Te laat

Het appartement van José en Raymond had maar één slaapkamer, met schuifdeuren gescheiden van de woonkamer, maar de driezitsbank kon worden omgetoverd in een comfortabele slaapbank en dus was er geen enkele reden om die nacht nog 10 km naar huis te rijden, of beter: me te laten rijden, want ik had me de wijn goed laten smaken. Ze stónden erop dat ik bleef en ik vond het wel goed zo.

Het was een heerlijke avond geweest met een lekker dinertje en later een muziekje, een drankje en gezellig gebabbel. Zo hadden mijn vrienden me door de Kerstavond geholpen, die anders nogal eenzaam voor me zou zijn geweest omdat mijn verkering met Chris twee weken geleden abrupt tot een einde was gekomen, en dat na drie jaar! De ontdekking dat hij er al een paar maanden nog een ander vriendinnetje op nahield in de plaats waar hij studeerde had me eerst met ongeloof en daarna met woede vervuld. De schoft! Al die ellende had ik deze avond wat van me kunnen afzetten en ook daarom wilde ik best nog wat blijven, want ik zag als een berg op tegen de twee komende kerstdagen die ik bij mijn ouders zou doorbrengen; best gezellig altijd met de hele familie bijeen, maar de afwezigheid van Chris zou dan weer des te pijnlijker zijn…

José had het maar getroffen met haar Raymond, die uit heel ander hout gesneden was: een rustige, knappe vent met wie ze nu al twee jaar samen woonde en die de hele avond zo zorgzaam en hartelijk was geweest dat ik er bijna tranen van in mijn ogen had gekregen. Later, toen de wijn me wat soezerig in mijn hoofd had gemaakt, voelde ik echter ergens anders wat tranen lekken! O, wat erg! Het leek wel of zijn aandacht naar mate de avond vorderde steeds meer naar mij uitging en dat vond ik spannend lekker, maar José leek er niets van te merken en het kan dus ook wel verbeelding zijn geweest…

Tegen half twee was het zo ver. José geeuwde en zei tegen Raymond dat hij de slaapbank maar in orde moest brengen. Zij ging alvast naar de slaapkamer. Op de drempel draaide ze zich nog even om.
“O ja”, lachte ze, “El, ik heb helaas geen nachthemd of zo voor je. Wij slapen altijd in ons blootje!”
“O, ik ook”, flapte ik eruit en voelde me meteen kleuren, want op hetzelfde moment verdween José uit het zicht en was ik alleen met Raymond in de kamer.
“Is zo gebeurd”, grijnsde hij. “Trek je van mij niks aan.”
Wat bedoelde hij daarmee? Dat ik me alvast wel kon uitkleden? Maar zo blijven staan was ook zo raar… Ik bukte me om mijn schoenen uit te doen; dat kon in ieder geval geen kwaad, daarna mijn panty's…. Raymond keek op noch om, terwijl hij allerlei handelingen verrichtte om de bank slaapgereed te maken.
“Zo, dat is gepiept”, richtte hij zich op. “Nu nog een laken, een deken en een kussen…”
En hij beende de slaapkamer in.

God ja, er moest ook nog beddengoed komen! Ik kon nu moeilijk stoppen… Met trillende handen begon ik mijn bloesje los te knopen; gelukkig had ik een beha aan…. Toen Raymond terugkwam lag mijn bloesje al op een stoel. Hij glimlachte en knipoogde. Met een brok in mijn keel pulkte ik mijn rokje open, terwijl Raymond met zijn rug naar me toe voorover gebogen het ‘bed' opdekte. We waren gelijk klaar, hij met het bed, ik met mijn rok. Ik stond in mijn ondergoed toen hij op me afkwam.
“Welterusten liefje”, zei hij en kuste me op mijn wang.
“Welterusten”, mompelde ik verdwaasd. Even streek zijn hand over mijn blote rug, toen was hij vertrokken. Met een licht geratel gingen de schuifdeuren dicht.

Ik hapte naar adem. Die ene zachte streling over mijn rug had me bijna bedwelmd. Snel deed ik mijn beha en broekje uit en kroop rillend onder de lakens. Ik liet mijn hand tussen mijn benen glijden en voelde aan mijn natte spleet. Zou ik? Ineens klonken vanachter de schuifdeuren gedempte geluidjes die die vraag overbodig maakten. Ze gingen neuken die twee! José giechelde en ik hoorde Raymond brommen. Opgewonden stak ik twee vingers in mijn kut en kreunde zacht mee in de cadans van de liefde… Na tien minuten, een kwartier was alles weer stil en viel ik in slaap.

Hoe lang had ik geslapen? Hoe laat was het? Ik werd wakker van het geschuif van de deuren en hield mijn adem in. Iemand liep langs me heen. Wie was het? Ik lag op mijn rechterzij en door de spleetjes van mijn ogen probeerde ik dat te ontdekken, maar ik zag alleen een schim, tot de deur van de kamer openging en in de gang het licht werd aan gedaan. Het was Raymond. Ik zag zijn naakte achterkant in een flits, tot hij in de gang en daarna in de w.c. verdween. Natuurlijk, hij ging gewoon naar de w.c.!

Maar mijn hart bonsde in mijn keel en kreeg ik niet meer tot bedaren. Met mijn ogen op een spleetje geopend bleef ik doodstil liggen. Daar werd de w.c. doorgetrokken! Opnieuw verscheen de gestalte van Raymond in de deuropening en even, heel even, zag ik wat ik wilde zien: zijn penis. En wat een apparaat! Zelfs in hangende toestand leek hij me groter toe dan die van Chris in optima forma. Ik wist nu al dat ik zo meteen de hand weer aan mezelf zou slaan.

De kamerdeur werd maar half dicht gedaan en het licht bleef aan toen de schuifelende voeten van Raymond op me af kwamen. Was hij het licht vergeten? In mijn slapen begon het te kloppen toen zijn benen vlak voor mijn ogen oprezen en bleven staan. O god, wat nu? Hij zakte door zijn knieën en op nog geen tien centimeter van mijn ogen zag ik nu zijn pik deinen, niet slap meer, maar in een schokkerige toestand van groei. Ik kneep mijn tenen samen toen hij nog verder zakte, zo ver dat nu zijn hoofd in zicht begon te komen. Ik durfde niet meer te kijken en sloot mijn ogen…

Een hand daalde zacht neer op de rand van de deken en begon die terug te trekken, langzaam en voorzichtig, maar duidelijk. Ik balde mijn rechterhand onder het kussen. Hij wilde me zien, daarom had hij het licht aan gelaten! Was dit niet levensgevaarlijk? Had hij de schuifdeuren eigenlijk wel dicht gedaan? Ik wist het niet meer en wachtte inwendig kokend van geilheid af.

Mijn schouder werd ontbloot, de deken gleed verder naar beneden. Kon hij mijn tieten al zien? Ik probeerde mijn ademhaling zo goed mogelijk te reguleren en te doen alsof ik in diepe slaap was. Daar ging de deken nog lager, ja, nú kon hij ze zeker wel zien. Waar moest ik in godsnaam mijn hand laten die ik nu tussen mijn benen had zitten als hij nóg verder wilde gaan…?

Maar ineens was het afgelopen, de hand verdween en ik lag half bloot. De hand had een ander doel gevonden, merkte ik. Zijn ademhaling versnelde, werd stotender. Hij zit zich af te trekken!, schoot het door me heen. Het was krankzinnig! Wat moest ik doen? Hoe lang kon ik nog volhouden dat ik lag te slapen? Geloofde hij eigenlijk zelf wel dat ik sliep? Wat zou hij doen als ik nu plotseling mijn ogen opendeed? Zou hij me dan pakken? Zou hij dat durven? Durfde ik het? Mijn kut speelde op, dié wilde wel! Zou ik, zou ik!?

Een onderaards gegrom kondigde aan dat ik te laat was. Mijn god, hij ging komen! Te laat! Nú kon ik me moeilijk nog in het strijdperk begeven. Ik telde verslagen de snuiven door zijn neus waarmee hij elke uitstoot vergezeld liet gaan: …. drie…, vier… vijf…. en nog een nukkig nastootje. Pas nadat hij zich had opgericht en ik zijn voeten weer hoorde, durfde ik opnieuw door een kiertje van mijn ogen te kijken. Hij liep naar de deur, deed het licht in de gang uit, sloot de deur, kwam terug de woonkamer in en zonder nog naar me te kijken verdween hij in de slaapkamer….. Rátel zeiden de schuifdeuren, en dat was het.

© Elly

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “Te laat

  1. WB
    14 januari 2007 at 12:59

    Een prettig lezende schrijfstijl. Het gegeven op zich zou misschien nog wat "vochtiger" uitgewerkt kunnen worden en dan was het wat mij betreft een ***-verhaal geweest.

  2. 17 januari 2007 at 21:21

    Mooi Elly, graag meer!

  3. 25 januari 2007 at 21:19

    kort maar krachtig

  4. 25 januari 2007 at 21:51

    Mooi ingetogen geschreven

Geef een reactie