Moeilijk onder woorden te brengen

Soms kunnen gebeurtenissen, omdat ze zo mooi zijn, moeilijk onder woorden te brengen zijn. Wie zich hieraan toch waagt, riskeert het verbranden van de vingers die poogden de juiste woorden te vinden. Het onvermijdelijke gevolg is een vecht- of vluchtreactie, waarbij het vertrokken gezicht met de fijn getekende pijnlijke grimas, als enige getuige overblijft van de poging die genomen is.

Gebeurtenissen die zo mooi zijn, kunnen echter ook neergeschreven worden om de herinnering minder snel te doen vervagen. Je kan ze opnieuw lezen en de woorden drinken, als het ware herbeleven wat je zo hard geraakt heeft. Deze mooie gebeurtenissen hoeven helemaal niet spectaculair te zijn, kunnen de eenvoud zelf weerspiegelen en een groot gebrek aan spektakelwaarde weerspiegelen… en toch… toch kunnen ze een mens tot in het diepste van zijn zinnen raken. Ze kunnen een mens doen zinderen door een gedacht die slechts enkele seconden aanhoudt. De warmte van de hittegolf die ons land in de ban houdt, voorkomt heel even niet dat de gedachten toch hun gang gaan, en dat ze opleven daar waar ze voorheen nog veilig weggeborgen waren.

Het is op dit eigenste ogenblik dat ik in een eenzame kamer, in een omklemmende duisternis die gedachten de vrije loop laat. De temperatuur is haast ondraaglijk, en bij deze zegevierende gevoelens van iemand die diep in zijn herinneringen graaft, vormen zich enkel nog meer zweetdruppels op mijn rug… Mijn gedachten keren terug naar dat ene moment, in dat kleine autootje dat toen nog het mijne was, en die gloednieuwe vriendin die toen nog maar net, maar nu nog steeds aan mijn zijde wandelt.

Het is nacht, en de auto zoekt zijn weg naar onze eindbestemming. De stemming is een beetje bedrukt, want het is, hoe ver dit nu soms veraf lijkt, ijskoud. Dikke truien sluiten zich als een warm deken omheen onze koele lichamen, van dewelke we nu niets liever zouden doen dan ze ontkleden en aan de weinig koelte blootgeven. Er wordt weinig gezegd, maar de stilte is in zekere zin bemoedigend. De lichte glimlach die met haar lippen speelt vertelt hoe verliefd ze is, en als ik even afrem bij een rood licht raakt haar zachte hand mijn benen aan. Wie auto rijdt, beseft dat schakelen een noodzaak is na het verplichte stoppen aan een rood licht. Het op- en ontspannen van mijn been om opnieuw de noodzakelijke snelheid te bereiken, verloopt plots een stuk moeizamer. Als een zware last rust haar hand in de buurt van mijn knie. Bewegingloos eerst, maar hoe langer we rijden, hoe meer haar duim langzaam beweegt, alsof ze de warmte van het been dat zich onder een reeds ietwat spannende jeans schuilhoudt, wil vrijmaken. Het wordt steeds moeilijker om een duidelijk beeld van de donkere wegen waar we doorheen razen op te vangen. Ik vraag me af of dit komt door de steeds meer vallende nacht, of door de bewegende hand op mijn been die de concentratie met elke beweging een beetje meer wegvaagt. Alsof haar hand in een innerlijke tweestrijd is verzonken, beweegt het zich nu steeds meer afwisselend naar boven en naar beneden op mijn been… dat been lijkt niets anders te willen doen dan te stoppen met zijn autobesturende taak, maar het verstand overheerst het heerlijke gevoel dat ze me geeft… nu nog…

Een nieuw roodlicht, en in een schicht schuift de hand plots naar boven. Het lijkt alsof de verliefde glimlach die zo mooi omheen haar lippen was gesponnen, plaats heeft gemaakt voor een lichte grijns. Ik slik, verstijf even… zowel letterlijk als figuurlijk… Haar hand rust op de plaats waar mijn hele lichaam gecentreerd lijkt te zijn. Ze stopt, verroert niet, maar de last wordt ondraaglijk. Groen licht… “verderrijden”, hoor ik mezelf mompelen. Hormonen gieren door mijn lichaam en na het schakelen slaag ik erin eindelijk een hand vrij te maken. Ik beweeg mijn hand naar haar been, naar de prachtige zwarte broek die onder mijn vingertoppen als fluweel aanvoelt. Ze lacht naar me, en het ridicule van de situatie dringt tot me door. Ik besef waar we zijn, waar onze handen voor het eerst, in deze prille relatie zich bevinden en lach ook. De spanning is gebroken… onze handen rusten uit op elkaars lichaam. Mijn benen trillen als een espenblad, trachten tot rust te komen en de wagen veilig en wel over de baan heen te sturen. We lachen opnieuw…

Sommige gebeurtenissen zijn zo mooi, dat ze erg moeilijk onder woorden te brengen zijn… de lichte kus die mijn wang beroert, die me vertelt hoe graag ze me ziet… de hand die op mij rust en haar verlangen toont… de afrit die we nemen naar de dichtste parkeerplaats en hoe haar handen tergend langzaam mijn broek openen, alsof ze bang zijn te beschadigen… Mijn lichaam is gespannen, na het tot stilstand brengen van de auto moet ik even mijn ogen sluiten, wil ik even niets meer voelen. Haar aanrakingen toveren alle verliefde gevoelens naar voor, alsof ik terug die eerste kus onderga, dat overweldigende gevoel van verliefd zijn. Ze laat me rusten, kust me zacht op de mond en laat haar hand in mijn broek glijden. Het is overweldigend. Haar aanraking is teder en passioneel, haar vingers bewegen op en neer en sturen mijn lichaam in overdrive. Mijn penis lijkt wel te ontploffen als haar lippen zich zachtjes om me heen sluiten. Het gevoel is onverwacht, heerlijk adembenemend. Haar lippen zijn zacht en bewegen zich voorzichtig op en neer. In mijn lichaam raakt alles oververhit, ik raak onbeheerst haar haren en probeer haar, zonder resultaat, liefdevol aan te raken… haar lippen bewegen verder, alsof ze zich distantiëren van de tederheid die ik probeer te tonen. Dit lichaam, mijn lichaam, staat niet langer onder mijn controle. Ik raak haar rug, haar billen, mijn hand baant zich een weg onder haar broek over haar zwarte slip. Onbeheerst, alsof dit het codewoord is, raak ik haar zoveel mogelijk aan. Ik wil 1000 handen, oh god, wat wil ik graag 1000 handen om haar ten antwoord te dienen. Met de grootste moeite van de wereld vindt mijn hand eindelijk zijn weg op haar lichaam, met trillende vingers voel ik hoe nat ze is, en hoe makkelijk mijn vingers haar beroeren. Hoe beschrijf je iets dat overweldigend is? Hoe beschrijf je iets dat zo hard door je lichaam trekt dat woorden het onbeschrijfelijk maken?

Met elke beweging van haar lichaam, elke gedachte die door me heen schiet, stapelt de energie in mijn lichaam zich steeds meer op. De ontlading is onvermijdelijk, en alhoewel ik er enerzijds naar snak, is er ook die angst om dit gevoel te verliezen. Mijn lichaam schokt en in een flits trek ik haar uit de gevarenzone weg. Alle, met zoveel moeite opgebouwde energie, verdwijnt in een paar tellen… alsof het schokkende lichaam zoveel schade veroorzaakt dat de energie vrije baan heeft… haar lippen toveren me tot de werkelijkheid, rusten ondertussen al op de mijne en met een glimlach fluistert ze hoe graag ze me wel ziet. Mijn hand rust in haar, is vergeten bewegen daar waar mijn lichaam de weinige controle die het nog had heeft verloren… Ik mompel, heel erg beheerst, heel erg rustig, dat ze het meisje van mijn leven is. Mijn ogen boren zich in de hare… Ze lacht en fluistert dat ze het koud heeft… en vraagt of we naar huis kunnen.

Sommige dingen zijn zo mooi dat ze moeilijk te bevatten zijn, ook nu nog…

© Fake

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie