Romance au Chateau

Het gebeurde toen ik tegen vier uur met mijn moeder in de Douglas stond. Voor mijn verjaardag wilde ze me een geurtje geven maar ze had het niet aangedurfd om er één voor me uit te kiezen. Geuren zijn tenslotte iets heel persoonlijks. Dus waren we op een zaterdagmiddag de stad in gegaan en stond ik nu in de zo kenmerkende wolk van parfum lukraak geurtjes op kartonnen strookjes te spuiten. Mijn moeder was in gesprek geraakt met een verkoopster, dus ik moest het zelf maar uitzoeken. Drie strookjes in de ene, drie in de andere hand en natuurlijk geen pen bij de hand om op te schrijven welk geurtje bij welk strookje hoorde. Met een overprikkelde neus van het snuiven stond ik eigenlijk op het punt om maar weer een flesje te pakken van mijn eigen, vertrouwde parfum, dat ik al vele jaren draag.

Tot mijn oog viel op een klassiek vormgegeven flesje met een amberkleurige vloeistof, ergens op de onderste plank. Om de een of andere reden werd mijn aandacht er naartoe getrokken, hoewel ik de naam van het parfum, Poême, niet herkende. Ik pakte het flesje en streek er overheen met mijn vingers. Het voelde glad, rond en koud aan. Ik spoot wat op een strookje, wapperde er even mee en bracht het toen naar mijn neus.

Opeens werd ik meegezogen naar een plek die ik eigenlijk al vergeten was. Zuid-Frankrijk, 1997.

We dansen dicht tegen elkaar aan, wang tegen wang. Komen mijn danslessen toch eens van pas, denk ik. Jij leidt, je arm stevig om mijn middel, mijn hand onwennig op jouw schouder. Ik voel de warmte van je lichaam. Ik ben een beetje licht in mijn hoofd, ik denk door de wijn. Maar het kan ook komen door jouw bedwelmende parfum. Je ruikt warm en hypnotiserend, met noten van roos, jasmijn, vanille. Je danst goed; zonder moeite en met veel flair. De band zet een langzamer, jazzy nummer in, een slowfox. We zwieren tussen de andere paren door, dan weer rijzend, dan weer dalend. Mensen draaien hun hoofden en kijken wanneer we langskomen, om zich ervan te verzekeren dat we echt twee vrouwen zijn. Het voelt goed, spannend, maar erg goed. We wervelen rond en rond, van de ene naar de andere kant van de dansvloer. Ik durf je niet aan te kijken, maar dat hoeft ook niet. De nabijheid van je lichaam is genoeg. Ik snuif nog eenmaal diep je parfum in en sluit mijn ogen. Ik ben ervan overtuigd dat ik dit moment nooit meer zal vergeten.

Toen ik mijn eindexamen VWO had gehaald en was uitgeloot voor geneeskunde, had ik geen idee wat ik moest gaan doen. Behalve geneeskunde had ik nooit een studie overwogen, en geneeskunde alleen maar omdat mijn beide ouders arts waren. Ik had eigenlijk nog nooit in mijn leven zelf een keuze hoeven maken. Maar ik hoefde ook deze keer niet te kiezen. Voor mijn achttiende verjaardag hadden mijn ouders me een vier maanden durende cursus Frans in Frankrijk cadeau gedaan. “Goed voor je algemene ontwikkeling,” hadden ze gezegd. Maar mijn algemene ontwikkeling kon me gestolen worden, ik wilde helemaal niet naar het buitenland. Wat moest ik daar? Weg van het vertrouwde dorp, van mijn vriendinnen en ook weg van Vera, onze 29-jarige buurvrouw, met wie ik een bijzondere band had. Ook al durfde ik het toen nog niet zo te benoemen, eigenlijk was ik al jaren in stilte verliefd op haar.

Maar daarmee hoefde ik bij mijn ouders niet aan te komen. Mijn ouders waren zorgzaam, liefdevol, maar ook burgerlijk en er werd, zonder dat daar ooit over gesproken was, van me verwacht dat ik zou gaan studeren, een man zou vinden en zo snel mogelijk een gezinnetje zou stichten. Ik was tot dan toe tenslotte altijd een voorbeeldig kind geweest. Keurig netjes de middelbare school doorlopen, hoge cijfers gehaald, altijd op tijd thuis en me nooit verzet tegen welke regel dan ook.

Maar dat alles zou heel snel veranderen… Met de moed in mijn schoenen toog ik naar Zuid-Frankrijk, met de trein, de eerste reis die ik ooit alleen maakte. Toen ik uitstapte op een klein stationnetje, rook ik meteen de lavendelvelden. De zon stond hoog aan de hemel en ik hoorde gekwetter van vogels. Okee, misschien was Frankrijk zo slecht nog niet.

Ik zou opgehaald worden, was me verteld, door de vrouw die ons les zou geven. Het instituut waar mijn ouders me hadden ingeschreven, was erg exclusief. Ik zou met maar vier anderen in een klasje zitten. We zouden op weekdagen Franse les krijgen en ’s avonds en in het weekend was er nog een compleet excursieprogramma voor ons samengesteld. En als afsluiting zou er een groots feest zijn in een heus chateau, met alle studenten van het instituut.

Ik zette mijn koffer neer en tuurde tegen de zon in het lege perron af, op zoek naar iemand die voor lerares Frans door kon gaan. Tien minuten lang gebeurde er niets. Zou ik dan toch bij het verkeerde station zijn uitgestapt? Toen voelde ik ineens een hand op mijn schouder.

“Leonie Veldman?”

Ik draaide me om. Een charmante vrouw met een sympathiek gezicht lachte naar me. Ze droeg een lichte zomerjurk met rode bloemen en elegante rode schoentjes. Ik schatte haar eind twintig. Ze had een warme, diepe stem met een Vlaams accent. Ze deed me aan Vera denken. “Ik ben Marie Peeters,” zei ze, “En welkom in de Provence.”

Ik was verbaasd dat ze me in het Nederlands aansprak, maar in de auto legde ze uit dat ze van oorsprong Frans was maar een Vlaamse vader had. Ze gaf al vijf jaar les aan het instituut, en met veel plezier. Ik kon merken dat lesgeven haar in het bloed zat. Zelfs als ze vertelde over zichzelf, sprak ze met een enigszins docerende toon. Dat beviel me wel. Ze vroeg ook naar mij; hoe ik op het idee gekomen was om Frans te gaan leren. Met het schaamrood op de kaken en stotterend bekende ik dat het niet mijn, maar mijn ouders’ idee was. Dat ik eigenlijk met tegenzin naar Frankrijk was vertrokken en dat ik er zo van baalde dat ik alles wat vertrouwd was, achter had moeten laten.

“Maar waarom heb je dat dan niet gewoon tegen je ouders gezegd?” vroeg ze simpelweg.

Over die vraag moest ik even nadenken en moest toen eerlijk toegeven dat het idee niet eens bij me was opgekomen, omdat ik eigenlijk altijd gedaan had wat er van me werd verwacht, of ik dat nou leuk vond of niet.

Ik was aangekomen op een zondag en de volgende dag begon de cursus. Ik had niet veel moeite om de lessen te volgen, op de middelbare school waren talen me altijd makkelijk afgegaan. Wat dat betreft hadden de anderen uit mijn klasje het moeilijker. De groep bestond uit Alicia, een Spaans meisje met wie ik ook mijn flat deelde. Verder was er nog David, een Amerikaanse jongen, de Duitse Stefan en Timothy uit Engeland. Buiten het lesprogramma trokken we veel met elkaar op, we waren allemaal rond dezelfde leeftijd en konden het goed met elkaar vinden. We gingen vaak wat drinken in het dorpscafé, dagjes naar de Middellandse zee of naar nabijgelegen steden. Na een paar weken was ik al mijn bezwaren vergeten en genoot ik. Marie was een geweldige docente. Ze wist ervoor te zorgen dat de Franse taal echt voor ons ging leven. Ze vertaalde en analyseerde met ons songteksten van een in die tijd populaire Franse band en toen die een keer in de buurt speelde, regelde ze kaartjes voor ons. Ook nam ze ons mee uit winkelen of naar de markt, keek Franse films met ons en nodigde interessante gastdocenten uit.

Ik hing elke dag aan haar lippen, en die waren prachtig. Vol, rood, zacht, zijdeachtig, met iets neerhangende mondhoeken. Ik kon urenlang gebiologeerd kijken naar alleen haar mond. Hoe die open en dicht ging, mooie witte, rechte tanden onthulde. Hoe ze af en toe op haar onderlip beet als ze heel geconcentreerd was. Hoe, als ze lachte, de ene mondhoek iets verder omhoog ging dan de andere. Hoe zou het zijn om die mond te kussen? Hoe zou ze smaken? Zou ze voorzichtig zoenen? Of juist gepassioneerd en zonder reserves?

Buiten de lessen liet Marie zich jammer genoeg niet zien. Een keer of drie hadden we haar uitgenodigd om met ons mee te gaan naar zee of naar de stad, maar die uitnodigingen sloeg ze steevast met een verontschuldigende glimlach af. Misschien had ze een man of vriend die thuis op haar wachtte, maar daar had ik eigenlijk geen idee van, want buiten die ene keer in de auto had ze nooit over haar privéleven gepraat. Marie bleef een zeer professionele en daardoor ook mysterieuze persoonlijkheid.

Ik kon niet ontkennen dat ik veel aan haar dacht. Ook ’s nachts in bed, tijdens koortsachtige fantasieën in die toestand van sluimer vlak voordat je in slaap valt. Ik dacht aan die prachtige lippen en hoe ze me op een dag, na de les, bij zich zou roepen, me met haar grote bruine ogen aan zou kijken en zo, vanuit het niets, haar slanke handen in mijn nek zou leggen en me zou kussen. In mijn fantasie ging het zelfs nog verder. Ik streelde met mijn handen over haar zomerjurkje. Ik voelde eindelijk haar soepele, vrouwelijke lichaam. Ze kuste me in mijn nek en fluisterde in mijn oor dat ze me heel speciaal vond, en allerlei Franse volzinnen die mooi klonken, maar niet te verstaan waren. Ze bleef doorgaan me te kussen en strelen. En terwijl ze mij streelde, streelde ik mezelf tot een hoogtepunt, een stiekem genot waar niemand iets van wist. Het was genoeg om me elke avond in slaap te sussen met haar gezicht op mijn netvlies.

In werkelijkheid had ik nog nooit een vrouw gekust. Jongens wel, een handje vol in de afgelopen twee jaar. Maar dat was eigenlijk ook alleen maar om van het gezeur van mijn vriendinnen af te zijn. Erg vervelend vond ik het niet, maar ik werd er ook niet bepaald warm van. Het was gewoon iets wat erbij hoorde, dacht ik in het begin. De verliefdheid en “het echte werk” zouden dan vanzelf nog wel komen. Maar die kwamen niet. Vorig jaar met carnaval had mijn toenmalige vriendje Ron tijdens het zoenen geprobeerd om zijn hand onder mijn rokje te laten verdwijnen. En hoewel ik Ron erg aardig vond, kon ik toch niet toelaten dat hij iets deed wat zo ontzettend in ging tegen wie ik was. Vanaf dat moment wist ik zeker dat ik niet op jongens viel. Maar er is een verschil tussen weten en accepteren, en in dat schemergebied bevond ik me nu.   Op een middag na de lessen, het was al september en over drie weken zou het eindfeest zijn, liep ik terug naar het appartement. Alicia was samen met Timothy naar een nabijgelegen meertje gegaan. Er bloeide iets tussen die twee, vermoedde ik. Dat was duidelijk te zien in hun blikken. Ik vond het leuk voor ze, al baalde ik er stiekem wel een beetje van dat ik zo vaak alleen was in het appartement. Dan waren de avonden soms lang met niets om handen, alleen mijn gedachten…

“Wil je een lift?” Een rode Peugeot 205 kwam langzij en ik herkende de vertrouwde stem van Marie. “Is niet nodig hoor, zo ver is het niet.” “Stap in joh, ik kom er toch langs.”

Ik stapte in, toch nog aarzelend. De hele auto rook naar Marie. We zaten zwijgend naast elkaar, terwijl de radio een populair Frans liedje speelde. Ik zocht naar woorden, iets intelligents om te zeggen, om indruk te maken. Ik wilde dat mijn woorden betekenis hadden. Maar dat maakte de drempel om te spreken steeds hoger en dus zweeg ik terwijl we over de klinkerweg hobbelden. Gelukkig was het dorp niet zo groot en stonden we binnen vijf minuten voor de deur van het appartement.

“Wil je een kopje thee?”, vroeg ik verlegen.

“Nou, ik moet eigenlijk naar huis, ik heb vanavond nog een afspraak..” Er klonk twijfel in haar stem. “..maar één kopje kan wel.”

Ik ging haar voor, de lichte hal door, de witgeschilderde trap op, opende de deur en liet haar binnen. Het appartement was typisch Provençaals; klein, knus en smaakvol ingericht. In de woonkamer stonden een eethoek, een kleine tweepersoonsbank en twee comfortabele stoelen. Marie ging zitten op de bank terwijl ik thee maakte. Toen ik terugkwam met een dienblad met thee en koekjes, schoof ik een stoel bij. Het liefste was ik naast Marie gaan zitten, maar dat durfde ik niet. Mijn heimelijke fantasieën schoten als onwelkome gasten door mijn hoofd en ik had moeite om nog helder na te denken.

We voerden een risicoloos en ondubbelzinnig gesprek over de omgeving, mijn vorderingen in de Franse les, haar reizen. Opeens schoot het me te binnen dat het eigenlijk totaal ongepast was dat mijn lerares in mijn appartement op de bank zat. Wat zouden mijn ouders hiervan zeggen? Ik wist me geen raad meer. Wat dacht ik eigenlijk? Dat een tien jaar oudere, mooie, belezen, intelligente vrouw interesse zou hebben in mij? Ik hoorde de rest van haar verhaal aan, iets over een vriend uit Spanje die onderzoek deed naar Moorse culturele invloeden of zoiets. Toen wist ik niets meer te zeggen. Wat kon ik in godsnaam nog voor nieuws of relevants zeggen tegen deze vrouw van de wereld, die al zoveel wist en had gedaan? Ik voelde me jong en onwetend. Er viel een ongemakkelijke stilte. Buiten hoorde ik vogels fluiten en een auto langsrijden. Een moeder riep haar kinderen binnen voor het eten.

“Nou, ik moest maar eens gaan, ik heb dus nog een afspraak vanavond.”

Maar ze bleef zitten. Het leek alsof ze ergens op wachtte. Opeens leek ze zelf ook niet meer zo zeker. Ze frunnikte wat aan haar haar. Pakte haar tas en rommelde erin. Ik was in verwarring. Waar wachtte ze nou op? Ik stond zelf maar op om de theespullen op te ruimen. Toen ik terugkwam uit de keuken, stond ze al bij de deur.

“Jullie wonen hier leuk,” zei ze. “Ja, al is het wel minder gezellig nu Alicia er ’s avonds zo weinig is. Ze is veel met Timothy de laatste tijd.” Ik pauzeerde even en realiseerde me dat het misschien wat pinnig klonk. “Niet dat ik het ze niet gun hoor!” haastte ik erachteraan. “En jij, heb jij eigenlijk een vriendje?”, vroeg Marie. Oh nee, de gevreesde vraag. Ik voelde hoe het bloed me naar m’n hoofd steeg. “Je hoeft niets te zeggen hoor!”, zei ze geschrokken. “Nee, het maakt niet uit, ik heb geen vriendje.” “Ook niet thuis, in Nederland?” “Nee…” “Een vriendinnetje dan?” probeerde ze, en ik werd nog roder dan ik al was. Voor ik iets kon zeggen, zei ze: “Sorry Leonie, het gaat me ook helemaal niets aan. Ik moet niet zo nieuwsgierig zijn. Ik ga er weer vandoor. Ik zie je morgen in de les.”

Ik opende de deur voor haar. Hoe moest ik nu afscheid nemen? Een hand leek zo formeel. Maar ik kon moeilijk helemaal niets doen. Een beetje onhandig stond ik daar, totdat ze voorover boog en me een kus op de wang gaf. Het hele moment was in twee seconden voorbij, maar ik stond als aan de grond genageld. Toen ze weg was, liep ik als in een roes terug naar binnen, ging op de bank zitten, met mijn hand op mijn wang die nog nagloeide. Ik kon haar geur nog ruiken in de kamer.

De weken daarna vlogen voorbij en ik werd steeds melancholischer. Over een paar weken zou ik weer thuis zijn. Weg van mijn pasverworven vrijheid, weg van mijn nieuwe vrienden, en terug naar mijn miserabele leventje, dat nu zo saai en miezerig leek na wat ik hier had meegemaakt.

Marie leek ook al afstandelijker dan eerst. Ik kon alleen maar raden naar het waarom. Had ze geraden wat ze bij me had losgemaakt? Had ze voor zichzelf een grens overschreden? Maar wat was er nou daadwerkelijk gebeurd? Helemaal niets… Een kus op de wang, meer niet. Ik bleef mijn hersens pijnigen over waarom ze zo koel was. En tegelijkertijd bleef ik, tegen beter weten in, manieren bedenken om haar te laten weten wat ik voor haar voelde. Vruchteloos natuurlijk.

Voor ik het wist, was het moment aangebroken voor het eindfeest. Alicia en ik waren uren bezig geweest om ons op te tutten. Ik droeg dezelfde jurk als op mijn eindgala van de middelbare school. Een chique, lange, nauwsluitende jurk van zwarte, zacht glanzende stof. De jurk was laag uitgesneden met dunne bandjes en een split. Ik had mijn lange, donkere haar opgestoken met een speld met strasssteentjes. Mijn blauwe ogen had ik licht opgemaakt en mijn lippen een subtiel kleurtje gegeven, wat al een spectaculair effect gaf, aangezien ik nooit make up droeg. Voor we weggingen, hadden we met een wegwerpcamera foto’s van elkaar gemaakt, lachend en zwoel in de lens kijkend. Ik voelde me sexy en vol zelfvertrouwen en dat was helemaal nieuw voor me. Ik was bijna vergeten dat ik vanavond Marie voor de laatste keer zou zien.

De dresscode was black tie en dat kon ook niet veel anders met zo’n entourage. Het chateau was prachtig verlicht, het leek wel een sprookje. De oprijlaan was versierd met enorme brandende fakkels. Bij de ingang stonden alle leraren van het instituut ons op te wachten in een soort van welkomstcomité. We werden allemaal persoonlijk ontvangen met champagne. Iedereen was vrolijk en zag er mooi uit. Het leek wel een droom. Maar de aanblik van Marie tussen de andere leraren benam me pas echt de adem. Ze droeg een prachtige bordeauxrode halterjurk, haar donkere krullen net als ik opgestoken, maar met een paar losse krullen langs haar gezicht. Haar lippen gestift in dezelfde kleur als haar jurk. Ze stond geanimeerd te praten met een andere vrouw, lachend en gebarend. Ik kwam met Alicia aanlopen en zocht oogcontact, maar Marie keek straal langs me heen. Tot ik echt vlak voor haar stond. Ik zag haar kijken, wegkijken, nog eens kijken, en toen schrikken.

“Leonie, ben jij het?! Ik had je helemaal niet herkend!” Ik lachte breed. “Wat zie je er mooi uit!” ging ze verder. “Dankjewel, jij bent ook prachtig”

Zwevend op een wolk na haar compliment ging ik naar binnen. Ook de balzaal was schitterend gedecoreerd, alle registers waren opengetrokken. Overal verse bloemen, gekleurde doeken, kaarsen, het rook er heerlijk. Er waren luxe hapjes en wijn in overvloed. Een orkest speelde zachte achtergrondmuziek.

Twee uur en drie wijntjes later zat ik aan een tafeltje met Stefan en David. Ik was het niet gewend om te drinken, dus toen ik me wat wiebelig voelde was ik maar even op een stoel gaan zitten. Alicia was met Timothy aan het dansen. Ze straalden van verliefdheid.   Opeens een hand op mijn schouder en een zachte stem. “Mag ik deze dans van u?” Versuft keek ik op en zag Marie’s gezicht, lachend, maar ook, voor het eerst, met iets uitdagends in haar blik. Mijn hart miste een slag. Ik stond op en deed een stap dichterbij. Marie ving me op en we begonnen aan een dans. Dicht tegen elkaar aan, wang tegen wang. Zij was een centimeter of vijf groter, dus het was niet meer dan logisch dat ze leidde. Haar hand lag losjes op mijn middel, mijn hand onwennig op haar schouder. Marie danste goed, ervaren en met flair. We zwierden over de dansvloer, het was als in een droom. We waren samen een, haar lichaam dicht tegen het mijne. Haar parfum rook zoet, warm en bedwelmend. Ik voelde me alsof ik zweefde.

We dansten het nummer uit en de band zette een sneller nummer in. Opeens begon mijn hoofd te tollen, het werd me allemaal te veel. Het dansen, Marie’s nabijheid, de wijn, de warmte. Ik voelde me slap worden in haar armen en het werd zwart voor m’n ogen. Net op tijd ondersteunde Marie me en ze kon me ternauwernood nog meenemen naar buiten. We kwamen uit op een stil terras aan de achterkant van het chateau. Het terras was betegeld en er stonden sierlijke gietijzeren tafels en stoeltjes. In de verte klonk het feestgedruis. Het was windstil en zwoel buiten. Ik ging zitten in een stoel, terwijl Marie een glas water voor me haalde.    “Gaat het?”, vroeg Marie met een bezorgde blik, terwijl ze me het glas water aanreikte. Ik nam een flinke teug, het water maakte mijn hoofd meteen een stuk helderder. “Ja, het gaat een stuk beter, dank je. Het werd me gewoon even te veel, de warmte enzo.”

Ik stond op en liep naar de balustrade. Onder de balustrade liep het stijl naar beneden en ging over in een veld vol herfstbloemen. Het uitzicht was prachtig; een vallei met her en der verspreid een paar dorpjes. Het was bijna volle maan en kraakhelder, met een hemel vol sterren. Het was sprookjesachtig.   “Het is hier zo mooi,” verzuchtte ik, “en zondag moet ik alweer naar huis.”  “Ja… aan alle goede dingen komt een einde,” antwoordde Marie, die naast me was komen staan. “Maar… ik vind het ook heel jammer dat je weg gaat.” Ze legde haar hand op de mijne, die op de balustrade rustte. Ik keek opzij. Onze blikken kruisten elkaar. De alcohol had me moed gegeven en ik trotseerde haar blik. We bleven elkaar een moment aankijken, peilend, wachtend. Ik dacht niet langer na, ik zag in haar ogen dat ze hetzelfde voelde als ik. Een oerinstinct maakte zich van me meester en ik leunde voorover, pakte haar bij haar middel. Ik voelde haar warmte door het fluweel van haar avondjurk. Oneindig traag naderden we elkaar. Vlak voor haar lippen de mijne raakten, sloot ik mijn ogen.    Haar lippen voelden precies zoals ik het me al die keren had voorgesteld. Zijdeachtig, warm, zoet. Ze kuste traag en voorzichtig, maar het vuur dat ik voelde was allesverzengend. Ze trok me dichter tegen zich aan. De perfectie van dit moment was overweldigend. Het verschil tussen leraar en leerling verdween in het niets. We waren elkaars gelijke, twee vrouwen die in elkaar opgingen, die niets anders meer zagen dan elkaar.   Na een paar minuten maakte ze zich los.

“Dit kan niet, dit mag niet, ik kan hiervoor ontslagen worden,” zei ze. “Verdomme, ik kan hier zelfs voor aangeklaagd worden.” Het was even stil en ik hield mijn adem in. Toen vervolgde ze, met onvaste stem. “Kom na afloop van het feest naar kamer 319. Zorg dat niemand je ziet. Alicia gaat vast met Timothy mee naar huis, niemand zal merken dat je weg bent.”      Ik knikte, kuste haar op haar wang en liep weg. Terug het feestgedruis in. Als verdoofd ging ik op een stoel zitten. Het was eindelijk, eindelijk, echt gebeurd. En er ging nog veel meer gebeuren… Maar eerst zou het nog een paar uur duren voor het feest afgelopen was. Ik moest mijn hoofd erbij houden; niemand mocht iets aan me merken. Ik deed alsof ik me vermaakte met dansen en kletsen met de anderen, maar stiekem keek ik de uren weg. De wijn liet ik staan; ik wilde elk moment van wat komen ging voor honderd procent meemaken.   Rond één uur begonnen druppelsgewijs leerlingen uit de zaal te verdwijnen. Taxi’s reden af en aan. Er werd hier en daar al wat opgeruimd. Het orkest was de instrumenten aan het inpakken. En mijn hart ging tekeer als een razende. Ik wachtte tot de laatsten de zaal verlieten en ging toen ook naar buiten. Ik wachtte nog een half uur op een donker plekje tot het helemaal rustig was buiten, voor ik het aandurfde om terug naar binnen te glippen. Heel rustig liep ik langs de receptie, richting de liften. De receptionisten keken gelukkig niet op of om. Eenmaal in de lift haalde ik opgelucht adem, ik was er zeker van dat niemand me gezien had.   Marie moest me aan hebben horen komen, want ik had nog niet op de deur geklopt of hij ging al open. Ze liet me binnen, keek de gang af in beide richtingen en sloot toen behoedzaam de deur. Het licht in de kamer was gedimd en er stond muziek aan. Ze had de spelden uit haar haar gehaald, het viel los op haar schouders. Het maakte haar nog mooier.    We stonden tegenover elkaar. Eindelijk alleen, eindelijk ongestoord. Marie pakte voorzichtig mijn schouders en al mijn zenuwen smolten weg. Ik had het gevoel dat eindelijk iemand me zag voor wie ik werkelijk was. Het gevoel niets voor te stellen naast haar was verdwenen. Status, leeftijd, levenservaring, het maakte allemaal niets meer uit.

“Is dit je eerste keer met een vrouw?” vroeg ze, terwijl ze teder mijn blote schouders streelde. “Het is mijn eerste keer met wie dan ook,” zei ik. “Maar je hoeft niet te vragen of ik het wel zeker weet. Ik wil echt niets liever.” “Ik ook niet, schatje, ik ook niet…”

En met die woorden trok ze me naar zich toe en kuste me opnieuw, nu niet voorzichtig meer maar vol passie. Ze trok me dicht tegen zich aan. Op de tast vond ze de speld in mijn haar en maakte hem los. Mijn haar viel naar beneden, ze maakte het los met haar vingers. Ik huiverde. Op mijn rug vond ze de rits van mijn jurk. Ze opende hem centimeter voor centimeter, tot hij helemaal open was en de jurk op mijn enkels viel. Ik deed hetzelfde bij haar. Haar jurk gleed naar beneden en ik schrok; onder haar jurk droeg ze helemaal niets. Ze stond naakt voor me, ik wist niet waar ik kijken moest maar kon toch ook niet wegkijken. De zachte welving van haar buik, haar slanke middel, de zware rondingen van haar borsten en heupen. Haar zongebruinde, glanzende huid. Haar bruine ogen met lange wimpers en kleine lachrimpeltjes. Ik wilde elk detail in me opnemen. Zelfs de moedervlek op de voorkant van haar schouder en het litteken op haar knie wist ik me jaren later nog te herinneren.   “Tsja, onder zo’n strakke jurk wil je geen naden van ondergoed zien hè,” zei ze met een knipoog. “Maar… nu is het niet meer eerlijk. Jij moet ook naakt.”

Ze zakte op haar knieën en trok mijn slipje langzaam naar beneden. Haar handen streken over mijn billen en ik rilde. Ze maakte de bandjes van mijn schoenen los en trok ze uit. Toen pakte ze mijn hand en nam me mee naar het bed, legde me voorzichtig neer en kwam bij me liggen. Ze overlaadde me met zachte kusjes, eerst op mijn lippen, daarna op de rest van mijn gezicht, mijn hals, mijn schouders, mijn borsten. Het was zo teder en intiem dat ik van top tot teen begon te trillen. Toen ze dat bemerkte, begon ze me met beide handen te strelen, kalm en rustgevend, maar tegelijkertijd vreselijk opwindend. Ik zuchtte en maakte kleine geluidjes. Toen haar handen bij mijn borsten belandden en zachtjes begonnen te kneden, werden de kleine geluidjes groter. Ik kromde mijn rug om haar aanrakingen nog beter te kunnen voelen.   Terwijl ze me streelde, fluisterde ze Franse woordjes in mijn oor. Hoe ze naar me verlangd had. Hoe ze niet had geweten wat ze moest doen die middag dat ze bij me thuis was. Hoe blij ze was dat ze me nu eindelijk tegen zich aan kon voelen. Hoe mooi ze me vond, en hoe lekker, en andere, stoutere dingen waarvan ik de helft niet kon verstaan. Maar ik wist al te goed wat ze bedoelde.    Ik verloor mezelf in haar warme, hese stem. Het verlangen naar haar werd zo groot dat ik me niet meer kon bedwingen. Ik trok haar bovenop me, haar lichaam duwde zwaar op het mijne. Haar borsten tegen die van mij. Ze keek me met grote ogen aan, verbaasd over mijn initiatief, maar zette toen gewillig haar handen aan weerzijden van mij, legde haar been tussen mijn benen en begon tegen me aan te bewegen. Ik nam haar ritme over en we bewogen samen in een trage cadans. Ik voelde haar naakte lichaam tegen het mijne, haar warmte, haar hartslag, haar ademhaling ging gelijk op met die van mij. Ik zag kleine zweetdruppeltjes parelen op haar voorhoofd. Haar lippen waren vochtig, een waaier van lang donker haar kriebelde over mijn gezicht. Ik nam elk gevoel, elke sensatie, elke geur in me op, want dit was het meest intense moment in mijn leven tot dan toe.

Toen legde ze haar hand tussen ons in, als een kommetje om mijn schaamstreek. Ze begon langzaam druk uit te oefenen met haar handpalm, dan weer iets harder, dan weer zachter en bewoog haar heupen mee in hetzelfde tempo. Mijn onderbuik trok samen. Toen liet ze zich half van me af glijden. De druk van haar hand werd groter, en ze bewoog nu ook haar vingers, streelde heel zacht tussen mijn benen. Opeens hield ze in en keek me vragend aan, alsof ze wilde zeggen: Mag ik? Ja Marie, dacht ik, je mag. Je moet! Ik ben er klaar voor, ik wil je voelen, echt voelen. Want zonder jouw vingers denk ik dat ik gek word.

Ze begreep me zonder woorden, kuste me lang en diep, en tegelijkertijd opende ze me met haar vingers. Voor het eerst voelde ik daar de aanraking van iemand anders. Haar vingertoppen tussen mijn schaamlippen, waar ik mezelf al zo vaak had aangeraakt. Maar dit was zo anders. Ik kon niet meer helder denken, alleen nog maar voelen en gaf me over aan haar handen. Met mijn heupen vroeg ik om meer, sneller. Haar bruine ogen schoten vuur toen ze dat voelde en ze voerde het tempo op. Mijn ene hand greep in het dekbed, de andere lag verkrampt op haar rug. Haar vingers draaiden heerlijke rondjes rondom mijn klit, gleden een stukje in me en weer uit. Ze deed dingen met me waar ik geen weet van had. Dat het zo kon zijn, ik had geen idee…

“Laat je maar gaan, liefje. Kom maar voor me,” zei ze schor, en dat was al genoeg om me over de rand te helpen. Vuurwerk. Flitsende lichten. Wilde samentrekkingen. Er prikte iets achter mijn ogen. Nee, niet huilen nu, dacht ik. Maar het was al te laat. De tranen rolden over mijn wangen. Ze had me zo diep geraakt dat het voelde alsof ik eindelijk tot leven was gewekt.

Ze nam me beschermend in haar armen en wiegde me. “Kom maar bij me, schatje, bij mij ben je veilig.” Ik koesterde me in haar warmte en viel als een baby in slaap.

Ochtendlicht, gefilterd door helderwitte vitrage. Het geluid van opengaande gordijnen. Ik knipperde met mijn ogen. Marie stond bij het raam, nog steeds even naakt als de avond ervoor, met haar rug naar me toe. De film van de afgelopen nacht flitste voor mijn ogen voorbij. Vol schaamte realiseerde ik me dat ik egoistisch was geweest. Ik had nagelaten om haar ook genot te geven. Maar ik kon het nog goedmaken. Als ik durfde, tenminste.

“Ben je wakker?” vroeg ze voorzichtig. Toen ik haar slaperig, maar verlangend aankeek, kwam ze terug bij me in bed en kuste me. Bij het voelen van haar koele, zachte huid tegen de mijne stond ik meteen weer in vuur en vlam. Ik sloeg mijn armen om haar heen zodat ik haar helemaal tegen me aan kon trekken en streelde haar rug. “Hmmm schatje, wat ben je heet,” mompelde ze. Mijn opwinding nam nog verder toe. Ik streelde haar heupen en billen. Zuchtend duwde ze haar vingers in mijn rug en beet zachtjes in mijn schouder. Ik rolde mezelf bovenop haar en ging schrijlings op haar zitten. Haar heupen hield ik stevig tussen mijn dijen geklemd, terwijl ze me met grote, vragende ogen aankeek. Voor het eerst in mijn leven voelde ik de macht die je hebt als een vrouw smacht naar jouw aanraking, als ze niets liever wil dan door jou tot het uiterste te worden gedreven.

Ik legde mijn handen op haar buik en gleed langzaam omhoog. Marie kreunde en sloot haar ogen. Ik streelde haar borsten; eerst voorzichtig, toen wat harder. Haar lichaam trilde onder mijn handen. Ze balde haar handen tot vuisten toen ik zachtjes in haar tepels kneep. Ik boog me voorover en zoog en likte aan haar mooie, volle borsten. Toen kwam ik naast haar liggen en streelde haar lichaam zoals ze de vorige dag bij mij had gedaan, langzaam en intens.

“Ik wist wel dat je een vlotte leerling was,” zei ze. Ik streelde haar buik, daalde af naar haar onderbuik, maar verder naar beneden durfde ik niet. Ze voelde blijkbaar dat ik aarzelde, want ze pakte mijn hand en leidde die voorzichtig naar beneden, tot die tussen haar benen lag. Ik verkende haar heel voorzichtig, maar toen ik het vocht tussen haar lippen voelde, viel alle verlegenheid van me af. Ik streelde, speelde, masseerde, vingerde, plaagde, ja, ik bespeelde voor de eerste keer een vrouw, en het wond me ongelofelijk op. Ook Marie kronkelde van genot en kraste met haar nagels over mijn rug. Net toen ik dacht dat ze bijna ging komen, duwde ze me van zich af, op mijn zij en kwam toen ook in mij. Haar vaardige vingers in mij te voelen, en mijzelf in haar was al bijna genoeg om me tot een hoogtepunt te brengen. Maar zij was eerder. Ik voelde haar samentrekken rond mijn vingers, ze kreunde mijn naam en toen ik dat hoorde, kwam ik ook, hard en overweldigend.

We hijgden uit in elkaars armen. Een zoete rust kwam over me. Ik voelde me diep ontspannen en tegelijkertijd klaarwakker. Ik keek in haar ogen en zag tederheid, maar ook spijt. Geen spijt dat dit gebeurd was, maar spijt dat ik dezelfde avond nog zou vertrekken. Ik drukte me dicht tegen haar aan en verloor alle besef van tjid, tot ik op de klok keek en schrok. Ik moest echt gaan.

“Marie,” zei ik, “Ik zou zo graag bij je willen blijven. Maar ik moet echt terug naar het appartement. Straks komt Alicia thuis. En ik moet ook al m’n spullen nog inpakken.”

“Het is goed zo, schatje. Ik zou je ook graag hier willen houden, maar ik wist van te voren dat het maar voor een keer was.”

Ik realiseerde me met een schok dat ze gelijk had. Ik had helemaal nog niet over de toekomst nagedacht. Vóór gisteravond leek een toekomst met haar sowieso een dwaze droom. Maar ook nu was het natuurlijk geen optie dat wij samen zouden zijn. Ze zou haar baan kwijtraken, had ze al gezegd, en dan nog de afstand… Het was onmogelijk. Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken.

“Niet huilen, lief,” zei ze. Daarna wisten we beiden niets meer te zeggen. Ik trok, bij gebrek aan andere kleren, maar weer m’n galajurk aan. Bij de deur omhelsde ik Marie. We bleven een paar minuten zo staan, toen liep ik zonder om te kijken naar de lift.

Ik reisde alleen terug naar Nederland. Het afscheid van Alicia en de rest was emotioneel, maar mijn gedachten waren bij Marie.

Eenmaal thuis pakte ik mijn koffer uit. Mijn galajurk en avondtasje lagen bovenop. Ik duwde mijn neus in de jurk en rook een vleug van haar parfum. Ik opende het avondtasje om de lippenstift en het wisselgeld van de taxi eruit te halen. Op de bodem lag een klein briefje.

“Je was heerlijk en prachtig. Ik hoop dat je net als ik met veel plezier terug zal denken aan vannacht. Het was een eer je eerste te zijn. Ik hoop dat je altijd je hart blijft volgen. Alle liefs en goeds, M.”

Ik zou Marie nooit meer zien, maar mijn ervaring met haar had mijn hart geopend. Vrij snel na thuiskomst was ik uit de kast gekomen en mijn ouders hadden verbazend goed gereageerd. Het was een keerpunt in mijn leven geweest.

“Heb je al wat uitgezocht?” vroeg mijn moeder. Ik keek haar bevreemd aan, toen naar het amberkleurige flesje in mijn hand. Even stond ik in dubio. Zou ik het meenemen? Nee, het was dwaas om het alleen voor de nostalgie te kopen. Ik zou het nooit dragen en de herinnering aan Marie en Zuid-Frankrijk zat toch al in mijn ziel verankerd. Glimlachend zette ik het flesje terug, pakte mijn vertrouwde geurtje en liep naar de kassa.

© Nepenthe

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  19 comments for “Romance au Chateau

  1. 3 april 2008 at 12:29

    Nepenthe, je liet me een belangrijke episode van mijn leven herbeleven met dit prachtige verhaal. Ik kreeg er kippenvel van. Dank je wel….

  2. 3 april 2008 at 14:17

    In één woord, prachtig.

  3. 3 april 2008 at 14:26

    Ik kan niet anders dan je weer 3 sterren toekennen wat andere critischer mensen ook van moge vinden.
    Als ik dit lees herbeleef ik zo ook weer mijn eerste keer die in niets op dit verhaal lijkt maar minstens zo intens was.
    Je bent echt goed!

  4. 3 april 2008 at 15:42

    In een woord: Chapeau!

  5. 3 april 2008 at 15:57

    Geweldig! Zo ontroerend, zo mooi, zo opwindend. IK heb genoten!

  6. 3 april 2008 at 17:31

    Echt SCHITTEREND Nepenthe, jouw beste verhaal tot dusver! En dat wil wat zeggen. ***

  7. 3 april 2008 at 17:48

    Wow! erg ontroerend EN opwindend. Wanneer komt het in drukr?
    Serieus, erg goed geschreven, mooie intro en afronding ook

  8. 3 april 2008 at 22:07

    Ik ben er stil van

  9. 4 april 2008 at 09:32

    Ik heb maar één woord voor dit verhaal, SUBLIEM :!: :!: :!:

  10. WB
    4 april 2008 at 10:43

    Sans parole, trois etoiles!

  11. 4 april 2008 at 12:20

    Grandioos verhaal, superbe!

  12. 4 april 2008 at 21:20

    Het is nog vroeg in het jaar, maar dit verhaal noteer ik nu alvast als grote kanshebber voor het Verhaal van het jaar!

  13. 4 april 2008 at 21:41

    Nepenthe is bijna hors concours. Het enige wat ik me afvraag is hoe je dit nog kunt overtreffen.

  14. 6 april 2008 at 01:43

    wederom een mooi verhaal nepenthe !
    Zitten een paar zaken in die net een half puntje kosten.
    In je verhaal zijn sommige stukken teveel een opsomming van gebeurtenissen : en toen dit en toen dat etc.
    Er zit een tijdslijn fout in. Je schrijft dat over dire weken de cursus voorbij is, maar een klein stukje verderop heb je dat de weken voorblij vlogen en dat je over enkele weken weer thuis bent. Op zich niet schokkend, maar het leidt af in het verhaal. Ik moest terug lezen en dat haalt de vaart uit een verhaal.
    Maar blijf vooral zo doorgaan. Eropodium heeft er wederom een goede schrijfster bij !

  15. 6 april 2008 at 12:35

    Nepenthe, dit is geweldig
    Ik ben een echte fan van jou.
    3 sterren wat mij betreft en ik wacht al weer op nieuwe verhalen van je

  16. 7 april 2008 at 17:09

    Nepenthe toch…., wat doe je me aan…

  17. 26 mei 2008 at 15:53

    Wat een verhaal zeg. Dit is het toppunt van schrijven over liefde . Zo fijntjes als je onder woorden weet te brengen wat liefde is . Mijn complimenten

  18. 28 juni 2008 at 01:31

    Afgezien v.d.schoonheids-stijl-foutjes (zie Natas)..ontroerend mooi, compliment!Methusalem

  19. 2 januari 2009 at 12:23

    Het wachten in het kasteel totdat de kust vrij is. Zo opwindend en erotiserend omdat ze weet/hoopt wat er gaat gebeuren en toch is het spannend hoe de afloop zal zijn. En het einde: ze koopt geen Poeme omdat het de herinnering alleen maar zou kunnen vertroebelen. Dat is pas romantiek. Ik wou dat ik je meer dan drie sterren kon geven, Nepenthe. En Hanneke: bedankt

Geef een reactie