Mijn mooiste zoen

Ik vergeet nooit de eerste keer dat ik haar zoende. Ik was achttien, zij pas veertien. Haar ouders waren niet zo heel enthousiast. Maar wij zagen elkaar echt graag. Wij waren nog heel puur, onbedorven. Het gevoel alsof wij de wereld gingen veranderen en iedereeen konden overtuigen van onze zuivere en edele gevoelens. En die waren ook zo.

Die eerste kus. Ik had haar het hof gemaakt, op een ouderwetse beleefde manier. Voor de rest wat luidruchtig stoer gedoe. (Bij de beesten af? ) Ik zag haar graag en zij mij ook. Dat kon ik wel voelen. Ik was ook nogal geduldig, en soms is dit een eigenschap die beloond wordt. (Niet altijd echter zoals ik later nog zou leren.)

Op een mooie lenteavond stonden we naast elkaar in de schaduw van een rij rijpe bomen, een beetje van de straat af. Wij dachten, hadden het gevoel dat we alleen waren. We keken elkaar aan, diep in elkanders ogen, dronken wordend van de verzinking in elkaars gelaat. Met een bonzend hart stond ik daar, groene lummel. Na enkele pogingen kwam het er dan toch uit. “Ik wil je graag een zoen geven”, zei ik. “Ja”, knikte ze drie keren. Langzaam bewoog ik mijn hoofd naar het hare, tuitte de lippen en nam haar voorzichtig, verlegen vast rond haar middel. Zij klemde haar mond op de mijne alsof ze mijn lippen wilde verpletteren. Haar kaken hield ze stijf op elkaar. Ik likte voorzichtig haar lippen die hard waren van de stress en de druk waarmee ze ze op de mijne duwde. Ik denk dat ze het echt nog niet begreep. Maar wat waren we verliefd op elkaar. Ik smolt, en mijn ademhaling was gejaagd van de emotie. Haar hartje bonsde ook en haar ademhaling ging ook snel. Dat voelde ik toen we elkaars hoofd op elkaars schouder legden om uit te hijgen.

Mijn mooiste zoen!

© Jazeker

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie