andere borst, ook naar de tepel. Ik hapte naar adem, wilde m'n hoofd wakker schudden, maar plots zag ik niets meer. Iemand trok een doek over mijn ogen. Ik schrok heel hard en tegelijk voelde ik een spanning in m'n buik die er nog nooit eerder was. Bijna had ik heel hard geschreeuwd en ik wilde die doek nog van mijn hoofd trekken maar hij was sterker dan ik en trok mijn armen boven m'n hoofd en intussen kon ik voelen hoe hij op me zat, onze kruisen tegen elkaar. Z'n mond kwam bij m'n oor en ik rook iets bekend, lekker en fris. Die geur kende ik goed. Michalis gebruikte die aftershave al twee jaar geleden, hij schoor zijn baard al een hele tijd. Oh, wat keek ik toen naar hem op. Ik herinner me nog dat ik toen al die spanningen een beetje voelde, net zoals die keren dat ik thuis, stiekem, boekjes las die m'n vriendinnen me soms gaven. We waren toen al geen kinderen meer, maar wat dan wel?

“Ik wil dat je me vertrouwt, kan je dat?” vroeg hij me. Ja, het was Michalis' stem en ik was niet meer bang. Pijn zou hij me niet doen, maar wat zou er gebeuren? Hij klonk wel een beetje anders, alsof hij geen tegenspraak verwachtte. Kordaat ! Ik vond het zo spannend. En toen hij me vroeg over dat vertrouwen, kwam hij op me liggen, al z'n kleren nog aan, maar wel mijn rok intussen omhoog trekkend en m'n slipje deed hij gewoon uit. Ik voelde dat hij ook al opgewonden was en wilde z'n rits opendoen, maar hij hield m'n handen nog stevig vast. En toen bond hij ze aan elkaar en ging van me af. Ik werd opgetrokken tot ik recht stond en hij trok me mee. Waarschijnlijk tot helemaal achter die baai. Daar ligt een kleinere baai, daar komt bijna nooit iemand en dichtbij het strand staan enkele bomen.

“Waar zijn we?” vroeg ik, maar hij antwoordde niet. Hij lachte alleen maar wat. “Wat ga je doen?” probeerde ik nog, maar hij trok alleen maar wat harder aan dat touw waaraan ik vast zat met m'n polsen. Het was een raar gevoel, dat vertrouwen, want ik kende hem zo niet, zo heersend. Instinctief voelde ik echter aan dat ik iets zou ervaren dat ik achteraf nooit had willen missen. “Ook ben ik nog zo jong, ook al is dit pas m'n tweede keer, ik wil dit beleven.” Dat dacht ik op dat moment. En toen kon ik me wat ontspannen en wachten op wat ging komen. Gelukkig dat onze families te veel op hadden om zich nog zorgen te maken om hun zoon en dochter. En hier konden ze ons vast toch niet horen. Hij maakte me vast aan een tak van de boom, m'n armen boven m'n hoofd.. Ik voelde m'n borsten optrekken. Verdorie, ik had m'n bh niet aan en m'n vestje niet omgeslagen toen ik besloot even te gaan wandelen. M'n tepels prikten door m'n topje. Hij kneep erin en nog wel hard tot ik “au” riep en liet ze toen weer los. Volgens mij was hij heel opgewonden, want hij ademde zo zwaar. En opeens voelde ik me machtig, hij bond mij dan wel vast, maar door mij werd hij toch maar opgewonden. Ik moest lachen, het werkte bevrijdend. Zijn handen leken eeuwig over m'n borsten te gaan, en onder m'n topje en over m'n buik, langs m'n rug achter de band van m'n rokje, aan m'n billen voelend, erin knijpend.

M'n poesje voelde gezwollen aan, nat en zoooo heet. Ik wilde komen, wilde dat Michalis me nam, gewoonweg ruw nam. Maar ineens liet hij me helemaal los. Het ruisen van de zee was luid deze avond en ik probeerde me daarop te concentreren. Ineens ging er iets over m'n buik dat een beetje scherp voelde en kietelde tegelijk. Het ging eerst over m'n kuiten en dijen en, dan onder m'n rok, heel hoog tussen m'n benen. Ik werd er helemaal gek van. Het was een tak, het moest dat wel zijn. Hij kwam korter bij. De tak ging weer langs m'n benen naar beneden en toen kwam hij achter me staan, heel dichtbij. Hij trok m'n topje helemaal tot over m'n borsten en trok me zo tegen zich aan. Hij had z'n t-shirt uitgetrokken. Dat gevoel van z'n huid tegen m'n rug was zoooo mooi. Hij betastte me de hele tijd van boven naar onder, en terug. De hele tijd nog óver m'n rok. M'n borsten voelden aan of ze zouden knappen. Kan dat, dat ze zo opzwellen? M'n adem werd zwaar, ik voelde me heel rood worden in m'n gezicht, van de hitte die door me stroomde. Dat voelt echt letterlijk heet. Michalis' stem was zwaar toen hij me vroeg “Vind je het lekker?” “JAAAAAA”, zei ik. En toen deed hij m'n rokje uit. Ik had er wel over gelezen, ook weer stiekem natuurlijk, maar nooit gedacht dat je je zo kon overgeven, terwijl je eigenlijk vast zat. Of stond, in mijn geval. Hij stak een vinger in mij, heel diep. Nog één en nog één. Hij betastte m'n grotje grondig. En die duim over m'n knopje. Daar werd ik gek van. Ik had het niet meer, ik kon me niet meer bedwingen, ik wilde die hitte laten stromen, ik wilde, geloof ik, bevrijding voelen. Waarom waren z'n vingers in hemelsnaam weer uit me?

“Hoe graag wil je dat ik verder ga?” vroeg hij me, bijna gemeen. “Heel graag. Aub stop niet.” Ik herkende m'n eigen stemgeluid bijna niet meer. Het klonk zo primitief. “Oh ja? Wat mag ik dan doen met jou?” Ik riep het uit “Alles ! Helemaal alles !”

En toen voelde ik alles tegelijk. Michalis trok me tegen zich aan, met m'n billen tegen zich aan. Hij had ook z'n broek uit. Wat was hij heet, zo opgewonden. Ik voelde z'n grote gespannen paal tegen me aan kloppen. Z'n vingers gingen weer in me langs voor. Die andere hand kneep in m'n borsten, m'n tepels, draaiden eraan. Ik probeerde greep te krijgen aan die tak waaraan ik vast zat. M'n controle was helemaal weg. Nog een beetje en ik hing daar, m'n tenen amper de grond rakend, te kronkelen. Na een flinke halve draai aan het touw, dat nogal sterk moest zijn, voelde ik zijn adem op m'n buik. Dan z'n handen in m'n taille, z'n tong over m'n navel en lager en lager, tot net boven m'n poesje. Daar likte hij me van links naar rechts. M'n heupen gingen vanzelf naar voren. Z'n mond sloot zich om m'n clitje en ik voelde z'n tong erover gaan, opnieuw en opnieuw. Ooooh jaaa, dat was echt zalig, onbeschrijflijk hoeveel genot er door een mensenlijf kan gaan. Ik voelde me hitsig. Ik was van hem, echt van hem. Mijn lichaam en ziel, mijn hele leven mocht hij op dat moment hebben. Ik schreeuwde. Plots stond hij recht, nam m'n heupen vast, trok me op en duwde z'n zalige grote paal diep in me. En toen was ik het kwijt. Alles, alles, alles wat ik ben, geleerd heb, gedaan heb, gewild heb, verdween in het niets. Hij stootte in me, steeds harder, steeds sneller. Vanzelf volgde ik z'n ritme, met m'n benen rond hem. We werden één lange schreeuw, één lichaam, er was geen einde meer, geen begin. Alleen één grote explosie. En toen zoende hij me en zei in z'n eigen taal : “M'n eigen lieve Lena.” Ik ben blij dat ik in al die jaren toch wel wat geleerd heb van zijn taal. Meer dan een uur later, vonden we het nog steeds vreemd dat alles er nog hetzelfde uitziet.

M'n dagboek, we hebben elk een andere moedertaal, we spreken beiden Engels. Maar in welke andere taal dan onze lichaamstaal, kunnen we zo één worden? Ik krijg er niet genoeg van. We hebben afgesproken om morgen ‘toevallig' te verdwijnen voor een dag ….

Michalis was tegelijkertijd opgewonden en ontroerd toen hij het las. Hij herinnerde het zich natuurlijk nog wel. Vooral dat hij zenuwachtig was. Het was voor hem de eerste keer dat hij zoiets deed, een vrouw vastbinden en dan doen met haar wat hij wilde en uiteindelijk haar nemen. Hij vond het nog steeds spannend. Het feit dat ze hem vertrouwde, dat zij wilde dat hij haar bezat, trok hem over de streep. Het gaf hem ook vertrouwen. Hij legde haar dagboek weer neer en ging naar de slaapkamer. Lena werd langzaam wakker, heel langzaam. Ze genoot van het luie gevoel, van de herinnering aan wat vanmorgen gebeurd was achter dat paviljoen.

En nu stond Michalis hier naar haar te kijken. Ze bewoog, haar hoofd kwam langzaam onder het dekbed uit en haar ogen keken heel ondeugend. Na het lezen van haar openbaring over die tweede keer aan die boom, was hij heet geworden. Dat was waar, maar wat hij vooral voelde was een intense warmte, een zwellen van zijn hart, bijna een trance. “Kom bij me”. Lena zei het terwijl ze het dekbed wegsloeg. Ze gingen zij aan zij liggen, bekeken elkaar eindeloos, zoenden, kusten, zachte lange zinderende zoenen. Langzaam ging Michalis dichter tegen haar aanliggen. Lena opende haar benen. Hij drong traag bij haar binnen tot zijn paal helemaal in haar zat. Ze masseerde hem met de spieren van haar grotje. Hun buiken raakten elkaar, haar borsten tegen zijn borst, hun armen om elkaar, elkaars tepels strelend en monden zoenend. Hun heupen pasten zich aan elkaar aan. Ze hitsten elkaar niet meer op, probeerden niet harder te gaan. Het luie zalige genieten lieten ze over zich komen. Ze zuchtten en kreunden heel zachtjes. Zo bleven ze liggen, in deze trage liefkozingen, in deze trance, deze roes, niet wakker, niet slapend. Kabbelend op een orgasme dat niet heftig kwam, dat niet heftig ontlaadde. Het bleef zinderen. Tot de zon onderging en ze opstonden, elkaar weer wasten, zich aankleedden en naar buiten gingen om uit te gaan eten. Ze hadden nog heel veel bij te praten.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie