Patiënt Grootscholten

Het was altijd een droom voor haar geweest om verpleegster te worden. In het Westeinde Ziekenhuis kon ze meteen na haar opleiding A-verpleging beginnen en ze voelde zich er gelijk thuis. Haar werk bestond voornamelijk uit het opschudden van kussens, het voorzien van vazen voor bloemen en het geven van drankjes. Geen echte verpleegkundige taken dus, maar mensen waren haar dankbaar en daar genoot ze zichtbaar van. Op een dag, terwijl ze de gang wat aan het opruimen was, hoorde ze iemand, psst, hé, roepen. Ze keek waar het geluid vandaan kwam en zag dat, de patiënt uit kamer 203 haar wenkte.  Ik moest die dag langskomen bij dokter Wittenberg in het Westeinde Ziekenhuis. Hij zou mij uitsluitsel geven over de toestand van mijn vier weken geleden opgelopen gekneusde ribben. Tijdens een voetbalpartijtje opgelopen. Ik glee in de laatste minuut, door op de keeper van de tegenpartij, wilde absoluut scoren, daar wij met één nul achter stonden en op deze wijze probeerde ik toch een punt voor ons elftal te verzilveren. Echter met een acrobatische beweging pakte de keeper doodleuk de bal op, glee ik nog even door en belandde ik tenslotte nogal pijnlijk tegen een doelpaal. Met lege handen dropen we het veld af. Ik had last tijdens het ademhalen, de longen sloegen dan dicht, maar dacht dat het wel mee zal vallen, echter de pijn bleef aanhouden. “Als ik jou was zou ik toch maar even langs het ziekenhuis gaan,” zeiden mijn teamgenoten in de kleedkamer tijdens het nuttigen van een paar flesjes bier. Zo gezegd, zo gedaan en drie uur na de pijnlijke bodycheck van een doelpaal stapte ik met tien meter verband om mijn middel het ziekenhuis weer uit. “Kom over vier weken maar weer terug,” zei dokter Wittenberg die had geconstateerd dat drie ribben gekneusd waren.  

Afijn, daar was ik dan. Bij de receptie had een oude verpleegster mij doorgewezen naar kamer 203, waar ik moest wachten op de dokter. Het kon nog wel even duren had ze gezegd, daar hij nog met een moeilijk geval bezig was. Ik nam plaats op een stoel, en bestudeerde de kamer. Het witte omkleedgordijn, de wankelende tafel waarop ik dadelijk waarschijnlijk weer zou moeten liggen, het bureau van dokter Wittenberg en wat doktersattributen op een kastje waren de dingen die ik zag. De deur van de kamer stond op een kier zodat ik ook de gang in kon kijken. Er liepen wat mensen voorbij, sommige in pyjama, en een verpleegster was wat aan het opruimen. Meer kon ik niet zien. Een lekker ding die verpleegster bedacht ik me zo. Zonnig getint, lang donker bruin haar, ongeveer één meter vijfenzestig, volle borsten en een lekker meisjeskontje zag ik toen ze zich bukte. Ik schatte haar een jaar of vijfentwintig, voelde inmiddels de vlinders in mijn buik opkomen en dat mijn hart sneller begon te kloppen. Ze had me niet in de gaten daar ze druk bezig was met haar werkzaamheden. Van de dokter was nog geen spoor te bekennen, maar dat kon me niets meer schelen. Ik bleef gluren en plots riep ik: “psst, hé”. Ze keek waar het geluid vandaan kwam en zag dat ik naar haar wenkte. 

Ze vroeg me wat ze voor me kon betekenen en ik vertelde haar dat mijn hart zo snel klopte, dat ik er een beetje bang van begon te worden. Hoewel ze absoluut niet bevoegd was, wilde ze me heel graag helpen en ze haalde de stethoscoop uit het kastje. Ze beluisterde mijn hartritme en constateerde dat die wel erg snel was. “Zie je,” zei ik iets te triomfantelijk, “dat zei ik toch!” Ze wist niet wat ze moest doen. Eigelijk moest ze de dokter roepen, maar dan zou hij weten dat ze stiekem zijn stethoscoop had gebruikt. Ze wist niet precies waarvoor ik kwam, maar omdat ik mijn gewone kleren en geen pyjama aan had, vermoedde ze waarschijnlijk dat ik niet opgenomen was.

“Hoe gaat het met je andere klachten?” vroeg ze me opeens.

“Oh, uh, al veel beter,” antwoordde ik nogal verbaasd, “de zalf helpt goed tegen de jeuk, ademhalen gaat weer normaal, geen last van mijn longen dan, en ik kan al lopen zonder pijn!” Shit, ik baalde, omdat ik me zo gemakkelijk liet ontmantelen. “Die hartkloppingen komen omdat je je ergens over opwindt,” legde ze zo geloofwaardig uit, “als je je wat minder druk maakt om die paar gekneusde ribben, gaan ook de hartkloppingen weg.” Dat had ze snel geconstateerd, bedacht ik me.

“Je hebt gelijk,” zei ik, “ik wind me inderdaad wel erg op, alleen niet om die paar ribbetjes.”

“Oh nee?”, vroeg ze geïnteresseerd. “Waarom dan?”.

Ik zei niets terug, maar pakte haar opeens vol bij haar borst. Ze keek me verschikt aan, en voordat ze iets kon zeggen had ik mijn hand al onder haar schort verborgen en betastte haar daar!

“Ik wind me inderdaad op, zustertje,” fluisterde ik, “ik kick namelijk enorm op zustertjes die doen of ze doktertje zijn!”

Ze bloosde toen ze hoorde dat ik haar bedrog allang door had. Terwijl ze voelde dat ik haar slipje opzij duwde vroeg ze zachtjes of ik het geheim wilde houden. “Natuurlijk,” zei ik sportief, “jij vertelt toch ook niet hoe geil je op me bent? Dat je niet kunt wachten om een goede beurt van me te krijgen? Dat je wanhopig graag eens flink door me gepakt wil worden?” Ik schok van mijn taalgebruik en van mijn manieren. Zo had ik me nog nooit tegen een vrouw uitgelaten. Maar ik zei het allemaal zonder erbij na te denken. Het ging vanzelf. Vol verlangen nam ik bezit van haar.

Ze schaamde zich diep, dat zag ik duidelijk, want inderdaad had ze me een aantrekkelijke jongen gevonden. Echter mijn geuite kapsones jegens haar stond haar tegen, en ze zei dat ze me wel heel brutaal vond. Ze duwde mijn hand weg die net een vinger in haar stopte. Bij het verdwijnen van mijn hand klonk een soppend geluid. “Ach zustertje,” zei ik hooghartig, “word je zo heet van mijn vingertjes dat je geil begint te stromen? Moet ik misschien een echte dokter roepen om je een beurt te geven?” Dit was ik niet, dat kon niet. Een ander mens nam plaats in mijn gedaante, ging als een flits door mijn gedachte.

“Nee!” riep ze verschikt. Nee, natuurlijk niet, want dan kon ze haar toekomst wel vergeten.

“Wees niet zo terughoudend dan, en laat je gevoelens spreken,” zei ik en bracht mijn hand weer naar haar vochtige plekje tussen haar benen, waar hij warm onthaald werd. Okee, ik gedroeg mij nogal arrogant, maar ze vond me toch spannend en bovendien mijn chantage maakte indruk, want natuurlijk had ze inderdaad gedaan alsof ze me mocht behandelen.

“Help me eens uit mijn overhemd,” vroeg ik, terwijl ik alvast knoopjes begon los te maken. “Maar wat wil je dan,” zei ze terwijl ze mijn vraag beantwoorde. Binnen een paar seconden stond ik voor haar met een ontbloot bovenlijf. Althans, niet geheel, daar het verband om mijn middel nog steeds aanwezig was. Ik pakte haar bij haar jurk en trok haar naar me toe.

“ALLES,” siste ik in haar oor.

Ik griste vier briefjes van vijfentwintig uit mijn broekzak, stopte het in haar schort en voordat ze iets kon zeggen kuste ik haar op haar mond en duwde mijn tong naar binnen. Een stille wens ging nu in vervulling. Ooit wilde ik namelijk nog eens een dame als hoer begeren, maar die dat in de verste verte absoluut niet was. Zij moest mij gewoon liefhebben, gewoon op een doodnormale manier aan mij overgeven, de onschuldige Maria spelen.

Ik voelde haar nu echt heet worden en zonder aarzelen beantwoorde ze mijn kus. Opeens ritste ze mijn gulp open en pakte ze voorzichtig mijn op volle sterkte staande penis. Hoewel je het er niet aan afzag, was dit heus niet de eerste keer dat ze een pik in haar hand had die op ontploffen stond.

“Kom op nou,” hijgde ik, “DOE IETS!”

Ze liet mijn penis in haar handen op en neer gaan, maar dat vond ik niet voldoende. Met mijn rechterhand betastte ik haar hoofd en gevoelig dirigeerde ik deze naar mijn geslachtsdeel. Ook dat deed ze blijkbaar niet voor het eerst en ze deed haar lippen braaf uit elkaar. Haar mond ging als een bezetene te keer en na een paar seconde kwam ik klaar. Ze liet wat van mijn sperma uit haar mond lopen en het viel in slierten op haar schort. Ze veegde het weg en smeerde het aan het witte omkleedgordijn wat daardoor nog witter werd.

“Zo,” zei ik, dat was een lekker voorspel, dat heb je goed gedaan!”

“Hoezo voorspel?” vroeg ze verbaasd. Ze speelde het spel, naar mijn mening, professioneel mee.

“Oh, ik begrijp het al,” zei ik en haalde twee briefjes van honderd uit mijn broekzak en stopte dat weer in haar schort. Nu pas realiseerde ze zich dat ik haar net ook geld had gegeven en ik zag haar twijfelen of ze nou kwaad moest worden of niet. Terwijl ze zat te piekeren schortte ik haar jurk omhoog en ontdeed haar van haar zwarte zijde slipje. Ze besloot gewillig het spel verder mee te spelen. Blijkbaar kwam het geld haar goed van pas.

“Ik vind neuken heerlijk, dus waarom zou ik nee zeggen,” zei ze op opeens op een dominante toon. De toneelspeelster was in haar opgestaan. Ze ging op de rand van de wankelende tafel zitten en deed haar benen uit elkaar. Ik kon haar geile geur ruiken en zag hoe ze haar middelvinger liet verdwijnen. Ze was ineens anders. Ik was niet meer degene die het allemaal leidde, nee zij had het van het ene op het andere moment gewoon overgenomen. Ik vond de omschakeling niet erg, plezierig zelfs, en liet de dingen die zouden gebeuren op me afkomen.

“Kom maar, “lachte ze, “ik ben er helemaal klaar voor!”

“Geile hoer!” lachte ik terug. Die woorden prikkelden haar en ze lokte me nog meer uit.

“Ja,” fluisterde ze, “ik ben een geile hoer, jouw eigen geile hoertje! Hou je van me?”

“Nou en of!” hijgde ik, “ik hou zielsveel van jou en je hoerige lijf! En ik zal eens laten zien hoeveel!”

Ik stopte mijn opnieuw hard geworden geslachtdeel in één stoot diep in de hare. Ik moest me inhouden om niet te gaan kreunen, want ik ben een nogal luidruchtig type. Terwijl ik in-en-uit haar pompte keek ik haar aan. Een gemeen lachje en een tongetje tussen haar tanden liet ze me zien. Ik keek over haar heen naar de witte muren, naar het plafond, keek naar links de gang op en zag mensen voorbij lopen. Niemand zag ons, daarvoor stond de deur te veel op een kiertje. We maakte natuurlijk geluid, maar net niet hard genoeg zodat zij het merkten. Spannender kon het niet, dacht ik nog. Ik begon haar schaamlipjes te masseren, en met mijn vinger begon ik haar binnenste een beetje te kneden.

“Ja, ooh jaaah,” zuchtte ze.

“Dat vind je lekker hè, klein teefje van me!” zei ik en kneep nog harder in haar clitoris. Dat was voor haar voldoende om gillend klaar te komen. Ze brulde dat het zover was en ik beantwoorde met een even harde kreet dat ik ook kwam. Ik pakte haar hard vast voor een laatste stoot, en toen vielen we over elkaar heen op de wankelende tafel die het niet meer hield en met een harde smak vielen we op de grond. Ik hoorde mensen op de gang roezemoezen en zag ze zoeken waar deze herrie vandaan kwam, maar het lukte ze niet om ons te ontdekken. Zij lag nog wat na te puffen op de grond, maar ik haastte mij in mijn kleren, want ik besloot niet langer te wachten op dokter Wittenberg. Weg hiervandaan, was hetgeen dat in mij opkwam. Plots kwam dokter Wittenberg binnen. Ik deed mijn gulp omhoog en zag hoe hij de situatie in zijn kamertje bekeek. “Wat is hier in godsnaam aan de hand,” zei hij met veel verontwaardiging in zijn stem. “Oh, uuh, meneer Grootscholten is het niet”, stamelde hij voor zich uit. “Klopt,” zei ik iets te hooghartig. “Wat doet zij daar naakt op de grond. Wat is hier in godsnaam gaande,” zei hij wederom. Hij wist zich totaal geen raad met de situatie. “En hoe gaat het met uw ribben meneer Grootscholten,” zei ik. Iets wat hij eigenlijk behoorde te zeggen, meende ik.

Nou dat gaat als een tierelier met die ribben van mij Wittenberg,” antwoordde ik mezelf. “Ik mag niet meer klagen. Als ik me inspan voel ik niets meer.” “Heb ik net nog geklaagd,” zei ik terwijl ik me naar de grond richtte waar een verpleegstertje nog half lag na te trillen. Ze gaf geen antwoord maar bedekte ondertussen haar edele delen. Ze schaamde zich diep. Heel diep, dat kon je zien. “Nee,” antwoordde ik mezelf maar, uit haar kwam toch niets. En het klopte, want ik had zo-even echt niets gevoeld. Ik stapte op dokter Wittenberg af, gaf hem een klopje op zijn schouder en wenste hem niet meer terug te zien. Vervolgens wandelde ik kamer 203 uit, negeerde allemaal stom verbaasde gezichten die op het kabaal waren afgekomen en verliet, zonder ook maar een moment na te denken hoe ik de verpleegster over liet aan haar lot, via een zijuitgang het ziekenhuis.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie