Sportief intermezzo…

Ik ben een sportmens. Altijd al geweest. Basketbal, paardrijden, voetbal, skaten. Maar mijn grootste passie is en blijft hardlopen. Mijn vriendinnen verklaren me bijna zonder uitzondering voor gek. De waarheid is dat ze niet weten wat ze missen. Als er iets stimulerend werkt, is het wel lopen. Het eerste kwartier is altijd afzien, maar dan komt de endorfine vrij en raak je letterlijk en figuurlijk in hoger sferen. Eigenlijk is het gewoon een heel opwindende sport. Ik werk altijd naar een climax toe en aan het eind van de rit is het net alsof ik een heel lekker orgasme heb gehad. Vind je het gek dat het een verslavende bezigheid is? Als ik een keer oversla, dan vraagt mijn lichaam er gewoon om. Maar toch, zo spannend als die ene keer is het nooit meer geweest. En het mag ook nooit meer gebeuren…

Zoals gewoonlijk ren ik ook deze zondagochtend in de richting van de fietsbrug. Bovenaan de brug ga ik altijd rekken en strekken, enkels, schouders en nek losmaken. De auto's razen onder mij door, modelgezinnetjes op weg naar hun eigen zondagbezigheden. Ik stel mijn hartslagmeter in. Kijken of ik mijn record weer kan verbeteren. Innerlijk zet ik mezelf schrap. Pijn in mijn schouders, een stijve linkerknie, mijn ademhaling die maar niet in het juiste ritme wil komen. Mijn God, waar ben ik aan begonnen. Welke gek gaat op zondagochtend hardlopen, dat is toch van de zotte? Ik had me nog eens lekker moeten omdraaien, niet moeten toegeven aan die drang naar buiten te gaan, de vrijheid op te zoeken. En zo sukkel ik het eerste stuk van mijn vaste ronde door.

Vrijheid, dat is precies het gevoel dat me plotseling overvalt. Ik voel de adrenaline door mijn aderen stromen, precies op tijd komt de endorfine vrij. Dit is geluk in zijn meest pure vorm. Ik sla rechtsaf, de brug over en vervolg mijn weg onder het viaduct. Zonder nadenken loop ik richting het bos. Vandaag de grote ronde, ik voel me top. Het is doodstil, niets verstoort mijn gedachten. Ik heb dan ook niet in de gaten dat er iemand achter me loopt. Op het moment dat ik het bospaadje aan mijn rechterkant passeer word ik ruw naar de kant getrokken. Ik verlies mijn evenwicht en val tegen een verrassend gespierde borst aan. Voordat ik het op een gillen kan zetten, voel ik een hand tegen mijn mond.
“Ssst”, zegt een zachte, hese stem. “Rustig maar, ik doe je niets.”
Hij kan me nog meer vertellen, maar deze dame laat zich niet zonder slag of stoot nemen.
Ik probeer naar achteren te trappen, maar hij plant zijn voeten aan weerszijde van mijn benen en klemt me stevig vast. Vreemd genoeg ben ik niet echt bang.
“Wil je even naar me luisteren”, zegt de man. Zachtjes strijkt hij met zijn lippen langs mijn nek. Tot mijn afgrijzen windt het me vreselijk op.
“Ik ga je niet verkrachten. Ik doe niets zonder jouw toestemming. Als we vrijen, is het omdat jij het ook wilt.”
“Allemaal mooi en aardig”, sis ik tussen mijn tanden door, maar ik kan me niet herinneren dat ik je heb gevraagd me in de houtgreep te nemen.”
Ik probeer me om te draaien maar hij houdt me tegen.
“Ha, als je het zo goed met me voor hebt, dan mag ik toch zeker wel zien wie je bent?!” Ik voel mezelf weer boos worden.
“Alles op zijn tijd, Lilly”, is het rustige antwoord. “Als je me nu zou zien, dan zou je je alleen maar laten leiden door je geweten. Je kent me, meer hoef je op dit moment niet te weten.”
Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld. En dat niet alleen, mijn hele, verraderlijke lichaam reageert. Ik voel mijn tepels keihard worden. Mijn slip, toch al vochtig van het zweet, is opeens kletsnat. Koortsachtig laat ik alle mannen die ik ken de revue passeren. Wie heeft het lef een dergelijke stunt met mij uit te halen?
“Nou Lilly, wat zeg je ervan?” gaat de stem fluisterend verder. “Vertrouw je me?”
Hoe kan ik nee zeggen als die handen verleidelijk langs mijn borsten strijken. Zijn tong maakt een vochtig spoor langs de zijkant van mijn nek tot mijn oorlelletje. Plagend knabbelt hij eraan. Wat een oneerlijke strijd. Maar nee, zo makkelijk mag ik het niet opgeven. Ik doe nog een laatste poging mijn hoofd koel te houden.
“Laat je me ooit weten wie je bent?” Mijn adem komt nu met horten en stoten. Ik word bijna gek van verlangen, wil niets liever dan me overgeven aan die strelende handen. De zoete kussen, de onmiskenbare bobbel die ik in mijn onderrug voel.
“Je hebt mijn woord.”
Die stem komt me zo bekend voor. Vergeefs probeer ik er een gezicht bij te plaatsen. Maar ik kan niet meer helder denken en geef het op.
“Nou?”, vraagt hij nog eens, dringender nu.
“Voel je antwoord maar.”
Hij lacht zachtjes, een diep, sexy geluid.
Zijn hand dwaalt naar beneden, strelend, knedend en verdwijnt in mijn string.
“Hmm”, zegt hij als zijn vingers de ingang van mijn kutje bereiken. Er is geen houden meer aan, ik drijf. Plagerig tikt hij op mijn klitje dat bijna barst van onvervuld verlangen.
“Ik neem aan dat ik dat als een ja mag beschouwen?”
Ongeduldig wil ik me omdraaien, maar hij houdt me tegen.
“Even wat voorzorgsmaatregelen nemen”, zegt hij. Uit zijn zak haalt hij een blauwe, zijden shawl. Mijn hart begint sneller te kloppen. Oh God, hij gaat me blinddoeken. Voorzichtig bindt hij de shawl voor mijn ogen.
“Zit het niet te strak?”
Ik schud mijn hoofd.
“Kom, we gaan iets verder het bos in. Ik wil je helemaal voor mij alleen, zonder toeschouwers.”
Ik ben nu zo opgewonden dat ik het idee heb dat ik zweef. Gewillig laat ik me leiden naar de plek die hij voor ogen heeft.
Met zachte druk geeft hij aan dat ik moet gaan liggen.
“Ontspan je, laat het over je komen”, fluistert hij.
Het gras is verrassend zacht en warm.
Ik voel hoe hij eerst de ene, dan de andere loopschoen uittrekt. Mijn Nike-sokken worden er achteloos bij gegooid, gevolgd door mijn tight en shirt. Even later lig ik geheel naakt voor hem. Ik voel bijna hoe hij me bekijkt. Er gaat een rilling door me heen. Niet van de kou; de ochtendzon is aangenaam. Vol verwachting klopt mijn hart…Aarzelend vinden mijn vingers de rand van zijn broek. Hij pakt mijn hand. “Nog niet, laat me je verwennen.”
Met zijn tong dwingt hij mijn lippen vaneen en we vinden elkaar in een vurige, hete tongzoen die me bijna de adem beneemt. God, wat kan die man zoenen. Wie het ook is, hij heeft me beslist nooit eerder gekust. Dat had ik me echt wel herinnerd! Ik sla mijn armen om zijn nek en trek hem stevig naar me toe. Onze tongen zijn nog steeds verwikkeld in een erotisch spel. Iemand is luid aan het kreunen. Ben ik dat?
Mijn onbekende minnaar bedekt mijn gezicht met vederlichte kusjes.
“Ik wil je beminnen”, fluistert hij. “Als je eens wist hoe lang ik al naar je verlang. Wat voor kwelling het is je te zien en niet te weten hoe je voelt. Niet te weten hoe je smaakt. Niet te weten hoe het is om samen met jou het hoogtepunt te bereiken.”
“Ssst, niet praten, ik ben nu bij je. Na vandaag zul je het weten.”
Al kussend bereikt hij mijn navel. Met het puntje van zijn tong gaat hij in en uit het gaatje. Sabbelt er aan. Nooit geweten dat mijn navel zo'n erogene zone was. Lager en lager kust hij me totdat hij aan de ingang van mijn paradijsje is. Ik hou mijn adem in en wacht op de zoete verrukking van zijn tong. Die komt niet. In plaats daarvan kust hij de binnenkant van mijn dijen. Onderwijl strelen zijn handen elk plekje van mijn lichaam. Ik sta in brand, mijn zintuigen zijn tot het uiterste gespannen. Het lijkt wel alsof ik alles intenser beleef nu ik niet kan zien wat hij van plan is. Ongeduldig bied ik hem mijn kutje aan.
“Alsjeblieft, neem me”, mompel ik.
Plagend tikt hij met het uiterste puntje van zijn tong tegen mijn klitje. Het voelt alsof ik onder stroom sta. Duizend speldenknopjes martelen mijn lichaam. De veroorzaker van dit alles gaat ondertussen rustig door. Dan, opeens begint hij me met lange halen te likken. Hongerig, alsof hij na een lange vastentijd eindelijk weer wat te eten krijgt. Hij speelt met mijn klitje… blaast… sabbelt… kust… en likt weer. Hij duwt zijn tong diep in me, als was het zijn heerlijke geslacht. Mijn God, hoe is het mogelijk dat iemand me zo veel erotisch plezier kan bezorgen. Nog nooit heb ik me zo begeerlijk gevoeld als nu, op dit moment. Ik ben alle redelijkheid verloren. Denk nog maar aan één ding. En het komt. Ik kom… en kom… Ein…de…loos…

Ondanks de euforie van het moment pak ik resoluut zijn T-shirt en trek die over zijn hoofd. “Het wordt tijd dat we de rollen eens omdraaien.”
Gewillig laat hij zich achterover duwen. Met vaardige hand ontdoe ik hem van zijn sportbroek. Even later houd ik zijn kloppende trots in mijn handen. Hij kreunt zachtjes als ik hem in één keer in mijn mond neem.
Ha, plagen kan ik ook. Heel zachtjes kriebel ik het gevoelige plekje onderaan zijn balzak. Met mijn tong omcirkel ik zijn eikel, hem daarbij nauwelijks aanrakend. Mijn hete adem maakt hem gek. Grommend trekt hij me naar zich toe.
“Wat doe je me aan, kleine feeks.”
Lachend ga ik boven op hem zitten. Mijn kutje, weer helemaal alert, schreeuwt erom gevuld te worden.
Maar in plaats van hem toe te laten, rijd ik over zijn paal. Op en neer… heen en weer…onze sappen vermengen zich. Met mijn tong maak ik een vochtig spoor over zijn licht behaarde borstkas. Ik neem eerst zijn ene, dan zijn andere tepel in mijn mond. Bijt heel zachtjes en zuig totdat ze allebei keihard zijn. Ondertussen strijk ik hem met beide handen lichtjes over zijn heupen en verder over zijn billen.
“Je betovert me, kwelt me… Alsjeblieft, verlos me”, zegt hij half lachend, half kreunend. Op dat moment verlies ook ik mijn zelfbeheersing. Met één soepele beweging verwelkom ik hem in mij. Moeiteloos komen we in het zelfde ritme. Onze erotische dans wordt steeds opzwepender. Mijn 'danspartner' en ik voelen elkaar feilloos aan. De muziek zwelt aan, de trommels roffelen. Of is het slechts het ritmisch bonzen van mijn hart dat ik hoor? En dan, voor de tweede keer, voel ik de verlossing nabij. Ik schreeuw het uit van genot en voel hoe ook mijn minnaar zich ontlaadt. Zijn warme zaad vult me, mijn hongerig paradijsje drinkt het gulzig op. Tot de laatste druppel. Uitgeput blijven we in elkaars armen liggen.
“Ik moet gaan”, zeg ik tenslotte. “Normaal blijf ik niet zo lang weg.”
Hij helpt me met aankleden.
“Je slipje bewaar ik als souvenir. Ik moet toch een bewijs hebben dat het geen droom is geweest.”
We spreken af dat ik hem vijf minuten geef om weg te komen. Nog een laatste tongzoen en hij is weg. Ik voel me vreemd verlaten. Met de blauwe shawl in mijn haar geknoopt, vervolg ik mijn rondje. Zal ik werkelijk ooit te weten komen wie mijn fantastische minnaar is geweest? Elke man die ik tegenkom daarna is een verdachte. Guido, de wielrenner. Goddelijk lichaam en hij kijkt me altijd zo wellustig aan. Maar nee, die scheert altijd zijn benen én zijn borstkas en mijn minnaar had nog elk weerbarstig haartje op zijn lijf zitten. Carlo dan. We skaten regelmatig samen en het is echt een lekker ding. Strak kontje, mooi gebruinde benen. Maar Carlo en ik hebben al een keer toegegeven aan ons verlangen naar elkaar dus die kan het ook niet zijn.

Eenmaal thuis pak ik een AA-tje uit de koelkast en ga in de tuin zitten. Wat een heerlijk weer. Ik hef mijn gezicht naar de zon en voel de warme zonnestralen spelen op mijn wangen. Rechts van me zit Tom, mijn buurman, in volle overgave zijn boot te schuren. Zou hij misschien…? Ach nee, hij heeft een vrouw die hem geen moment uit het zicht laat. Plots ga ik rechtop zitten. Het moet Ron geweest zijn. Als ik hem tegenkom met de hond maakt hij altijd van die suggestieve opmerkingen. Ziet er ook niet onaardig uit. Tevreden laat ik me achterover vallen. Morgen ga ik hem ermee confronteren. Mysterie opgelost. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe mijn andere buurman aan het spitten is in zijn geliefde tuin.Hij heeft zijn T-shirt uitgetrokken. Goedkeurend kijk ik naar zijn gespierde lichaam. Hmm, hij mag er best wezen. Jammer dat hij verboden terrein is. Zou hij… Nee, wijs ik mezelf terecht. Dit is absurd. We hebben nooit méér uitgewisseld dan beleefdheden over het weer en de tuin.
“Hoi buurvrouw, lekker gelopen?” grijnst hij.
Ik hef mijn hand op en zwaai, te loom om iets te zeggen.
Buurman pakt een zakdoekje uit zijn zak en begint zijn gezicht af te deppen.
“Warm hè?”, probeert hij het gesprek weer op gang te krijgen.
Ongeïnteresseerd staar ik hem aan. Mijn vingers spelen met de blauwe shawl. Ik kan me de heerlijke vrijpartij nog moeiteloos voor de geest halen. Oh, waarom gaat de goede man niet gewoon verder met zijn tuintje, denk ik geïrriteerd. Laat mij verder dromen.
Helaas maakt buurman geen aanstalten zijn werkzaamheden voort te zetten. Strak kijkt hij me aan terwijl hij zijn witte zakdoek tergend langzaam openvouwt. Plotseling krijg ik het warm en koud tegelijk want wat hij in zijn hand houdt is alles behalve een zakdoekje. Hij ziet dat ik de boodschap heb begrepen en in zijn ogen verschijnt een plagend lichtje.
“Mooie shawl”, mompelt hij, knikkend naar het blauwe kleinood dat ik nog steeds vastgeklemd houd. Souvenir…?

© Lilly

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie