Soep met ballen

Het is vrijdagavond en het loopt al tegen half zeven. Het is dus weer zo ver. Nu het meer regelmaat wordt dan uitzondering, houd ik er rekening mee. Geen aardappelen en groenten meer die kunnen verpieteren en vlees dat kan aanbranden, maar soep met ballen die ik alleen warm hoef te houden en daarna eventueel nog brood met een omelet. Lex heeft wel liever de normale pot, maar maakt er wijselijk geen aanmerkingen meer op nadat hij daarmee eerder de sfeer duchtig had verpest.

Voor die sfeer sluit ik de gordijnen in de kamer, steek de kaarsen aan op de reeds gedekte tafel, doe het licht uit en ga naar boven om me uit te kleden. Veel tijd heb ik niet nodig. Ik gooi mijn kleren, panty’s en schoenen incluis, gewoon op bed en haal het schortje uit de kast waarin Lex mij onder deze omstandigheden het liefst ziet. Schortje is eigenlijk het juiste woord niet, het heeft meer weg van zo’n ding dat mensen in een ziekenhuis dragen, met gaten voor hoofd en armen en twee lintjes die op de rug moeten worden gestrikt, maar het is wel fleurig gebloemd en dient zijn doel: het laat mijn achterste vrij en bedekt al het andere tot halverwege mijn dijen.

Als de sleutel in de voordeur wordt omgedraaid sta ik al lang weer in de keuken, peinzend roerend in de soep. Lex geeft me een kusje in mijn nek, maar raakt me niet aan. “Dag schat, sorry dat ik wat verlaat ben…”

Zonder me om te draaien schud ik wat geërgerd mijn hoofd. “Ja, alwéér…., ga maar naar binnen, ik kom zo met de soep.”

Schuldbewust druipt hij af.

“Lekkere soep”, zegt hij even later als we tegenover elkaar aan de maaltijd zijn begonnen.

“Jaja…”, antwoord ik nukkig met een boze rimpel in mijn voorhoofd. “Je zult wel weer op krachten moeten komen… Wie was het dit keer?”

Zijn gezicht vertrekt en hij schuift ongemakkelijk op zijn stoel.

“Nou?”, houd ik aan. “Wie heb je vandaag je gunsten geschonken?”

Terwijl ik gespannen afwacht met welke naam hij nu weer op de proppen komt, trekt een vluchtige gloed over zijn wangen. “Huh… Diana, het was Diana…”

“Diana!?” Ik laat mijn lepel van verbazing in mijn bord kletteren. Goed, de meiden op de zaak heeft hij nu allemaal wel zo'n beetje gehad, maar de overgang naar familie had ik nog niet verwacht. “Diana, de vrouw van je broer!?”

Hij grinnikt schaapachtig. “Ken jij een andere Diana dan?”

Nee, ik ken geen andere Diana en natuurlijk moet het een bekende zijn! Ik schud ongelovig mijn hoofd. Diana die altijd haar mond vol heeft van normen en waarden, die iedere zondag vooraan zit in de kerk, wie de bijbelspreuken in haar zuinige mondje bestorven liggen en die onveranderd gekleed gaat in baaien rokken tot op haar enkels en vormloze blouses die geen enkele verbeelding toelaten, dié Diana! Ik had me vaak afgevraagd hoe Leo, de broer van Lex, erin was geslaagd ten minste drie keer tussen haar benen te kruipen, want dat moést toch wel, gelet op hun kroost: Christine van vier, Peter van drie en Jens van twee, allemaal snel achter elkaar verwekt conform de mores van de kerk.

Het begint te kriebelen in mijn buik. “Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?”, vraag ik behoedzaam. “Ik bedoel…” Ik kijk op de klok, het is tien over zeven. “Ik bedoel, waren Leo en de kinderen niet thuis…, moest ze niet voor het eten zorgen?”

“Een spoedvergadering van de kerkenraad”, licht Lex toe.

Het moet niet te gek worden, wel geloofwaardig blijven! Ik kijk hem onderzoekend aan. “En toen heb je haar opgewacht en verkracht?”

“Nee, nee”, schudt hij zijn hoofd. “Het was een smoesje voor Leo. We hadden afgesproken bij mij op kantoor…”

Hm, dat kán. Lex heeft zijn eigen bedrijf en op vrijdagmiddag sluit hij zelf de zaak af nadat iedereen rond vieren is vertrokken. Maar dan nog: hoe kreeg hij Diana zo gek om hem daar op te zoeken en een nummertje te maken?

Lex bespeurt mijn scepsis en trekt een grimas. “Het is natuurlijk al eerder begonnen, om precies te zijn afgelopen maandag….”

Ik kijk hem afwachtend aan. “Nou, vertel!”

En Lex vertelt:

Ik ging toch maandag bij Leo langs voor de boekhouding?

(Ja, klopt, dat herinner ik me, en ook dat Lex de andere dag terúg moest, omdat Leo er niet was. Het zijn de details die het ‘m doen, en die moeten zoveel mogelijk verifieerbaar zijn.)

Nou, ik ging langs de tuinpoort, zoals altijd. In de tuin hing wat wasgoed aan de lijn, maar daar besteedde ik toen geen aandacht aan. Ik ging via de keukendeur naar binnen, maar er was niemand, niet in de keuken en niet in de kamer…

(De keukendeur stond gewoon open, terwijl er niemand was?)

Ja, die was gewoon open. Ik vond het aanvankelijk zelf ook vreemd, maar even later hoorde ik gestommel boven en begreep ik dat er toch iemand thuis was. Omdat ik het wat gênant vond dat ik zomaar binnen was gelopen, ging ik weer naar buiten. Ik dacht: ik wacht wel in de tuin. Als ik dan beneden wat hoor, doe ik alsof ik er net aan kom. Het begon net te schemeren, maar het was goed weer dus…

(Hoe laat was dat? Een uur of negen? OK.)

Ik ging op een tuinstoel zitten wachten en onwillekeurig viel mijn oog weer op die waslijn. Sokjes en kleren van de kinderen, maar ook ondergoed, vrouwelijk ondergoed, dat moest wel van Diana zijn…

(En Christine dan?)

Vrouwelijk ondergoed, zei ik, daaronder versta ik geen ondergoed van een kleuter! Wat me opviel was dat het bepaald pikant ondergoed was, niet wat je van Diana zou verwachten….

(Wat versta je onder pikant?)

In ieder geval één wuft broekje… doorschijnend, en een beha met halve cups…. zo’n ding, weet je wel….

(Een push-beha?)

Precies! Opnieuw voelde ik me niet op mijn gemak, want nu kon Leo of Diana wel vermoeden dat ik dat had gezién als ik door de tuin was gekomen …., dus besloot ik er vandoor te gaan en aan de voordeur aan te bellen. Maar ik was nog maar halverwege het pad naar de tuinpoort toen ineens de lamp aan flitste die naast de keukendeur hangt. Als degene die dat deed ook de tuin in zou stappen, zou ik het niet meer redden en ik dook snel achter de struiken weg….

Het was Diana en ze kwam inderdaad de tuin in… Het enige wat ze aan had was een hemd, een hemd tot ver over haar knieën, maar verder niets. In het licht van de lamp zag ik het allemaal: haar borsten, haar buik en een donkere bos haar ter hoogte van haar… haar kut….

(Mijn bord is leeg, ik leg mijn lepel erin en laat mijn hand onder de tafel verdwijnen. Ga door!)

Ze liep neuriënd de tuin in en ik hield mijn hart vast, want ze naderde me tot op een meter of zo. Nu zag ik alles nog veel beter, weliswaar niet meer beschenen door de lamp, maar het was volle maan… Wat een lijf, onvoorstelbaar dat me dat nooit was opgevallen! Grote tieten…, groter dan die van jou! Maar stévig…., dat weer wél net als die van jou… En die krullenkut… Gewoonlijk hou ik niet zo van die dichtbehaarde mossels, maar haar schaamlippen waren goed zichtbaar…, alsof ze er zorgvuldig omheen geschoren had, en ze glánsden… Ik kon haar geilheid bijna ruiken….

(Hoe kon je nou weten dat ze geil was, lúl, hoe kon je dat nou wéten? Mijn vingers zijn al driftig in mijn kut bezig en dat gaat ten koste van mijn taalgebruik….)

…. Omdat ik nu ook kon hóren wat ze neuriede. Ze stond vlakbij me!

(Wat dan!?)

Het was een sinterklaasliedje…, maar de woorden waren anders. Op de wijs van ‘Daar wordt aan de deur geklopt…, zacht geklopt…, hard geklopt…’ neuriede zij:

‘O, mijn geile Ludootje, Ludootje, Ludootje, o, mijn geile Ludootje… dit is voor jou’

en daarmee haalde ze dat onderbroekje van de waslijn…

(Ludootje!? Ludo? Ludo!! Je vader!?)

Wie kon het anders zijn? Zo dacht ik er ook over!

***

Ik kom klaar, de rest kan ik zelf wel invullen.

“Dus je hebt haar gedwongen, gechanteerd?”

Lex grinnikt. “Zó’n lijf! Dat moést ik hebben, dat snap je toch wel? “Hij haalt diep adem. “Als ze zich door mijn vader laat neuken, moest het wel heel erg met haar zijn, dacht ik. Niets ten nadele van Leo…, maar die heeft nou eenmaal minder oog voor hunkerende vrouwen dan die ouwe van mij….” Hij grijnst: “Die neukte vroeger alles al wat los en vast zat en is het kennelijk nog niet verleerd…”

“De appel valt niet ver van de boom!”, concludeer ik droog.

Dat doet hem zichtbaar goed. “Vind je?” Hij lacht breed. “Nou ja, inderdaad… Ik heb haar dus gebeld, de andere dag, en haar met de feiten geconfronteerd. Ze schrok zich kapot natuurlijk, maar ze kon het moeilijk ontkennen! Toch probeerde ze de boot nog af te houden, maar toen ik de naam van Leo liet vallen en liet doorschemeren hoe close wij altijd zijn, mijn broer en ik, veranderde ze van gedachten…. En dus spraken we voor vandaag af. Eén keer, zei ik: één keer wil ik je neuken zoals je nog nooit bent geneukt, dus we nemen er de tijd voor, denk erom!

Ik sta op, neem de borden van de tafel en loop naar de keuken. Voor het aanrecht blijf ik afwachtend staan. Het duurt niet lang, het duurt nooit lang, voordat ik Lex aan hoor komen.

“Geile del!”, fluistert hij in mijn oor, terwijl hij zijn armen om me heen slaat. “Je vond het wel lékker hè, mijn verhaaltje! Zal ik je dan nu eens laten zien hoe ik Diana zou willen neuken. Hè? He!?”

Met een gesmoorde vloek stoot hij zijn vlaggenstok achterlangs naar binnen, zoals iedere keer na zijn bekentenis. En wat waar is, is waar: als hij het zo doet, overtreft hij zichzelf. Het is daarom dat ik graag meespeel. Woedend en nietsontziend naaien als besluit van zo’n etentje gaat er ook bij mij in als koek.

Hijgend en uitgeput staan we na afloop tegenover elkaar.

“Zal ik nog een omeletje bakken?”, vraag ik.

“Ligt eraan”, is zijn reactie. “Heb jij nog iets bijzonders meegemaakt deze week?”

“Niet echt”, zeg ik aarzelend.

Hij zucht. “Alweer je baas zeker?”

“Alweer mijn baas, ja.”

“Iedere dag?” Hij onderdrukt een geeuw.

“Ja”, bevestig ik. “Iedere dag.”

“In kut en kont, zoals altijd?”

“Ja, in kut en kont…”

“Nou, laten we dan maar televisie kijken.”

“OK…”

We lopen de kamer in, Lex blaast de kaarsen uit en ontsteekt het licht. “Wel jámmer”, zegt hij met spijt in zijn stem. “Wel jammer dat jij zo weinig fantasie hebt. Het is altijd hetzelfde…”

Ja, het is altijd hetzelfde, ik weet het, maar ik heb dan ook helemaal geen fantasie!

© Ankie

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Soep met ballen

  1. 14 november 2006 at 09:56

    Helemaal geen fantasie, wat een uitsmijter!

  2. 15 november 2006 at 18:48

    Mooi verhaal en erg fantasievol met een grappig, onverwacht slot.
    Waar zijn de aanhalingstekens in het begin van het verhaal? Persoonlijk vind ik de witregels een beetje overdone, maar voor de rest prachtig.

  3. 21 november 2006 at 23:55

    Verrassend.

  4. 23 november 2006 at 23:21

    Wauw… goed verhaal.

  5. 27 november 2006 at 19:10

    Een onderwerp dat vaak heel zwaar wordt, nu eens lekker luchtig neergezet.

Geef een reactie