Oude liefde…

Geeuwend leun ik achterover in mijn bureaustoel. Verdomde deadline. Ik wissel nog een keer van Photoshop naar InDesign. Bijna klaar. Her en daar de tekst nog even aanpassen en de brochure kan naar de klant. Telefoon? Nu nog? Om half tien ’s avonds? Een klant. Ik ken het nummer niet dus neem op met mijn firmanaam.
“Hoi Hans, met Vera.”
Vera? Ken ik een Vera? Ja, vanaf mijn gymnasiumtijd. Maar dat zal toch niet? Dus ik antwoord met: “Vera?”
“Vera Aalberts,” klinkt de nu inderdaad toch ietwat bekende stem uit mijn iPhone.

*****

Vera was mijn eerste vriendin. Toen we in de vijfde op werkweek waren geweest naar Berlijn sloeg de vonk over. We zaten op de terugweg met zijn tweetjes helemaal achterin de bus. Alleen. De laatste avond was geweldig geweest. We waren de stad in geweest, hadden daar wat gedronken en terwijl al onze klasgenoten allang weg waren uit het bruine kroegje, bemerkten we om twee uur ’s nachts dat wij nog de enige twee gasten waren. Zoenend. Mijn handen friemelden wat met haar borsten.
“Iedereen ziet ons hier,” zuchtte ze.
“Wie dan?” vroeg ik haar terwijl we lachend om ons heen keken. Alleen de barkeeper was er nog maar die was druk aan het bellen, met de rug naar ons toe.

Ze liet me begaan. Ik maakte een paar knoopjes van haar lichtgroene blouse open en ging met mijn hand achter haar behaatje. Haar tepel voelde hard aan. Ik hoorde haar diep zuchten.
“Ga maar door,” fluisterde ze.
Toch niet helemaal op mijn gemak fluisterde ik terug: “We zoeken een ander plekje. Vlakbij is een park, daar is op dit moment geen mens.”
We rekenden af en liepen in elkaar gestrengeld richting het park. Het was er inderdaad volledig uitgestorven. Op een snurkende zwerver op een bankje na.

Iets van het pad af was een open plek achter wat boompjes en struiken wist ik me van vanmiddag te herinneren. We moesten er nu ongeveer zijn. Even later was er linksaf inderdaad een smal paadje. We sloegen het in. Vera omhelsde me. Ze kantelde haar bekken iets naar voren en onze onderlichamen duwden zodoende tegen elkaar aan. Haar borsten raakten mijn borstkas. Mijn lid verstijfde onder haar aanraking. Ze voelde het en drukte haar kruis nog steviger tegen het mijne aan. Mijn handen gleden weer over haar borsten. Nu zeker onbespied. Weer werd haar ademhaling zwaarder.

Ze trok mijn t-shirt over mijn hoofd uit en rukte zowat de knoop van mijn jeans af. Ook haar blouse en rokje gingen in no-time uit en voor we het wisten stonden we spiernaakt tegenover elkaar. Zonder iets te zeggen zakte ze door haar knieën en nam mijn recht overeind staande lid in haar mond. Ik voelde dat ik snel klaar zou komen wanneer ze door zou gaan, dus trok me subtiel terug. Nu was ik het die door mijn knieën ging en haar blonde poesje begon te strelen. Ik voelde hoe haar zachte lipjes vochtig waren en liet eerst één, later twee vingers naar binnen glijden. Mijn duim vond haar keiharde clitoris.

Ik vingerde haar steeds sneller, terwijl mijn duim haar klitje bleef masseren. Intussen waren we allebei maar in het gras gaan liggen. Ik hoorde haar ademhaling langzaam overgaan in zacht kreunen. Inmiddels had haar mond zich om mijn eikel gesloten en zoog ze zachtjes mijn voorvocht op. Ik voelde dat haar spieren zich schokkend om mijn vingers spanden en hoe ze harder begon te schokken met haar onderlichaam. Haar kutje werd kletsnat. Haar geil droop langs mijn vingers naar buiten. Ik voelde dat ik het ook niet langer uithield. Dat merkte Vera ook en hield op met pijpen. Haar zachte warme handen namen het werk van haar mond over.
“Kom maar op mijn buik klaar,” zuchtte ze.
Niet veel later schoten stralen wit zaad uit mijn pik op haar buik en borsten. Van neuken kwam het niet. Ik wist niet of ze de pil slikte en met onze zeventien jaar vond ik ons toch nog wat jong om papa en mama te worden. En aan condooms had ik wel gedacht maar die lagen in de jeugdherberg in mijn tas. Maar deze eerste keer was er niet minder lekker om.

*****

Als in een flits uit een film schiet deze herinnering als eerste door me heen als ze haar naam, maar nu mét achternaam nog een keer noemt.
Ik slik een keer en zeg iets aan de hese kant: “Hoelang is dát alweer geleden?”
“Dat wij elkaar gesproken hebben?” antwoordt Vera, “Op de reünie, vijftien jaar na ons examen.”
Ik reken snel. Met achttien hadden we examen gedaan, vijftien jaar daarna waren we dus drieëndertig jaar. Ik ben nu tweeënvijftig, dus negentien jaar geleden. Op die reünie waren we in ieder geval beide getrouwd en hadden we een goede baan.

Vera was na het gymnasium naar Nijmegen gegaan om medicijnen te studeren. Negentien jaar geleden vertelde ze me dat ze dat ze oncologisch kinderarts was. En inmiddels getrouwd met twee kindjes.

Zelf was ik naar Eindhoven gegaan om daar grafische vormgeving te gaan studeren op de TU, die toen nog TH heette. Na mijn afstuderen was ik eerst na in dienst geweest van een groot grafisch bedrijf in de buurt van Eindhoven. Later keerde ik terug naar mijn geboortestreek, de Achterhoek, en deed als zelfstandig vormgever opdrachten voor een grote opdrachtgever uit Doetinchem. En dat doe ik nog steeds.

Ik vraag haar uiteraard hoe het met haar gaat.
“Daar bel ik je voor,” antwoordt ze een beetje stamelend, “Mijn man is een paar maanden geleden ….”
Het wordt stil aan de andere kant.
“Vera, ben je er nog?”
“Hans, ik … ik .., mag ik asjeblieft even komen praten? Ik trek het niet meer,” snikt ze.
Ze vertelt me dat ze met de trein naar Doetinchem is gekomen en dat ze op dit moment voor de deur van mijn kantoor staat. Met een brok in mijn keel zeg ik dat ik er aan kom.

Ik loop naar voren. In de hal is het donker. Ik knip het licht aan en door de glazen deur zie ik haar staan. Ze staart naar de telefoon, alsof ik daaruit moet komen. Ze is nauwelijks veranderd. Ik open de deur.
“Kom binnen. Wil je koffie, thee, cappuccino, latte macchiate, zeg het maar.”
“Thee, asjeblieft. Gewoon thee. En een luisterend oor als je hebt.”
Ik leid haar naar mijn kantoor, biedt haar een stoel en loop naar de receptie voor een thee en een espresso voor mezelf.
“Wat is er gebeurd?” vraag ik onhandig.

Ze vertelt me dat haar man al jaren ziek was. Zwaar depressief. Er was geen liefde meer. Niets. Hij was altijd afwezig. Niemand drong meer tot hem door. Ook de beste psychiater van het Radboud niet. Haar leven was een hel geworden. Ze was bang dat ze er zelf ook aan onderdoor zou gaan en had met zijn psychiater afgesproken dat het het beste was dat haar man opgenomen zou worden.

Op een avond hadden ze in de kamer gezeten en had ze hem voorzichtig proberen te vertellen wat zij en de psychiater hadden besproken. Hij was overeind gevlogen en haar naar de keel gevlogen.
“Overal heeft hij me voor uitgemaakt. Hoer, slet, kankerwijf, noem het maar. Hij trok me me mijn kleren van mijn lijf en heeft me verkracht. Echt Hans, verkracht. Mijn eigen man. We hadden al jaren geen seks meer gehad en ineens dook hij als een wilde op me. Alles was kurkdroog en hij ging in me…”
Ze barstte in huilen uit.

“Toen hij klaar was, trok hij zijn broek weer op en vloog het huis uit. Met scheurende banden joeg hij weg met mijn auto. Ik heb gehuild. Gehuild en gedoucht. Heel lang. Toen de deurbel ging, wilde ik eerst niet opendoen, omdat ik dacht dat hij het was. Maar de bel ging nog een keer. Ik ben naar de garage gelopen. Daar kon ik zien wie er was. De politie. Ik wist toen al genoeg. Hjj was er niet meer. En toen ik naar die agenten liep, vroeg ik hen meteen: heeft ie zichzelf doodgereden? Het ergste was dat hij eerst een fietser had aangereden. Door de smak op het wegdek was die op slag dood. Meteen daarna heeft ie de auto tegen een boom gereden. Zo hard, dat zelfs de airbags niets meer redden konden. Toen ze me dat vertelden, voelde het als een opluchting, Hans. Ik leefde in een hel”

Het blijft een tijdje stil. Ik schuif mijn bureaustoel naast haar stoel en sla een arm om haar heen. Ze huilt nog steeds. Ik streel haar lange blonde haar en merk dat ik nog steeds meer voor haar voel dan alleen medeleven. Maar ook dat dat medeleven nu wel op de eerste plaats komt. Ik leg haar hoofd op mijn schouder. Al die tijd heb ik niets gezegd. Ik had een brok in mijn keel en liet mijn tranen nu ook gaan.

“Schat, waarom jij?” Het was eruit voor ik er erg in had. Het woord ‘schat’.
“Hans, ik weet het niet. Ik had nooit bij jou weg moeten gaan. We hadden het toch goed?”

*****

En dat was ook zo. In onze studententijd hadden we het heel goed met elkaar. In de weekenden waren we altijd bij elkaar. De ene week in Eindhoven, de andere in Nijmegen. We lagen soms hele dagen in bed van elkaar te genieten. We waren na al die jaren nog smoorverliefd. We neukten dat de vonken eraf vlogen. Maar we brachten ook bezoekjes aan popconcerten, theaters en musea. Iedereen noemde ons het echtpaar. En zo voelden we ons ook min of meer. Tot Vera op een dag zei dat ze een tijdje alleen wilde zijn. Het lag niet aan mij, verzekerde ze me. Ze wilde niet meer gebonden zijn.

*****

“Het domste wat ik ooit heb gedaan,” snikt ze. “Ik was zo egoïstisch. Ik dacht dat ik je niet nodig had. En dan kom ik die lul ook nog tegen. De eerste avond was hij zo charmant. Ik kwam hem tegen in een kroeg op Plein ’44. Ik kwam met hem aan de praat. Hij was collega van me, bleek. Tenminste, ook als arts aan het Radboud verbonden. Als internist. We praatten honderduit en we bleken beide vrijgezel te zijn. We lachten, dronken en op het eind van de avond belandde ik in zijn bed. We hebben gevreeën alsof ons leven ervan afhing. En ik kwam meerdere keren klaar. Dat bleef zo, tot we trouwden en ons eerste kindje zich aankondigde. Terwijl ik in mijn zwangerschap meer naar seks hunkerde dan anders, raakte hij me met geen vinger meer aan. Hij vond dat ‘ethisch niet verantwoord.’ Ik dacht dat dat wel over zou gaan na mijn zwangerschap. En in zekere zin was dat ook zo. Maar het werden min of meer verplichte nummertjes. Hij bovenop, zijn kwakkie in me dumpen en klaar was ie. Sorry, Hans. Misschien ga ik te ver.”
Ik schud mijn hoofd en zeg dat ze me alles mag vertellen.

Ze gaat door: “Om kort te gaan: de laatste keer dat we neukten is onze jongste verwekt. Echt Hans, ik noem het neuken. Meer was het niet. Er was geen liefde meer bij. Niets. En toen Robert werd geboren werd meneer depressief. Hij had op een dochtertje gehoopt. Waarom weet ik nog steeds niet, maar hij kon het dus niet meer aan. Hij trok zich terug. We aten alleen nog samen. Hij sliep niet meer bij me. Hij sprak nauwelijks meer met me. En werd steeds depressiever. De psychiater kon er ook niks meer aan doen. Zelfs met hem praatte hij niet meer. Tot die avond. Hans ik voelde me zo vies. Zo smerig. Zo misbruikt. Ik denk dat ik wel een uur onder de douche heb gestaan. Ik bleef zijn sperma ruiken. Ik vond mezelf zo vuil. Ik heb me van onderen zó gewassen dat ik er vuurrood was. Dat het pijn deed van het wassen. Toen ben ik onder de douche vandaan gegaan en meteen daarna ging de bel eigenlijk. Nou ja, de rest weet je.”

Er komt weer iets van een kleine glimlach op haar gezicht. Ik zoen haar op haar wang.
“Schat, waarom ben ik bij je weggegaan? Al die jaren heb ik me dat afgevraagd. Wáárom ben ik bij Hans weggegaan?”
Ik kus haar nog een keer.
“Genoeg over mezelf, hoe gaat het met jou?”
“Tja. Gelukkig beter dan met jou. Maar dat vind ik nu eigenlijk helemaal niet zo belangrijk. Ik leef voor mijn werk. Kan ook gemakkelijk, want mijn relatie is al jaren naar de kloten. Sinds een half jaar ook officieel uit elkaar. Mijn vriendin wilde een rijke kerel, die kreeg ze. Maar die kerel moest keihard werken voor de centjes. Zeker als de mevrouw dure Prada tassen en Gucci jurkjes wil. Dan is het niet aan te slepen. Maar ik was zo gek. En werkte en werkte. Op een avond zat ik op kantoor en merkte ik dat ik een USB-stick met beelden van een klant thuis had laten liggen. Dan morgen maar verder, dacht ik. Dus in plaats van om twaalf uur, kwam ik een keer om acht uur thuis. Er stond een vreemde auto op de oprit. Ik liep via de garage naar binnen en daar lag mevrouw met een oude jeugdvriend op de bank te vozen. Ik ben naar boven gelopen, mijn USB-stick gepakt en toen ik terug kwam zaten ze beiden met vuurrode koppen op de bank, De kleren weer aan.
‘Ga gerust door hoor, ik ga nog even naar mijn werk. Als ik thuis kom, wil ik dat jullie allebei verdwenen zijn. Voorgoed. Ik wil je hier niet meer zien. Jou niet, maar jou al helemaal niet meer.’
Het laatste was tegen mijn vanaf-toen-ex.”

*****

Ik kijk op mijn horloge. Het is bijna twaalf uur. Na twaalven gaat het alarm automatisch aan, of ik moet me bij de centrale melden. Zin om nog door te werken heb ik niet meer.
“Vera, ga je mee naar mijn huis?”
Ze kijkt verschrikt op. “Je, je bedoelt, naar… naar jouw huis? Kan dat dan?”
“Waarom niet? Er is niemand. Een kast van een woning met alles erop en eraan: twee badkamers, vijf slaapkamers, een woonkamer als een balzaal. En daar woon ik dan. In mijn uppie. Geld ten overvloede, maar gelukkig? Neuh.”
Ze staat op en vliegt me om mijn nek. “Schat. Ik hou van je.”
“Kom mee dan, voor we nog meer van onze kostbare tijd verspillen.”

Thuis aangekomen ploffen we op de bank. Een fles wijn had ik al uit het wijnrek gepakt. Glazen uit de kast. We vliegen elkaar in de armen. Ik zoen haar eerst op haar voorhoofd. Haar hals. Haar mond. Ze opent haar lippen en onze tongen vinden elkaar. Ik proef haar eindelijk weer. Voor we het weten liggen we naakt in mijn bed. Ik zoen haar hele lichaam. Haar borsten, haar tepels zuig ik op. Ze kreunt onder me. Mijn stijve lid wordt door haar handen gemasseerd. Ik kus haar buik, haar navel, haar glad geschoren venusheuveltje. Ik ruik haar vrouwelijkheid. Ik begraaf mijn gezicht tussen haar gladde zachte dijen. Intussen heeft zij mijn eikel omsloten met haar zachte lippen. Ze zuigt er aan, zoals zij dat alleen kan. Mijn god, wat is dit lekker, wat heb ik haar gemist. Ik zuig op haar genotsknopje.
“Neem me. Asjeblieft,” zucht ze.
Mijn lid verdwijnt tussen haar schaamlippen. Langzaam beweeg ik in en uit haar. Hoe lang het duurt weet ik niet, maar het is geweldig. Nadat we gelijktijdig ons hoogtepunt hebben bereikt kijken we elkaar verliefd aan.
“Ik laat je nooit meer gaan,” zegt ze.
“Ik jou ook niet.”

En we vallen in een diepe slaap.

*****

Meteen de volgende dag rijdt Vera naar haar ouders in Winterswijk, om haar kinderen op te halen. Dat is vandaag precies een jaar geleden. We hebben het heerlijk samen.

© Dutchman

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Oude liefde…

  1. 1 augustus 2016 at 20:39

    Ik kan er niet warm van worden. Van een onaannemelijk begin via de onlogische karakters naar de wel heel summiere seks. Dat kan je vast beter.

  2. 22 augustus 2016 at 22:05

    Als oncologisch kinderarts moet je behoorlijk stevig in je schoenen staan. Daarom overtuigt het wanhopige hulpeloze vrouwtje niet, dat zich huilend in de armen van haar oude liefde stort.
    De buitengewoon negatieve verhalen over de beide ex-en wekken geen sympathie, wel afkeer. Ietsje minder graag. De bedoeling is een erotisch verhaal te schijven, geen horror story.
    Proza vraagt om wóórden, liefst weinig getallen en al helemaal geen berekeningen. Het haalt het tempo uit het verhaal en voor het verloop van het verhaal maakt het niet uit hoe lang beiden elkaar niet hebben gezien.
    Wat de grote finale had moeten worden, de hereniging van twee geliefden, wordt vervolgens in enkele zinnen afgeraffeld.

Geef een reactie