Ronddeel

De lange tijd aan de mens toegekende centrale plaats in de wereld en het universum ligt al ver achter ons. Eeuw na eeuw heeft hij gemeend dat het unieke in zijn verstand school. Dit werd moeilijker houdbaar toen bleek dat verstand een kwestie van gradatie was. Ook dieren maken keuzes en passen hulpmiddelen toe. De wereldreligies beschouwden moraal als het alleenrecht van de mens. Onderzoekers toonden aan dat ook dieren gevoelens als schuld en schaamte kennen en dus rudimentaire aanzetten tot moraal in zich dragen. Het werd steeds moeilijker een definitieve grens tussen de mens en de andere schepsels te trekken. Toch zagen de 'primitieven' al een cruciaal verschil tussen mens en dier. Eén blik op de Venus van Willendorf (het vrouwenbeeldje dat in de buurt van het Oostenrijkse Willendorf werd gevonden en 20.000 jaar geleden werd vervaardigd) maakt dit meteen duidelijk. Niet alleen de huidige mens valt dit verschil op. Ook voor de toenmalige kunstenaar of kunstenares moet dit lichaamskenmerk van overweldigend belang zijn geweest. Het gaat niet zozeer om de borsten van deze uitgebeelde voluptueuze vrouw. Ook sommige dieren bezitten zichtbare melkklieren. De uitgebeelde billen zijn het meest bijzondere aan dit beeldje en ook toen al moet de mens het ontbreken hiervan bij dieren zijn opgevallen. Soortgelijke beeldjes als die van Willendorf zijn over de hele wereld gevonden en allemaal vertonen ze dezelfde uitstulpende billen bij de afgebeelde vrouwen. Duidt dit op een obsessie van de kunstenaar voor dit onderdeel? Heeft hij ze overdreven? Een stijlmiddel dat in de kunst vaker is toegepast.

Tot op de dag van vandaag leven er in Zuidelijk Afrika twee volken, waarvan met name de vrouwen soortgelijke, in onze ogen overdreven billen met zich meedragen: Hottentotten en Bosjesmannen. Geen van de andere thans op aarde levende volken vertoont zulke ballonnen aan de achterkant, al vallen er tussen de verscheidene rassen wel opmerkelijke verschillen vast te stellen. We kunnen er echter vanuit gaan dat in een ver verleden alle rassen met dit typische fenomeen behept zijn geweest, zoals archeologische vondsten onomstotelijk aantonen. Ondanks de afname van de gemiddelde omvang is de belangstelling voor dit onderdeel van het menselijk – en vooral vrouwelijk – lichaam nooit verdwenen. Zelfs het alfabet kent één letter, waarvan de directe relatie met het menselijk achterwerk onmiskenbaar is: B. In het Nederlands begint het meest bekende woord voor dit lichaamsdeel met deze letter: Billen; als koosnaam wordt vaak Bips gebruikt. Het Engels kent voor hetzelfde fenomeen de woorden: Buttocks; Butt; Bum; Bottom; Behind; Backside; Beam; Backporch. In de V.S. wordt vaak het woord Ass gebruikt om hetzelfde aan te duiden, maar één blik op de beginletter is voldoende om te weten dat de belangstelling in zo'n geval meer uitgaat naar wat zich tussen de billen bevindt. (Hetzelfde geldt trouwens voor het Duitse woord.) Zoals zo vaak wijkt het Frans ook in dit geval af van de andere Indo-Germaanse talen. Enige troost kan geput worden uit het feit dat het Franse woord voor bil tenminste vrouwelijk is. Ook het Spaans wijkt in deze af, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door het werkwoord, waarop het Spaanse woord voor billen ('las posas') is gebaseerd, namelijk 'posar', hetgeen onder andere poseren betekent.

Laten we teruggaan naar het onderwerp zelf: de billen. En dan met name die van de vrouw, daar deze met hun gelijkmatig verspreide vetweefsel de meest fascinerende vorm opleveren. Afhankelijk van de benadering kunnen vrouwenbillen vanuit een passieve of vanuit een actieve terugblik beschreven worden. De passieve valt uiteen in vorm en beweging. De vorm. Sommigen hanteren de evolutietheorie om de aanwezigheid van billen bij de mens te verklaren. Zij dienen dan als een soort opslagplaats voor slechtere tijden. Hoe meer vetweefsel, hoe meer kans op overleven dus. Deze evolutionisten wijzen er zelfs op dat in de loop der millennia de omvang van de gemiddelde vrouwenbil sterk is teruggelopen, tegelijk met de opkomst van nieuwe landbouw- en bewaartechnieken. Echter, een korte wandeling op een druk strand is voldoende om vast te stellen dat de proportionele omvang van de hedendaagse vrouwenkont nog steeds adembenemend is. Bovenstaande theorie ontkent de ware functie van vrouwenbillen, die overduidelijk esthetisch van oorsprong is. Wanneer wij een opslagplaats voor vetweefsel nodig zouden hebben zijn er genoeg andere plekken op of in het lichaam te bedenken. Alle zoogdieren hebben duidelijk zichtbare aarsgaten, afgeschermd door staarten. Stel je voor dat wij, en dan met name de vrouw, op deze manier door de wereld moesten gaan! Gelukkig heeft de vrouw twee van die bolronde opvallende uitstulpingen achter het bekken. Schoonheid is dus de essentie van de vrouwelijke bil. Hoewel de ideale vorm niet in de werkelijkheid voorkomt, benaderen sommige billen deze wel erg dicht. Voor de ware estheet bezitten sommige vrouwenbillen de schoonheid van een Japanse tuin of een zandwoestijn en overstijgen ze deze zelfs in de perfectie van hun ronde vorm en eenvoud, zo tegengesteld aan de drukte die aan de voorkant heerst. De ware liefhebber kan uren kijken naar deze twee spiegelbeeldige koepels en wegdromen in verstilling en verrukking. Helaas komt het in de praktijk van alledag zelden voor dat het betreffende onderwerp zich zo lang laat bekijken, dus moet de gewone man zich tevreden stellen met wat uiteindelijk in steen, op doek of op papier is uitgedrukt.

De beweging. Gelukkig kan dit kenmerk door iedere belangstellende bekeken en bestudeerd worden, zonder speciale voorzieningen te moeten treffen. Een mooie zomerdag op straat of strand levert een enorme hoeveelheid vergelijkingsmateriaal op. Uiteindelijk zal het geoefend oog getroffen worden door de gelijkenis tussen de beweging der billen en die der planeten. Het zal zien hoe de twee billen bij het lopen een baan beschrijven om het middelpunt van het bekken, zoals de aarde een baan rond de zon maakt. Het zal vaststellen dat ze, evenals de aarde, zich van het bekken verwijderen, om na een bepaald punt teruggetrokken te worden, waardoor niet een cirkel, maar een ellips ontstaat. Het zal zelfs de kleine oneffenheden in die ellips constateren, zoals de aarde niet een strakke baan volgt, maar deze via kleine hobbels voltrekt. En tenslotte zal het in verrukking toekijken hoe beide bollen in perfecte harmonie spiegelbeeldig bewegen, omhoog en omlaag, naar buiten en naar binnen. Wanneer de vrouw in kwestie ook nog op hoge hakken loopt zal deze beweging zelfs worden versterkt. Een kosmisch ballet trekt dan aan het oog voorbij. De actieve kant valt in vier aspecten uiteen: de tast, de smaak, de geur en de klank.

De tast. Natuurlijk, velen hebben aan kijken alleen niet genoeg. Het is een zeer menselijke eigenschap om objecten van aanbidding te willen aanraken. Een aantal liefhebbers combineert de beschouwing met de aanraking, maar de echte fijnproever verkiest de uitschakeling van het oog en tracht, door middel van streling in totale duisternis, de pure vorm voor zijn geestesoog te krijgen. Wie in dergelijke omstandigheden ooit de hand over de groeve in de rug heeft laten glijden, om haar daarna op te voelen stijgen in een perfecte kromming en tenslotte af te laten dalen tot aan de dij, weet eindelijk in essentie waarom de vrouw zo uniek is.

De smaak. De beste plaats om deze te genieten is in de vouw, waar bil en dij elkaar ontmoeten. Het spreekt vanzelf dat alleen de tip van de tong tijdens het proeven wordt gebruikt. De getrainde tong zal op zo'n moment het temperament van de betreffende vrouw ontdekken. Soms wordt slechts één van de vier basissmaken geproefd; vaker zal het een combinatie van twee of drie zijn. In een enkel geval worden de papillen door alle vier de basissmaken geraakt. Slechts een sterke geest kan dan de tong nog redden.

De geur. Om deze vast te kunnen stellen is ten eerste een goed ontwikkeld reukorgaan nodig en ten tweede dient de neus vrijwel tegen de huid aan te liggen. De beste manier is om alle andere zintuigen uit te schakelen, zelfs, indien mogelijk, het oor. De juiste plaats om de fragiele geur op te snuiven is tussen het middelpunt van de bil en het heupbot. Zoveel billen, zoveel geuren, zal de kenner zeggen, maar uit al die verschillende geuren komt één gemeenschappelijk kenmerk bovendrijven: de bedwelmende geur van de rondheid.

De klank. Er bestaat een contingent bilaanbidders dat zijn ultieme ervaring na het bekijken, betasten, proeven en beruiken pas bereikt bij het opwekken van klanken uit deze omgekeerde pauken. De puristen onder hen verafschuwen hulpmiddelen en zweren bij enkel de hand. Sommigen van hen wijzen de vlakke hand radicaal af en beweren dat alleen met de vingers de juiste klankkleur is te bewerkstelligen. In zulke kringen wordt deze methode als het hoogst bereikbare gezien, hoewel hieraan jaren oefening vooraf dienen te gaan. Eén van hen zei hierover: “Pas na zes jaar lukte het me de gewenste frequentie te produceren. De twee laatste van die jaren heb ik uitsluitend op de cocon van de zijderups geoefend.”

Het was een anonieme kunstenaar die 20.000 jaar geleden het unieke van de mens – en met name van de vrouw – in steen vereeuwigde. Door alle tijden en streken heen werd dit nagevolgd, tot op de dag van vandaag; door illustere kunstenaars als Rembrandt, Fragonard, Boucher, maar ook Man Ray en de Japanse Harumi Yamaguchi. Zoveel beroemdheden hebben uiting gegeven aan hun bewondering voor deze bijzondere ronde vormen dat de gewone man er verlegen van zou worden. Toch bestaat er niets wat gelijkmatiger over de wereld is verdeeld, voor iedereen te bekijken. Ook dat is er uniek aan.

© Frans Tooten

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie