Samba Club

Waarom heeft hij háár niet genoemd? Uit onzekerheid of ze echt van hem hield, toen? Omdat ze veel ouder was? Omdat hij haar geld gegeven heeft? Hij weet het niet precies maar nu is het moment voorbij. Het betekent een valse start want hij heeft gezegd dat er geen geheimen meer waren. Hij heeft dat nog eens herhaald toen Merel hem onderzoekend aankeek. Het was hun afspraak, hun contract. Voordat ze aan kinderen zouden beginnen zouden ze alles aan elkaar vertellen, niets meer achterhouden. “Kinderen moeten op een eerlijke wereld geboren worden zonder geheimen.” Zo heeft ze het gezegd en hij heeft ingestemd. Vandaag was die dag. Ze zijn samen lang in bad geweest, daarna hebben ze intens gevreeën. Toen liggend in elkaars armen hebben ze al hun liefdes, geheimen, verlangens aan elkaar verteld. Vanaf het moment dat ze uit elkaar zijn gegaan drie jaar geleden tot vorig jaar toen ze elkaar weer hebben teruggevonden. Als hij zijn deel vertelt realiseert hij zich de vele onzorgvuldige, egocentrische liefdes. ‘One night stands’, zelfs vrijpartijen in pashokjes. Nu hij ze een voor een opbiecht en in detail, want die wil ze weten, is hij er niet trots op. Zijn het eigenlijk wel liefdes geweest?

Merels liefdes waren anders.
“Ik was in de tijd dat jij weg was eigenlijk alleen geïnteresseerd in vrouwen, lief. Verlangde naar hun prachtige warme lijven. Ik heb twee keer gezoend met een vrouw. De eerste keer wilde ík niet verder de tweede keer wilde zij het niet. Ik had het heel graag gewild toen.”
“Wat jammer.”
“ Vind je dat een spannend idee ik met een vrouw?”
“Ja, het windt me op.”
“Ik vind die nummertjes van jou in die pashokjes juist zo spannend, dat je dat durfde.”
“Merel heb jij nooit gedacht dat we elkaar voorgoed kwijt waren?”
Ze trekt zijn hoofd opzij zodat hij haar aankijkt: “Nee nooit! Zelfs niet in onze diepste dalen.”

Toen had hij haar over Gloria moeten vertellen maar hij heeft dat moment laf laten passeren.

——————–

De vijftien passen tussen de ingang en de hoek van de bar van waaruit ze de hele Samba Club kan overzien zijn genoeg. In die vijftien passen taxeert ze de gasten die binnenkomen. Rijke Brazilianen,  lawaaiige Yankees, sophisticated  Europeanen. Ze ziet of ze gedronken hebben, schat in of ze komen voor de shows of voor de meisjes. Zo heeft ze hem ook getaxeerd: Noord Europeaan, eind twintig, blauwe ogen, wat onzeker, misschien komt hij voor de meisjes. Ze zoent hem op zijn wang:
“Ik ben Gloria de gastvrouw en jij?”
“Mark.”
“Welkom Mark de volgende show begint zo ik ga je een plaats wijzen. “

Pas op dat moment ziet ze het als in een bliksemflits!  Dit lijkt Paolo wel, maar dan in Europese uitvoering!  Een golf van melancholie spoelt over haar heen. Waar komt deze ‘Gringo-Paolo’ vandaan? Ze kent hem niet en tegelijk ook wel. Met moeite blijft ze de professionele gastvrouw, wijst hem zijn tafeltje, zet een rode cocktail voor hem neer. Dat is het teken voor de meisjes: mannen alleen,  met een rode cocktail, zijn potentiële klanten.

De samba-show is wild en uitdagend. Vier mooie mestizo’s met bloot bovenlijf op bongo’s, gitaar en trompet. Drie mooie samba meisjes in rieten rokjes en kleine topjes. Vooral Martha en Maria zijn in vorm vanavond: ze bewegen soepel en ritmisch terwijl ze hun billen en borsten schudden. In drie nummers hebben ze de hele zaal op stelten. Bij het laatste nummer voor de pauze dempt het licht en doen de meisjes onder tromgeroffel, hun rokjes en topjes uit. In een woeste draai tonen ze zich aan de zaal: ze zijn naakt nu op een minuscuul zilveren stringetje en twee sterren op hun tepels na. Een fel zoeklicht schijnt op hun blote lijven en weerkaatst op het zilver van hun strings. Geraffineerd bewegen ze zo dat er lichtflitsen vanuit hun blote lijven door de zaal schieten. Ze hebben Mark als man alleen al lang gespot en verblinden hem met flashes uit hun onderbuik, lokken hem als een nachtvlinder.

Na een chaotische pauze gaat de show verder. Omdat ze nog steeds van haar stuk is door die ‘Gringo-Paolo’ loopt ze naar het balkon om even alleen te zijn. Tot haar ergernis komt er iemand achter haar aan. Ze schrikt als ze Mark herkent.
“Wat doe jij hier, vind je de show niet leuk?”
Hij lacht verlegen: “jawel, maar ik vind jou leuker en ik dacht zonet dat je me ergens van herkende. Bovendien vrees ik dat de meisjes in de show het op mij gemunt hebben en ik zoek geen betaalde liefde.”
“Echte liefde ga je bij mij ook niet vinden Gringo, ik run de tent hier.”
“Wie zegt dat ik naar liefde op zoek ben?”
“Wat doe je dan in Rio de Janeiro?”
“Ik ben op de vlucht.”
“Voor de politie?”
“Nee voor een vrouw.”

Waarom heeft ze toen doorgevraagd? Omdat hij zo op Paolo lijkt, om zijn verlegenheid, om zijn melancholieke blauwe ogen? En waarom heeft hij gepraat? Omdat ze zo aandachtig was en vertrouwd? Later weten ze het geen van beiden meer. Maar op dat balkon is het begonnen, in het warme donker. Hij heeft aarzelend verteld over Merel, over zijn vreemdgaan en over zijn vlucht op een reis zonder doel. Zij heeft vooral geluisterd maar tegen het eind van hun gesprek toch ook wat verteld. Over Paolo de vader van haar kinderen. Hoe hij na drie jaar plotseling is verdwenen, nog één postcard uit New York daarna niets meer.

De dag daarna op het strand van Copa Cabana waar ze hebben afgesproken, valt hij als een blok voor Gloria. Voor haar mooie Braziliaanse gezicht, haar amandelvormige bruine ogen. De enorme bos wilde zwarte krullen. Haar slanke lijf met grote stevige borsten en prachtige latina kont. Een vrouw om in te verdrinken. Zij laat ondanks haar achterdocht tegen mannen, meer van zichzelf zien dan ze van plan was. Misschien omdat ze hoopt via deze man, die zo op hem lijkt, meer van haar Paolo van toen, te begrijpen. Misschien omdat het haar streelt dat een man die vijf jaar jonger is zo verliefd op haar kan zijn. Maar houdt ze eigenlijk nog wel van mannen? Na Paolo heeft ze immers alleen vrouwenliefdes gehad. Ondanks al die twijfels laat ze zich meeslepen die middag op Copa Cabana. Na het strand gaan ze eten en dansen, ze zoenen ook. Hij drukt haar warme lijf tegen zich aan, zij voelt zijn erectie tegen haar buik. Maar ze slapen die nacht niet met elkaar. Dat gebeurt pas de middag daarna op haar balkon. Zij streelt zijn gespierde lijf. Neemt zijn fiere pik in haar hand en kneedt zijn ballen tot er grote druppels voorvocht naar buiten wellen. Hij streelt haar grote borsten en zuigt op haar tepels als een kind. Schuift zijn volle hand in haar bikinibroekje en voelt hoe vloeibaar ze al is. Beiden happen ze naar adem als hij zijn grote harde pik in haar drijft. Ze zijn gretig en hongerig. 

In de dagen daarna vertelt zij hem over haar leven in Rio en over de Samba Club. Hoe het daar toegaat en over de dansmeisjes die voor tweehonderd dollar met de mannen naar bed gaan.
“Dat is een hoop geld.”
“Het zijn meisjes uit de favella Mark, er moeten hele families van leven.”
“Worden ze goed behandeld?”
“Daar zorg ik voor. Dronken en nare mannen mogen niet naar boven en al het geld is voor de meisjes zelf.”
Hij aarzelt even: “En jij, doe jij het ook voor geld?”
Haar ogen schieten vuur: “Als je een Braziliaan was geweest had je nu een klap in je gezicht gekregen. Nee ‘stupido’ ik run de tent.” Maar na een tijdje: “twee keer per jaar ga ik met de eigenaar van de Samba Club een weekend naar een eiland. We zijn in een hotel en zwemmen, eten, dansen en vrijen. Ik vind het leuk en vermaak hem en in ruil daarvoor heb ik die baan in de Samba Club. Van dat loon kan ik mijn flat betalen en voor mijn kinderen zorgen.” Haar antwoord geeft hem een gevoel van machteloosheid. Ze streelt zijn wang: “dit is Brasil Mark.”

Ze helen elkaar ook. Hij heelt de ergste wonden van Paolo, door te vragen en te luisteren. Door de spanning uit haar schouders te masseren. Haar voeten te wrijven zodat ze in slaap valt. Haar prachtige huid eindeloos te strelen, haar kut te likken tot ze open is en klaar voor hem. Haar op hem te laten zitten zodat ze hem kan bereiden in haar tempo.
“Je geeft me het gevoel van een amazone,” heeft ze gezegd.
Toen heeft hij durven vragen: “Mag ik eens een keer je huur betalen of de boodschappen voor je kinderen.”
Het duurde lang voor ze antwoordde: “De boodschappen voor mijn kinderen mag maar dan wil ik dat je ze eerst ontmoet.” Dat is wat hem nog meer geruststelt in haar: die blije kinderen van zes en vier. En zij leert hem over vrijen: om minder gejaagd te zijn, zich te concentreren ook als zijn opwinding op haar top is. Dan laat ze hem opzettelijk wachten wat zijn orgasmes nog spetterender maakt.

In al dat opwindende geluk vergeet hij de tijd en opeens is het nog maar één week voor zijn vertrek. Ze heeft hem getroost en moed ingesproken: “ik ben vierendertig Mark en heb twee kinderen, jij bent negenentwintig en moet nog aan je leven beginnen. Zoek een goede vrouw en krijg kinderen met haar.”
Hij heeft gehuild de nacht voor zijn vertrek. Dat was toen.

 —————————–

Ze zit op de bank tussen de reisboeken. Eergister hebben ze een geweldig plan gemaakt: voordat zij echt zwanger zal zijn gaan ze nog een keer ver weg. Naar Nepal, Vietnam, Brasil, misschien. Na die middag reisboeken weet zij haar voorkeur wel en vertelt die als hij thuis komt.
“Lief laten we naar Brasil gaan eerst Rio de Janeiro en dan de Amazone.”
Hij doet zijn ogen vertwijfeld dicht, zucht, loopt naar het raam: “Ik ben daar al geweest, het is daar nu veel te heet, laten we ergens anders heen gaan.”
“Het valt nu met de hitte reuze mee heb ik gelezen.”
 “Maar Rio is gevaarlijk op veel plekken.”
“Dan blijven we toch in de veilige wijken.”
“Maar…”         

Waarom is hij zo ontwijkend, waarom kijkt hij haar niet aan, wat is er met zijn stem? Opeens een vreselijke fantasie, een nachtmerrie: hij heeft eerder zo geklonken, drie jaar geleden. Oh grote God als het dát maar niet is.
“Waarom kijk je me niet aan? Je houdt iets voor me achter Mark!” Ze kan de zin niet meer stoppen: “ben je vreemd gegaan?”
Hij draait zich verward om: “Nee.”
“Wat dan?”
Hij aarzelt: “Ik…, ik heb niet alles aan je verteld vorige week.”
Is het opluchting over het niet vreemd gaan of woede over zijn oneerlijkheid? Maar ze springt op hem af: “wat heb je niet verteld?”
“Een liefde.”
“Waarom niet.”
“Omdat ik haar geld heb gegeven,” zegt hij ontredderd.
“Je hebt betaald om haar te mogen neuken?? Waar?”
“In Rio.”

Ze voelt het gif uit haar tenen opkomen: “Dus daarom wil jij niet naar Rio om niet aan dat wijf herinnerd te worden. Weet je hoe dat heet iemand die het voor geld doet? Een hooker! Wat een lafaard ben je dat te verzwijgen.”
In blinde woede geeft hem een klap in zijn gezicht. Zijn lip bloedt, het kan haar niet schelen: “een hoer”! Dat woord rukt hem uit zijn verdoving, zijn gezicht vertrekt in woede. Hij haalt uit om terug te meppen. Zij houdt haar armen voor haar gezicht. Op het laatste moment houdt hij in, pakt haar polsen en duwt haar achteruit pijnlijk tegen de kast.
Met zijn gezicht tegen het hare schreeuwt hij: “jij noemt Gloria geen hoer, nooit, nooit!”

Dan komt hij tot bezinning, zakt op zijn knieën, houdt haar middel vast. In totale verbijstering ziet ze hen zo in de passpiegel. Zij met verwarde haren en gescheurde blouse, hij schokkend op zijn knieën voor haar. Hoe heeft dit zo uit de hand kunnen lopen?
“Keep your cool”, fluistert ze vooral tegen zichzelf, trekt hem overeind. “Ik wil een grote bel … witte wijn … nu”, zegt ze haperend. In shock strompelen ze naar de tafel.

Ze hebben dagen nodig om weer in evenwicht te komen, zo zijn ze geschrokken van hun uitbarsting. Eerst hebben ze elkaar in tranen beloofd om nooit, nooit meer fysiek te worden in een ruzie. Daarna hebben ze elkaars wonden gelikt. Hij heeft haar alles over Gloria verteld. Zij heeft geluisterd, begrijpt hem beter nu, is ook nieuwsgierig geworden naar haar. Maar op het eind zegt ze:
“Toch had je het moeten vertellen want over al je andere liefdes ben je eerlijk geweest en over haar niet, dat blijft zo hangen. En dan hebben we ook nog eens die afschuwelijke ruzie over haar gehad.”
Hij kijkt haar lang aan: “Als we nou eens wél naar Rio gaan, dan kan je Gloria misschien ontmoeten en zien dat ze geen bedreiging voor ons is.”
Even aarzelt ze maar zegt dan: “wat een dapper voorstel van je.”
“En wat dapper van jou als je het aanneemt.”

 ————————

Ze ziet hen staan op terras van ‘Café de Brasil’. Mark herkent ze direct aan zijn aantrekkelijke slungelige bewegingen. De vrouw naast hem in een kort donkerrood jurkje moet Merel zijn. Een maand geleden heeft Mark haar gemaild. Ik kom naar Rio en zou je graag voorstellen aan mijn geliefde.
‘Merel, Merel’ het klinkt mooi in het Braziliaans. De vijftien passen op het terras zijn genoeg om haar te taxeren. Een beetje jongensachtige, leuke vrouw, wat onzeker. De passaatwind waait de donkerblonde krullen om haar gezicht en het rode jurkje om haar slanke benen. Ze omhelst Mark en geeft Merel een hand. Die sfeer blijft hangen: met Mark vertrouwd met Merel wat ongemakkelijk. Maar als Mark zegt dat hij de volgende dag met oude vrienden wil gaan surfen nodigt ze haar toch uit.
“Zou jij het dan leuk vinden Merel om samen met mij naar het strand te gaan?”
Het spontane antwoord verbaast haar: “ja graag.”

De volgende dag op een privé strand in Copa Cabana, huren ze twee stretchers direct aan zee. Als Merel haar witte jurkje uitdoet ziet ze pas goed hoe jongensachtig haar lijf echt is. Kleine borsten een strakke buik, lange benen. Merel kijkt met snelle verlegen blikken net zo aandachtig terug. Ze praten wat over mode, het weer, het strand, de makkelijke dingen en draaien om de ‘grote’ onderwerpen heen. Het is Merel die dat doorbreekt als ze vraagt:
“Mark en jij waren erg verliefd he, toen hij in Rio was?”
Die directheid bevalt haar: “Ja, hij heel erg op mij maar andersom weet ik het niet zo zeker. Misschien was hij meer een jonge minnaar voor me.”
“Echt? Ik vind dat zo stoer dat je als vrouw een jonge minnaar neemt.”
“Maar … hij was ook meer dan dat: hij heeft me vaak getroost. De vader van mijn kinderen was nog maar één jaar daarvoor verdwenen weet je.”
Voorzichtig vertelt ze iets over Paolo en de pijn daarover. Het maakt dat Merel zich ook durft openen en zij vertelt over Marks vertrek destijds. Het is wonderlijk hoe makkelijk ze praten over die verdrietige periodes uit hun levens. Ze komen er dichter door bij elkaar.
“Waarom liegen mannen toch zo vaak Gloria?”
“Omdat ze bang zijn ons pijn te doen maar ze beseffen niet dat door te liegen ze ons nog veel meer pijn doen.”

Ze zijn een poosje stil elk in haar eigen gedachten. Tot er een venter langskomt van wie ze een grote groene kokosnoot kopen met twee rietjes. Lachend, hun gezichten vlak bij elkaar drinken ze die leeg. Omdat ze ziet dat Merel aan het verbranden is biedt ze aan haar rug en schouders te doen. Het is intiem om de sluiting van haar bovenstukje los te maken en haar rug met olie in te wrijven.
“Hé, je hebt kippenvel, is dat van de wind of van het inwrijven?”
“Van het laatste vrees ik. Mag je hier trouwens topless?”
“Zolang je niet gaat paraderen is het geen probleem, weet je ik doe gewoon met je mee.”

Als ze Merel ziet in alleen dat kleine donkerrode bikinibroekje gaat er een trekking door haar buik. Maar ze wil zich niet laten meeslepen nu en stelt voor te gaan zwemmen. Ze duiken topless in de hoge golven, houden elkaar vast om niet kopje onder te gaan. Het is sensueel Merels blote lijf af en toe tegen haar aan. Soms gaan ze toch samen ondersteboven en een van die keren voelt ze Merels handen vol op haar borsten.

Na zonsondergang gaan ze naar een strandpaviljoen, eten een vissalade en drinken ijskoude witte wijn. Dat maakt hen nog losser met elkaar. Ze praten alsof ze jaren moeten inhalen. Ze vertelt ook over de Sambaclub. Het is lastig dat aan een Europese vrouw goed uit te leggen, maar Merel veroordeelt haar gelukkig niet, is eerder begrijpend:
“Als ik een kind zou hebben en geen geld denk ik dat ik hetzelfde zou doen. Alleen agressieve, stinkende, dronken mannen dat lijkt me afschuwelijk.”
“Die kwamen er bij ons niet in: wij hadden hele goede portiers. Maar ik ben blij dat ik er weg ben en nu dat hotel mag runnen.”

Na het strandpaviljoen gaan ze door naar een swingende club vol jonge Brazilianen. Ze dansen samen, wild en uitdagend. Dan als er een slow nummer komt kan ze niet meer wachten en spreidt haar armen. Merel aarzelt geen moment komt op haar toe. Met hun armen om elkaar dansen ze, voelen elkaars lijven, ruiken elkaars geur.
“Jij houdt van vrouwen he”, fluistert ze.
“Ja, in denk van wel, maar ik heb het nooit gedurfd.”
Ze draait haar hoofd zodat ze kunnen zoenen, geeft Merel een vlinderkus. Maar dan bedenkt ze zich: “Nee! Je bent hierheen gekomen om geheimen op te klaren, niet om nieuwe te maken. Als we iets doen, doen we het met zijn drieën.”

 ——————-

Het afscheid zal ze zich altijd herinneren als goed en zonder rafelranden. En de dag en nacht ervoor als opwindend en liefdevol. Ze mogen dat weekend het zomerhuis van haar baas gebruiken in de heuvels buiten Rio met uitzicht op zee. Haar kinderen logeren bij een vriendin. Ze lunchen de eerste middag bij het zwembad onder een grote parasol. Praten over hun levens en alle plannen die ze nog hebben, over families, relaties en kinderen. Het is wonderlijk hoe de ongemakkelijke sfeer van de eerste dag is omgeslagen in deze vertrouwdheid. Komt dat omdat er geen jaloezie is? Omdat Merel het niet erg vindt als zij Mark vasthoudt. Omdat Mark niet onrustig wordt als hij haar met Merel ziet stoeien. Omdat zij weet hoe hecht Mark en Merel zijn?

Als het te warm wordt gaan ze zwemmen, topless. Merel in haar donkerrode bikini broekje zij in een kleine gele tanga. Ze stoeien als jonge honden, hun lijven glimmend in het water en de zon. Mark duikt er ook in en probeert Merel te vangen. Die ontsnapt op het nippertje door naar haar te springen en zich stevig aan haar vast te klemmen. Dan ontploft de erotische spanning die nu al dagen tussen hen hangt. Geen van beiden kunnen ze zich meer beheersen nu ze half bloot in elkaars armen hangen. Ze strelen elkaars lijven, elkaars gezichten, ze zoenen, eerst voorzichtig dan wild en verlangend. Mark kijkt opgewonden naar die twee zo totaal verschillende vrouwen die elkaar lijken te verslinden. In drie stappen is hij bij hen, doet mee. Handen strelen huid, schuiven broekjes naar beneden, bevrijden Marks gezwollen pik.
Hij klimt op de rand van het zwembad en trekt Merel op zijn schoot. Zij staand in het water ziet hen zoenen, ziet hoe hij haar kleine borsten streelt. Ze aarzelt niet: opent voorzichtig Merels benen, bijt en kust de binnenkant van haar dijen en likt haar verlangende kut. Vier handen en twee tongen bespelen dat jongensachtige lijf totdat ze knapt en sidderend komt. Met zachte geluidjes sust ze haar: “het is goed liefje, het is goed.”

Dan is het haar beurt als die twee terug in het water glijden en haar voorzichtig op een drijfmatras leggen. Mark zoent haar, zuigt op haar tepels net als toen. Merel streelt haar buik en benen, duwt langzaam haar dijen wijd en blaast over haar kutlippen en dikke clit. Begint te likken: spitse prikkelende halen afgewisseld met zachte lome strelingen.  Door de geraffineerde manier waarop die twee met haar bezig zijn houdt ze ook al niet lang stand. Maar ze komt anders: als een Samba danseres schuddend met haar hele lijf.

De twee vrouwen hun eerste dorst gelest laten Mark wachten. Met opzet, want ze weten dat wachten hem nog heter maakt. Ze genieten van zijn wellust, zijn opwinding, zijn trillende erectie.
Dan fluistert Merel: “Ik wil zien hoe je met hem speelt.” Ze aarzelt geen moment pakt zijn fiere pik, schuift zijn voorhuid naar achter en zuigt zijn eikel in haar mond, kneedt zijn ballen, hitst hem op.
Net op tijd stopt ze en hijgt: “en nu wil ik met zijn drieën.”

Ze gaan liggen op het grote badlaken, Merel in het midden, ze zoenen wild. Mark streelt hun billen, gaat dan achter Merel liggen. Zij houdt Merels gezicht vast, ziet haar pupillen groot worden als hij achterlangs in haar dringt. Tegelijkertijd bespelen zij en Merel elkaar met lenige, vlugge vingers. Ze zijn intens geconcentreerd op elkaar, willen in elkaars buurt blijven, passen daarop hun bewegingen aan. Maar dan is het niet meer te houden. Een brandingsgolf veel hoger dan die op Copla Caban tilt hen op en tolt hen rond en rond. Ze houden elkaar vast om niet te verdrinken maar vooral om te voelen dat het goed is met zijn drieën. Het lijkt minuten te duren. Dan legt de golf hen zachtjes neer.

De rest van de middag en de avond verlopen als een exotische, erotische, wilde droom waaruit ze geen van drieën wakker willen worden. Ze zwemmen, eten, drinken, strelen, zoenen en lieven. Het is al na middernacht als ze eindelijk moe en verzadigd in slaap vallen.

De volgende ochtend worden ze laat wakker. Merel ligt half in Marks en half in haar armen. De zon schijnt op haar blanke huid. Half wakker fluistert ze hun namen. Zij geeft een ochtendkus op haar neus. Bij het ontbijt zijn ze vrolijk en spreken af elkaar weer te zien als Mark en Merel terugkomen uit de Amazone. Rond de middag komt de taxi die hen naar het vliegveld zal brengen. Ze kijkt hen nog lang na: haar jonge minnaar van ooit en de mooie vrouw met wie ze, als ze vrij was geweest, een intense relatie zou zijn aangegaan. Maar ze wil dat zij gelukkig is met Mark met wie ze zo dolgraag kinderen wil. Vertederend moet dat zijn dat jongensachtige lijf met een bolle buik. Ze denkt aan haar eigen kids, verlangt naar hen.

 

Opmerking redactie: 

Merel heeft na een discussie in het forum een andere versie van dit verhaal geschreven.
Klik hier om dit verhaal te lezen.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  11 comments for “Samba Club

  1. 5 februari 2013 at 23:15

    Opwindend en ontroerend verhaal!

  2. 6 februari 2013 at 17:03

    ook al vermoedde ik de plot, het is mooi en sensueel beschreven…

  3. 7 februari 2013 at 22:22

    Heerlijk Merel! Ik hou van die warme gevoelvolle verhalen, waarin een zeldzame liefde aan bod komt, die niet jaloers en zelfzuchtig is, maar vrij en vervuld. Dat maakt me melancholiek, omdat dergelijke liefdes een zeldzaamheid lijken te zijn, althans voor mij. Soms lijk je iets te gehaast in het vertellen van je verhaal, sluipen er kleine foutjes of oneffenheden in. Maar toch: heerlijk!

  4. 8 februari 2013 at 15:32

    Een heel mooi geschreven verhaal wat ik weer met plezier las, tot ik bij het einde kwam en dacht: Is dit het? Een beetje te voorspelbaaren het einde was ook wat erg zoet, iets wat me bij de karakters ook een beetje stoort. Allemaal van die intens lieve mensen zonder een donkere kant. Jammer want zo vertel je in mijn ogen op een heel mooie manier een wat saai verhaal.

  5. 13 februari 2013 at 11:00

    Dat MerelB kan schrijven behoeft inmiddels geen betoog meer, en ook niet dat dit een schrijfster is die de moeite neemt om een verhaal een serieuze structuur te geven. In dit geval werkt dat laatste misschien in haar nadeel, want ‘Samba Club’ krijgt hierdoor iets tamelijk voorspelbaars, en dat is een beetje jammer. Overtuigend schrijven over niet-harmonieuze emoties is echt moeilijk, en in dit verhaal komen ze ook nogal gemakkelijk tot een iets te zoet happy end. Misschien dat het verhaal te dicht bij de schrijfster staat om van de mannelijke hoofdpersoon een kerel te maken die gewoon echt een scheve schaats heeft gereden? Dat zou het verhaal meer diepte geven in het conflict dat het schetst, en overtuigender dan de ‘nobele bijstand’ die ik een tikje té vond. Het zijn echter kanttekeningen bij een verhaal wat verder gewoon heel goed is, en als zodanig heb ik het ook beoordeeld.

  6. 17 februari 2013 at 11:17

    Ik vind het gewoon wel echt goed geschreben. Knap.
    Het heeft me van begin tot einde geboeid, en draait het daar niet om? proficiat.

  7. 21 februari 2013 at 14:49

    weer een mega lekker verhaal, salsa tentop, zou er graag bij zijn geweest onder de hete zon! {|= liefs prinsess

  8. 23 februari 2013 at 01:15

    Ik miste Merels gevoelens en emoties nadat (of tijdens) de seks met Gloria, vooral omdat in het verhaal blijkt dat Merels ervaring met een andere vrouw niet heel groot was en hoe jammer ze dat vindt. Ook Mark’s gevoelens bij de twee dames (want die moeten er legio zijn geweest) hadden een groter deel mogen zijn. De vrijpartij is zo een gewoon triootje, hoe ‘lief’ dan ook en dat is jammer.
    Voorspelbaar…ach…is seks dat niet vaak? Met twee vrouwen en een man in het spel, wordt het al snel een trio. Het is dan juist het verhaal eromheen en de karakters die het apart maken. Wat dat aangaat vond ik het een apart scenario.
    Verder gewoon mooi geschreven Merel

  9. 3 maart 2013 at 17:23

    Merel trakteert ons op een prachtig sfeervol verhaal helemaal zoals we haar schrijven inmiddels zo goed hebben leren kennen. Romantisch avontuurlijk en warm. Prachtig.

  10. 13 maart 2013 at 09:51

    Acht lezers gaven dit verhaal samen 14,5 sterren. Dat levert een ledenstem van twee sterren op.

  11. 2 juli 2013 at 05:26

    Heel mooi en fijn verteld. Het was heerlijk om te lezen. Bedankt

Geef een reactie