‘Oh!’

‘Vunzige slet, kan dat écht niet beter? Pomp die dildo in je hoerenkut zoals dat hoort: harder, sneller!’ roep ik, terwijl ik zorgvuldig de bladzijden van mijn manuscript in de juiste volgorde leg.
Tegen de middag word ik verwacht bij mijn uitgever: ja, ik heb er dan eindelijk een gevonden, een kleintje, maar ja. Op de matras, die op de vloer ligt, is Madeleine intussen aan het kronkelen en kreunen. Zelf sta ik stijf van de goesting, maar eerst moet ik dat bundeltje in orde hebben. Ik steek een sigaret op, werp haar nog wat vulgaire praat toe. De teug nicotine smaakt, mijn neusgaten vangen tegelijk hoe de lucht in mijn kleine, rommelige studio bezwangerd is van haar geilheid, ik zie hoe intens ze met zichzelf in de weer is. Waarom me nog inhouden, denk ik dan, laat me dat manuscript toch seffens in orde brengen: ik druk mijn sigaret uit, sta op, verlaat mijn werktafel en ga, dominant boven haar uittorenend aan de matras staan.
‘Slet, dildo uit je kut, dijen open, trek je benen op,’ beveel ik in commandostijl, terwijl ik snel broek en slip uitspeel, vervolgens tussen haar dijen kniel, mijn broeierige pik vastneem, hem tussen haar schaamlippen breng om hem dan met een harde snok helemaal in haar schokkende lijf te duwen en dan aan een hard partijtje rampetampen te beginnen.

Ik kijk naar beneden, naar dat van lust vetrokken gezicht van haar.
‘Kutwijf, dat heb je graag, hé, zo lekker afgeneukt worden?’ grom ik.
‘Jahah,’ kermt ze, met ogen die opensperren van hitsigheid.
‘Vuile hoer,’ speeksel ik haar onder.
‘Hmm,’ kreunt ze, ‘oh!’

***

Ik ontmoette Madeleine in De Duif, een volks café waar voornamelijk oudere bezoekers elkaar vinden in het dialect en achter een stevige pint bier. Madeleine is een bekend gezicht, in haar werkplunje als toiletdame van het plaatselijke bioscoopcomplex ziet ze er een seutemieke uit, een besje dat even uit het rustoord ontsnapt lijkt om in het zwart wat bij te verdienen; in De Duif echter valt ze op door haar kleurrijke, hippe kledingstijl en opschik, heel trendy voor een meid van 18 maar potsierlijk voor de vrouw van bijna 50 die ze is. Maar soit, de stempelende klaploper, zoals velen me zien, en een toiletdame, dat accordeert: ze is best lollig, één ook die pinten kan verzetten.

Het moet zowat een half jaar geleden zijn dat we op onze studio belandden, van mijn kant zonder enige bijbedoeling: heb naar haar toe, in alle eerlijkheid, nooit enig verlangen ter zake gekoesterd. En toch, de 25-jarige would-be schrijver die ik ben, puttend uit verzonnen ervaringen, bleek, achteraf bekeken, een makkelijke prooi voor de rijpe, vol levenservaring zittende vrouw die ze is.

Verbazend hoe snel ze zich aan mij bloot gaf, en daar bedoel ik dan meer mee dan die grote memmen en die sappige kut van haar: in het bijzonder haar bekentenis dat ze erop kickt om in bed als het vuil van de straat behandeld te worden. Vernederd worden, vastgebonden, geslagen (binnen de perken dan wel), uitgemaakt, de harde aanpak… Wat een verhaal dat plots over me heen kolkte: heel inspirerend voor die schrijver in me, dat wel, maar confronterend voor het broekventje dat ik me plots voelde. Ze drong me als het ware in een rol, een pak dat ik had kunnen weigeren, maar dat me, na veel hijsen en trekken en passen, me eigenlijk wonderwel bleek te passen. Je zou zelfs kunnen stellen dat ik er op dit moment verslaafd aan ben en dat dagen waarop ik haar niet lekker brutaal kan domineren, dagen zijn waarop ik intensiteit mis.

***

Ik trek mijn slip op, zij kleedt zich helemaal aan en komt even aan mijn werktafel staan voor de koffie die ik haar uitgeschonken heb.
‘Ik hoop echt dat het een bestseller wordt,’ zegt ze, als ik weer zit te frommelen aan mijn manuscript.
‘Hèhè,’ zeg ik, een beetje beduusd , ‘het is niet eens zeker of het ooit wel uitgeven wordt.’
‘Jij verdient dat, zo een groot talent dat jij bent.’
Ik voel me nog meer verlegen, weet niet goed welke houding aan te nemen, nu ze weer in die moederlijke, zorgende gedaante naast me verschijnt.
‘Carlo, moet ik je studio echt niet eens een keertje poetsen, het zou je goed doen, geloof me.’
‘Nee Madeleine, echt niet.’
Mijn studio is, toegegeven, een kot dat rommelig is (boekenrekken, boeken, cd’s, aantekeningen, kranten, tijdschriften, asbakken, lege flessen, glazen…), je sais, maar het is mijn leefwereld, mijn chaos én tegelijk mijn oase, mijn rust, én niemand raakt daaraan, punt.

Ik zeg haar dat ik al blij ben dat ze mijn was doet.
‘Morgen, ongeveer hetzelfde uur?’ vraagt ze.
‘Fijn,’ zeg ik, en ik doe de deur achter haar dicht.
Is het wel nog zo fijn, vraag ik me dan af: de opluchting in mijn hoofd als ze afscheid neemt lijkt de jongste dagen een beetje de overhand te nemen op die in mijn broek, wanneer zij zich meldt. Ach, we zien wel.

***

‘Nogmaals, let niet op de rommel,’ zeg ik, een handvol uren later, terwijl ik de sleutel omdraai, ‘aan jou de eer!’ en ik laat haar voorgaan.
‘Wauw, wat een dildo!’, roept ze uit.
Godver, dat verdomde ding lag nog pal op mijn matras.
‘Kom, geef hier,’ zeg ik, een beetje verveeld, als ze het object vastneemt, maar ze houdt het zo dat ik er, hengelend als een kind, er telkens net niet aan kan.
‘Van je vriendinnetje?’ vraagt ze, loens kijkend, een blik van wantrouwen ook.
‘Ik ben single, dat heb ik je toch al gezegd, geloof me nou. Ik gebruik het, euh, als studiemateriaal voor mijn roman.’
Goh, hoe klungelig klinkt dit wel…
‘Jaja,’ zegt ze, met oogjes waarin pret afwisselt met ongeloof. ‘Die is toch wel een beetje te groot en te dik voor anaal gebruik, of schat ik dat verkeerd in – maar zo ben je toch niet, of mis ik wat…?’
‘Zéggg,’ zeg ik.
‘Grapje, Carlo!’ lacht ze dan.

Terwijl ik glazen zoek en de koelkast opentrek neemt ze in kleermakerszit plaats op de matras, nog steeds met dat roze ding in haar handen. Nu ruikt ze er zelfs aan – godverdomme, denk ik, dat ding is gewoon blijven liggen op de matras, met de opgedroogde sappen van Madeleine er nog op. Ik vrees voor een… verwoestende reactie, maar er komt er geen.
Het is pas als ik haar het glaasje champagne overhandig, dat ze de dildo naast zich neerlegt.

De meeting met mijn uitgever was een onverhoopt succes, zelfs de datum van uitgave ligt al vast. Ik dook, met mijn vreugde geen lijf wetend, de Tango in, mijn lievelingskroeg. Daar ontmoette ik haar. Bam: kriebels in de buik had ik al, in verwachting zijnde van mijn -papieren- baby, nog meer kriebeltjes kwamen daar bij, al vanaf de eerste seconde ik haar zag. Joyce, zo heet ze, Joyce – wat een muziek, wat een symfonie, die naam alleen al. De zevende van Beethoven, dat is ze, dat gave gezicht, die senuele lippen, haar gitzwarte lange haren, die donkere mysterieuze ogen, haar perfecte taille, haar goddelijk lijf, die kleine maar stevige tietjes, die zo meisjesachtige maar toch vrouwelijke stem, de dingen die ze zegt, waarop ze het zegt…. – de atheïst die ik ben, gelooft stilaan dat er toch wat is.

Joyce, al jaren residerend in Brussel waar ze de opleiding regieassistent aan het voltooien is, was nu voor haar eindproject terug naar haar heimat afgezakt: ze logeert bij een vriendin. De kunstminnende, creatieve zielen die we zijn: het klikte meteen tussen ons, pure magie, twee soulmates die al jaren op elkaars komst zaten te wachten. Ze was zo gemeend blij voor me, om mijn nakend debuut, en toen ik zei dat ik al een hele lange poos in de koelkast een fles champagne had liggen, wachtend op een moment zoals vandaag, was zij het die zei van ‘En, waar wachten we dan nog op?’

Het is alsof we elkaar al jaren kennen. De manier waarop we elkaar aanvoelen, non-verbaal verstaan. Proeven. De seks: harmonisch, intens, àf.

Tijdens het vrijen neemt ze de dildo weer vast: verdomme, heb dat nog niet eens kunnen afwassen, flitst het door mijn hoofd, en zonder dat ze er erg in heeft tuit ze haar lippen rond het ding en begint het demonstratief en uitdagend te pijpen, alsof er geen beter alternatief voorhanden is – iets wat ze dan toch corrigeert, tot leute van mijn leuter. Als ze even later de kunstpenis over haar spleetje laat glijden en uiteindelijk inbrengt, geeft me dat een raar doch prettig gevoel. Ik herzet me even, erop lettend dat ze mijn lul vlot kan blijven afzuigen, ik zeg haar dat ik de dildo wel overneem en begin haar ermee te neuken, heel zachtjes dan, want in tegenstelling tot vanmorgen bevindt het ding zich nu in een heel wat strakker kutje. Hoe hoger ik het tempo opvoer, des te spannender dat ze pijpt. Even later oordeelt mijn lul, hoewel die zich al in een zalig mondje bevindt, dat die kunststoffen concurrent daar beneden plaats moet ruimen voor hem…

We liggen naast elkaar, op onze rug, één sigaret delend.
Ze vraagt of ze kan blijven slapen.
‘Natuurlijk!’, zeg ik, verrukt. En dat ze dat kan zolang ze in de stad is.
‘Echt?’, vraagt ze.
‘Ja, écht,’ zeg ik. En ik zeg ook dat ik Brussel fantastisch vind, en haar nog fantastischer en dat ik graag wil verhuizen om altijd bij haar te zijn – als zij dat wil, tenminste?
De wazige ogen waarmee ze me dan aankijkt, zeggen genoeg. Een tedere tongkus volgt.

‘Ik wil er twee,’ zeg ik even later.
‘Twee wat?’
‘Twee kinderen, een jongen en een meisje – en jij?’
‘Je bent wel voortvarend,’ zegt ze dan. ‘Ik weet niet eens of ik wel als moeder geschikt ben,’ klinkt het, ernstig nu.
‘Wat zou je-‘
‘Voor alles,’ onderbreekt ze me, ‘voor alles en nog wat heb je tegenwoordig een diploma of een attest nodig, maar om een kind op de wereld te zetten en het fatsoenlijk op te voeden is dat blijkbaar van geen tel.’
‘Twijfel je eraan of je het wel zou aankunnen?’ vraag ik, een en al verbazing.
‘Ik ben een zelfstandig iemand, ik ben dat altijd al geweest. Gelukkig maar, want een echt voorbeeld was mijn moeder niet bepaald, nee.’
‘Oh,’ zeg ik, ‘dat wist ik niet – had ze het moeilijk dan?’
‘Ze keek niet om naar haar kinderen, ze dronk, liep met mannen, ach, van dat. Een slons, om het zacht uit te drukken.’
Ik geef haar een kusje op haar voorhoofd en trek haar dan in mijn armen.

‘Is ze al lang dood,’ vraag ik even later.
‘Dood? Bij mijn weten leeft ze nog altijd.’
‘Oei, sorry, dan had ik je verkeerd begrepen – sorry. Zie je haar nog vaak?’
‘Nee, en dat wil ik zo houden. Het is ook de reden waarom ik het een beetje klote vind om hier te zijn.’
‘Pardon?’
‘Ik bedoel daarmee dan niet hier bij jou, schat,’ kijkt ze me met een verschrikte blik aan, ‘ik bedoel hier in deze stad.’
‘Schrik dat je haar tegen het lijf zal lopen?’ begin ik het nu te begrijpen.
‘Ik voel me rot omdat ze me nu weer een stukje van mijn leven ontneemt.’
‘Ik kan niet goed volgen.’
‘Mijn leven, Carlo, dat is film. In Brussel ga ik praktisch om de dag.’
‘Dat kunnen we hier toch evengoed – straks al: kies jij maar!’
‘Nee!’ zegt ze resoluut, en verveeld neemt ze de dildo weer vast.
‘Wat nee?’
‘Er is hier maar één bioscoopcomplex en daar is ze toiletdame.’

‘Oh…!’

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “‘Oh!’

  1. 7 mei 2012 at 20:13

    Eigenlijk best jammer van dat wat makkelijke slotakkoord Giel. Schrijven lukt je prima dus wat mankeert er dan? Misschien een nieuw verhaal wat langer laten liggen, om te rijpen? Ik heb geen idee, denk er zelf nog eens over na of trek je er niks van aan. Wel doorgaan he.

  2. 27 mei 2012 at 11:47

    Terecht krijg je – zo te zien – snel een boel lezers; leuk verhaal met half-onderhuidse humor. Ik ‘waardeer’ hoor!
    Je taalgebruik vind ik bijzonder: in grote lijnen is het duidelijk West-Nederlands, maar her en der komt het Vlaamse om de hoek kijken.

  3. 10 juni 2012 at 13:59

    Dat is zeker “Oh!” een onverwacht einde met een glimlach. Daar hou ik wel van. De combinatie van erotiek en humor is zeker niet gemakkelijk maar Giel weet het te gebruiken en daarmee zijn verhaal luchtig te houden. Waar de sfeer die hij neerzet zwaar aanvoelt en ruikt naar rook, bier en ‘gemakkelijke’ seks, brengen de woordspelingen en de taalvondsten luchtigheid in het verhaal. Je moet er even voor gaan zitten maar dan leest het lekker weg.

  4. 28 juni 2012 at 16:12

    helaas was dit verhaal maar door vier lezers beoordeeld. Geen ledenstem dus.

Geef een reactie