Misverstand

Dat ze door moeder natuur voorzien was van een rondborstig voorkomen om u tegen te zeggen, daar kon ze weinig aan doen. Het was trouwens de vraag of de term “moeder natuur” in dit geval wel van toepassing was. Wie vrouwen op een dergelijke royale wijze van inhoud voorzag, had waarschijnlijk eerder een mannelijke kijk op de zaak.

Waar ze wel wat aan kon doen was de manier waarop ze haar ronde vormen omkleedde. Kennelijk, en waarom ook niet, beschouwde ze ze als pronkstukken die gezien mochten worden. Ze was het gewend dat men er in het dagelijks leven nauwelijks in slaagde haar in de ogen te kijken maar onder de halslijn bleef steken. Al verfde ze haar haar groen, rood of blauw, meestentijds werd ze herkend aan de formidabele borstmassa die gedecideerd meeschudde op haar lichtvoetige tred. Het feit dat ze er een voorkeur voor had om zich te hullen in een topje dat voor de berekening van de taak om haar vormen aan ongewenste blikken te onttrekken net tekortschoot droeg daar ongetwijfeld aan bij.

Enfin, kritiek leveren is makkelijk. Misschien had ze er geen notie van dat haar voorkomen aanleiding gaf tot steelse blikken, verdraaide nekken of heimelijke fantasieen. Mocht dit het geval zijn, dan werd ze uit de droom geholpen door de rechtstreekse opmerking die hij plaatste omtrent haar voluptueuze boezempartij. Hij was niet gewend een blad voor de mond te nemen. Bovendien, zo redeneerde hij, als je zo voor de dag kwam vond je het vast niet erg dat er een paar woorden aan gewijd werden. Dan was de kou maar uit de lucht en kon men overgaan tot de orde van de dag. Er waren ten slotte belangrijker en urgenter zaken dan stil te staan bij verende lichaamsvormen, hoezeer ze zich ook op de voorgrond drongen.

Aan de andere kant zou hij zichzelf misschien tekort doen als hij niet zou durven toegeven dat het aanzicht van een fraai vrouwenlichaam of een bepaald deel daarvan hem diep kon roeren en emotioneren. Dit klonk misschien wat zwaarwichtig, maar net zomin als vrouwen zich soms bewust leken te zijn van hun invloed op hun omgeving leken ze zich er niet van bewust dat de diepste mannelijke zieleroerselen soms verrassend oppervlakkig waren. Om van dergelijke ingewikkelde hoofdbrekens af te zijn zei hij maar gewoon waar het op stond, hetgeen haar, die doorgaans niet op haar mond gevallen was, voor een moment met stomheid sloeg.

Haar gedachten waren ook niet altijd waar ze zouden moeten zijn, dat zou ze gerust durven toegeven, hoewel ook weer niet aan iedereen, maar dat was weer een andere discussie. Op dat moment waren haar gedachten echter slechts bij het de uitleg die zij hem gaf over de te volgen route en boog ze zich lichtjes voorover om haar mondelinge uitleg met aanwijzingen van haar vinger op het scherm te optimaliseren. Dat ze haar uitleg een paar keer moest herhalen weet ze eerder aan zijn onoplettendheid waardoor zijn blik herhaaldelijk van haar scherm afdwaalde dan aan haar afhangende decollete waarnaar zijn blik leek te worden toegezogen, als de wijzer van een kompas die, hoe je het kompas ook draait, volhardend naar het noorden blijft wijzen. Zijn afdwalende blikken ontlokten haar zuchten van moedeloosheid, waardoor haar decollete zich leek op te pompen waardoor hij zich weer moelilijker kon focussen op het scherm.

Zo leidde het ene misverstand tot het andere, totdat ze hem enigszins geergerd toebeet of hij ondertussen de weg wel wist waarop hij slechts vaag glimlachte en antwoordde dat eenieder in een dergelijk heuvelachtige parkoers weinig moeite zou hebben de juiste weg te vinden. De strekking van deze opmerking drong niet helemaal tot haar door. Ze ging er maar van uit dat haar uitputtende aanwijzingen voldoende waren. Om verdere misverstanden uit te sluiten vroeg ze of hij nog vragen had, waarop zijn enige reactie was dat ze toch een verdomd fraaie borstpartij had, waarna hij doodgemoedereerd zijn tekstverwerkingsprogramma startte en haar bedankte voor haar aanwijzingen.

Als aan de grond genageld en niet in staat een woord uit te brengen bleef ze staan. Haar hals, decollete en kaken kleurden rood. Toen hij opzij keek en vroeg of er nog iets was wat ze wilde weten, viel het hem op hoe mooi haar decollete opgloeide in het herfstachtige licht, maar hij verbond er geen conclusies aan. Kennelijk was een lichte mate van onnozelheid niet voorbehouden aan het vrouwelijke geslacht, maar kregen ook mannen hun deel. Hij vroeg zich slechts af of ze niet even gedag had kunnen zeggen toen ze met grote passen en zonder om te kijken de kamer uit beende en de deur achter zich dichtsloeg. Hij mompelde iets in zichzelf over de ondoorgrondelijkheid van de vrouwelijke psyche en ging verder waar hij mee bezig was. Maar niet voordat hij zich afvroeg wat dat ook alweer was.

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Misverstand

  1. 2 november 2006 at 09:43

    Zelfs in zo'n kort verhaal raak ik de weg kwijt. Als je de zijwegen weglaat hou je een nog korter verhaal over dat een prima basis is om uit te werken.

  2. 4 november 2006 at 16:38

    Goede schrijver

  3. 11 november 2006 at 12:07

    Goed geschreven maar geen erotiek.

Geef een reactie