Natte dromen

Het is alweer jaren geleden, maar ik droom er nog steeds over. Geen nachtmerries, maar wel onrustige dromen, waaruit ik soms badend in mijn zweet ontwaak. En als ik me dan realiseer dat ik in mijn eigen bed lig, met mijn eigen vrouw naast me, kijk ik toch altijd wat ongerust of ze iets heeft gemérkt. Stom natuurlijk, hoewel….., toen ik nog veel jonger was werd me wel eens verteld dat ik hardop droomde, en dat schrikbeeld staat me nog altijd bij. Het moest toch niet waar zijn!

1996 was het en mijn aanstaande schoonmoeder (weduwe van 42) was niet erg ingenomen met me. Dat kwam niet zozeer door mij als wel doordat Sylvia vóór mij twee jaar lang verkering had gehad met een huisarts in wording, en dat is natuurlijk wel even wat anders dan de simpele vrachtwagenchauffeur die ik in mama's ogen was. Er ging geen dag voorbij zonder dat ik stekelige opmerkingen te horen kreeg over dat verschil in 'eruditie'. Het mocht wat! Sylvia was gewoon een tering-geile meid die in de twee voorgaande jaren nooit was klaargekomen en nu bij mij had ontdekt wat het was om écht geneukt te worden. Van de nette middenstandsdochter veranderde ze dan in een furie van hartstocht die zelfs mij versteld deed staan. Nooit had ik een meisje gehad dat zulke geile taal uitsloeg onder het vrijen en dan had je die moeder, die dacht dat haar dochter met mij geen toekomst had.

Op de vrijdag voor het lange weekend van Pinksteren van dat jaar sloeg het onheil toe, nota bene het eerste weekend dat ik daar zou logeren. Nog maar koud twee uur na aankomst moest Sylvia met loeiende sirenes (bij wijze van spreken) worden afgevoerd naar het ziekenhuis voor een acute blindedarmoperatie. Na de eerste schrik en de opluchting dat het allemaal wel los zou lopen zat ik met een gigantisch probleem: alleen met mijn onaangename schoonmoeder in dat huis! Het liep al tegen elven toen we in mijn auto terugreden en ik opperde voorzichtig dat ik misschien maar beter weer zou kunnen afreizen naar mijn eigen huis, 145 kilometer verderop. Maar daar wilde ze niets van weten. Sylvia zal je morgen zeker in het ziekenhuis verwachten, zei ze onder meer, en hoewel ik best bereid was daarvoor 290 km op en neer te reizen om van háár af te zijn, kwam het me toch een beetje te cru over om dat haar te vertellen.

Of het kwam omdat het lot ons op deze manier had samengebracht, of omdat we samen toch wel enige bange uurtjes hadden doorgemaakt, ik weet het niet, maar bij thuiskomst veranderde als een blad aan een boom. Ze maakte zelfs, terwijl ze een drankje voor ons inschonk 'om van de schrik te bekomen', min of meer haar excuus voor haar eerdere houding tegenover mij en nodigde me uit haar voortaan maar gewoon Ria te noemen. Ik dronk bier en zij rum-cola in een verhouding van 1:2, d.w.z. dat zij zichzelf al voor de tweede keer inschonk als ik mijn pilsje nog maar half op had. Ik dacht toen dat het kwam omdat ze zelf ook wat verlegen was met de situatie, pas veel later zou ik ontdekken dat ze wel vaker zo'n excessief drankgedrag aan de dag legde. Hoe dan ook, na een uurtje begon ze met dubbele tong te praten en werd ze 'slordig' met zitten, waardoor ze me soms een diepe inkijk gunde onder haar rok. Voor het eerst moest ik mezelf toegeven dat ze, hoewel bijna tweemaal ouder dan ik, bepaald geen onaantrekkelijke vrouw was en ik kreeg het zelf ook ongemakkelijk met zitten. Het laatste halfuur dronk ze alleen nog pure rum en toen het tijd werd om naar bed te gaan kon ze niet meer op haar benen staan.

Ik moest haar helpen en zo stommelde ik even later met haar hangend om mijn nek de trap op. Zelf was ik ook niet helemaal brandschoon meer en zo gebeurde het dat ik samen met haar op het bed kukelde, terwijl het echt waar mijn bedoeling was haar alleen maar op de rand te zetten. Ik schrok er wel een beetje van, want ze lag ineens met haar rok omhoog. Toen ik van haar afkrabbelde zag ik een klein zwart broekje rond mollige dijen en een flink stuk blote buik. Wat me nog meer verwarde was dat ze geen poging deed om de rok snel terug te slaan. In mijn broek ontwikkelde zich een heuse paal en ik stotterde iets van dat ik nu maar mijn eigen kamer zou gaan dan. (O ja, dat was ook nog zoiets: mij was de logeerkamer toegewezen, want dat ik bij Sylvia zou slapen, dat kon ik wel vergeten.) Dat moet je zelf weten, zei ze met een donkere stem, maar het hoeft niet. Ik stond in dubio, en dat merkte ze ondanks haar dronkenschap wel op. Als je twijfelt, ga dan maar, zei ze en ze begon haar bloesje open te knopen zonder me nog aan te kijken. Na het eerste knoopje al merkte ik dat ze geen beha aan had en toen de volle borsten onder haar nijvere vingers tevoorschijn kwamen werd het nemen van een beslissing nog moeilijker. Als je toch blijft, kun je me net zo goed helpen, zei ze. Toen knapte er iets…

Twee minuten later gleed ik bij haar binnen. Ze kreunde in mijn oor dat het vier jaar geleden was en dat ik me helemaal mocht laten gaan. Lieve jongen, noemde ze me en ze had een geweldig elastisch lichaam dat zich helemaal om me heen vouwde. Ik leverde misschien wel mijn beste prestatie ooit, want ze kwam verschillende keren op een geweldige manier voordat ik zelf tot een ontlading kwam. Van de rest herinner ik me niet veel meer, behalve de moederlijke manier waarop ze me na afloop in haar armen nam om met mijn hoofd op haar borsten in te slapen.

De volgende morgen zat ze verlegen op de rand van het bed, met een bloemetjes-nachtpon aan, en koffie en croissantjes. Ze zei dat ik me geen verwijten hoefde te maken en dat zij dat zelf ook niet deed, maar tien minuten later lag ze opnieuw in mijn armen. Bij vol bewustzijn dit keer en we kústen elkaar vol passie, wat bij mijn weten die nacht niét was gebeurd.

's Middags zaten we zonder wroeging aan het ziekenhuisbed van Sylvia, die in verband met Pinksteren pas dinsdagochtend uit het ziekenhuis zou worden ontslagen. Ze zag dat de koele relatie tussen haar moeder en haar vriend veranderd was en was er blij om, de schat. Daarna deden we boodschappen, ik als bijna de vriénd van Ria, en thuis gekomen waren we allebei (schandalig genoeg) verrukt over de tijd die ons nog restte. 's Avonds opnieuw naar het ziekenhuis en daarna de avond en de nacht, en nóg een avond en een nacht en nóg een! Het duizelde me als ik eraan dacht en dát terwijl ik bij het ziekbed van mijn aanstaande zat!

Op de terugweg naar huis waren we allebei in dezelfde gedachten verzonken, denk ik, want er werd niet veel gezegd. Als Ria had gezégd wat ze dacht, was ik het zéker met haar eens geweest en zou het bij die ene nacht vol dronkenschap én die nasleep van vanochtend gebleven zijn (denk ik toch). Maar dat deed ze niet en ik ook niet. Anders dan de vorige avond werd er niet à tempo gezopen en dat maakt het achteraf bezien nog veel erger toen ze naast me kwam zitten en we als vanzelf zachtjes en intiem begonnen te vrijen. Het was niet meer ongeremd neuken waar we op uit waren, er ging een heel voorspel aan vooraf, knibbelend, knabbelend, strelend en kussend. En toen we naakt waren, waren we allebei verrukt en verkenden we elkaars lichaam als echte geliefden, nieuwsgierig en geil.

Zo ging het dat hele lange weekend en zelfs nu nog, zes jaar later en inmiddels drie jaar getrouwd met Sylvia, kan ik voor mijn geestesoog élk onderdeel van het lichaam van mijn schoonmoeder haarscherp voor de geest halen, hoewel ik het na dat memorabele weekend nooit meer naakt heb gezien. Als bij afspraak was het daarna definitief over en voorbij. Ook geen veelbetekenende blikjes meer, of andere dingen die daaraan herinneren. Helemaal niets. Maar ja, de geest heeft zijn eigen leven en daarom wil het nogal eens gebeuren dat ik het in mijn dromen herbeleef, vandaar dat ik zo schichtig naast me kijk als ik zo'n natte droom heb gehad……….

© Maestro

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Natte dromen

  1. 30 januari 2008 at 14:56

    Een echte maestro, deze verteller.

  2. 4 februari 2008 at 22:32

    Hoewel niet Maestro's beste, nog steeds hoog niveau schrijfwerk.
    2,5*

  3. 6 februari 2008 at 21:34

    De klasse verloochent zich weer niet.

  4. 13 februari 2008 at 20:46

    Er zit wat diepte in de figuren, in elk geval in de schoonmoeder, en dat is iets dat we te vaak missen. Waarom ze handelt zoals ze doet en hoe ze verder met haar drankprobleem omgaat en hoe zoiets de vehouding moeder/dochter op het spel zet blijft verborgen, en dat is jammer

  5. 23 februari 2008 at 14:32

    menig 1 heeft een hekel aan zijn schoonmoeder dus kan me het wel voorstellen dat dit liever niet uit moet komen.Groot en moeilijk geheim wat veel schade aan kan richten.maar goed verteld

Geef een reactie