Pellen

“Nog even sassen en dan ga ik, OK?”.

“Goed, dan drink ik intussen mijn glas leeg. Ik denk dat ik dan ook maar naar huis ga.”

Ik knik naar de halfvolle bel Koninck voor me op het tafeltje. Nadya staat op. Het is druk in café Springhaver. Ze wurmt zich naar achteren, langs twee knullen die aan het tafeltje rechts van ons zijn opgestaan en naar de uitgang willen. Die nemen graag de gelegenheid te baat om de inhoud van Nadya’s bloes te bewonderen. Ik neem een slok van mijn bier, het vierde glas alweer vanavond.

“Zijn deze plaatsen vrij?”

Een jonge vrouw kijkt vragend in het rond. Ze draagt een grijze rok en een blauwe blazer met het logo van een bank op de borst. Twee andere vrouwen in gelijke outfit staan achter haar. Alle drie hebben ze een pilsje in de hand. Ik knik. Ze gaan zitten. Twee aan het andere tafeltje, één schuift naast mij op de bank.

Ze kijkt me aan, zonder iets te zeggen. Een doordringende blik. Niet lang, hooguit een fractie van een seconde. Dan buigt ze zich opzij naar de anderen, schuin tegenover ons, om zich verstaanbaar te maken boven het geroezemoes. Ze wisselen een paar woorden.

“Leuke kroeg hier.”

Ik heb niet eens gemerkt dat ze zich weer naar mij toe gedraaid heeft. Ze kijkt me afwachtend aan met haar helderblauwe ogen.

“Ja, het is één van mijn favorieten.”

Nu ik haar wat beter kan bekijken zie ik dat ze jonger is dan ik eerst dacht. Die kleding maakt haar ouder. Ze scheelt hooguit een paar jaar met mij. Onder het blauwe jasje draagt ze een keurige witte bloes. Haar benen zijn gehuld in degelijk nylon, haar voeten steken in verstandige schoenen met een brede halfhoge hak.

“Kom je hier vaak?”

“Regelmatig ja. En jij?”

“Ik niet, ik kom anders nooit in Utrecht. Alleen deze week voor de beurs. Ik ben hostess op onze stand.”

Ik wist niet eens dat er een beurs was. Blijkbaar zo eentje waar de ene helft van financieel Nederland aan de andere helft vertelt wat ze verkeerd doen. Vandaar ook die kleren. Alsof ze mijn gedachten leest, zegt ze:

“Normaal had ik liever eerst iets vlotters aangetrokken, maar het was laat geworden vandaag. De beurs was open tot negen uur, dan nog even opruimen en nog wat napraten. Als we dan eerst nog naar het hotel waren gegaan, was er van uitgaan niets meer gekomen. Trouwens: ik heet Ingrid.”

“Anna. Leuk om kennis met je te maken.”

Ik vraag hoe het is om op de beurs te staan. Vermoeiend, vind ze, maar een welkome afwisseling van haar normale baan als secretaresse. Ze vertelt wat meer over de stress van het werken op een stand: kopje koffie voor klant X; glaasje fris voor mevrouw Y; De eigenaar van dit visitekaartje moet volgende week telefonisch benaderd worden; honderden vragen over de nieuwe levensloopregeling. Tussen dat alles door ook nog een voortdurende stroom van telefoontjes.

Ingrid wordt onderbroken door een vraag van haar collegaatje. Ze draait weer naar rechts. Het tweede knoopje van haar bloes stond eerder vandaag op de beurs vast niet open. Nu gunt het me een blik op de aanzet van een paar mooie, volle borsten. Ik laat mijn blik naar beneden gaan. Haar rok spant om haar stevige, brede dijen. Ik maak me een voorstelling van het lichaam dat onder die kleren schuilgaat. Van de roomblanke huid van haar dijen. Van de buik daarboven. Zacht en een heel klein beetje bol. Daarboven die borsten die, als ze de vrijheid krijgen, meegolven met iedere beweging.

“Waar denk je aan?” vraagt ze, terwijl ze zich weer naar mij draait, “je zit zo naar me te kijken.”

Ik voel me betrapt.

“Euuh… waar ik aan denk…?”

Een afwerend antwoord ligt al op mijn tong, maar op het laatste moment slik ik het in. Aangemoedigd door haar glimlach zeg ik:

“Ik denk er aan hoe het zou zijn om je uit dat uniform te pellen. Laag voor laag die kleren uittrekken, zoals je een ui schilt.”

“Vergelijk je mij met een ui?” De verontwaardiging is gespeeld.

Als je de lelijke, bruine buitenste schillen van een ui weghaalt, dan houd je een prachtig glanzende blanke bol over. Onder die onaantrekkelijke kleren van jou komt vast ook iets heel moois vandaan.

Bedachtzaam pakt ze haar glas. Ze drinkt het leeg en staat op.

“Even een nieuwe halen. Jij ook nog wat?”

“Nee dank je, dit is al mijn vierde, als ik nog meer drink kan ik straks niet meer rechtuit fietsen.”

Ze loopt naar de bar. Nadya, die op de terugweg van de toiletten met een paar kennissen heeft staan praten, komt nu naar mij toe.

“Probeer je die bankmevrouw aan de haak te slaan?”

“Misschien… je weet maar nooit.”

“Nou, dan ga ik maar, als je het niet erg vindt.”

“OK. We bellen morgen.”

Nadya moet morgen vroeg op. Ik niet, ik ben vrij. Ik krijg een zoen en plagerig knijpt ze even in mijn borst.

“Ik wil alles weten,” fluistert ze.

Met een armzwaai als afscheid loopt ze naar de uitgang.

De ‘bankmevrouw’, zoals Nadya haar noemde, komt met drie pilsjes terug.

“Proost,” zegt ze als ze weer naast me zit en ze heft haar glas.

Ze kletst weer even met haar collega’s. Dan draait ze zich weer om naar mij. Deze keer ben ik er op bedacht en ze betrapt me niet nog een keer. Ze bekijkt me nu openlijk van top tot teen. Ik probeer haar reaktie te peilen. Bevalt haar wat ze ziet? Mijn jasje met de gerafelde mouwen, het donkere shirtje, mijn strakke jeans. Mijn haar in ongetemde krullen tot op mijn schouders.

“Waar zou je beginnen?” vraagt ze.

Ik begrijp haar niet:

“Wat bedoel je?”

“Nou, met pellen…”

“O, dat… Waar zou ik beginnen… met je panty. Ik haat panty’s.”

“Maar ze zijn wel praktisch.”

“Ja, en toch haat ik ze. Ik zou eerst die panty onder je rok vandaan naar beneden trekken. In één keer, met schoenen en al. Zodat ik de huid van je dijbeen kan strelen…”

Ik leg mijn hand op haar been, tussen haar knie en haar rok, en laat mijn vingers er over glijden.

“… geen kil, glad, industrieel nylon, maar natuurlijke, warme, fluweelzachte vrouwenhuid.”

Ze sluit haar ogen, het puntje van haar tong komt een moment lang tevoorschijn tussen haar lippen.

“En daarna…?”

“Daarna… dat jasje. Die kleur staat je niet. Past niet bij je ogen.”

“En dan?”

Haar stem is opeens een tikje hees.

“Dan… eens even kijken. Eerst je rok… of eerst je bloes…”

Ze kijkt me gespannen aan met haar helderblauwe ogen. Haar make-up zit ondanks een hele dag op de beurs nog perfect: duidelijk aanwezig, zonder opdringerig te zijn. Haar schouderlange haar hangt gewoon los. Een beetje fantasieloos misschien, maar het bevalt me wel zo. Ik laat mijn ogen nog een keer over haar lichaam gaan.

“… je bloes,” besluit ik, “ zodat ik je buik kan kussen, zodat ik mijn lippen over de zachte welving rond je navel kan laten glijden… zodat ik je schouders en armen kan strelen en je nek kussen.”

Ze ademt diep in, een beetje onregelmatig, schokkerig, en houdt de adem dan heel lang in, voor ze hem in een keer uitblaast. Ze neemt een flinke slok bier als afleiding. Er is een felle blos op haar wangen verschenen. Ze veegt haar blonde haren achter haar oor. Door die beweging wordt me een moment lang een wat ruimere blik in haar bloesje gegund. Ze draagt een witte bh met een bescheiden kantje. In de V-vormige opening ervan worden haar borsten licht omhoog gedrukt.

Ik kijk even rond in de bar. De mensen om ons heen zijn druk met elkaar in gesprek en kunnen niet vermoeden wat er hier tussen mij en Ingrid plaats vindt. Zelfs haar collegaatjes hebben niets in de gaten. Alleen mijn hand die nog steeds op haar been ligt, zou ons kunnen verraden, maar er is niemand die dat kan zien.

Ik ga door zolang ik haar aandacht heb:

“Terwijl mijn ene hand van jou schouder langzaam in de richting van je borsten glijdt, kan ik met de andere de rits van je rok naar beneden trekken. Als die uit is kan ik eindelijk zien wat je daaronder aanhebt. Een degelijke witte slip die om je billen spant… of een frivool stringetje dat ze helemaal vrijlaat… nee, verraad het nog niet, ik wil het zelf ontdekken.”

Ingrid wordt nog wat roder. Ze kijkt nu ook wat schichtig om zich heen, maar komt tot dezelfde conclusie als ik: niemand schenkt ons enige aandacht.

“Als je rok van je lendenen glijdt, neem ik de tijd om je dijen te bekijken. Mooie, stevige dijen. Om te kneden, om in te grijpen. Niet zo dun als die van mij.”

“Nou, van mij zouden ze wel wat dunner mogen hoor.”

“Welnee, ze zijn precies goed.”

Ze kijkt voor zich uit. Nu laat ik even een pauze vallen. Ik laat haar even alleen met haar gedachten. Slechts mijn vingers op haar dijbeen zorgen ervoor dat die gedachten niet wegdwalen. Ik wacht tot ze haar gezicht weer naar mij draait. Ze zegt niets, maar haar ogen vragen: ‘en dan…?’ Ik antwoord fluisterend:

“Dan is het tijd om je borsten te bevrijden. Je draagt een mooie bh, maar wat er in zit is nog veel mooier…”

Ze blijft me aankijken.

“… en dan kan ik je tepel tussen mijn lippen nemen…”

Nu kijkt ze weer weg. Ze slikt. Ze zet haar tanden in haar onderlip.

“… mijn borsten tegen die van jou wrijven…”

Een van haar collega’s staat op.

“Nog een drankje?”

“Nog…”

Ingrid’s stem stokt. Ze schraapt haar keel en zegt:

“Nog één pilsje, Janneke. Hooguit. En zullen we dan gaan?”

“Je klinkt hees. Je wordt toch niet ziek hè? Wil je nu al gaan? Het wordt net gezellig…”

Janneke kijkt op haar horloge.

“Nou ja, misschien heb je gelijk. We moeten morgen wel een beetje uitgerust zijn, anders wordt het echt afzien. Ik zal een taxi laten bellen.”

Als Janneke even later met drie volle glazen terugkomt, zegt ze:

“De taxi komt is er over tien minuten.”

Ingrid schuift weer op de bank, dicht naast me. Achteloos leg ik mijn vingers weer op haar dij.

Tien minuten nog… dan blijf ik hier alleen achter. Ik zou niet weten hoe het anders zou moeten aflopen. Ingrid zou van harte welkom zijn de nacht bij mij door te brengen, maar ik ben bang dat ze niet op een uitnodiging in zou gaan. Niet waar haar collega’s bij zijn. Ik probeer koortsachtig een oplossing voor dit probleem te bedenken. Tevergeefs.

Ingrid kletst met de andere meiden. Bedrijfsroddel. Over een collegaatje dat zich door een directeur in bed heeft laten lullen en vervolgens het veld moest ruimen. Ze lijkt me nu al te zijn vergeten. Maar mijn vingers liggen nog steeds op haar been. Ik laat ze achteloos een paar centimeter onder haar rok glijden.

Als ik de moed al bijna opgegeven heb, draait ze zich weer naar mij.

“Waar waren we gebleven?”

Waar waren we gebleven? Bij die bh. Mijn lippen om haar tepel.

“Nog één kledingstuk,” antwoord ik. “Dat klopt toch? O nee, ik vergeet dat lelijke groen-gele sjaaltje. Dat moet eerst nog weg…”

Ze kijkt me afwachtend aan. De stilte tussen ons rekt zich tot een volle minuut.

“… hoe lang is hij eigenlijk… die sjaal?”

“Hoe lang? Lang genoeg.”

“Lange genoeg…? Om je handen te binden… aan het bed? Vast wel. En anders hebben we altijd die panty nog.”

“Taxi… wie heeft er een taxi besteld?”

De chauffeur staat bij de bar en kijkt zoekend om zich heen. De drie bankmevrouwen staan op.

“Wie moet er een taxi naar het Park Plaza?”

Ingrid draait zich nog even naar mij. Ik zeg het eerste wat in me op komt:

“Logeren jullie in het Plaza hotel?”

“Ja, het Park Plaza. Kamer 511.”

Dat laatste zegt ze zo zacht dat ik het maar net kan verstaan. Ze blijft me strak aankijken, tot ik – nauwelijks merkbaar – even met mijn hoofd knik. Dan draait ze zich om en volgt ze haar collega’s naar de uitgang.

-o-O-o-

Ik wacht twee, drie minuten. Dan ga ik ook naar buiten. Vanuit het donkere portiekje zie ik de taxi nog net wegrijden. Snel doe ik mijn fiets van het slot en rijd ik er achteraan. Gelukkig is het bijna gestopt met regenen. Ik laveer om de plassen heen, maar kan toch niet helemaal voorkomen dat mijn broekspijpen natgespetterd worden. Ik negeer alle stoplichten en ik neem een kortere weg door de Leidseveertunnel. Niet bepaald mijn favoriete plek bij nacht, maar ik kom er veilig doorheen.

Zo kom ik tegelijk met de taxi aan. Ik houd me op een afstandje schuil, nog nahijgend van het harde fietsen. Ik hoor de meiden lachen terwijl ze uitstappen en afrekenen met de chauffeur. Als ze naar binnen zijn, dwing ik mezelf om tien ondraaglijk lange minuten te wachten. In gedachten zie ik Ingrid al naakt op het bed liggen, haar lichaam kronkelend van genot onder mijn aanrakingen. Ik voel de opwinding in mijn eigen lijf.

Als ik naar binnen ga, is de receptioniste druk bezig twee mannen in te checken die nog laat zijn gearriveerd. Ze heeft geen aandacht voor mij. Ik ben één keer eerder in het Park Plaza Hotel geweest, daardoor weet ik waar de liften zijn. De zelfbewustheid die ik probeer uit te stralen voel ik niet. Eén van de twee mannen een werpt een smachtende blik in mijn richting, verder schenken ze me geen aandacht.

Aan de deur van kamer 511 hangt een bordje ‘niet storen’. Nu slaat de twijfel bij mij echt toe. Was dat laatste zinnetje van Ingrid wel als uitnodiging bedoeld…? Wil ik dit zelf wel…? Heb ik het nummer van de kamer echt wel goed verstaan…? Wie weet welke nietsvermoedende hotelgast hier binnen ligt te slapen. Maar ja, wie ‘A’ zegt…

Zachtjes klop ik aan.

Er gebeurt niets. Traag tikken eeuwigheden weg. Nog heviger knaagt de twijfel. Eindelijk hoor ik iets. Het slot wordt losgemaakt. Aarzelend gaat de deur een klein stukje open. Als Ingrid me ziet, zwaait de deur verder open.

We staan onwennig tegenover elkaar in de kamer. Het is een standaard hotelkamer van dertien in een dozijn. Tweepersoons bed, nachtkastjes van licht hout, een klein rond tafeltje met één stoel, nog een stoel bij het een piepklein bureautje, waar ook de tv op staat. Ingrid heeft behalve de twee lampjes boven het bed alle lichten uitgelaten.

“Ik wist niet of je zou komen,” zegt ze.

Ik knik alleen maar. Ze had kennelijk goede hoop dat ik op zou dagen om haar uit haar kleren te pellen, want ze is er zelf nog niet aan begonnen. Zelfs de schoenen heeft ze nog aan; die moeten na een lange dag op de beurs tocht wel een beetje knellen.

“Wil je wat drinken?” vraagt ze.

“Graag. Geen alcohol… gewoon een glas water.”

Ze schenkt in. We blijven ze op een metertje afstand tegenover elkaar staan, onze glazen in de hand. Het valt me nu pas op dat ze niet eens zo heel veel groter is dan ik. Als ze straks haar schoenen uit heeft, schelen we misschien nog een paar centimeter. Ze wipt nerveus van de ene voet op de andere. Ik ben zelf niet minder zenuwachtig. Ze kijkt me intussen afwachtend aan. Na lange aarzeling zegt ze:

“Hoe… ik wil graag weten hoe het afloopt…”

“Hoe wat afloopt?”

“Dat… dat pellen.”

“Hoe het afloopt? Wat denk je?”

“Ik… ik weet het niet.”

“Er is maar één manier om het uit te vinden.”

Ze blijft me aankijken. Ik zet mijn glas neer. Waar denkt ze aan? Aarzelt ze? Probeert ze een besluit te nemen? Maar dat heeft ze toch al kang genomen, toen ze me haar kamernummer noemde bij het afscheid in het Springhaver café? Dan zet ze haar glas ook neer. Ze komt naar voren. Zo dichtbij dat ik mijn handen onder haar rok kan steken, op zoek naar de band van haar panty.

“Warme, fluweelzachte vrouwenhuid,” herhaal ik mijn woorden van eerder op de avond als ik mijn vingers even later voor het eerst op de blote huid van haar dij leg. Ik volg nauwkeurig het scenario dat ik haar in het café voorgeschilderd heb. Net als wanneer je een ui pelt is elke volgende laag die tevoorschijn komt gladder en mooier.

“Een frivool stringetje…” concludeer ik als ik haar rok van haar heupen schuif, “… mooie stevige dijen… ”, voeg ik er aan toe. En als haar bh ook gevallen is:

“…je tepel tussen mijn lippen.”

Ik heb intussen mijn jasje en mijn shirtje ook uitgetrokken. Mijn mond aarzelt vlakbij die tepel. Ingrid drukt haar borst omhoog, maar ik ontwijk de tepel nog. Langzaam maak ik met mijn tong mijn lippen nat. Dan sluit ik ze om met ruwe harde knopje. Een diepe zucht ontsnapt aan Ingrid’s mond. Eerst de ene, dan de andere tepel maak ik nat met mijn lippen, dan streel ik ze met mijn tong. Dan blaaas ik er koele lucht overheen. Haar borsten golven mee met iedere beweging van haar lichaam.

“… mijn borsten tegen die van jou …”

Knetterende elektrische vonken springen over als onze tepels elkaar aanraken. Ik buig me verder naar voren. De eerste aanraking van onze lippen is vederlicht. Gulzig opent ze haar mond. Ik neem haar onderlip even tussen mijn lippen, laat hem dan weer schieten. Even ontmoeten onze tongpuntjes elkaar. Ik ontwijk haar als ze te snel en te heftig probeert me te zoenen. In plaats daarvan laat ik opnieuw slechts een vluchtige aanraking van onze lippen toe. Tijd heeft geen betekenis meer terwijl we zoenen. Mijn tong in haar mond, haar handen op mijn blote bovenlijf… We hoeven nooit meer iets anders.

Toch verbreek ik na lange tijd de zoen. Niet omdat ik er genoeg van heb, maar omdat we nog niet klaar zijn met wat we van plan waren. Ik richt me op. Ingrid kijkt me aan. Afwachtend. Nee, smachtend. Ik leg beide handen op haar hals. Met langzame bewegingen trek ik het dunne sjaaltje om haar hals vandaan.

“… hoe lang is hij eigenlijk… die sjaal?”

Ik laat het dunne doek door mijn handen glijden. Ruim een meter, bijna anderhalf. Ik trek het strak, als om de sterkte te testen. Ingrid strekt haar handen bereidwillig vooruit.

Ik bind één einde van het sjaaltje om haar linkerpols en knoop het andere eind om het pootje van de boxspring. Ik hoop dat ze een reservesjaaltje heeft, want hiermee kan ze morgen niet meer naar de beurs.

Ik gebruik haar panty om haar andere arm op dezelfde manier te boeien. Al die tijd volgt ze me met haar blik, maar zegt ze niets. Ik blijf bij het hoofdeind van het bed staan. Haar ogen zijn nog steeds op me gericht. Ik trek langzaam mijn jeans en mijn broekje uit. Naakt loop ik nog een keer om het bed heen. Ze blijft naar me kijken. Afwachtend, gespannen, een beetje angstig. Maar tegelijk gretig de vormen van mijn lichaam in zich opnemend.

Ik geef haar de tijd om aan de situatie te wennen. Ik negeer haar voorlopig even. Ze volgt al mijn bewegingen met haar ogen. Afwachtend, gespannen. Angstig en hunkerend tegelijk. Verschrikt als ik begin mijn kleren bij elkaar te zoeken. Opgelucht als ik ze netjes opvouw en op een stapeltje leg.

Dan wandel ik rustig weer naar het bed. Ingrid kijkt me verlangend aan. Ik kniel naast haar. Als ze op haar rug ligt, zijn haar borsten prachtig glooiende heuvels, bekroond door harde roze tepels. Ik neem één ervan tussen mijn lippen om zo het spel te hervatten waar we eerder gebleven waren.

Ik verwen ze met mijn mond; dan ook met mijn handen. Langzaam betrek ik een steeds groter deel van haar lichaam in het spel: buik, schouders, dijen en dan ook haar mond. Elke keer als mijn vingers in de buurt van haar heupen komen, drukt ze haar onderlichaam een stukje omhoog, een uitnodiging om te doen wat ze zelf niet meer kan: haar broekje uittrekken.

Als je sommige erotische verhalen zou geloven, zou je het broekje van een opgewonden vrouw uit kunnen wringen. Dat is zwaar overdreven, maar een vochtplek is wel duidelijk zichtbaar in Ingrid’s string als ik eindelijk aan haar verlangen gehoor geef en hem uittrek. Naakt ligt ze nu voor me. Een vrouwenlichaam waarmee ik kan doen wat ik wil. Haar binnenste lippen komen nat glinsterend een stukje buiten de opgezwollen buitenste lippen vandaan. Verlangend, schreeuwend om gestreeld en gelikt te worden. Daarboven korte donkerblonde haartjes.

Ik snuif haar geur op en druk mijn mond één keer kort tegen die verlokkende lipjes. Verder blijf ik er zorgvuldig vandaan. Lijden zal ze… geen pijn, maar verlangen, honger. Een Tantaluskwelling.

Ze kronkelt onder mijn vingers. Keer op keer probeert ze haar kut tegen mijn handen te duwen, of tegen andere delen van mijn lichaam die toevallig in de buurt komen. Ik ontwijk haar vaardig, totdat ik vind dat de tijd gekomen is.

Het moeilijkste moment komt als ik haar kut bedek met mijn hand. Tot het uiterste geconcentreerd peil ik haar reacties: het zweet op haar voorhoofd, haar wegdraaiende ogen, haar ademhaling, de stuiptrekkingen in haar lichaam. Ik stel haar orgasme uit zo lang ik maar kan.

Als het dan komt, dan laat ik haar ook in volle hevigheid genieten. Eén hand zacht ritmisch martelend op haar doordrenkte kut, de andere op haar borst.

-o-O-o-

Als ik ’s ochtends wakker word, ligt haar buik tegen mijn kont, haar dijbeen tussen die van mij. Ze slaapt nog. Met een tevreden zucht denk ik terug aan de afgelopen nacht. Na Ingrid’s eerste orgasme heb ik haar armen losgemaakt. Lang zijn we daarna nog doorgegaan, voordat we totaal uitgeput insliepen.

Ik kijk op het wekkertje: negen uur. Ik draai me om en kijk naar haar. Haar borsten gaan regelmatig op en neer met haar ademhaling. Ik druk mijn lippen er zacht tegen aan. Ze gromt even zachtjes, maar slaapt nog door. Ik laat het puntje van mijn tong over haar tepel gaan. Er gaat een spiertrekkingkje door haar huid. Opnieuw lik ik haar tepel. Die is nog zacht, maar wordt langzaam harder.

Dan merk ik dat ze wakker wordt. Ik kijk op, recht in de helderblauwe ogen, waarmee ze slaperig de wereld in kijkt.

“Stop daar niet mee,” fluistert ze.

Ik lik opnieuw haar tepel. Ze rekt zich traag uit en ik zuig een deel van haar borst in mijn mond. Dan vraag ik:

“Hoe laat moet je eigenlijk opstaan?”

“Hoe laat… hoe laat is het dan?” vraagt ze verschrikt.

“Negen uur geweest.”

Ze schiet overeind.

“O shit, dan had ik al aan het ontbijt moeten zitten. En ik heb minstens drie kwartier nodig om me klaar te maken.”

Ze pakt het wekkertje om vast te stellen dat het inderdaad al zo laat is.

“Shit!” herhaalt ze, “dat kreng is niet afgegaan.”

Ze springt uit het bed, mompelt iets wat ik niet kan verstaan en raapt haar bh van de vloer op, grijpt paniekerig haar andere kleren en loopt in de richting van de badkamer. Over haar schouder kijkt ze naar me. Met een schok blijft ze staan. Even beweegt ze zich niet. Dan laat ze de kleren vallen, pakt haar mobieltje en laat zich weer naast me op het bed vallen.

Ik laat mijn vingers over haar dijbeen kriebelen. Het duurt lang voor er opgenomen wordt. Ingid’s stem klinkt vreemd, nu ze languit op haar rug ligt. Dat helpt om de boodschap die ze wil overbrengen kracht bij te zetten:

“Janneke… met mij… nee… nee het gaat helemaal niet goed met me. Ik heb nauwelijks geslapen vannacht, om vier uur zat ik nog in de badkamer…”

Mijn wijsvinger glijdt langzaam hoger en hoger, precies midden tussen haar dijen, daar waar ze elkaar raken. Ik druk mijn gezicht tegen haar zachte buik.

“… wat zeg je? Garnalen? Dat zou best kunnen…”

Het gesprek gaat nog een tijdje door. Ik luister niet meer. Ik kijk naar een glooiend landschap. Mijn horizon wordt gevormd door Ingrids venusheuvel, begroeid met korte haartjes. Daarachter laar ik mijn vinger afdalen, in de kleine driehoekige ruimte waar haar dijen net iets van elkaar wijken.

Ingrid klapt het telefoontje dicht. Tegelijk trekt ze haar knieën op en spreidt ze vervolgens heel wijd. Pas nadat ik mijn vinger heel langzaam in haar kut heb laten dringen, richt ik me op en kijk haar aan.

“Janneke denkt dat het van de garnalen komt die we gisteravond gegeten hebben,” zegt ze. “Zij had ook last van haar ingewanden. Pas nadat ze twee vingers in haar keel had gestoken, ging het wat beter. Daarna werd ze uit haar slaap gehouden door het geluid van de treinen. Het gaat nu wel weer goed met haar. Ze vindt dat ik vandaag maar in bed moet blijven, zij redden het wel een dagje zonder mij.”

Ik kijk haar en zeg zeg niets.

“Nou… wat is er nou?” vraagt Ingrid. Het is toch waar? Ik zat echt om vier uur in de badkamer…”

“Ja, alleen zaten je vingers heel ergens anders in.”

“Vind je het gek? Ik heb ook helemaal geen garnalen gegeten.”

Ze trekt me tegen zich aan en hapt naar mijn borsten. Later, ze met een venijnige tong mijn klitje bewerkt, zegt ze:

“Echt, je lijkt niet eens op een garnaal… eerder op een mossel…”

Als antwoord kan ik alleen maar luid kreunen.

“Maar je doet lang geen slechte imitatie van een trein!”

© anna 2006

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “Pellen

  1. 11 maart 2008 at 18:38

    Het verhaal is al oud, maar voor mij nieuw, en daarom kan ik het toch niet laten om te reageren. Wat een briljant verhaal. Leest als een trein, de erotiek en spanning worden heel erg goed opgebouwd. De perfecte balans tussen subtiel en geil. En bonuspunten omdat het zich in Utrecht afspeelt. Ik ben diep onder de indruk!!

  2. 11 maart 2008 at 22:59

    Dank je voor je lovende commentaar en welkom op eropodium.
    Ik ga snel je debuut-verhaal lezen!

  3. 29 maart 2010 at 16:06

    3 sterren voor een geweldig verhaal!

  4. 31 januari 2011 at 08:41

    Ik ben blij dat ik jouw verhalen ontdekt heb.
    Je vertelt heerlijk, opwindend maar toch lief en netjes.
    Heerlijk te lezen.

Geef een reactie