Terraskennis

“Zo spannend ben ik nog nooit gepijpt!”

Nee, het is geen citaat uit de laatste Brusselmans die ik op dit zonovergoten terras lees. De lofzang op het orale ambacht komt van het tafeltje achter me. Drie Duvels staan daar, voor evenveel jongemannen, ik schat ze iets ouder dan mezelf. Ik weet niet hoeveel ze er al ophebben, intussen zwaait één van hen de ober al opnieuw en de alcohol zorgt ervoor dat ze luid gaan praten. Me op het boek concentreren lukt nog nauwelijks, ongewild maken ze me tot luistervink.

Om zogezegd de voorbij slenterende mensen te monsteren, kijk ik zo nu en dan eens om. De drie zien er op het eerste gezicht allen even aantrekkelijk uit.

“Die anonimiteit maakt het extra spannend. Je weet niet wie met je bezig is,” zegt de blonde, die met de blauwe ogen. Knap zijn ze dan wel maar dat is het dan, denk ik. En dat ik nog wel iets ging opsteken over dat populaire speelkamertje van hen, de dark room.

“Het zijn hoeren,” oppert een van zijn twee vrienden.”Maar neen, alles is anoniem, geld komt er niet aan te pas,” weerlegt de blonde.”Ik bedoel nymfomanen,” corrigeert die andere.Vreemd, denk ik, om op die manier over boys te horen praten.

“Je steekt hem erin en ze gaan ermee aan de slag.” Ze schieten alle drie in de lach. “Het gat is juist groot genoeg.” Ja, denk ik, typisch voor anaal.”Heel wat maten weten het al. De tamtam, weet je wel.” En met mijn hoofd lichtjes gedraaid zie ik uit een ooghoek hoe hij zijn mobieltje toont. Of die uitbaters van het zwembad dan niets in de mot hebben, vraagt er ene. “Je weet hoe ze op de stad werken,” lacht de blonde.

Dus helemaal geen dark room, maar iets in het zwembad – constateer ik tot mijn grote verbazing.

“De poetsvrouw zal dat toch al gesignaleerd hebben?” probeert iemand. “Wie weet maakt ze er zelf gebruik van,” zegt de blauwogige adonis. “Brr, wie weet wat voor een oud, dik wijf het is. Haha!’

“Het voornaamste is dat ze goed pijpt, en dan fantaseer je toch gewoon dat het een ferm mokkel is.”

“Het kan dus even goed een man zijn.”

“Bah, hou op. Een man op de vrouwentoiletten?”

Op mijn studio neem ik een verkwikkende douche en installeer me met chips en wijn op de bank. Maar de beelden op TV gaan aan me voorbij. De hele tijd zindert het gesprek in mijn hoofd na. Het verschijnsel mens boeit me mateloos, als vers afgestudeerde psychologe. Ik begin zowaar te fantaseren. Denk aan die drie van daarstraks. Besef gelijk dat het niet zeker is dat ik één van hen zal treffen. Meer nog: mocht het toch zo zijn, ik zou het niet eens weten…

Ik raak als het ware verhit. Beloof mezelf dat ik er een kijkje zal nemen. En een likje… Haha, dolle meid dat ik ben. Maar opnieuw even ernstig: ik ben dol op voortplantingsorganen van mannelijke origine maar hou me voor het veilig te houden. Niet dat ik een heilige ben: ik bedoel, in bed heb ik toch al heel wat watertjes doorzwommen maar, denkend aan al die vreselijke ziekten die op de loer liggen, slikken zal ik niet.

Mijn boezemvriendin belt. Ze voelt dat ik opgewonden ben. “Afspraakje vanavond?” plaagt ze. Ze zou me voor gek verklaren.

Ik heb me in mijn bikini gehesen. Jakkes: aan de vrouwentoiletten hangt een met alcoholstift beschreven papier dat deze momenteel gesloten zijn “ter rennovatie” (sic). En dat dames voorlopig dienen gebruik te maken van de herentoiletten. Natuurlijk! Was dat niet te verwachten? Ik moet plassen. Enkele mannen aan een urinoir, iemand wast zijn handen, ik glip snel een hokje binnen. Terwijl ik de sluizen openzet zie ik tot mijn verbazing dat er rechts van me in de tussenwand een gat zit. Klein, maar genoeg om je-weet-wel door te schuiven. Van puur ontsteltenis blijf ik zitten. Om te zien ook of er wat gaat gebeuren. Spanning ten top.Verschillende buren aan mijn rechterzijde. Vrouwen, het geluid dat ze maken als ze plassen – typisch. Ook twee mannen. Maar zondermeer. Tien minuten, ik heb het getimed op mijn horloge.

Na een kwartiertje zwemmen kom ik het bad uit. Ik druip van het water. En sta nat. Het toilet waar ik was, is bezet. Ik ga in het hokje ernaast, dat andere met het gat in het tussenschot. Ik krijg nog niet eens de kans om mijn broekje af te trekken en ik zie al iets bewegen achter de opening. Een paarsgezwollen eikel komt piepen. Als een vogeltje. Parmantig duw ik mijn wijsvinger tegen het pisgaatje. Als ik me vooroverbuig tuit ik mijn lippen er zo rond, bedenk ik. Ik ga dat doen – natuurlijk ga ik dat doen, daarom zit ik hier. Ik ben zo loops als wat.

Dan schuift het hele apparaat door het gaatje, ik zie groezelig schaamhaar. Maar ik merk ook meteen dat de jongeheer niet toehoort aan een van de drie Duveldrinkers van gisteren. Hij is, eh, van iemand die hem al langer bezit…Ik zit nog steeds vol spanning, alleen is die nu ineens anders geladen. Mijn mond, plots kurkdroog. Ik krijg het benauwd. Weg, ik moet hier weg, denk ik.

Ik trek mijn bikinibroekje op en verlaat ijlings het hokje. Verderop in de gang is het een drukte van jewelste, geloop van en naar de kleedhokjes. In het gewriemel vat ik onopvallend post. Ik zie een jong tienermeisje de sanitaire ruimte binnengaan. Nog geen tien seconden later loopt een man buiten. Jézus! Hij gaat de andere richting uit, naar het zwembad. Hij heeft me niet gezien – gelukkig maar. Zo snel ik kan ren ik naar de toiletruimte en vlieg het eerste openstaande wc-hokje binnen. Net op tijd – in drie grote vlagen gulpt mijn maaginhoud in de pot.

Waren die sukkels gisteren elders gaan drinken, had ik tenminste Brusselmans kunnen uitlezen. Was dit nooit gebeurd. Zat ik nu niet met een trauma. Psychologe of niet.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Terraskennis

  1. 17 oktober 2008 at 09:28

    leuk verhaal waar zelfs al een site van is genaamt gloryhole.Waar gebeurd dus.

  2. 17 oktober 2008 at 22:58

    Al de verhalen die ik post zijn waargebeurd. Verzkeren mijn hoofdpersonages althans. ZIJ zijn de sterren- heb eerbied!

  3. 31 oktober 2008 at 22:48

    Voor de afwisseling een verhaal waarin niet geneukt of gepijpt wordt, maar dat gaat over de sores die mensen ermee hebben. Het thema is goed gekozen, maar in de uitwerking ontbreekt het wat. De actie met de boezemvriendin heeft geen verdere weerslag en de scenewisseling naar het zwembad is wel erg plotseling. Anderhalve ster.

Geef een reactie