Plattelandsleven

Die middag had ik een afspraak met de gemeentesecretaris, Rolf voor vrienden, en ik mocht me zijn vriend noemen. Het was allemaal snel gegaan de afgelopen drie maanden, mijmerde ik terwijl ik mijn auto vlak voor de ingang van het gemeentehuis parkeerde. In deze plattelandsgemeente geen parkeerproblemen. Dat was één van de grote voordelen boven het leven in de stad. Hoe had Kristl, een echte stadsmeid, er niet tegenop gezien om de stap te zetten van een flat in het centrum van de big city naar het knusse kerkdorp in deze gemeente. Maar nu, in deze korte tijd, voelde ze zich al helemaal thuis. Het kan verkeren! Maar we hadden ook wel alles mee. De aanmelding bij de tennisvereniging was een goede zet geweest. Meer dan in de stad was het hier nog de hogere sociale klasse die er deel van uitmaakte en we voelden ons zeer vereerd dat we daarin zo hartelijk werden ontvangen. Vooral Kristl was er opgetogen over. Hoe gewóón ze waren: de burgemeester, de huisarts, de projectontwikkelaar, de notaris, de vrouwen van de notabelen: alle mensen die het hier voor het zeggen hadden genoeglijk en ongedwongen bij elkaar. Het voelde als een warme deken en zo werden we ook behandeld. En van het een kwam het ander. Kristl zat op dit zelfde moment te bridgen met Lena, de burgemeestersvrouw, Renée, de vrouw van Rolf, bij wie ik nu mijn opwachting ging maken, en Winnifred, de vrouw van de tandarts. Het was bijna te mooi om waar te zijn dat ook wij nu in dit netwerk waren opgenomen!

“De gemeentesecretaris?”, prevelde het meisje aan de balie eerbiedig. “U hebt een afspraak met de gemeentesecretaris?”

Heerlijk de hiërarchie die hier nog heerste! En ik had bijna triomfantelijk gezegd: ja, met Rólf! Rolfs wil was wet. Meer nog dan de burgemeester was hij in staat het ambtelijk apparaat naar zijn hand te zetten en daarom moest ik bij hém zijn voor die bouwvergunning en niet bij de afdeling Ruimtelijke Ordening, of, erger nog, een of andere wethouder. “Kom maar even langs”, had hij een paar dagen geleden gezegd, “dan regelen we dat… Vrijdagmiddag, schikt dat?”

Rolf bekeek de bouwtekening die ik had meegenomen. “Een parkeergarage ónder je huis”, glimlachte hij. “Hoe verzin je het?”

Ik lachte met hem mee. “Dat heb ik altijd al gewild, noem het een tic…”

Hij humde. “Volgens het bestemmingsplan mag het natuurlijk niet.” Zijn nagel ging peinzend over de tekening. “Wel makkelijk dat je zelf aannemer bent…” Hij keek me over zijn brilletje aan. “Ik wil toevallig op mijn huis wat dakkapellen laten aanbrengen…, voor én achter…” Ik knikte. “Uiteraard!” Rolf rolde de bouwtekening op. “We noemen het geen parkeergarage, maar een hobbyruimte”, besliste hij kordaat. “Dan is het geen probleem.” “Mij best”, zei ik opgelucht. “Hoe lang duurt die vergunning?” Rolf haalde zijn schouders op. “Ik zou maar gewoon beginnen.” Ik keek hem verrast aan. “En de bezwaarschriftenprocedure?” “Die kun je beter vóór zijn. Als er bezwaren komen en het ding is gebouwd, kunnen we het altijd nog legaliseren… Koffie?” “Graag!”

Zo regel je dat, dacht ik vergenoegd terwijl een hip meisje koffie kwam brengen. De wereld was mooi en ik keek met welbehagen naar de dansende billen in het strakke spijkerrokje.

“Dat was Jozine”, knipoogde Rolf nadat het meisje het kantoor was uitgehuppeld. “Leuke meid?” Ik knikte instemmend. “Dat kun je wel zeggen!” “De zonde waard?” “Absoluut!” Rolf leunde vergenoegd achteruit. “Dus je bent niet zo eenkennig?” Mannen onder elkaar! Ik grinnikte. “Ik ben een gezonde vent, wat dácht je?” “En Jozine is een gezonde meid”, lachte Rolf. “Negentien is ze en verloofd…” Hij sprak het uit alsof het een vies woord was. “Maar daar laat ze weinig van merken als ze het op d’r heupen heeft!” “Op d’r heupen?” Mijn boordje begon te knellen in mijn nek en ik liet er onwillekeurig een vinger langs glijden om mezelf meer lucht te verschaffen. “Hoe bedoel je?” Rolf wipte naar voren en leunend op zijn ellebogen gaf hij me weer een knipoog, nu wat samenzweerderig. “Jozine is nogal behoeftig”, formuleerde hij bedachtzaam. “Bij het minste of geringste staat ze in vuur en vlam en dan is ze tot alles in staat…, werkelijk tot alles….” Hij vouwde vroom zijn handen. “Ik beschouw het als mijn taak erop toe te zien dat ze niet in verkeerde handen valt!” Ik begreep het en knipoogde terug. “Je bent een geluksvogel”, durfde ik er in deze vertrouwelijke sfeer wel aan toe te voegen. Rolf glimlachte breed. “Ach, als je je naasten kunt helpen… Maar ik wed dat jij ook wel zo’n secretaresse hebt Micky?” “Nee, helaas niet”, moest ik met spijt in mijn stem toegeven. “Mijn secretaresse is dik in de vijftig en over dik gesproken…” Ik haalde zuchtend mijn schouders op. “Ga weg!”, schudde Rolf ongelovig zijn hoofd. “Hoe komt dat zo?” Zijn ogen begonnen te twinkelen. “Mag je van je vrouwtje soms geen jonge meid nemen?” “O nee”, wuifde ik luchthartig. “Kristl is niet het jaloerse type. Nee, het is een erfenis van mijn vader, van wie ik de zaak heb overgenomen. Snap je?” “Ach zo!”, knikte Rolf begrijpend, om er met een vette knipoog op te laten volgen: “Maar ik neem aan dat je toch wel aan je trekken komt, daar in de stad?” We werden steeds vertrouwelijker en dus loog ik er lustig op los: “Ik dácht het wel, vrouwtjes genoeg daar!” ” Schurk!”, lachte Rolf. “Maar ik had je wel goed ingeschat: man van de wereld. Leven en laten leven, nietwaar?” “Zo is het!”, beaamde ik volmondig. Rolf boog wat naar voren: “Geldt dat ook voor Kristl: leven en laten leven?” Verrek! Daar had hij me aardig in de tang. Zou het goed overkomen als ik zou zeggen dat het ‘laissez faire, laissez passer’-principe alleen voor mij gold? Of moest ik me juist als man van de wereld niet laten kennen en er nog maar een schepje bovenop gooien? Instinctief besloot ik tot het laatste. “We zijn niet van de zwarte kousen”, schudde ik losjes uit mijn mouw. “We kunnen de zon in het water zien schijnen!”

Tjonge jonge, wat zat ik mezelf hier te verloochenen. Ik moest er niet aan dénken dat Kristl vreemd zou gaan. De gedachte alleen al bezorgde me kippenvel, maar het was kennelijk wel het juiste antwoord, concludeerde ik tot mijn opluchting uit Rolfs instemmend geknik.

Rolf nam het laatste slokje uit zijn koffiekopje en leunde weer achteruit, om plotseling een heel ander onderwerp aan te snijden. “Hoe bevalt het jullie hier Micky?” Ik stak meteen enthousiast van wal. Dat we nooit hadden kunnen denken dat we in no time aan alle aspecten van het sociale leven zouden deelnemen, dat we ons in zo korte tijd al zó thuis zouden voelen, dat het ongelooflijk was hoe harmonieus iedereen hier met elkaar omging. Terwijl ik maar doorratelde, zat Rolf me belangstellend aan te kijken, soms knikkend dan weer breed lachend en toen mijn woordenvloed tot stilstand kwam, nam hij het bedaard over. “We zijn inderdaad een hechte gemeenschap Micky”, beaamde hij. “En harmonieus, zoals je het zelf noemde: inderdaad. We hebben hier alles voor elkaar over, dat is het geheim. En jullie passen daar wonderwel bij, Kristl en jij, dat hadden we al snel gezien.” Hij schraapte zijn keel. “Net als jullie zijn wij mensen die…, hoe zei je het ook alweer: de zon in het water kunnen zien schijnen… Mooi gezegd Micky, mooi gezegd!” Met een ruk schoof hij weer aan aan zijn bureau en stak belerend zijn vinger op: “Jaloezie, dát is wat de relaties tussen mensen verziekt en alles kapot maakt. Heb ik gelijk of heb ik gelijk?” “Precies wat je zegt!”, viel ik hem zonder aarzelen en geheel tegen mijn natuur in bij, want zelf ben ik soms bijna ziekelijk jaloers.

Rolf glimlachte tevreden. “Beste Micky”, zei hij, “let nu eens op!” Hij rommelde in zijn broekzak en gooide een sleutelbos op het bureau. Ik keek hem niet begrijpend aan. “Pak jij ook je sleutels eens!”, knikte Rolf. Ik wurmde mijn sleutelbos tevoorschijn. “Gooi ze maar op het bureau!” Ik had nog steeds niets in de gaten en deed schouderophalend wat hij vroeg. Zodra mijn sleutels op het bureau waren gekletterd, ontfermde Rolf zich erover. Hij legde zijn hand erop, nam ze van het bureau en stak ze in zijn zak. “Nu jij!” Nu begon me iets te dagen en ik voelde een ijskoude wervelwind over mijn rug trekken. “Bedoel je dat…” Ik slikte een prop in mijn keel weg. “Is dit eh… eh…” “Ja, dat is het”, bevestigde Rolf geamuseerd. “Wat vind je ervan?” “Wat…, wie…. hoe…?” “Iedereen…, iedere vrijdag. Ik zei toch: het is een hechte gemeenschap!” Opnieuw leunde hij achterover, nu zijn armen gekruist over zijn borst: “Je kent ze allemaal, de mannen en hun vrouwen… mijn Renée, Winnifred, Lena, Mireille, Astrid, Christine, Vera….. Allemaal de moeite waard toch? Nou ja, behalve Christine misschien, maar dat moet je soms voor lief nemen.”

Ik kreeg braakneigingen en het bloed begon in mijn slapen te kloppen. Het beeld dat voor me oprees was bijna niet te vatten: de hele society ging hier met elkaar naar bed! En zeker: de genoemde dames waren het aanzien meer dan waard, ook Christine, al was ze dan een beetje mollig. Dat alles werd me in de schoot geworpen, maar wel voor een tegenprestatie, en dát was het punt….

Rolf keek me onderzoekend aan. “Ben je het niet met me eens?”

“O ja…, jazeker”, haastte ik me. “Maar… ik weet niet hoe Kristl hierop zal reageren.., dat weet je nooit…”

Rolf fronste zijn wenkbrauwen. “Dat zal wel blijken”, zei hij. “Ik wil nu weten hoe jij erover denkt. Even goeie vrienden hoor, maar als je er écht bij wilt horen…”

Ja, daar was ik al bang voor!

Ik schoof ongemakkelijk op mijn stoel en vroeg me af hoe ik me hier in jezusnaam uit kon redden. Gelukkig was me enig respijt gegund, want de telefoon ging en terwijl Rolf de telefoon beantwoordde werkte mijn brein als een razende. Een verdomde sleutelclub! Hier brak alles op af, onherroepelijk, dan maar geen tennisclub en geen old boys network meer, want mijn Kristl kronkelend van wellust onder de stoten van een van de leden van deze hechte gemeenschap was een onverdraaglijk schrikbeeld. Nee, zélfs niet in ruil voor zeven andere vrouwen was ik bereid dat ook maar in overweging te nemen. Stel je voor! Ik had natuurlijk één geluk: ook Kristl zou het een weerzinwekkend idee vinden. Daar hoefde ik het niet eens over te hébben; ze zou denken dat ik gek was geworden! Ik besefte dat ik me met mijn grootspraak in de nesten had gewerkt bij deze gladjanus. Het moest dus – helaas lieverd! – een leugentje om bestwil worden. Ik zou dus zeggen….

Rolf legde de hoorn neer en rekte zich uit. “Nou Micky, waar waren we gebleven?”

Ik haalde diep adem. “Tja Rolf, ik moet zeggen… tjonge jonge…, het lijkt wel het aards paradijs wat je me voorspiegelt. Onvoorstelbaar!”

“Dus het bevalt je wel?”

“Bevallen? Dat is zwak uitgedrukt! Ik kan bijna niet wachten!”

Een grijns trok over Rolfs gezicht. “Je hoeft ook niet lang meer te wachten Micky. Het is vrijdag. Vanavond zijn we er allemaal, in de lounge van hotel De Driehoorn!”

Ik kon bijtijds een snerpende gil onderdrukken en transformeren in een kermend geblaat. “Ha ha… hi hi… Rolf, dat is wel érg snel man! Of ik dát op zo korte termijn bij Kristl voor elkaar krijg…” Ik trok een diepe frons in mijn voorhoofd. “Nou…”

En toen kwam de klap der klappen…

“Dan heb ik goed nieuws voor je Micky, jongen!”, straalde Rolf. “Ik had net Renée aan de telefoon. Kristl is akkoord!”

Ik keek hem waterig aan en hij ging onverdroten voort: “Het was een beetje doorgestoken kaart, moet ik toegeven. Jij hiér, je vrouw op de bridgeclub. Dat leek ons de beste tactiek en je ziet: het is goed afgelopen!” Hij keek op zijn horloge. “Sorry Micky, ik heb nog een afspraak. Ik zie je vanavond!”

Ik wankelde overeind en strompelde zonder nog een woord te kunnen uitbrengen naar de deur.

“Hé Micky!”

Ik draaide me om. Was er toch nog hoop, was het een grap?

Rolf hield mijn sleutelbos omhoog. “Laten we niet op de zaak vooruit lopen!”, lachte hij en wierp me de sleutels toe.

Micky

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Plattelandsleven

  1. WB
    24 november 2006 at 20:23

    Het erotisch gehalte blijft een beetje veel achter bij de welhaast professionele stijl van deze bespiegeling.

  2. 26 november 2006 at 09:39

    Aparte klasse, Micky op z'n best

  3. 26 november 2006 at 17:10

    Wat een geraffineerd opgezet verhaal/valstrik! Boeiend van begin tot eind. En ook al komt er geen enkele actie in voor, wat, vrees ik, bij anderen wel eens punten zou kunnen kosten, voor mij is het helemaal áf en dus een vette 3!

  4. 30 november 2006 at 17:15

    Een beloftevol verhaal…dat echter zijn belofte niet vervult. Jammer, het had zo mooi kunnen worden!

  5. 3 december 2006 at 10:44

    Heerlijk geschreven verhaal, weer een echte Micky ! Jammer dat er niet vaker weer wat uit jouw pen vloeit.
    Het verhaal bevat veel suggestie en een meesterlijk plot. Maar voor een site als deze zou het wat mij betreft ook nog net en tikje meer erotiek mogen bevatten.

Geef een reactie