Pure arrogantie

Die stommiteit van haar vergeet ik nooit. Ze had dat kind losgelaten en voor iemand er erg in had schoot het de straat op. Hoe het net ging weet ik niet, maar ik ben er achteraan gegaan, heb het opgepakt en terwijl ik het voetpad probeerde te bereiken zonder overhoop gereden te worden besefte ik dat ik het niet ging halen. Ik gooide het kind naar mijn vader die aan de overkant stond en waagde tegelijkertijd een wanhopige sprong. Ik ben wel snel, maar wonderen gebeuren nog niet. Mijn linkervoet werd nog geraakt door een auto waardoor ik weggeslingerd werd. Ik vloekte. Pijn. Razend. Razend op mezelf omdat ik het niet gehaald had en boos op dat mens dat dat kind had laten lopen. Schaafwonden en een gebroken enkel. Ik voelde het direct. Ik lag ergens ongemakkelijk tussen twee geparkeerde auto's. Mijn vader was geschrokken, de chauffeur van de auto nog veel meer. Die had zijn kapotte koplamp en gedeukt spatbord nog niet gezien. En ik boos. Roepen uit machteloosheid tegen het noodlot. Werk maar als zelfstandige met een gebroken poot.

Het kind kwam naar mij toe, beseffend blijkbaar waar het aan ontsnapt was, het gaf me een kus. Ik garandeer je dat zo'n onschuldig openhartig gebaar elke woede kan temperen. Ik pakte het vast, lachte het toe en gaf het een kus terug. Het begon te wenen. Ik droogde zijn tranen. Hij lachte even. Hij vroeg of het pijn deed. “Een beetje.” Heb ik geantwoord.

De jonge vrouw die blijkbaar op hem moest passen haalde hem uit mijn handen, veterde hem uit. Het kind begon terug te wenen. Ik beet haar toe dat het toch haar schuld was. Ze beende kwaad weg. Dat noem ik nu stank voor dank. Ik heb de man van de wagen wat op zijn gemak gesteld en ben dan maar mijn voet in het gips gaan laten leggen. Ik was toch wel boos.

Twee dagen later:

Werken moest ik eender hoe, mijn loon loopt nu eenmaal niet door. Ik kwam 's avonds echter vroeger naar huis, want prettig was het nu niet echt. Na wat gepruts in de keuken stak ik de kachel aan en ging met een lekkere pint bruin bier voor de vlammen zitten. Ik zat nog maar goed en wel op mijn gemak: “De Bellll.” Rechtstaan, krukken pakken, trapje af en naar de voordeur.

Ik was enigszins verbaasd de jonge vrouw van twee dagen geleden aan te treffen.
“Mag ik binnen?” vroeg ze mij.
Ze deed ietwat uit de hoogte. Het was een mooi meisje, zonder een schoonheid te zijn. Ze leek me slank en soepel. Haar blik had iets dat me wat intrigeerde, hij stoorde me zelfs een beetje. Ik liet haar binnen. Ik bood haar aan haar jas uit te doen, en vroeg haar of ze iets wilde drinken. Dat wilde ze niet. Terug gezeten voor de kachel vroeg ze me of ik alleen was. Ik knikte bevestigend.

“Dan moet “Dat” wel lastig zijn” zei ze terwijl ze naar mijn voet wees.

Ik haalde mijn schouders op. Ze kwam aarzelend met wat excuses af en vond toch dat ze me onheus behandeld had en dat ze blij was dat het kind ongedeerd was en dat ze het jammer vond dat ik het voetpad niet gehaald had.
“Het was een prachtige sprong.”
Ze sloot af met de vraag of ik niets nodig had. Ze zag er eigenlijk best aantrekkelijk uit, onvoorspelbaar met de losse sweater die ze aan had. Een fijn gezichtje zonder make up. Die intrigerende hautaine blik. Het maakte me terug boos. Ik zat er toch maar mee, met die manke poot.

Ik antwoordde haar dat ik mijn plan wel kon trekken en dat het enige dat ik nodig had, dat zij mij dat wellicht niet kon geven.

Ze was blijkbaar geen slechte verstaander. Haar ogen begonnen precies vonken te schieten en ze stond recht, hooghartig. Het viel mij op dat ze eigenlijk niet erg groot was, maar de bijzondere trots verborg dat enigszins.

Ze stond dus recht, keek mij minachtend aan.
“Ik kan jou geven wat je nodig hebt.” Sprak ze sissend, dreigend zelfs.
Ze kruiste haar armen voor haar lichaam en nam de rand van haar sweatshirt vast. Langzaam bewoog ze haar armen naar boven zodat ik langzaam haar jonge vel zag verschijnen. Terwijl ze haar sweater over haar hoofd trok spande haar boezem zich op. Hij stak trots vooruit in een gewone witte BH. Arrogant keek ze op me neer toen ze het kledingstuk op de zetel gooide. Toen ze haar armen liet zakken bleven haar borsten naar voor steken als wilden ze zeggen: ” En weersta daar nu maar eens aan.”

Normaal denk ik niet dat ik daaraan weerstaan zou hebben, maar die arrogantie leek mij zo misplaatst dat ik dacht: “Al valt ze voor mijn voeten.”

Ze bleef hooghartig naar mij kijken terwijl ze langzaam haar jeans losknoopte.
“STOP!” hoorde ik mezelf stil doch autoritair zeggen.
Ze bekeek me me met een ongelovige blik van “Durf jij mij te bevelen?” Ik zei dat ik geen zielig arrogant hoertje in mijn huis wilde die dacht dat ze al haar problemen even kon oplossen door met haar benen wijd te gaan. En als ze dan dacht dat ik al de miserie zou vergeten als ik haar ongewassen lijf eens zou aanraken?
“Waar heb ik het aan verdiend dat ik jou nog eens klaar zou moeten maken na wat je allemaal aangericht hebt?”

Terwijl ik dit alles zei gebeurde er van alles met haar. Ik had haar geraakt met mijn woorden. Ze stampte op de grond terwijl ze haar broek terug toe deed. Ik meldde haar hierop onmiddellijk dat ik zo geen brutaliteiten in mijn huis duldde. Ik zag vernedering in haar ogen, en ook wanhoop. Ze was de situatie niet meer meester. Er welden tranen op. Er was ingehouden woede in haar houding, en tegelijkertijd ging er een siddering door haar lichaam.
“Doe dat truitje nu maar rap terug aan,” zei ik. “Hier ontkleedt niemand zich zonder mijn toelating, en zeker geen vrouw, laat staan een loopse arrogante teef zoals jij.”
Ze liet een snik en vernederd en verontwaardigd trok ze haar trui en mantel aan. Ondertussen vertelde ik haar nog dat een vrouw die mij wil bezoeken een rok moet aandoen. Met fonkelende ogen keek ze mij aan.

Huilend beet ze me toe “Rotzak!”
Ze beende naar de deur toen ik haar nog nariep “Goed onthouden hé, een rok.”
De deur sloeg dicht.

Ik vroeg mij eigenlijk een beetje af wat mij had bezield om zo te reageren. Maar ja, ze was ook zo arrogant geweest. Ik had ook genoten, want ik zat met spanning in mijn broek. Ik dacht “Spijtig, die zie ik waarschijnlijk niet meer terug.”

Het had me meer aangegrepen dan ik dacht . Elke keer als ik aan deze scene dacht voelde ik een zekere opwinding. Soms fantaseerde ik ook over hoe het verder had kunnen aflopen als ik ze had tegengehouden. Het vervulde mij met een onbevredigde spanning, en die zat niet enkel in mijn broek.

Het was mooi maar koud weer. Ik kwam thuis aangepikkeld. Het moet ongeveer een tiental dagen later geweest zijn. Ik stak mijn sleutel in het slot van de voordeur toen ik haar zag aankomen. Ze had een winterjas aan. Hieronder staken twee benen uit in een kousenbroek. De vormen van de sportieve beentjes kwamen mooi uit in de spannende kousenbroek. Traag maar resoluut stapte ze in mijn richting. Ik heb haar waarschijnlijk vragend aangekeken. Ze keek me recht in mijn ogen met haar donkere kijkers. Ze had nog wel trots in haar ogen, maar de hooghartigheid leek er uit . Ze was vlak bij en keek mij strak aan. Ik zei haar enkel: “Ik had gezegd een rok. ”
Er leek even een aarzeling in haar beweging, en dan knoopte ze haar jas langzaam open. Onder de winterjas had ze een stevige trui aan en een zware rok tot net boven haar knieën. Hieronder droeg ze de kousenbroek. Ze keek vragend alsof ze wilde zeggen “Kijk, ik heb toch een rok aan.”

“Heb jij iets te verbergen dat je zó aangetakeld bent?” stelde ik haar droog.

Ik draaide me om, draaide de sleutel in het slot en stapte naar binnen. Ik wilde de deur sluiten en toen zei ze met gesmoorde stem “Alsjeblief, genade, laat mij binnen.”
Ik deed de deur open en ging opzij staan om haar binnen te laten. Ze dierf nog amper in mijn ogen zien leek het. Ik sloot de deur en voelde een vreemde spanning in de ruimte opkomen. Wilde ze een spelletje spelen met mij? “Dat zal ik haar dan wel eens afleren.” dacht ik bij mezelf. Ze was in de gang blijven staan met haar hoofd lichtjes gebogen. Ik denk dat we zo zeker twee minuten daar zijn blijven staan, afwegend en aftastend wat in het andere hoofd omging.

Ik verbrak de stilte: ” Ga langzaam de trap op.”
Ze ging voor mij de trap op en de aanblik van de langzaam elegant bewegende benen van onderuit was mooi. Ik hinkte er achteraan toen ze boven de tien trapjes was gekomen.
“Doe mijn jas uit en hang hem aan de kapstok.” “Jouw jas ook.”
Er was geen opwinding in mijn stem te horen. Alle woorden werden bijna toonloos uitgesproken en de opdrachten gedwee, zelfs tam uitgevoerd. Ik ging haar voor naar de woonkamer waar ook mijn bureau stond en gebood haar mij te volgen. Ik negeerde haar terwijl ik de kachel aanmaakte. Ik zette mij in een gemakkelijke stoel en zei haar dat ze de draperieën moest sluiten omdat ik beschaamd was een vrouw op bezoek te hebben die aangetakeld was als een officier van het Leger des Heils.

Ik stond terug recht en stak een bureaulamp aan. Ik ging voor haar staan en zei, enigszins dreigend, langzaam:”En nu jouw naam.”
Ik had ondertussen een plastic latje van mijn bureau vastgenomen. Ze bleef enigszins naar haar teen kijken toen ze aarzelend zei “Ann, ik ben Ann.”

Ik stak het latje onder haar kin en dwong haar zo mij aan te kijken.
“Opnieuw,” zei ik afgemeten.
Ze keek mij aan, ademde diep en herhaalde: “Ann, ik ben Ann.”
“Wel Ann” zei ik langzaam, “Je hebt je hier in mijn huis opgedrongen, en dat is misschien niet verstandig. Je hebt het lef om hier terug te komen en je slaat mijn raad in de wind dat hier enkel vrouwen binnen mogen komen die als vrouw gekleed zijn. Ik moet kunnen zien dat je je een vrouw bent.”

Ondertussen bewoog ik het latje langzaam over haar hals, over haar linker borst, over haar buik naar beneden langs haar been over de rok. Aan de rand van de rok gekomen stopte ik, en juist onder de rand drukte ik het latje tegen haar been aan de zijkant. Ze trok haar been weg.
“Staan” zei ik iets harder maar volledig beheerst.
Ik drukte het latje terug tegen haar been en ze bleef staan.
“Is het omdat je vuil bent en je niet durft te laten zien dat je die spullen over je vel trekt?” vroeg ik haar.

Ze bleef voor zich uitkijken toen ze me antwoordde dat ze dat aandeed tegen de koude buiten. Ze was nog niet uitgesproken of het latje petste tegen haar kuitbeen. Verschoot ze of deed het pijn? Ik weet het niet maar ze keek mij aan.

Ik zei: “Je moet mij aankijken als je antwoordt. Ik geef je ook de raad niet te veel tegen te spreken, want dan zal je leren wie hier weet waarom een nufje als jij hier zo aangetakeld toekomt.”

Ik rolde mijn bureaustoel weg en zei haar dat ze voorover op mijn schrijftafel moest gaan liggen. Dit is zo een ouderwets dubbel bureau met een heel groot blad. Haar handen moest ze over de rand vastnemen zodat ze een beetje op haar tenen stond. Ik tikte met het latje tegen haar kuiten en ze begreep dat ze haar benen moest spreiden. Ze stond nu helemaal op haar tippen, en hing bijna aan haar handen aan het schrijfblad. Ik tilde de dikke rok over haar middel en zag haar achterwerkje opgespannen in de kousenbroek staan. De waarheid gebiedt me om te zeggen dat er bij mij ook iets opgespannen stond. Ik sloeg tweemaal snel en kort met het veerkrachtige latje op haar kontje. Dit had ze duidelijk niet verwacht want ze gilde twee keer en veerde twee keer op en stond recht en wreef over haar achterwerk.

Met fonkelende ogen keek ze mij aan. Ik lachte haar smalend toe.
“Wel? Verwonderd? Ik speel hier een spelletje met jou, en jij NIET met mij.”
Langzaam maar gedecideerd zei ik: ” Terug op tafel.”

Ze keek mij nog eens aan en mijn vinger wees naar het bureau. Met een zucht legde ze zich neer. Ik zette haar benen nog iets verder uit elkaar en zei haar dat ik nu eiste dat ze bleef liggen zolang ik het wilde. Ik legde de rok terug over haar middel. Ik streelde zachtjes haar benen van onder naar boven en van buiten naar binnen er op lettend net niet te raken waarvan ik dacht ze het wel wenste. Mijn vingertoppen raakten amper haar vel en het gekriebel over haar kousenbroek maakte het dat ze niet anders kon dan bewegen. Op dat moment pakte ik haar met mijn linker hand in haar nek en sloeg met het latje in mijn rechter weer twee keer op haar bips.
“Stilliggen had ik gezegd.”
Ze was weer opgesprongen, maar mijn greep belette haar om recht te komen.

Ik liet haar los en ze bleef hijgend liggen. Ik stapte eens rond de tafel. Toen ik opzij van haar stond zei ik haar. “Sta recht.”
Ze zuchtte even en maakte niet onmiddelijk aanstalten om recht te staan. Ik kneep even geniepig met mijn nagels laag tussen haar billen waar het vel zacht is. Ze gaf een gilletje en veerde recht. Weer keek ze mij met gloeiende ogen aan. Ik negeerde haar en vroeg haar enkel zacht of dat ze het nu nog niet geleerd had.
“Als je niet vlug leert, dat is jouw probleem hoor.” Zei ik haar.

Ik gaf haar een glas water dat ze vlug opdronk.
“Nu terzake” zei ik zacht. “Het wordt tijd dat je er als een vrouw gaat uitzien. Begin maar eens met die lompe bottinen uit te doen”.
Ze bukte zich gedwee en maakte haar schoeisel los en deed ze uit.
“Zet die stinkende rommel in de gang.” Beval ik haar.
Zo geschiedde.
“Om te beginnen had ik je gezegd dat een vrouw hier in dit huis een rok draagt.” Zei ik iets scherper, maar nog steeds langzaam.

Ze keek mij ongelovig aan met zo een blik van “Ben jij nu een haartje betoeterd?”

“Wel” kwam ik dreigend af met het latje.
Ze stak haar handen onder haar rok er voor zorgend dat deze zo laag mogelijk bleef en ze deed langzaam haar kousenbroek uit. Ik monsterde haar, draaide eens rond haar en keek haar van dichtbij in haar ogen. Ze weerstond mijn blik. Ik gaf echter niet af en na een dertigtal seconden wendde ze de ogen naar beneden. Het was mij niet ontgaan dat haar ademhaling zichtbaar was versneld. Ze had eigenlijk mooie benen. Ze was echter niet erg secuur op het onderhoud ervan denk ik want er was nogal wat haar te zien.

“Je voorkant ziet er uit als je achterkant met die slobbertrui. Uit mislukt mansmens!”

Ze deed haar trui uit en legde ze op de rug van de zetel.

“Nu kan ik tenminste vaag onderscheiden wat de voor en achterkant is.”
Ondertussen ging ik plagend met het latje over haar bovenlichaam terwijl ik rond haar liep. Ze was er zichtbaar niet gerust in in want haar ogen gingen nogal gejaagd van links naar rechts.
“Een bloese moet gestreken zijn” hoorde ik mezelf tegen haar zeggen.
Ze begon te zeggen dat strijken niet haar sterkste kant was en… voor ze uitgesproken was had ik even snel in haar tepel geknepen. Niet hard. Maar ze had het ook niet verwacht. Als een veer stond ze recht en wreef over haar borst.
“Handen weg” zei ik rustig. ” Een gestreken bloese hier in dit huis. Ongestreken bloeses zijn vuil. Uit!”

Het was een bevel, zacht maar een bevel. Langzaam maakte ze haar bloese los en tot mijn verbazing zat daar een reuze lelijke BH onder. Nochtans was ze absoluut geen lelijk meisje. Terwijl ze haar bloes uitdeed zag ze mij kijken naar dat onding. Ze besefte dat de beproeving nog niet ten einde was. Ze zag dat ik haar blik had gezien en wendde de hare onmiddellijk af.

“Ik heb alles gezien” zei ik haar.

Ik nam een scherp zakmes uit mijn bureau. Ik kwam naar haar toe en knipte het open. Haar ogen gingen ver open en ze zei “Alsjeblief, niet d..Aaauw.”

“Heb ik jou iets gevraagd?” vroeg ik haar rustig.

Ik had haar terug in haar borst geknepen, precies zoals daarnet, maar nu zit er al veel minder tekstiel tussen. Het was dus wel iets gevoeliger. Ze wreef weer over haar borst. Ik tikte haar hand met de mijne weg en raakte daarbij terug haar boezem. Haar ademhaling werd sneller.
” Hier had je geen toelating voor ” zei ik.

Ik pakte het mes. Ze keek me enigszins ongerust aan. Ik stak het tussen haar borsten en de BH door met de scherpe kant naar buiten. Ik lette er op dat ze het koude metaal tegen haar vel voelde. Langzaam ging ik met het mes heen en weer zodat de vezeltjes van het kledingstuk één voor één begaven.
“Raap op”, zei ik. Ze raapte het op.
“Steek het in de kachel, want zulk een monster mag je nooit meer aandoen.”
Ze stak aarzelend haar BH in de kachel.

Ik stelde haar in het midden van de kamer op. Eigenlijk had ze mooie borsten. Dat had ik trouwens eerder al vermoed.
“Handen op de rug.”
Haar boezem priemde hierdoor wat meer naar voor en ( eerlijk gezegd ) dat was een mooi zicht. Ik stond achter haar.
“Handen naast je lichaam, en houdt ze daar of ik bind ze vast.” zei ik haar zacht maar gedecideerd.

Ik streelde met mijn linker hand over haar rug en lendenen,heel zachtjes. Dan pakte ik mijn rechterhand. Hier had ik een handschoen aangedaan die van een ruwe stof was geweven. Ik wreef hiermee over haar rug en voerde de druk langzaam op. Na een tijdje voelde haar vel lekker warm aan en zag het wat roze. Ik legde de handschoen neer en pakte een potje met tijgerbalsem. Ik smeerde hiervan een weinig over haar rug, en eerst gaf dat een weldadig gevoel waardoor ze even spinde. ” 't Is misschien over” dacht ze. Na een goeie halve minuut echter begint dit goedje te gloeien, en dit in combinatie met de vorige behandeling joeg haar ademhaling in de lucht. Haar mooie boezem ging vlug op en neer. Ik kon een glimlachje niet onderdrukken. Boos keek ze me aan, recht in mijn ogen. Dit leverde haar weer een kneepje op in haar borst en ze bond in.

“Volgende keer doe je geen rok meer van je grootmoeder aan,” zei ik haar.

“Alsof ik hier nog ooit binnenkom Aaauuuw!”

Het latje was op haar borst terecht gekomen boven haar tepelhof. Het werd er lichtjes roze.

“Had jij toestemming om te spreken?” vroeg ik haar. Ze boog haar hoofd.
“Maar om op jou vraag te antwoorden: Ja jij komt nog terug. Anders zal je er nooit als een aantrekkelijke vrouw uitzien nufje. Jij hebt mijn lessen in elegantie, smaak en goed fatsoen hard nodig. Het zal wel even duren, maar ik maak wel iets van jou. En nu die rok uit, want hij is niet om aan te zien.”

Ze keek me ietwat hulpeloos aan met een blik van moet dat nu echt.

“Ik tel,” was alles wat ik haar zei.

Ze deed haar rok uit en stond daar dus nog enkel in een slipje dat ooit betere tijden had gekend.
“Ik ben aan zeven gekomen” zei ik haar koud en met een venijnig glimlachje. “Weet je wat dat betekent? Dat je nog niet goed luistert naar mij. Ik zal je dat moeten afleren.”

Voor ze wist wat er gebeurde was het latje weer twee keer op haar billen gekomen. Ze pakte met haar handen naar haar kontje, maar pets pets en het latje had haar twee borsten weeral geraakt. Toen haar handen daar aankwamen gingen er twee klappen naar haar dijen van voor en toen haar handen daar belandden was het latje voor de laatste keer vanachter voor een klinkende tik. Hijgend stond ze daar met een zwoegende boezem.
“Dat was zeven” meldde ik haar. “Maar had ik je ook niet verteld dat jouw handen moesten blijven waar ze waren?” Gedwee knikte ze ja.
“Dan doen we dit nog eens opnieuw, maar dan goed deze keer.”

Ik liep langzaam rond haar. Een paar keer vertrok het latje, maar het petste op mijn hand. De reactie van haar lichaam hierop was gewoon prachtig om zien. Haar borst wipte even hard omhoog en naar voor alsof ik haar echt raakte. Zacht met mijn vingers over haar lijf strelend liep ik rond haar. Geen vierkante centimeter vel bleef onaangeroerd. Ik kwam aan het lodderbroekje en trok het gewoon van haar lijf af. Ze verschoot en wilde reageren. Ik keek haar strak aan. Langzaam boog ze het hoofd.
“Je begint het te leren.” complimenteerde ik mijn leerlingetje.

“Spreid je benen” vertelde ik haar. Ik liep keurend rond haar en raakte haar af en toe aan.

Ik ging van aan haar voeten tussen haar benen naar boven. Aan de schaamstreek aangekomen zag ik nogal slordige haartjes kroezelen. Ik streelde haar zacht verder tot ik zo een haartje te pakken kreeg dat ik er plots uittrok. Elekriciteit had geen beter effect gehad.
“In een tuin moet je het onkruid wieden”, was alles wat ik haar zei.
Ze antwoordde niet. Ik nam een ebonieten staafje van ongeveer twee centimeter diameter. Ik smeerde er wat zachte olie aan en begon hiermee haar lichaam af te rollen. Soms zacht, soms hard.

Ze moest met haar handen op de schrijftafel leunen. Zo kon ze beter haar evenwicht houden terwijl ik als ik achter haar stond de rol over haar borsten en buik rolde. Ik rolde het staafje verder naar beneden en stak het tussen haar gespreide benen door. Ik had beide uiteinden nu voor en achter haar vast en begon het staafje heen en weer te rollen van haar linkerdij naar haar rechterdij. Af en toe loste ik mijn voorste hand en schoof het staafje langzaam naar achter zodat de ronde top haar kutje beroerde en haar klitje. Telkens ging er dan een siddering door haar heen. Ik bewoog het staafje ook langzaam heen en weer tussen haar bilnaad. Ondertussen tikte ik zachtjes met het latje op haar schaamlippen. Toen kwam het rolletje terug. En dan schoof het weer naar achter. Ze duwde haar kontje achteruit om de wrijving op te voeren. Hiervan maakte ik gebruik om onverwacht mijn goed gesmeerde vinger in haar kontje te duwen en het staafje met mijn linkerhand tegen haar klitje te drukken. De controle was weg. Ze probeerde mijn vinger af te knijpen met haar sluitspier en kwam klaar zoals ik een vrouw nooit heb zien klaarkomen. Hijgend stond ze te bekomen. Toen haar ademhaling terug wat normaal was vertelde ik haar.
“Je mag nooit klaarkomen in dit huis zonder mijn toelating. Je zult hiervoor tijdens de volgende les gestraft worden.” Ze keek me aan en knikte ja.

© Jazeker

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie