Thuiskomen

Met een verbeten trek om de mond stormt hij de kelder in daarbij een jonge vrouw ruw aan dat zwart paardenstaartje van haar met zich meetrekkend en het meisje is naakt op de lederen halsband en pols- en enkelboeien na en naast zijn imposante verschijning komt ze met haar tenger figuurtje zo fragiel over en het moment daarop nóg breekbaarder door de brutale manier waarop hij haar op de voze matras tot knielen dwingt om haar handboeien vast te klikken aan de ringen die in de vloer verankerd zijn en dan ritst hij zijn gulp open en grabbelt hij uit zijn onderbroek een erectie waar hij met een triomferende grijns haar mondje over snokt en ze zwelgt en kokhalst even en hij begint dan het ritme aan te geven waarop hij wil dat ze hem pleziert en na een minuut of twee laat hij haar hoofd schieten en buigt zich om haar handen los te maken en haar achterover te duwen en met zijn grote hand om haar nek geklemd legt hij haar polsen vast aan muurhaken en hij komt dan overeind om zijn riem te openen en zijn broek en slip tot onder zijn kont te trekken en grijpt vervolgens haar enkels om haar benen te sperren en zich er op de knieën tussen te schuiven om dan snel zijn penis vast te nemen en te leiden naar haar kut dat hij met een korte snak binnendringt om dan met pittige kontbewegingen zijn kruis een nijdige op- en neergaande neukboogie te laten dansen terwijl intussen zijn grote, grove handen haar kleine borstjes kneden alsof ze van klei zijn en zijn wijsvinger en duim de opgerichte tepels laten rollen en knijpen wat eerst zachtjes gebeurt maar al snel niets ontziend en de kreetjes die haar keelgat ontsnappen smoort hij door zijn grote smoel op haar fijne lipjes te drukken en terwijl hij diep haar mond binnendringt tracht ze nog steeds te ontkomen aan de tongzoen maar met zijn vingers heeft hij haar kin genadeloos in de klem en tegelijk begint hij onderaan opnieuw flukse stootbewegingen te maken en zijn apparaat glijdt als niks in dat kutje dat glimt van het glijmiddel…  Glijmiddel waarbij geen tube of potje aan te pas kwam, want het is puur natuur, volledig haar sap.

Mijn kutsap dus, haha.

Hehe, door gewoon al even in het hoofd te kruipen van een denkbeeldige buitenstaander die toevallig getuige was van het voornoemde tafereel, gloei ik als duizend ton ijzererts. De ogen van de persoon in kwestie zouden geknipperd hebben, als een soort controle of ze wel zagen wat ze zagen. En dan zou hij of zij compleet verward raken en nog dieper vervuld van een vorm van onmetelijke weerzin. Huiverend van afschuw. En van walging, een zodanige reus, een echt monster, te keer te zien gaan op een zo weerloos meisje. Alsof ze een stuk speelgoed is dat enkel bestaat om hem ter wille te zijn. Je reinste horror. Erger dan de zwartste nachtmerrie. Het zou van een onbegrijpelijke onmenselijkheid getuigen als de sterveling in kwestie er niet het hart van in zou zijn. Want, en dat weten wij, hij weet niet beter.  

Haha, denk ik terwijl ik mezelf verschoon met Kleenex, dàt is het: in feite ben ik nu niets anders dan een speeltuig, maar precies zoals Hij dat ook is, in het grote spel dat we spelen. Ik zit dan wel opgesloten in een kelder maar voor hetzelfde geld liep ik nu in de zaterdagse koopjesdrukte te winkelen of zat ik op een terrasje een koffie te drinken. Maar ik zit vast, omdat Hij het verdient, om hem het diepe besef te geven dat ik zijn gewillig speeltje ben.

En ook wel een beetje omdat niemand me vandaag mag zien, daar ik eigenlijk op… afzondering ben. Haha.

***

Toen ik vanmorgen aanbelde, verontschuldigde Meester Robert zich ik weet niet hoeveel keer. Vannacht kreeg zijn moeder problemen aan het hart en zo ging er een streep door het voornemen om van de 24 uur die ik bij hem zou doorbrengen iets onvergetelijks te maken.

Het is vandaag zijn verjaardag. Enkele weken geleden had Hij, letterlijk voor me op de knieën, gevraagd of ik dan de nacht met hem wou doorbrengen.

Onze afspraken hebben we steeds op een namiddag van een werkdag. De vrijheid die mijn baan als artsenbezoeker me geeft laat me toe zoiets probleemloos in te plannen. Op die manier hoef ik me ook nooit tegenover mijn vriend Björn te verantwoorden.

Wat Hij me nu vroeg, lag uiteraard heel wat moeilijker.

Heb het uiteindelijk aan Björn zo aangebracht dat ik voor het werk op retraite moest. Op bezinningsweekend, om het groepsgevoel te versterken en anderzijds ook te brainstormen over nieuwe projecten. En dat op zo’n weekend de gsm uiteraard taboe is en ik aldus niet bereikbaar zou zijn, vond hij hoogst onaangenaam maar tegelijk begrijpelijk. Björn van zijn kant had zijn partnerloze zaterdag snel ingevuld: op dit moment helpt hij een vriend verhuizen en vanavond heeft hij een onderonsje met enkele maten van zijn oud studentenvereniging.

Ik ken Björn intussen een jaar, na nog geen twee maanden woonden we al samen. Een relatie waar ik me nog altijd gelukkig in voel. Enkel, dat éne aspect mis ik wel wat, in het bijzonder tijdens het vrijen. Enkele keren gaf hij me wel eens speels en o zo lekker billenkoek, maar daar bleef het dan ook bij. Heb het onderwerp SM een keer voorzichtig ter sprake gebracht, maar zijn botte opmerking dat zoiets niks voor klassenvrouwen is maar voor sletten, sloot dit hoofdstuk bruusk, en wat hem betreft definitief af. Tja…

En ach ja, natuurlijk heb ik geworsteld met wat je voor het gemak gewetenswroeging kunt noemen. Dat ik dingen achter zijn rug deed, hem bedroog. Ik ken mijn Meester een dik jaar langer en Hij is het ook die me liet beseffen dat het niets met vreemd gaan te maken heeft maar met de beleving van mijn totale zijn. En dat ik op die manier gelukkiger word én een betere partner voor mijn vriend.

Goed, nog even over vanmorgen. Mijn Meester diende vrij dringend naar het ziekenhuis te vertrekken en droeg me op in elk geval vanavond stipt om 18 uur terug te zijn. Maar hoe moest ik dan de hele dag overbruggen? Naar thuis gaan kon niet, want ik zat zogezegd op retraite. En bij het wat rondhangen in stad is het risico dat ik een bekende tegenkom, al evenzeer groot.

‘Je kunt altijd blijven’, zei Hij dan, ‘beneden, in je rol dan. Eenzame opsluiting – als je dat ten minste ziet zitten?’ 

Vond ik op dat moment de enige en de beste optie.

En dan informeerde hij of ik zin had in een snel én hel vluggertje. Was ik wel verwonderd over. Gezien de zorgen waarmee hij zat. Nièt dat ik er geen zin in had. In-té-gen-deel…

***

Ocharme. Zie me hier nu zitten, in deze kille, enge kelder. En toch voel ik me hier veilig en geborgen. Dat heeft niet alleen te maken met de verwarming die op volle toeren draait. Het is een warme cocon, precies omdat het Zijn kelder is.

En al is het armtierig peertje dat hier hangt amper opgewassen tegen de duisternis die hier heerst, het is in de donkerte van deze kelder dat ik het licht zag.

Mijn polsen zijn vastgelegd aan kettingen, die zowel aan mijn polsboeien als aan de muur vergrendeld zijn met een slotje. Gelukkig zijn de ketens lang genoeg om me toe te laten, als het zover is, mijn behoefte te doen op de toiletemmer die hij links van de matras geplaatst heeft. Aan de andere kant staat een dienbord met een bord met boterhammen met jam en wat beleg, een volle koffiekan en een fles water. Verder ook nog een doos Kleenex en een stapel tijdschriften. Roddelboekskes, Dag Allemaal en andere Story’s. Het lijkt wel alsof ik bij de kapper zit, haha. Zulke dingen zijn niet echt my cup of tea, dat weet Hij wel, net zoals het hem bekend is dat ik graag schrijf. De papierblok en de pen die tot mijn grote verrassing onder het stapeltje boekjes verscholen zitten, liggen daar dan ook niet zomaar. Dank U, Meester! En dat ik aan het schrijven ben geraakt, had je intussen al wel begrepen.

En ik weet niet hoe ik het heb of zo, maar al de godganse tijd sta ik zo heet als wat. Die stomende seks van daarstraks was als olie op mijn vuurzee. Correctie: in feite weet ik eigenlijk wél hoe ik het heb. Want is het niet keer op keer prijs gewoon al als ik in de auto zit, naar hem toe rijdend? Een nat plekje in mijn slipje, lekkage van pure opwinding. Alsof je zware pyrexie hebt, maar dan een inversie ervan: een aanhoudende toestand van opperste extase. Een soort koorts die ik iedereen, die eens echt op de toppen van zijn tenen wil leven, met veel liefde toewens.

Mijn gedachten dwalen af naar zijn moeder. Nee, ik ken het mens van haar noch pluim maar ik heb wel het ontzettende genoegen omgang te hebben met haar zoon. Ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat ze er bovenop komt. Wat, en zeker op de gezegende leeftijd die ze intussen heeft, niet zo vanzelfsprekend is.

En dan, plots, is er die opwelling van angst en paniek. Stel dat hem onderweg wat overkomt? Mijn gsm ligt boven, de kelder hier beneden is hermetisch afgesloten, de keldergaten dichtgemetseld, verse lucht stroomt door een doordacht buizensysteem uit het plafond naar binnen. En boven, in het halletje onder de trap naar de verdieping, staat een kapstok en niets laat vermoeden dat de wand een schuifdeur is die vernuftig de trap naar de kelder verbergt. Indien hij in coma ligt, of erger… – wanneer zal men mij dan vinden? En als dat gebeurt, zie ik al krantenkoppen opdoemen als ‘Politie bevrijdt naakte jonge vrouw uit kelder van oude pervert’ en men zou het zonder twijfel ten onrechte linken aan andere, soortgelijke gevallen die in essentie niets met volwassen BDSM-beleving te maken hebben. En dan doel ik op die dieptragische en ultramisdadige gruwelfeiten die bij iedereen nog vers in het geheugen liggen. Hoe foutief de zaken ook worden weergegeven, de befaamde bal zou aan het rollen gaan en niet meer te stoppen zijn. Hoe geknakt zou ik, en Hij er wel niet uitkomen…? Maar, herpak ik me dan, positief denken, meid! Ik por mezelf aan: concentreer je op wat anders nu! Stante pede!

Mijn blik zuigt zich vast op de kettingen die her en der als linten uit het plafond komen. Stillevens in een slagerij, op sluitingsdag.

Tegen de muur steunt een ijzeren kader. Een traliewerk, onderdeel van de slavenkooi die hij in het tuinatelier element per element aan het lassen is. Als de kooi af was geweest, zat ik er nu wellicht in, als lustdiertje.

Ineens kom ik tot het besef dat mijn hand daar beneden intussen weer lekker bezig is, onopgemerkt haast. Hoe mijn vingers mijn kittelaar beroeren en af en toe eentje ongegeneerd tussen mijn schaamlippen glipt. Ik zak wat onderuit, sprei mijn dijen en ga nu met duim en wijsvinger mijn opgezwollen klitje strelen, terwijl ik mijn midden- en ringvinger diep in mijn kutje duw, mmmm, lekker, met mijn vrije hand mijn tietjes knedend, en mijn stijve tepels, mmm ik sta weer zo hitsig als ik weet niet wat en even vraag ik me af of dit wel mag, of ik mijn lust niet opsparen moet tot vanavond maar ik laat deze denkpiste voor wat ie is eenvoudigweg omdat ik er nu nood aan heb, ik wil nú vingeren en vanavond ga ik er beslist opnieuw staan, geile donder die ik ben en ik weet ik ben een stout meisje dat door en door verdorven is en oeioei mijn Meester moest me nu eens bezig zien en het is maar goed dat er nergens een cam staat opgesteld en dan valt me te binnen dat Hij me geen onthouding heeft bevolen en wat mijn van verlangen uitpuilende oogjes dan wèl zien, dààr boven op de hoekkast tussen de zweepjes, klemmetjes, houten batjes en andere SM-spulletjes is die imposante vleeskleurige kunstpenis die er parmantig staat te staan, uitdagend verleidend want het ding wil overduidelijk in mijn kutje terwijl mijn kutje dat zo graag wil… maar ik weet dat de kettingen waaraan ik lig te kort zijn om bij de dildo te geraken terwijl de zachtste én de liefste dynamiet die je je voor kunt stellen in mijn onderbuik ligt te ontsteken en ik begin te kreunen, zachtjes maar al snel met meer volume, zonder me nog in te houden, voor wat wel, ahum, humm, mmm, hmm hmmhhoooooohhjjjaaààà en over het toppunt gekomen gloeit heel mijn lijf heerlijk na en het deken over me trekkend word ik vervolgens gegrepen door een grote hand die me de andere wereld intrekt genaamd Slaap.

***

Ik weet niet hoe lang ik gedut heb. Ach, doet er ook niet toe, hier, in deze tijdloze kerker.

In feite, bedenk ik, beleef ik dankzij zijn stuwend en beschermend charisma de beleving van mijn puurste fantasieën. Geheime fantasmen, en nee, ze hebben in de verste verte niets te maken met de mannen in het wit die ik dagelijks ontmoet. Wel met de… verkrachtingsfantasietjes, die ik overigens al als jong meisje had. Straf he. Maar laat me duidelijk zijn: écht verkracht worden is iets wat ik nooit zou willen meemaken, bespaar me (en iedereen) daar in hemelsnaam van. In dit geval heb ik de touwtjes in handen, ken ik mijn aanrander van wie ik weet dat hij het ook maar ‘speelt’, bepaal ik mee het scenario en kan ik elk moment, door een afgesproken code, het spel laten stopzetten. We spelen het, maar op zo’n manier dat ik er volledig in opga. Het bewustzijn dat het maar om een spel gaat op momenten van volle extase achter me latend…

Als slavin ben ik eigenlijk… meester van de situatie, hoe contradictorisch het ook mag klinken, en is Hij, mijn Meester, Meester in het… slaafs dienen van mijn verlangen naar onderworpenheid. Is dat niet mooi omschreven? Applaus voor slavin Leentje. En een beurt van de Meester, hehe.

Goh ja, we hebben, op zijn verzoek, eens geëxperimenteerd met het daadwerkelijk omdraaien van de rollen: ik dominant en Hij, nou ja, je weet wel. Nou, die switch was een compleet fiasco, ik vond mezelf en het hele gedoe zo potsierlijk als wat. Ik ben een geboren slavin en die laat je niet even in een handomdraai meesteres worden. Zo werkt dat niet, in elk geval toch niet bij mij.

Goed twee jaar geleden klikte ik Meester Robert eerder toevalligerwijze aan op de chat. Boeiende gesprekken, die al snel leerden dat we op dezelfde golflengte zaten. En dan nodigde Hij me uit voor een kennismakingsbezoekje. ‘Een keuring’ zoals Hij dat noemde. Een vreemd woord vond ik dat, net alsof ik een soort van koe was…

Die eerste keer bij hem thuis staat me nu nog zo voor de geest. Hoe we allebei van streek waren. Hij door mijn tengere lolitaverschijning. Nochtans beschreef ik tijdens onze lange internetbabbels duidelijk mijn kleine gestalte en tenger figuurtje. Gaf ik zelfs de cupmaat van mijn borstjes, al praat ik daar niet zo graag over daar ik weet dat de meeste mannen op zijn minst een B verkiezen. Tevens mailde ik hem foto’s. Maar toch, verward door het kindvrouwtje dat tegenover hem in de zetel zat, vertrouwde Hij het zaakje voor geen moer. Zo erg zelfs, vertelde Hij me later, dat Hij vermoedde dat ik er op uitgestuurd was om dingen uit te lokken, dat ik undercover werkte. Nadat hij me gevraagd, geëist had mijn identiteitskaart te tonen en zwart op wit zag dat ik wel degelijk 23 was, viel er een pak van zijn schouders. Erg vleiend vond ik het allemaal niet. Want geloof me, voor mij is het allesbehalve een lolletje om steeds weer voor een goedgelovige snottebel gehouden te worden. Als het bakvisje dat niet weer waar de klepel hangt.

Maar ach, intussen ben ik zulke reacties al wel gewoon. Ik krijg ze in mijn job vaker dan me lief is. Dat je ze ziet afvragen van wat dat ‘jong dingske’ in godsnaam in hun kabinet komt doen. Zoals ik intussen ook ervaren heb dat de look die ik nu eenmaal heb zo zijn voordelen heeft. Het zorgt, samen met mijn vlotte commerciële en goed medisch onderlegde babbel, er voor dat ik in geen tijd zaken geregeld krijg. Viva de bonuscommissie!

Even nog over die eerste ontmoeting. Ik van mijn kant had het ook moeilijk. Met alle respect voor hem, maar Meester Robert is niet bepaald iemand die je fysiek aantrekkelijk kunt noemen. Kan ik dat wel aan, vroeg ik me af. Ik stond op het punt om de handdoek in de ring te gooien.

Maar al snel wist Hij me te integreren en charmeren als een bijzonder innemend, joviaal, en ja, lief ook, begrijpend en knap man. Knap van inborst dan. En mijn ziel met de toppen van zijn vingers betastend, wist Hij mijn ware ik te openen.

Het leeftijdsverschil? We vertonen ons niet in het openbaar en ik praat er met niemand over, dus who cares? Ik bedoel maar, ik hoef me tegenover niets of niemand te verantwoorden. Het feit dat Hij in ouderdom wel mijn grootvader had kunnen zijn, ervaar ik eerder als een voordeel. Ik denk dat ik me nooit zo intens en diep zou kunnen geven aan iemand met nog maar de helft aan levenservaring.

Ik zie hem overigens eerder als een vaderfiguur. Waar ook niks verkeerd mee is, zeker als je weet dat ik de mijne nooit gekend heb. Papa verongelukte toen ik twee was. En meer woorden dan dat ze langs geen kanten het etiket vervangvader verdienden maak ik niet vuil aan de drie stiefvaders die ik heb zien passeren.

***

Zie me hier nu op de grond, op de matras liggen schrijven in mijn kelder. Enfin, ‘mijn’… Het zou te veel eer zijn om te stellen dat deze kelder er exclusief voor mij is. Nee hoor. Mijn Meester heeft die in feite ingericht om (bij voorkeur jonge) mannen te ontvangen die in een sessie hun onderdanigheid willen beleven. Het bedienen van de slaven op hun wenken doet Hij tegen een kleine vergoeding. Een hoognodige bijverdienste want met zijn karig loontje als halftijds klusjesman aan de unief springt Hij niet ver.

Hij woont en leeft wat je eufemistisch bescheiden noemt, wat niet weg neemt dat hij me naar de grootste rijkdom leidde: die in me zelf.

Zijn omgang met mannen is, naar eigen zeggen, anders. Daar kan hij meteen de zweep erop leggen. Bij mij heeft Hij een voorspel nodig, in de vorm van een lang voorbereidend gesprek met een drankje, alvorens beiden in onze rol te stappen. Onze babbels zijn doorgaans erg persoonlijk en intiem, voor niemand anders ben ik zo een open boek.

Hij vertrouwde me eens toe dat Hij, ondanks zijn bi-geaardheid bij de behandelingen van mannen zelden of nooit zelf een orgasme had, daar waar het bij mij steeds een schitterend feest is dat Hij altijd zo lang mogelijk probeert uit te stellen. Lief toch, niet? En dat Hij in zijn leven al heel wat watertjes doorzwommen heeft (daar twijfel ik niet aan), maar dat alles in feite maar klein bier was, vergeleken met de zaadlozingen die ik hem weet te bezorgen. Glunder glunder, een dijk van een compliment, maar wel eentje waar niet mee uit te pakken valt bij vrienden of familie. Haha!

Ik kan ze me nog zo voor de geest halen, de eerste keren dat Hij me vastbond en blinddoekte, me voorzichtig spankte en in de tepels kneep, er om de haverklap aan toevoegend dat ik een seintje moest geven als ik vond dat het te ver ging. Vertrouwen had ik meteen in hem, aan wederzijds respect ook geen gebrek.

Behalve in het onderdanig zijn ervaar ik ook enorme opwinding bij het ondergaan van zeg maar de meer brutalere vorm van seks. Wat aanvankelijk een beetje botste met zijn subtielere stijl. Het was echt op mijn aandringen dat Hij, en dan nog stapsgewijze, overging tot de eh, meer hardere aanpak. Waardoor ik nog dieper opging in mijn rol, hoewel ik over dat laatste mijn twijfels heb. Ik zou het eerder het blootleggen van dat weggeborgen stukje ik willen noemen. De manier waarop ik, vastgeketend zijnde, me zo intens vrijer voel. Hoe ik, onder de goorste vernederingen en de ruwste behandelingen, dichter tot mezelf kom.

Natuurlijk heeft Hij ook zo zijn wensen, die Hij allesbehalve opdringt, maar fijnzinnig aangeeft en die ik, zo goed Hij voor me is, als subje moeilijk kan weigeren. Ook al omdat het besef er is dat de aparte relatie die we hebben enkel maar kan bestaan en overleven bij de gratie van nemen en geven.

De korte rokjes die Hij voor me kocht, om maar iets te noemen. Het windt hem op als ik me als maagdelijk maar ongehoorzaam kostschoolmeisje aan hem presenteer. Het Golden Shower-gebeuren, en anaal: ook op dat vlak was ik nog maagd. Of dan nu, zijn wens om me bij zijn verjaardag een dag en een nacht lang bij hem te hebben.

Hij zou ons lang samenzijn volproppen met verrassingen. Liet me verstaan dat ik niet met de vrees moest zitten dat ik in de kelder diende te overnachten. Er was naast hem in bed een plaatsje voor mij gereserveerd. Even helemaal los van het SM-spel, gewoon als een vriendin van hem. Met, en hoe zei Hij dat ook weer, ruimte en plaats voor tederheid en een doodgewone knuffel, omdat, en dit jaar verjaart hij maar eenmalig, ‘zoiets voor één keer toch wel eens mocht.’ Enfin ja, op voorwaarde dat ik dat allemaal wel zag zitten, zei Hij dan, met die grote donkere ogen van hem die nu echter vol twijfels zaten. Nou, wie ben ik in godsnaam om hem zoiets, na alles wat Hij aan aandacht en energie in me geïnvesteerd heeft, te weigeren. Bovendien vond ik niet enkel de manier waarop Hij aangaf dat Hij met mij ‘gewoon’ eens naar bed wou gaan zo verrassend schuchter en poeslief, ik ervaarde het tegelijk als een… grote eer. Op één voornemen heb ik me alvast als een pitbull vastgebeten, met name dat ik lief voor hem ga zijn – héél lief. Hij verdient het, punt.

Over verrassingen gesproken: Hij heeft ook al laten doorschemeren dat er vanavond gasten komen. Niet voor zichzelf maar speciaal voor mij. Kijk er al naar uit…

Het is intussen al bijna twee maand geleden dat ik me diende te onderwerpen aan een bevriende Meesteres en twee slaven van haar ter wille moest zijn. Oh Jezus Maria, wat nu, dacht ik toen Hij me bij het binnenkomen die opdracht gaf. Ze zaten al in de kelder te wachten, ik vroeg me af wat dat wel niet ging geven. En of ik zoiets überhaupt wel aankon….

Die aankondiging sloeg wel in, ja. Maar als een donderslag bij heldere hemel? Nee, dat ook weer niet. Ik had bij mijn Meester al verscheidene keren over mijn fantasie gepraat waarin ik als een, ja, lustobject, door verscheidene mannen tegelijk zou geconsumeerd worden. Het enthousiasme (of liever, het gebrek daaraan) droop zo van hem af als ik het erover had. Des te groter was mijn verbazing dat Hij in die richting dan tóch iets geregeld had.

Als een meute losgeslagen honden gingen de slaven op me te keer, vol lust, ik was gedegradeerd tot het laagste, tot slavin van de slaven, een vernedering – oh jawel, maar eentje die goed voelde en die, nog voor ze me bestegen en hun geslachten in me duwden, me deed tintelen van genot, het was mijn maidentrip, de allereerste keer dat ik het plezier diende van twee mannen, een stukje fantasie dat ik enkel maar in het echt kon beleven onder de supervisie van mijn Meester – anders zou ik het nooit gedurfd hebben, zijn aanwezigheid zorgde ervoor dat ik me veilig voelde en me voluit kon concentreren op hun penetrerende penissen en vooral, op de hemelse geneugte die als een wilde bergstroom over mijn oevers klotste en ze namen me uitvoerig in mijn regulier neukgaatje, mmm, spietsten me oooooh in mijn aarsje en propten mmmmwwwrsssmmmh hun worst in mijn mond, genoeg om de strengste winter mee door te komen oh ah mmmm aahhhhhh en die namiddag bleek nog maar eens dat het geluidsdicht zijn van de kelder geen overbodige luxe is, want niemand op straat hoefde te horen hoe ik het uitschreeuwde – niet zozeer van de pijn maar van scheurende wellust die de dubbele penetraties bij me opwekte, niet uit één vuurpijl maar uit een opeenvolging van knetterende projectielen bleek mijn zinvermaak te zijn geschakeerd, orgasme na orgasme, het ene al wat intensiever dan het andere en daar waar ik als een clusterbom bleef exploderen, toonden de mannen die me neukten zich dermate goed afgericht door hun Meesteres dat ze beiden pas hun orgasme bereikten op het moment dat ze daartoe het bevel kregen, een gemeend chapeau voor de twee heren, hoe ze ook weer mogen heten, en op het eind van de helse rit die ze maakten in het neukpaleis waarin ze me herschiepen kwam ik eruit als de koningin die zich verrijkt had met hun gul geschoten proteïnen die in slierten van me afdroop en hen platzak achterliet en het was een zo óntzettend afmattende ervaring, maar dan wel één van het soort uitputting dat, vermoed ik, een beetje te vergelijken valt met de toestand van euforie waarin iemand zich bevindt na het beëindigen van zijn eerste marathon, en ik was fier, omdat ik mijn eigen grenzen nog maar eens verlegd had om zo één van de lekkerste neukbeurten uit mijn leven te ondergaan, fier ook de slavin te zijn van een Meester die je ingehouden zag glunderen, trots op mijn ontloken talent tegelijk twee mannen te kunnen bevredigen, trots de ongekroonde prinses te zijn van de romantiek van het bestierd worden, me door en door vrouw voelend, een échte vrouw, de eerste keer in mijn leven.

Goh, die Meesteres was een ander verhaal. Door haar ben ik mijn Meester nog meer gaan bewonderen. Zij gaf me de hele tijd het gevoel dat ze echt, maar dan ook gemeend op me neerkeek. Mijn Meester zei me achteraf dat zij het moeilijk had met het feit dat ik zo mooi ben. Nou zeg, vergeef me voor deze onvergefelijke fout, beste Meesteres – kan ik er wat aan doen? Droeg ik daarom de verantwoordelijkheid en de gevolgen van Uw gefrustreerd zijn? Sorry dat ik leef!

Een taaie tante hoor, een goed in het vlees zittende madame van pakweg 40 jaar en te trots om toe te geven dat ik haar op een bepaalde manier zeker wel beviel. Hoe deskundig ze het ook voor de mannelijke toeschouwers wist te camoufleren (en met succes, leerde ik achteraf uit de woorden van mijn Meester) ik zag, voelde en smaakte haar door mijn flitsende tong opgewekt orgasme. Dat daarbij niet alleen mijn Meester maar ook de twee geknielde slaven, haar als schoothondjes of vrome misdienaartjes flankerend, zaten toe te kijken gaf het op zijn minst een speciaal cachet.

De cunnilingus die ik diende te bedrijven bij de Meesteres was overigens mijn allereerste en tot nog toe enige lesbische ervaring. Ik leerde eruit dat we allemaal mysteries zijn en dat het ontbrekende element dat mijn puzzel compleet maakt toch nog altijd het mannelijk geslachtsdeel is en blijft.

Ik ben geen pot. Kutjes zijn potjes en lullen de dekseltjes die erop passen. Zo simpel is dat.

***

Plots staat mijn Meester naast me. Me zachtjes porrend. Ik was blijkbaar opnieuw in slaap gevallen, had de deur niet eens horen opengaan.

‘Meisje, gaat het?’ hoor ik hem vragen.

Ik kom van diep, van heel diep, uit een of andere bizarre droom.

‘Hoe is het met Uw moeder?’ vraag ik, nog dronken van slaap.

‘Vrij stabiel. Mijn zus waakt nu bij haar.’

Waken? Ligt ze dan op….? Ik wil nog iets zeggen maar krijg daartoe de kans niet.

‘Boven zit jouw bezoek al vol ongeduld te wachten. Ben je er klaar voor?’

Het is alsof ik een emmer ijskoud water over mijn kop gekiept krijg. In een klap ben ik klaarwakker.

‘Nee!’ zeg ik, snel rechtkomend. Ik zeg dat ik graag nog vlug zou willen douchen daar ik geur naar de slaap, het zweet en ik weet niet wat nog niet allemaal.

‘Leentje, je aroma is overheerlijk, ik zweer het je. Je ruikt naturel, gewoon opwindend, mannen zijn daar dol op. Vertrouw me nu maar.’

Hij maakt de lange kettingen los en ketent mijn armen aan de muur.

‘Ja, sorry he, maar het verloopt ook niet allemaal zoals ik het in mijn hoofd had’, zegt hij als hij mijn boeien controleert. ‘Ik breng ze meteen naar beneden, je bent een fantastisch meisje, je kan het! Ga nu terug in je rol, ok?’

Ik vraag dan of ik zo onbeschaamd mag zijn te vragen wie ze zijn, het bezoek.

‘Zal je wel zien, slavin. En stop dat ongehoord astrand gedrag van je. Je kent de regels: enkel je mondje openen om te antwoorden als je wat gevraagd wordt. En om hun lullen af te zuigen.’

Maar dan, voor hij terug naar boven gaat, vertrouwt hij me snel toe dat het gaat om een vriend van hem en daar een jongere kennis van. De eerste geen SM-beoefenaar maar wel erg dominant, de laatste een twintiger die hij hier al eens in de kelder had voor een spanksessie.

‘Een knapperd, je zult zo wel zien. En hij heeft gezegd dat hij wil neuken als de beesten, dus hou je al maar vast.’

***

Mijn Meester is terug. Hij is vergezeld door een kaalhoofdige man, een vijftiger, die bijna even struis is.

‘Heren, hier ligt ze dan, het slavinnetje’, zegt mijn Meester, met galmende stem, ‘het sletje dat de hele avond ter uwer beschikking zal zijn en dat-’

Hij maakt zijn zin niet af, onderbroken door de derde man achter hen, ik had hem nog niet eens opgemerkt, die iets roept – ‘Anneleen!’ dat riep hij! en ik ben als versteend, kijk vol ongeloof naar die persoon, dan naar mijn Meester en weer naar die figuur achteraan en opnieuw naar Meester Robert, die ik nu haast uit zijn rol zie vallen, met open, stomverbaasde mond kijkend, zijn hoofd zenuwachtig draaiend van de man achter zich naar mij en weer terug, en de paniek die op het punt staat bij hem uit te breken stelt me gerust al vloekt het totaal met het beeld van de rots in de branding dat ik van hem heb maar het vertelt me ten minste dat dit geen duivels complot is noch een doorstoken kaart laat staan een laffe steek in de rug en ik denk dat het met die bedenking was dat ik het volgende ogenblik in katzwijn viel.

***

Laat me toegeven, en intussen zijn we nu een kleine week verder, dat het gespannen heeft, oh ja. Tegelijk heeft het aangetoond dat Björn en ik volwassen mensen zijn die problemen diepgravend kunnen uitpraten. Met als resultaat dat we – en ja, we, hij óók dus  – voorgenomen hebben geen dingen meer achter elkaars rug te doen. In plaats daarvan spelen we vanaf nu open kaart, laten we elkaar voortaan een stuk vrijheid én gunt hij mijn wekelijkse date.

Per slot van rekening is Meester Robert ook voor hem geen onbekende en kon hij niet ontkennen dat ik op dat vlak in goede handen ben.

Als koppel zijn we er sterker uitgekomen. In die mate zelfs dat we gisteren de knoop doorhakten en besloten dat ik vanaf nu van de pil ga. Want ja, het moederinstinct is de jongste tijd steeds nadrukkelijker zijn neus tegen mijn venstertje aan het duwen. De bedrijvigheid die ik op dat vlak in mijn vriendinnenkring ontwaar, heeft mijn hormonenactiviteit wellicht nog aangewakkerd.

Björn en ik zijn er al een paar maanden over het denken en we vonden dit nu de ideale nieuwe start van onze relatie. Björn wil dolgraag een gezinnetje. En ik hem als vader van mijn kinderen. Een meisje of een jongen, maakt niet uit. We zien wel, zolang de baby maar gezond is.

En al zijn we bijlange zo ver nog niet – eerst nog in positie geraken – maar ik weet nu al met zekerheid aan wie ik het peterschap ga voorstellen. Ik zie het als een symbolische titel, als de grootste eer die je de man kan geven die me herboren liet worden. En zo wordt Hij tegelijk een stukje van ons gezin. En aan de familie stellen we Robert toch gewoon voor als de oudere huisvriend die Björn ooit eens in de kroeg heeft leren kennen – ik zeg maar wat.

Als Björn écht van me houdt, zie ik het nog niet gebeuren dat hij er een probleem van maakt.

En oh ja, voor ik het vergeet: Zijn moeder heeft intussen de intensieve mogen verlaten!

Daarstraks, in de badkamer, stond ik mezelf te bekijken in de spiegel. Ik zag een jonge vrouw die er vooral gelukkig uitzag. Ze knipoogde naar haar spiegelbeeld. Omdat zij, en ik, nu pas het gevoel hebben eindelijk thuis te zijn gekomen. Thuis bij onszelf.

Geluk dat ook veruitwendigd werd door iets wat zich verstopte, met name haar hand die zacht aan het strelen was in het kruisje van haar broekje.

Naschrift: het laatste gedeelte, vanaf het moment dat Hij me wakker maakt, is geen pennenvrucht uit de kelder maar heb ik op niveau geschreven. Met name drie hoog, op onze flat en knus aan mijn werktafel. En met liefde, liefde voor Björn, voor mijn Meester. Met liefde én dank ook voor het leven. Omdat het een zo groot feest is.

Vriendelijke groet, Anneleen.

© giel

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie