Onverwachte gasten

Peter haastte zich naar de telefoon. Niet dat hij wist waarom hij het zijn taak vond, om het gerinkel te doen ophouden en Tina niet te storen in haar slaap. Roes, bedacht hij, met de hoorn al in de hand. Hij herkende de stem aan de andere kant meteen. “Dag Ton,” groette hij, en vervolgens luisterde hij naar het voorstel van Ton en Loes, die hem uitnodigden om bij hen een glas te komen drinken. Mooi niet dus.

“Ik kan niet weg hier, Ton. Onverwacht bezoek. Of toch zoiets. Kijk, er ligt hier een vrouw bij mij op de sofa… neen… niet wat je denkt. Hoe ze…? Tina. Verder niets, neen… Geen idee, Ton, eerlijk waar. Ik ken haar niet. Ze kwam stomdronken uit het café op de hoek gestrompeld net toen ik mijn boodschappen deed en… Maar waarom komen jullie niet gewoon een glas drinken bij mij? Ja? Fijn!”

Peter legde blij de hoorn op de haak. Ton en Loes waren zijn beste vrienden en ze woonden aan de overkant van de straat. Hij keek uit naar hun gezelschap, want de gebeurtenissen van de voorbije twee uur hadden hem wat overstuur gemaakt. Hij legde het meteen uit aan Ton en Loes toen ze aankwamen. Hij loodste ze langs de keuken meteen het balkon op, het was tenslotte een warme zomeravond.

“Ik kwam net van de winkel en parkeerde de auto voor dat ruige café. Ik hoorde wel dat er binnen geroepen werd, maar ik bemoeide me er niet mee. Veel boodschappen had ik niet mee, maar toch twee plastic zakken. Toen ik die op de grond neerzette om de deur open te maken, zag ik een vrouw kwaad weglopen uit het café. Ze sloeg heel hard met de deur. Ze was stomdronken, dat zag ik meteen aan de manier waarop ze in mijn richting waggelde. Toen ze ongeveer halfweg was, stormde een beer van een kerel het café uit. Hij brulde verwensingen en maakte aanstalten om achter de vrouw aan te lopen. Zij versnelde haar pas en twee mannen hielden de brulbeer tegen. Ze sleurden hem weer het café binnen. De deur ging dicht maar ik kon hem nog horen roepen dat ze hem moesten loslaten. De vrouw strompelde nog net tot bij mij en toen we hoorden dat de cafédeur openging en de woeste man probeerde weer naar buiten te komen, stelde ik haar voor om even in de gang te schuilen. Dat vond ze een goed idee en ze volgde mij naar binnen,” vertelde Peter.

“Ja, maar hoe komt ze hier op de sofa?” wilde Loes meteen weten. Och, ingewikkeld was het niet. De vrouw was Peter naar zijn flat gevolgd, Peter had niks durven zeggen, en terwijl hij de boodschappen wegzette, zat zij met haar hoofd tussen haar handen aan de keukentafel te zwijgen. Even later zaten ze allebei in de woonkamer en stelde de vrouw zichzelf voor als Tina. Ze zei dat de man in het café een lastige ex was, meer niet. Peter moest naar het toilet en toen hij terugkwam, had Tina een biertje uit de koelkast genomen. Daarna hadden ze samen nog twee biertje gedronken op het balkon en dan zei Tina plots: “Ik moet ongelooflijk kotsen.” Peter wees haar de badkamer en daar sloot ze zich op. Ze kotste en vele minuten later was ze naar buiten gekomen, had ze gezegd dat ze beter was maar doodop, en ze was als een blok op de sofa in slaap gevallen. Ze had alleen nog even bewogen toen ze haar pumps uittrok en ze in het midden van de kamer keilde.

“Wat een verhaal,” zei Loes. De drie vrienden zaten te genieten van een fles rode wijn op het balkon. “Mooi,” zei Ton, “het verhaal kennen we nu, maar laat ons die schone slaapster maar eens zien.” “Precies,” knipoogde Loes, “of we geloven je niet!”

Peter troonde Ton en Loes mee naar de woonkamer. Hij nam de wijn mee, want het werd toch al wat frisser buiten en Loes kreeg het koud in haar krappe t-shirtje en de rok die het meeste van haar benen bloot liet. Tina lag roerloos op de sofa het bewijs te leveren van het verhaal van Peters verhaal. De stemmen rondom haar hadden niet het minste effect, niets leek haar uit de roes te zullen doen ontwaken.

“Ze is enorm,” zei Loes. Tina lag met haar rug naar ze toe, en haar inderdaad volumineuze kont viel ontzettend op door haar houding. Peter had het ook opgemerkt. Tina was 38, dat had hij op haar rijbewijs gezien – terwijl ze kotste had hij in haar handtasje gekeken, dat had hij niet kunnen laten. Ze was niet onknap, zelfs stomdronken had ze nog iets, en ze had brede heupen en grote borsten. Die borsten konden ze nu niet zien, zelfs niet als ze zich over haar lijf zouden buigen, want Tina had er haar armen over gekruist. Haar voorhoofd leek wel in de zetel geboord. De zwarte rok, die tot net boven de knie kwam, was opgeschort tot halverwege haar dijen.

Ton en Peter namen plaats in de twee eenzitters, terwijl Loes even ging plassen. Toen ze terugkwam, had ze iets in haar vuist geklemd. “Tina heeft de badkamer tenminste keurig achtergelaten,” lachte ze, “en kijk eens wat ik achter de deur vond?” Triomfantelijk legde zij haar vondst op de schoot van Peter, terwijl ze ging zitten op de enige vrije plaats: op de sofa, naast de blote voeten van Tina.

Peter en Ton grijnsden naar de trofee van Loes: de grote spierwitte beha van Tina en haar zwarte slip. Ze voelden aan de stof. “Goed, hé?” fluisterde Loes, en ze nam de lingerie terug. Ze liet ze op de grond vallen en schopte ze met haar hiel onder de zetel. “Ze heeft gedoucht en die beha en slip, nou, zeg maar onderbroek, lagen nog op de badkamervloer. Dat betekent, heren,” en hierbij wees Loes veelbetekend naar het slapende lijf naast haar, “dat onze schone slaapster hier onder die rok en bloes gewoon in haar blootje ligt!”

“Dat zou best kunnen,” lachte Peter. “Ja, dat zou best,” voegde Ton er aan toe. “Zou kunnen!?” siste Loes, met gespeelde verontwaardiging. “Denk je soms dat ze een Calvin Klein van Peter over die dikke reet heeft zitten?” schimpte ze. Het was een spelletje. Ze wisten alle drie dat ze er zich van zouden vergewissen, alleen was het nog even wachten wie het meeste lef had om te gluren. Dus: “Dat kunnen wij toch niet weten?” zei Ton. Een diepe zucht van Loes. “Komaan dan, watjes,” grijnsde ze. Ze boog zich over de benen van Tina en nam de rand van de rok vast. Met een voorzichtige maar kordate beweging trok ze die omhoog tot de blote blanke billen van Tina zichtbaar waren. Zo hield ze de rok vast. Net als de mannen keek ze aandachtig naar die blote kont. “Hm… groot, inderdaad,” gaf Ton toe, terwijl de rok terugviel. Loes veerde recht. Ze nam Peters digitale camera uit de open bibliotheekkast. “Mag ik even?” vroeg ze, maar ze wachtte niet echt op een antwoord. Van Peter mocht ze alles en dat ze het toestel kende, wist hij: hij had het een maand eerder tweedehands van haar gekocht. Loes zette het aan, de lens schoof zacht zoemend naar voor. Ze hurkte naast de salontafel en wenkte Ton. “Ga eens voor haar op de grond zitten,” beval ze. Ton wist wel beter dan tegen fotoplannen van zijn geliefde in te gaan en ging voor de sofa op de grond zitten. “Straks geven we een feestje voor Tons 26ste verjaardag. Dit wordt een hilarische foto voor de uitnodiging!” dacht Loes hardop. Tegen Ton zei ze dat hij de rok van Tina wat moest opschuiven. Ton deed wat hem was gevraagd en ontblootte de onderkant van Tina's billen. Peter stond op. Hij ging om een nieuwe fles rode wijn, om de glazen nog eens bij te vullen. Loes maakte één foto, zuchtte “zo is er niks aan” en repte zich naar de sofa. Ze sloeg de rok vastberaden om over de rug van Tina, zodat haar hele kont nu bloot was. Dan hurkte ze weer naast de salontafel, waar ze haar teenslippers uitschopte. Zo nam ze enkele foto's, van Tons grijnzende hoofd naast die indrukwekkend bilpartij. Tina bleef maar maffen en verroerde niet.

“Dat vind ik wel een beetje kras,” zei Peter, toch de gastheer van de dronken vrouw, toen hij terugkwam met de wijn. “Je kan toch niet zomaar foto's maken van Tina's reet en die naar jullie vrienden mailen?” “Pfff, het zou wat,” deed Ton, schouderophalend, “wie zal haar aan die billen herkennen?” Loes trad hem bij. Ze kon ook niet anders, met dat fototoestel in haar hand, en zei: “Het is maar een derrière, Peter. Wat kan ze er nu erg aan vinden dat we haar kont zien? Als ze in haar string op het strand loopt, ziet iedereen ze!” Ton draaide zich om naar de witte billen van Tina en Peter sprak zijn gedachten uit terwijl hij de glazen vulde: “Wie eind augustus nog met zo'n bleke reet rondloopt, zont volgens mij niet in een string, Loes.” Loes drukte nog één keer af, nu dichter bij Ton, en bitste: “Verdorie zeg. Ik draag wél soms een string op het strand.” “En het kan jou niet schelen als iemand dan je achterkant fotografeert?” wilde Peter weten. “Geen reet,” schertste Loes, en ze had te laat door dat ze met open ogen in de val liep. “Nou…” begon Peter, “dan wil ik jouw blote achterwerk wel eens samen met dat van Tina op de foto.” Ton lachte. Hij maakte meteen duidelijk aan wiens kant hij stond en Loes zag dan ook geen uitweg. “Och, wat maakt het uit,” zuchtte ze, terwijl Ton weer in zijn zetel ging zitten. Ze dronk een flinke teug van haar glas wijn en gaf het fototoestel aan Peter. Dan knielde ze voor de sofa met haar rug naar de mannen. Ze tilde haar blauwe minirok na een korte aarzeling op en onthulde een strak, keurig wit slipje. “Dat is je slipje, Loes,” waagde Peter, “je zou me je billen laten zien.” Loes slaakte haar zoveelste diepe zucht. “Mannen zijn net kleine kinderen,” zei ze, terwijl ze haar slipje achteraan vast nam en het traag afrolde tot halverwege haar kont, “wat hebben jullie toch met al dat bloot? Daar is toch niets aan…” Peter nam een paar foto's en Ton lachte: “Komaan, Loes, onze vriend hier durft niets zeggen, maar ik neem het voor hem op. Wat jij laat zien, dat is een veredelde bouwvakkersspleet. Er was sprake van jouw blote achterwerk, integraal, meende ik te verstaan!” Loes reageerde niet eens meer. Ze trok haar rok aan de voorkant hoog op met haar ene hand, terwijl ze met haar andere het slipje tot net onder haar billen schoof. Peter drukte al af maar Ton dook naar zijn vrouw. Loes strubbelde amper tegen terwijl hij de slip tot op haar knieën duwde, en maar een klein beetje toen hij het gedecideerd over haar onderbenen en voeten uit trok. “Voila,” zei hij, terwijl hij het slipje in een broekzak van zijn jeans wegmoffelde, “ook bij deze dame is nu alle hinderlijks weggewerkt…” Rustig ging hij weer in de zetel zitten en Peter nam enkele foto's. Loes had er schik in, ze keek hem lachend aan over haar schouder en tilde haar rok zo hoog mogelijk.

Na een tijdje stopte ze daarmee. Ze liet de rok over haar heerlijke naaktheid vallen en Peter legde de camera op de salontafel. Loes keek eens rond of ze nergens haar slipje zag, maar was te trots om er naar te vragen. Deze keer ging ze in de zetel naast Ton zitten, zodat Peter naast Tina in de sofa moest. Iedereen staarde nu weer naar de kont van Tina. “Ze ligt er wel erg bloot bij,” zei Peter en hij wilde haar rok naar beneden trekken. Maar wellicht was hij door de wijn onzeker in zijn bewegingen, en zijn hand kwam op een dij terecht. Tina schrok op. Ze werd niet wakker, maar ze rilde over haar hele lijf en woelde. Ze draaide zich kreunend op haar rug. Haar linkerarm bengelde over de rand van de zetel en haar hand sleepte op de vloer. De rok zat vooraan zo hoog opgeschoten, dat je haar kaalgeschoren poes kon zien, net nog in de schaduw van het zwarte kledingstuk. Loes giechelde en knielde weer naast de sofa. “Nu is het veel beter, held,” lachte ze naar Peter, “je wou haar kont bedekken en nu ligt ze hier met haar kut bloot.” Niet echt bloot, wilde Peter nog zeggen, maar te laat. Loes trok de rok opzij tot de kale kut van Tina het licht ving. Dan viel haar oog op de knopen aan de zijkant van de rok. Voor Peter iets kon zeggen, had zij ze al losgemaakt. De rok van Tina was nu niet meer dan een reep stof, en Loes plooide de helften weg van elkaar. Het naakte onderlijf van Tina lag op de rok. Loes nam de camera en nam een foto van de kwetsbaar blote vrouw.

“Komaan, Loes,” fluisterde Peter, “je legt dat mens haar hele voorkant te kijken.” “Niet haar hele voorkant,” verbeterde Loes, “al ben ik er zeker van dat ze dat niet zou merken…” Ze frutselde wat aan de rode bloes van Tina en zei dat ze haar helemaal zou kunnen uitkleden zonder dat ze wakker werd, maar dat lachten de mannen weg. Loes knoopte alvast de bloes onderaan los. “Ze ligt met haar dikke reet op die rok en die bloes krijg je nooit over haar schouders!” oordeelde Ton. Het meningsverschil ontspinde zich, dankzij de wijn en de aanblik van de blote poes van Tina, in een duel van ‘je durft het niet' en ‘wedden van wel?' tot Loes opsprong en Ton bij zijn schouders diep in de zetel drukte. “Oké, wijsneus. Ik probeer het. Maar laten we het spannend houden. Als ik het haal, en Tina hier ligt bloot te maffen…” “Rok en bloes op de vloer?” “Rok en bloes op de grond, ja,… als dat me lukt, dan wil ik een foto maken van jullie twee in je blootje. Peter en jij. Spiernaakt…” “Wel…” “In een sexy 69 houding!” “Wat!?” Peter riep bijna. Had hij dat goed verstaan? Ton en hij bloot? En met hun lullen in elkaars mond? Loes knikte. Och, het zou haar nooit lukken, dacht Peter en dat vond Ton blijkbaar ook. “Doen we!” beloofde Ton. Loes stond al recht toen hij daaraan toevoegde: “Op één voorwaarde.” Loes draaide zich naar hem om, terwijl ze alweer naast de sofa knielde. “Als Tina wakker wordt of ook maar iets merkt van wat je doet, voor ze helemaal naakt is,…” begon Peter… “Ja?” drong Loes aan. “Dan moet jij,” droeg Ton op… “Laat me raden,” lachte Loes, “dan moet ik mijn kleren uittrekken voor de foto.” “Dan moet jij,” herhaalde Ton onverstoorbaar, “meteen terug naar huis. Je trekt je kleren uit in onze woonkamer met het licht aan. En dan kom je terug.” “Hoe dan? Zonder kleren, bedoel je!?” Peter glunderde. Ton verduidelijkte de inzet van de weddenschap. “Ja. Je gaat in je blootje de trap af, komt door de hal naar buiten, en dan loop je over de straat naar hier.” “En dan moet ik nog eens bloot de straat op als we naar huis gaan, zeker?” “Ik leen je wel een mantel of een badjas,” zei Peter blozend. “Ik moet wel echt dronken zijn, maar oké, ik doe het,” beloofde Loes. “Maar alleen als ik faal, jochies!” giechelde ze, terwijl ze haar hand tegen de heupen van Tina hield en zachtjes aan de rok trok. Tina kreunde wat maar leek zich niet te storen aan het schuren van de stof, terwijl Loes de rok langzaam onder haar uit trok. Toen Tina even bewoog laste Loes een pauze in en legde ze zich toe op de bloes. Ze had snel alle knopen los en ontblootte de stevige grote boezem van Tina. Nu werd het interessant. Tina lag nu zo goed als naakt op haar rug maar de kleren moesten nog op de vloer. Heel voorzichtig trok Loes aan de rok tot die onder de kont van Tina uit schoof en van de zetel af gleed. Ze gooide hem als een trofee naar Ton.

“En de bloes is voor de gastheer,” fluisterde Loes. Ze nam Tina vast bij een schouder en trok de mouw van de bloes over haar linkerarm naar beneden. Als bij wonder reageerde Tina niet, ook niet toen de bloes over haar rechterarm werd gerold. Gelukkig was de bloes ruim gekocht. Nu lag Tina poedelnaakt op de sofa. Maar de bloes moest nog onder haar uit. Nu pas realiseerde Loes zich dat ze die weddenschap nooit had mogen aangaan. Ze was er moeiteloos in geslaagd om Tina uit te kleden, maar die bloes onder haar lijf uit trekken zonder ze te scheuren, dat scheen onmogelijk. Ze trok aan de bloes en hoorde het textiel al protesteren. Haar enige kans was, Tina voorzichtig optillen. Dan zou ze de bloes er snel onderuit kunnen trekken. Het was muisstil geworden.

Loes ging naast de sofa staan, bij het hoofd van Tina. “Ik ben er bijna, mannen,” fluisterde ze, “jullie mogen me best aanmoedigen door alles alvast uit te trekken.” Dat was niet de afspraak, maar toch gehoorzaamden de heren ten dele. Peter stapte uit zijn short en trok zijn t-shirt over zijn hoofd. Ton ontdeed zich van zijn hemd en jeans, maar hield zijn gymschoenen en sokken aan. Allebei de heren hielden keurig hun slip aan. Dan stak Loes haar hand onder de schouder van Tina. Amper had ze die daar, of kreunend ontwaakte blote Tina uit haar roes. Beide vrouwen slaakten een gil en Loes rende naar de keuken, terwijl Peter en Ton haastig uitlegden wat er was gebeurd. Ze putten zich uit in verontschuldigingen maar Tina was er de vrouw niet naar om problemen te maken over haar naaktheid. Ze wilde wel de foto's waarvan sprake eens zien. Peter toonde ze haar op het kleine scherm van de camera. Tina bleef zonder kleren en zo zat ze er nog, toen Loes met natte ogen terugkeerde. Ze had wat geweend van het schrikken, maar ze was vastberaden om haar verloren weddenschap tot een sportief einde te brengen. Ze stapte in haar teenslippers, onderwijl als derde Tina bestokend met verontschuldigingen, en vroeg of ze die straks ook niet mocht aanhouden – ze liep niet graag blootsvoets op stenen.

Dan verdween ze. Tina trok toch maar gauw haar bloes aan om tussen Ton en Peter in door het raam aan de straatkant te kijken. Zonder om te kijken stak Loes schuin de straat over. Er was weinig verkeer en op dat moment liep één voetganger aan de overkant. Hij knikte naar Loes toen ze de hal van haar appartementsgebouw in stapte – er zich niet van bewust dat hij op een fraaie show zou worden vergast als hij daar een tijdje zou blijven rondhangen. “Verdomme, die hal is wel fel verlicht,” merkte Tina op, al voelde ze weinig medelijden met de vrouw die haar zojuist nog onbeschaamd had onthuld voor twee vreemde mannen.

Even later ging het licht aan op de derde verdieping – Peter woonde twee hoog – en zagen ze Loes voor het raam staan. Ze aarzelde heel even. Dan zette ze een paar stappen achteruit. De muurhoge vensters van de flat van Ton en Loes lieten weinig aan de verbeelding over toen ze onder de plafondlamp ging staan.

Loes keek naar het gebouw aan de overkant. Vrijwel alleen het raam waarin Ton, Peter en Tina haar gadesloegen, was verlicht. Hoe minder ze zichzelf deed opvallen, hoe groter de kans dat niemand van de buren iets zou merken. Ze trok vlug haar witte t-shirt over haar hoofd en gooide die van zich af. Dan liet ze de blauwe minirok vallen en maakte ze haar beha los. Die had ik eerst in het toilet al kunnen uittrekken, dacht ze, maar te laat, nu moest ze maar voortmaken. Daar stond ze spiernaakt voor het raam van haar woonkamer. Iedereen die de moeite deed om in haar richting te kijken, kon alles van haar zien. Ze schopte haar rok opzij en draaide zich om. De drie gluurders aan de overkant applaudisseerden bijna toen seconden later het licht uitging. Nu was Loes wellicht de gang op gegaan, misschien al de trappenhal in. Het duurde inderdaad niet erg lang eer het helle licht aanfloepte in de grote hal. Daar verscheen de poedelnaakte Loes. Alsof er niets aan de hand was stapte ze naar de glazen deur en stapte ze de stoep op. Er reed een fietser voorbij en in de verte kon je een auto horen aankomen. Loes negeerde beiden en zette het op een drafje. Ze liep aan de overkant tot ze tegenover de voordeur van het gebouw van Peter was. Nu was de auto er. De chauffeur vertraagde maar stopte niet. Loes gunde hem geen blik waardig en rende de straat over achter hem. Dan verdween ze uit het gezicht voor het drietal. De deurbel ging. “Ze staat in de hal,” zei Peter en hij wilde de deur open buzzen, maar Tina was eerder bij de deurtelefoon. Ze nam de hoorn van de haak en zei: “Wie is daar?” “Gut, Ik, Loes, natuurlijk! Laat mij toch binnen,” klonk het. Tina gierde het uit en drukte op de knop. Even later ging de deurbel weer. “Doe open, alsjeblieft,” kreeg Peter te horen toen hij de deurtelefoon nam. “Wat stom, nu doet die buzzer het weer niet. Sorry meid, ik moet je komen halen. Peter liep de gang op en de trappen af. Dan deed hij in de hal de binnendeur open. Hij liet de blote Loes voor zich uit naar de lift lopen en ze drukte hard op de knop. Maar de lift kwam niet meteen en dan liep ze maar de trappen op. Ze nam haar teenslippers in één hand om niet op haar bek te gaan, ze nam twee treden tegelijk en leek wel te vliegen. Ineens stond ze op de gang voor de deur van de flat en ze duwde op de bel. Wat verder achter haar in de trappengang dan ze hem verwachtte, hoorde ze Peter vertwijfeld haar naam roepen en tegelijk zag ze dat de deurbel en de deur niet helemaal dezelfde waren als die van Peter. “Ik ben verdomme tot de derde verdieping gespurt!” bedacht ze, net als de deur openging. Voor haar stond een grote dikke vent in een lelijke short. Ze schrok, maar wat dan te zeggen van de bovenbuur van Peter? De goedhartige gepensioneerde autoverkoper had al veel meegemaakt, maar de deur van zijn flat opentrekken om oog in oog te staan met een vrouw die alleen teenslippers droeg, en dan nog niet eens aan haar voeten, dat sloeg alles. Loes was zo geschrokken dat ze borsten noch poes met haar handen verborg. “Pardon,” was alles dat ze kon uitbrengen. Ze draaide zich om, gunde de bovenbuur van Peter nog een blik op haar bevallige billen en stoof naar de trap.

Seconden later zat ze bloot naast Tina uit te blazen op de sofa van Peter. Mollige Tina gierde het uit toen ze zag hoe de slipjes van beider mannen zowat op springen stonden. Peter en Ton stonden er wat schaapachtig bij. Vooral Ton, die een heel krappe Dim slip droeg, waar zijn stijve lul elk moment uit kon ontsnappen. Tina nam de hand van Peter vast en trok hem naar zich toe. Ze nam de rand van zijn onderbroek vast en zei met een zwoele stem: “Dit lijkt me het moment waarop ik iets kan terugdoen voor mijn galante gastheer.” Peter keek vertwijfeld naar Loes, die helemaal geen aanstalten maakte om iets aan te trekken. Ze haalde haar schouders op. “Doe maar of ik er niet ben, hoor. Zolang Ton mijn glas wijn bijvult, mag voor mijn part Dutroux hier Horion zitten pijpen…” Ton deed wat hem werd verlangd en Tina bevrijdde met zachte hand de stijve van Peter. Ze nam hem tussen haar lippen en begon hem vakkundig te pijpen. Peter ging op de armsteun zitten en Loes keek gefascineerd toe. Ze had nog nooit eerder een man zien gepijpt worden, de keren dat ze zelf haar Ton deed klaarkomen uiteraard niet meegeteld, en bovendien had ze de lul van Peter nog nooit gezien. Gekke toestand, de enige die zijn geslacht nog niet aan iedereen had getoond, was Ton. Loes dronk het glas in twee teugen leeg en zette het op de grond. Dan ging ze op haar knieën in de sofa zitten en bracht ze haar hoofd tot vlakbij dat van Tina. Terwijl ze zo dicht bij Peters penis kwam dat ze hem zelf had kunnen pijpen, fluisterde ze Tons naam, en met één hand trok ze haar billen wat uiteen. Ton keek naar het vochtige, geopende grotje van zijn liefste, en zijn harde jongen schoot gelijk de slip uit. Hij vond dat hij er stilaan wat belachelijk uitzag en trok vlug zijn schoenen en sokken en slip uit. Helemaal bloot knielde hij nu achter Loes en hij schoof zijn stijve bijna onmiddellijk zonder weerstand bij haar naar binnen. Peter en Ton waren goede vrienden, maar het was wel voor het eerst dat ze oog in oog met elkaar klaarkwamen. Tina slikte, omdat ze bang was dat er anders vlekken zouden komen op de zetel. Het was best lief, hoe Tina en Peter dan nog even naar Loes en Ton keken, en ongegeneerd kwam Loes luid roepend klaar, even voor Ton zich terugtrok en zijn al spuitende lul in haar bilspleet liet glijden. Hij spoot haar rug vol druppels geil.

Ton en Loes gingen douchen, en even later ook Peter. Tina was weer in slaap gevallen op de zetel. Het was nu al midden in de nacht en Loes en Ton wilden naar huis. Loes stapte in haar teenslippers, terwijl Ton aangekleed en wel de deur naar de gang al openhield. “O verrek, de badjas,” zei Peter, de aan zijn belofte dacht, en hij wilde al naar de badkamer rennen. “Laat maar, Peter,” geeuwde Loes, “er was daarnet al geen kat op straat dus wie zou mij nu nog zien. Ik wil naar mijn bedje.” Peter zoende blote Loes welterusten en zij volgde haar man naar de lift. De deur schoof net met een discrete ‘ping' open. Ze wuifde nog eens in de lift en dan verdween het halfnaakte paar.

Peter ging nog even voor het raam staan en keek naar de straat beneden. Zonder omkijken staken Ton en Loes over. Er strompelde een dronken man voorbij, op weg naar huis of naar een bar waar hij wél nog een laatste glas kon krijgen. Hij leek niet eens te merken dat de vrouw die hem kruiste, geen kleren aan had. Nadat hij zijn beste vrienden in de felverlichte hal had zien zoeken naar de sleutel van hun flat, stapte hij van het raam weg en ging hij slapen. Net voor hij indommelde, voelde hij hoe Tina naast hem onder de lakens gleed. Het verbaasde hem niet. Het schept een band.

© Jan

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie