Mr. Finger

Hij lag op kamer 32 : Willem, 30 jaar, kastanjebruin haar en diepdonkere ogen. Sinds zijn ongeval twee jaar geleden dat hem tot zijn middel had verlamd, was hij een trouwe gast in het ziekenhuis. Hij was Jasmiens favoriete patiënt : ondanks zijn toestand stond zijn gezicht bijna altijd opgewekt en steeds had hij wel een schalkse knipoog of een complimentje voor haar in petto. Was haar haar pas geknipt of had ze nieuwe oorbellen in, hij had het gezien! En toen het pas af was met haar vriend was hij de eerste geweest die haar weer had kunnen doen lachen. Ja, Willem was voor haar een verademing tussen al die andere patiënten die steeds wel iets te klagen hadden, ook al waren zij er niet zo erg aan toe.

Af en toe droomde of fantaseerde Jasmien over haar favoriete patiënt. En als ze in een stoute bui was durfde ze wel eens extra met haar heupen wiegen terwijl ze door zijn kamer liep. Heimelijk was ze een beetje verliefd op zijn warme lach en de schittering in zijn ogen als hij naar haar keek. 's Avonds in bed probeerde ze zich voor te stellen hoe hij haar jonge lichaam zou strelen. Dan ging ze met haar hand tussen haar wijdgespreide benen en dacht aan hem tot ze met kleine schokjes klaarkwam.

Maar ze besefte maar al te goed dat het in realiteit nooit iets tussen hen kon en mocht worden. In de eerste plaats omdat hij een patiënt was, maar ook door zijn situatie. Zou ze haar ganse leven kunnen doorbrengen met zijn verlamming? En ze wist maar al te goed dat daar beneden bepaalde functies niet meer werkten …

Desondanks bleef ze ernaar uitkijken bij Willem langs te lopen en sinds een paar dagen had ze de gewoonte hem nog een nachtzoen te gaan geven wanneer haar late shift erop zat. Ooit had ze dat een keer gedaan om hem wat op te kikkeren na een bijzonder zware fisiotherapie. Hij had zoveel deugd gehad van haar bezoekje (zei hij achteraf) dat ze het was blijven doen, al was het maar omdat ze het heerlijk vond zijn wang tegen de hare te voelen en zijn geur te ruiken. Die geur nam ze dan mee naar huis en vaak had ze haar hand al tussen haar benen terwijl ze nog in de auto zat.

Het was tijdens een dergelijk “nachtzoen-ritueel” dat het volgende gebeurde …

Zo stil als ze kon opende Jasmien de deur van kamer 32. In een snelle beweging was ze binnen en behoedzaam sloot ze de deur achter zich. Het was donker en haar ogen moesten even aan het duister wennen. Maar al gauw tekenden zich de vormen af van Willems bed in het grijze licht dat door het raam viel. Voorzichtig deed ze een paar passen voorwaarts, haar ogen gericht op de donkere gestalte die daar lag.

“Jasmien, ben jij het ?”

Zijn zacht fluisterende stem deed haar hart eventjes opspringen. Ze boog zich voorover zodat ze zijn ogen even zag blinken in het maanlicht.

“Ja, Willem. Ik ga naar huis. Ik kom je nog even een nachtzoen geven …”

“Ah, je bent een schat !”

Ze glimlachte breed in het donker om zijn reactie. Zachtjes bracht ze haar lippen naar zijn wang en kuste hem teder. Tegelijk genoot ze van zijn aroma dat haar helemaal warm maakte van binnen. Kon ze hier maar eeuwig blijven!

Ze wilde zich net weer oprichten toen ze Willems hand in haar haar voelde. Hij draaide zijn hoofd naar haar toe en zijn zoete adem streelde haar gezicht. Als door een onzichtbare kracht aangetrokken raakten hun lippen elkaar. Golven van hevig verlangen overmeesterden Jasmiens hart en de hele kamer verdween in de warmte van zijn kus. Vol hartstocht opende ze haar mond en liet haar tong vrij spel. Willem trok haar nog steviger tegen zich aan alsof hij zich voorgoed met haar wilde versmelten. Met volle teugen bleef Jasmien hem proeven terwijl ze haar vingers door zijn golvende haar liet gaan.

En toen voelde ze zijn hand. Die had ongemerkt haar hals verlaten en rustte nu op de achterkant van haar dij, net onder de zoom van haar verpleegstersuniform. Met een snelle beweging gleed hij onder de dunne stof en bleef rusten op haar katoenen broekje dat haar strakke kontje omgaf. De warmte van zijn hand op die intieme plaats deed Jasmien opschrikken uit haar gelukzalige roes. Plots was ze weer terug in kamer 32. Verschrikt rechtte ze haar rug en begeleidde Willems hand zacht maar beslist terug naar het ziekenhuisbed.

“Nee, Willem, … ik kan … ik mag dit niet doen … sorry …”

Haar woorden kwamen hakkelend naar buiten, mede doordat ze nog buiten adem was van de hevige kuspartij. Haar hart bonsde wild onder haar witte uniform. Ze zetten een kleine pas achteruit en bleef toen besluiteloos staan kijken naar Willems donkere contouren. Ook zijn ademhaling was duidelijk hoorbaar en Jasmien vroeg zich angstig af of ze nu niet te ver was gegaan.

Eigenlijk wilde ze hem wel, haar hele lichaam schreeuwde erom! Maar hij was ook haar patiënt en zoiets paste niet. O God, hoe moest ze hem nu morgen onder ogen komen? Alsof hij haar twijfel had geraden klonk zijn zachte stem :

“Wil je me echt niet … of ben je gewoon bang ?”

Er lag niets verwijtends in zijn vraag, eerder een soort medeleven. Wanhoop welde bij Jasmien naar boven.

“Ik weet het niet … “, stamelde ze, “Ik wil wel, maar … ik ben bang dat … ik … oh, ik weet het niet meer !”

Een snik klonk plots door de kamer en een traan schoot over Jasmiens wang. Snel veegde ze het natte spoor op haar huid weg. Ze wist nu echt niet meer wat ze eigenlijk voelde en waaraan ze nu moest gehoorzamen.

“Ssshh, niet huilen …”

Willems liefdevolle stem maakte dat ze zich plots geborgen voelde. Het deed haar terugdenken aan haar kindertijd toen haar vader haar suste als ze een nare droom had gehad. Zachtjes ging Willem verder :

“Ik zal je iets geven waardoor al je twijfel zal verdwijnen.”

Even bleef het stil in de kamer. Door haar tranen keek Jasmien hem aan. Toen fluisterde Willem opnieuw :

“Doe je broekje uit.”

Zijn woorden leken in de kamer te blijven hangen. Jasmien knipperde verbaasd met haar ogen.

“W..wat ?”, stamelde ze.

“Ssshh, niet bang zijn.”, suste Willem, “Doe gewoon wat ik zeg. Alles komt wel in orde…”

Zijn zachte stem klonk nog altijd even troostend en op één of andere manier was Jasmien er helemaal door gekalmeerd. Maar nu begon haar hart weer te bonzen. Haar verstand wist geen raad met Willems verzoek, terwijl haar lichaam warm werd bij het horen van zijn woorden.

Zonder dat ze het goed besefte gleden haar handen langs haar dijen omhoog, samen met het dunne katoen van haar uniform. Haar duimen haakten zich rond de elastiek van haar witte slip en trokken deze naar beneden, over haar ronde billen, haar welgevormde dijen, helemaal tot op haar enkels. Daar haalde ze haar schoentjes behoedzaam uit de dunne stof. Vaag kon ze de geur ruiken van het meisjesvocht waarmee haar kruisje was doordrenkt. Ze richtte zich op en keek vragend naar Willem die de hele tijd stil was gebleven.

“Kom …”, fluisterde hij en strekte zijn hand naar haar uit.

Als in een droom stapte ze naar hem toe en legde het witte stukje stof in zijn uitnodigende handpalm. Voorzichtig legde hij het naast zich neer op bed. Toen maakte zijn hand een wijde boog om haar heen en dook net als zo-even onder de zoom van haar uniform.

Jasmiens andem stokte terwijl zijn hand vederlicht op haar naakte billen neerdaalde. Ze voelde hoe de warmte van zijn aanraking zich over haar achterwerk verspreidde en doordrong tot diep in haar onderbuik. Terwijl hij haar zachtjes streelde keek Willem haar liefdevol aan.

“Je bent zo mooi …”

Ze wilde antwoorden op zijn compliment, maar er kwam geen geluid over haar lippen. Willem kwam nu half overeind zitten terwijl hij langzaam cirkels draaide over haar billen. Tegelijk bracht hij zijn andere hand langs voor tussen haar dijen.

Jasmien keek nu recht in zijn donkere ogen. Ze strekte haar arm uit en streelde zacht zijn haar, zijn wang, zijn schouders. Ondertussen voelde ze hoe de hand tussen haar dijen tergend traag omhoog kroop. Haar hart begon nog harder te bonzen en haar ademhaling versnelde. Met een schok besefte ze dat het niet lang meer zou duren vooraleer hij haar intieme delen zou bereiken. Mijn God, dacht ze, zometeen ga ik schreeuwen! Even dacht ze eraan weg te vluchten, maar Willem had haar billen stevig in greep en zijn plagende strelingen leken haar te hypnotiseren.

“Oh !”

Ze had een kleine kreet niet kunnen onderdrukken toen Willems vingers haar gezwollen schaamlippen raakten. Krampachtig zette ze haar tanden opeen om niet nog meer geluid te maken.

In het duister zag ze hoe Willem haar strak aankeek, en plots verlangde ze naar hem. Beelden van de voorbije weken schoten door haar hoofd, beelden waarbij ze zo vaak gefantaseerd had… . Onwillekeurig begon ze haar heupen naar voor te duwen.

Een vinger gleed tintelend tussen haar steeds natter wordende lippen door en raakt haar overgevoelige liefdesknopje. Een bliksemschicht schoot door haar heen en scherp trok ze haar adem in. In een reflex greep ze naar Willems onderarm terwijl ze haar benen toekneep.

“Voorzichtig …”, zei ze met ingehouden adem.

“Sorry…”

Willems vingers bewogen zich opnieuw tussen haar samengeknepen dijen en onmiddellijk voelde ze haar onderbuik verlangend samentrekken. Haar spieren ontspanden zich en zachtjes drukte ze haar natte kutje tegen zijn hand.

Voorzichtig zette Willem zijn wijs- en middelvinger tegen de hete opening en duwde. Bijna moeiteloos gleden de twee vingers naar binnen. Jasmien kreunde van genot terwijl warme golven door haar heen stroomden. Met gesloten ogen voelde ze hoe Willem zachtjes cirkels begon te draaien. Haar poesje reageerde meteen door zijn vingers nog nauwer te omsluiten.

“Ooohhhhh …”

Een langgerekte zucht van puur genot weerklonk door de kamer. Jasmien dacht niet meer aan het ziekenhuis rondom haar. Het enige dat ze voelde waren die twee vingers die haar langzaam naar haar hoogtepunt dreven.

Ondertussen werd ook Willem opgewonden bij het zien van Jasmiens extase en begerig liet hij zijn andere hand tussen haar zachte billen glijden. Spoedig vond hij daar het strakke gaatje, vochtig van haar geile sappen, dat zich samenkneep op het ritme van zijn bewegingen. Met zijn middelvinger begon hij te duwen in hetzelfde tempo.

“Ohh … ohh … ohhh”

Het zuchten van Jasmien werd luider en heviger. Hij zette nog meer druk op haar sterretje en plots drong zijn vinger voor de helft in haar kontje.

“Nnngghhh !”

Jasmiens ogen stonden opeens wijdopen en Willem voelde hoe ze haar nagels in zijn onderarm zette. Langs twee kanten liet hij nu zijn vingers in haar pulseren, soms tegelijk, dan weer afwisselend. Jasmien schudde haar hoofd wild heen en weer, haar ogen en mond sprakeloos.

Meegesleept door zijn vaart drong Willem steeds dieper in haar kontje dat nu almaar harder rond zijn vinger werd toegeknepen. Tijd voor de laatste fase, dacht hij, en hij liet zijn duim behoedzaam naar haar gezwollen liefdesknopje glijden.

“Aaaghhhh !”

Jasmien schreeuwde luid terwijl Willem over haar klitje gleed en met haar nagels diep in zijn huid probeerde ze zijn arm weg te duwen. Maar deze keer kende Willem geen genade en meedogenloos bleef hij haar knopje masseren! Jasmien schokte wild heen en weer terwijl ze bijna dierlijke geluiden uitstootte. Krampachtig trok haar poesje samenen in een vuurwerk van bliksemflitsen kwam ze tot een vreselijk, maar heerlijk orgasme. Met haar hoofd achterover in haar nek schreeuwde ze :

“Oh, Willem, ja … jaaaaaaaaaaaaaaaaa !”

Donker. Stilte. Langzaam kwam Jasmien terug op aarde. Terwijl ze even met haar ogen knipperde merkte ze dat ze in Willems armen lag, half op bed, met haar voeten nog op de grond. Haar lichaam trilde nog na van het heftige avontuur en binnenin haar kutje voelde ze nog een warme gloed. Onder haar hoorde ze Willems rustige ademhaling. Zachtjes streelde hij haar door haar haar. Ahh, hier zou ze eeuwig kunnen blijven liggen !

“Wordt het geen tijd voor jou om naar huis te gaan ?”

Willems liefdevolle stem bromde in haar oor. Met een schok besefte ze weer waar ze was. Djeezes, hoe lang lag ze hier al? Opeens weer helemaal zichzelf kwam Jasmien overeind en trok haar uniform terug strak.

“Je hebt gelijk !”, zei ze haastig, “Ik moet gaan !”

En toen met een lieve glimlach :

“Dank je wel …”

Snel drukte ze nog een teder kus op Willems voorhoofd en zocht in het duister haar weg naar de deur.

Even zacht als ze was binnengekomen sloot ze de deur achter zich en keek spiedend van links naar rechts. De flauwverlichte gang was leeg en buiten het zachte zoemen van de TL-lampen was er geen geluid te horen. Was het leven hier zijn gewone gang gegaan terwijl zij daarbinnen in extase Willems naam had geroepen? Met bonzend hart stapte Jasmien in de richting van het verpleegsterslokaal en was opgelucht ook dit leeg terug te vinden.

Snel liep ze naar haar kastje en knoopte haar uniform open. Met een schok viel haar blik op het zwarte bosje haar aan haar onderbuik. Shit, ze was haar slipje vergeten! Nog even wierp ze een snelle blik op de deur en liet toen zo vlug als ze kon haar verpleegstersuniform op de grond glijden. Met een snelle beweging greep ze haar jeans en stak haar voeten trillend van spanning in de pijpen. De stof voelde ruw aan terwijl ze het kledingsstuk over haar gladde kontje trok. Nogmaals wierp ze een spiedende blik naar de deur. Nog steeds niemand! Ze was gered!

Voorzichtig trok Jasmien de rits van haar jeans dicht, bang dat haar welige schaamhaar erin verstrikt zou geraken. Daarna wierp ze nog een warme trui over haar schouders en haastte zich toen naar de uitgang. Nog even glimlachte ze terwijl ze voorbij kamer 32 kwam. Daar lag hij, dacht ze, die man die aan zijn vingers genoeg had om een vrouw te plezieren!

“Slaapwel, my Mr. Finger …”, fluisterde ze zacht.

Ze lachte breed om die bijnaam die spontaan in haar was opgekomen. Dat moest ze hem vertellen! De volgende keer …

© LiefdesRidder

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “Mr. Finger

  1. 20 februari 2008 at 22:58

    Als je een verhaal schrijft dienen de details te kloppen. Enkel een verlamming is geen reden om iemand langdurig te verplegen.
    Maar afgezien hiervan is het best een aardig verhaal. 2**

  2. 21 februari 2008 at 20:18

    Een delicaat onderwerp, weliswaar met de nodige sereniteit beschreven, maar… volgens mij is Willem niet tót, maar vanáf zijn middel verlamd….

  3. 21 februari 2008 at 22:24

    Kan me er wel iets bij voorstellen, iets soortgelijks zelf (van een afstandje) meegemaakt hebbend.

  4. WB
    26 februari 2008 at 16:41

    Wie zei daar dat de zorg in Nederland achteruit gaat? Mooi en teder beschreven.

Geef een reactie