Thuiskomst

Zoals zo vaak laat thuis, na een autorit van een half etmaal, 3 uur 's nachts. De natte straten van de stad, spiegelend in het licht van de straatlantaarns. Gapend draait hij het contactsleuteltje om, de sonore brom van de motor sterft weg in de stilte van de nacht. Het voelt bijna eenzaam, het vertrouwenwekkende geluid was tenslotte de hele dag zijn metgezel. Het knerpende grind vermijdend loopt hij langs de zijgevel en ontsluit de monumentale voordeur. Het huis reeds donker, de kachel laag, de kamers koud. Zijn geliefde had zich op de bovenverdieping teruggetrokken, in de winter steevast wonend in het enorme bed, pontificaal midden in de slaapkamer geplaatst. De ooit van een overleden oudoom geërfde “matrimoniale” – of eigenlijk famigliale – was zo groot, ze hadden de tussenstijlen van het kozijn moeten doorzagen om het gevaarte de slaapkamer in te krijgen. De bootreis van Schiermonnikoog naar het vasteland, het bed weggestopt tussen de stukgoederen en lege oliedrums van de rederij, had het eikenhout gek genoeg zonder enige schade overleefd. In deze kamer, in dit bed, hadden alle gebeurtenissen van belang in zijn leven plaatsgevonden. Hier had hij haar, na een zorgvuldige en hoofse verleiding, uiteindelijk veroverd. Hier hadden ze de bonen in de glazen pot gestopt, voor elke keer neuken in het eerste jaar dat ze elkaar kenden één; na dat ene eerste jaar draaide het spel om en kostte elke keer vrijen een boon – ze waren nu 10 jaar samen en de pot was nog niet leeg. Hier waren hun kinderen verwekt en geboren, op één na – die ene keer lag hij dronken en alleen in het bed, terwijl zijn vriendin in nageboorteroes suf gedrogeerd de ic-verpleegster zijn naam toeriep.

Nu, op de tast de trap bestijgend, gedachteloos de krakende tree vermijdend, hoort hij geluid uit de kamer komen. Na de trap nog de gang door, alles onverlicht – een goed 19e eeuws stucplafond behoeft niet van die obligate plafonnières, zo vond zijn vriendin – en dan nog de twee deuren door naar de voormalige salon. Haar op afstand reeds horend, merkt hij vermoeid op dat ze normaliter nooit zo luidruchtig is. Er ontsnapt hem een kuch. Op enkele passen afstand van de slaapkamerdeur verstomt het feestelijke rumoer in de kamer en wordt het stil. Met de deurklink in zijn hand neemt hij enige ogenblikken later het onverwachte tafereel in zich op: twéé vrouwen in het familiebed, de als altijd ongesorteerde lakens- en dekenschaos tot over hun borsten opgetrokken, hun beider handen nog om de randen geklemd, hun ogen groot van angst alsof hij een inbreker is die een leeg huis dacht aan te treffen.

Het lijken wel zusjes, zo eendrachtig hun houding en gebaar. Een schoolmeisjestweeling met grote schrikogen, hun hoofden identiek in het hoofdkussen gedrukt. Uiteindelijk maakt zijn vriendin zich los uit de bevroren scène en meldt geschrokken maar blij te zijn met zijn terugkeer. “Jezus mina David, ik dacht dat je een inbreker was.” Hij zou toch nog via Keulen rijden, en daar een hotel nemen?

Ze komt iets omhoog en haar lippen ontmoeten zijn voorovergebogen gezicht. “Evengoed fijn dat je er weer bent, had je nog gegeten?” Nog voordat hij over de files, ongelukken, gesloten wegrestaurants en benzinepompkoffie kan beginnen, vervolgt ze met een blik naar opzij: “Dit is Ises, je kent haar nog wel van vorig jaar, dat feest in Verona? Ze logeert hier al een paar dagen…. dat vind je toch niet erg?” Gapend schudt hij zijn hoofd, hetgeen Ises zwijgend als een blijkbaar goedmoedige begroeting aanvaardt. Hij kende Ises wel, maar vaag. Het was geen desinteresse in wat zijn vriendin deed, integendeel – hij had gewoon te vaak, teveel werk aan zijn hoofd dat hij nooit kon weigeren of terzijde leggen. Ises was hem vorig jaar wel opgevallen, met hem en Barbara de enige Nederlanders op een verder geheel Italiaans bruilofsfeest, en wist dat ze naar Nederland zou komen, zoveel had hij nog wel meegekregen van Ises' e-mailtjes die zijn vriendin met smaak voorlas, bij voorkeur onder het eten als ze elkaars dag bespraken en eindelijk tijd voor elkaar hadden. Hij vond eigenlijk nooit wat erg, gewend als hij is aan verrassingen. Ises mag blijven natuurlijk.

Als hij afwezig de trap afloopt om toch nog wat te eten te zoeken beneden, vraagt hij zich pas af waarom ze eigenlijk bij elkaar in het grote bed lagen. De logeerkamer was ernaast en beide kinderkamers waren leeg, allebei de kleintjes bij zijn zus op vakantie op Schier, tot hij ze volgende week weer zou gaan ophalen. Angst voor inbrekers misschien, gezien zijn nachtelijke entree niet geheel ondenkbeeldig? Een uitgedroogd stuk stokbrood met salami kauwend, een geopende fles wijn in de hand die paraat stond op de met restanten van een feestelijk etentje overladen tafel, denkt hij meer aan de idioot late en lange autorit dan aan Ises' verblijf hier in dit huis.

Een hete douche later is hij alles vergeten en verlangt hij slechts naar zijn bed. Zich afdrogend in de half afgebouwde badkamer, die gepland was in de voormalige dienstbodekamer, ziet hij op de vloer tussen de zakken cement twee paar grijswitte voetsporen van de deur naar het bad trippelen, als yetisporen door de vuile sneeuw van cementzand. Diezelfde sporen vertonen een oponthoud bij de wastafel, en met stijgende interesse beziet hij hoe de manshoge passpiegel ernaast met vier grijswitte cementhanden is beetgepakt en verplaatst. Ises handen waren vast de grote handafdrukken, Barbara's handen kon hij met gemak omvatten zo klein waren ze.

Met omgeslagen handdoek door het donkere en koude huis lopend, de warmte van de douche snel verliezend in de koude tocht van de gang, ziet hij bovengekomen toch licht onder de deur van de logeerkamerdeur schijnen. Binnengekomen blijkt Barbara weer aan haar eigen kant van het bed te liggen, opkijkend naar hem. “Kom, je hebt het koud…” Zwijgend laat hij zich zakken, eindelijk thuis, in deze warme slaapkamer. De slaap komt bijna sneller dan haar nachtkus die hij nog half beantwoordt.

Als hij wakker schrikt is het misschien een paar uur later. Het is nog donker maar een fractie lichter door de naderende ochtend. Snel sluit hij zijn ogen weer. Als hij zijn arm slaapdronken en routineus om Barbara heen slaat valt de slaap alweer over hem heen – toch reageert er iets in hem. Hij laat zijn ogen gesloten maar zijn hand verkent het omsloten lichaam voorzichtig. Ze reageert niet op zijn voelen, langzaam begint er iets te woelen in zijn brein. Waarom voelt het zo anders opeens… Nog bewuster tast zijn hand het lichaam dichtbij hem af: heup, arm, schouder… Haar haar voelt anders. Haar nek omvattend, zijn vingers op de basis van haar schedel en achter haar oren, voelt hij een stille reactie, een korte beweging onder zijn hand. Hij droomt niet, nee. Langzaam als zijn slaperige geest functioneert, zijn lichaam reageert onwillekeurig direct, zoals altijd eigenlijk als hij Barbara's lijf voelt. Een aangename warmte in zijn buik begint zich te verspreiden. Zijn huid verstrakt, zijn geslacht komt langzaam tot leven. Op het moment dat hij zijn lichaam iets in haar richting wil verplaatsen, zijn hand nog rustend in haar nek, voelt hij een andere hand stil van achter over zijn wang en lippen glijden, zijn mond bedekkend. Ditmaal een hem bekende hand, een bekende geur om hem heen als haar mond zich bij zijn vrije oor nestelt.

“Stil David, stil… niets zeggen… het is goed zo…” Hij voelt hoe ze, al fluisterend, haar lichaam tegen het zijne drukt. Hij zwijgt maar ontwaakt stilaan door zijn gedachten, die hun eigen loop nemen. Barbara verklaart ongevraagd, minder stil dan net, schijnbaar over hem heen zich ook tot Ises richtend: “Het is toch zo ongezellig, ineens alleen in zo'n koud logeerbed – hier is het fijn en warm, je lag toch te slapen…” Haar hand verlaat zijn mond en reist via zijn nog om dat andere lijf geslagen arm naar Ises' lichaam, langzaam haar schouder en zij strelend, af en toe zijn eigen arm rakend. Eerder stil van verwondering dan uit verlegenheid, voelt hij hoe het lichaam voor hem langzaam tot leven komt, reageert op de aanhoudende verkenning van Barbara's hand. “Misschien was ze wel wakker maar gewoon verlegen” denkt hij verward, Ises' kleinste beweging voelend aan zijn arm. Met een loom “Hee, ik word verwend…” geeft ze blijk van haar wakker zijn. Hij heeft nog altijd zijn initiële beweging in haar richting niet afgemaakt, maar nu, zijn vriendin tegen zijn rug en billen voelend, over hem heen naar Ises reikend, voltooit hij aarzelend zijn ingezette nadering. Nog geen decimeter later ontmoet zijn lijf het hare, ze had zich al half op haar rug gedraaid, haar heupen raken zijn dijen en aarzelend geslacht, zijn arm glijdt door de beweging van hals naar borst.

Uiteindelijk is het de ademhaling van Barbara die het zetje geeft, of toch Ises' gemurmel zo dicht bij hem, zodanig dat zijn opwinding hevig opflakkert en zijn slaap als mist in de zon verdrijft. Handen ontmoeten handen, een borst verheft zich onder zijn vingers, een andere, meer vertrouwde borst voelt hij vol en rond tegen zijn zij drukken. Als zijn opwinding groeit en hij zijn hand over Ises' buik laat glijden, glad en warm, ontmoet hij daar de reeds bezige vingers met de hem bekende ring, Ises'dijen spreidend en vochtig hem deelgenoot makend van de vorm van haar onderbuik, venusheuvel, de hete vallei, volle lippen, samen voelend hoe de zilte overvloed opwelt onder hun vingers. Evenzo voelt hij tastend een iets grotere hand zijn dij opklimmen en tastend zijn strakgetrokken scrotum en erectie strelen, voorzichtig maar schaamteloos nieuwsgierig, naar zijn hardheid, de vorm, de zwaarte. Stemmen melodieus en zacht opklinkend in het donker, woorden onverstaanbaar maar de klank als een aanmoedigend lied tot meer.

Als David zich later opricht ziet hij in het weinige licht precies genoeg om zijn ogen volledig en genotvol de kost te geven: Zijn vriendin op haar knieën over Ises heengebogen, het hoofd diep begraven tussen haar dijen, een hand op Ises' mond, de ander haar borsten strelend, omvattend, alle spieren gespannen, haar houding geconcentreerd. Hij voelt Ises' ogen op zich gericht, een glinstering in het donker, ze kijkt naar hem, ze wil hem bij zich. Stil kruipt hij nader, aarzelt even het schouwspel te verstoren, maar zodra hij haar stille wenk heeft begrepen, spreidt hij zijn knieën naast haar hoofd en biedt haar zijn kloppende penis. Ze kreunt zachtjes door Barbara's liefkozingen, onbeschrijfelijk geil de schoonheid van de aanblik van barbara's mond op Ises' kut, zijn vriendin die Ises' volle borsten omvat, geheven tepels streelt, haar handen onder Ises' billen schuift als deze vol genot haar natte geslacht omhoog drukt, opwerkend tegen deze strelende tong, eisende lippen, drinkende mond, niet ophoudend maar aanhoudend meer willend, nemend, onderzoekend. Haar gekreun, haar gejaagde ademhaling tegen zijn harde geslacht, hem likkend maar de top nog niet bereikend. Nu ook gedreven buigt hij zich voorover en verandert de hoek die zijn lichaam met het hare maakt, voelt hoe haar mond zich als vanzelf om zijn penis sluit, warm en diep, hem aarzelend doch doelbewust nemend, ook al is hij het die omzichtig de ideale zuigerbeweging maakt, haar mond in en uit, haar lippen strak om zijn eikel voelend, haar tanden als stille wakers, tijdelijk toegang verlenend, teder en langzaam haar mooie mond neukend.

Hoe onwerkelijk dit genot, deze twee vrouwen te zien, de overgave, de liefdevolle genotvolle strelingen, Ises' zachte lippen om zijn hardheid voelend, Ises' lichaam bewegend, Barbara's borsten tegen Ises' dijen, haar lange haren als een waterval over Ises' ronde buik spoelend.

Dan is het plots genoeg, en rollen draaien om. Hij weet zich voor altijd te herinneren hoe het voelt als je door vier handen op je rug wordt gedwongen, hoe Ises Barbara's geslacht al strelend bij het zijne brengt, met vrije hand in stelling gebracht, hun beider lichamen onder Ises' regie verbindend, leidend en controlerend. Haar hand tussen hun lichamen in, als een ring om zijn erectie, de knokkels een extra streling voor Barbara's natte geslacht. Hoe goed te zien in het weinige licht, zijn lul die zilververlicht, nat en torenend in en uit zijn vriendin glijdt, haar harde borsten in zijn handen, haar ritme dwingender en doelgerichter, haar heupen meer en meer zwaar schuivend en draaiend, als vastgepind aan zijn lichaam. Ises' zorgzame handen, overal aanwezig, Barbara's billen omhelzend, strelend, zijn dijen verder spreidend; Ises' lippen over zijn buik, het glinsterend vocht van Barbara volgend tot de bron, hun lichamen kussend daar waar ze in elkaar versmolten zijn. Haar tong een slakkenspoor makend over dijen en billen, Barbara's vallei van stuitje tot anus likkend en kussend, Barbara vooroverduwend om met haar tong tussen hun beider lichamen in te komen, cirkelsporen trekkend om zijn trillende penis, precies daar waar hij in haar verzonken zit. Barbara's zo vertrouwde, onontkoombare orgasme, drijvend over zijn heupen en buik, na lang vooroverschokken en schuiven plots als een komma achterover gekromd, haar lijf sidderend van genot.

Plots weer Ises… uren later? Haar gezicht nog nat van Barbara's orgasme, over zijn nu weldadig achterover liggende vriendin heen, Ises op handen en knieën, hun monden kussend en tongen strelend, hun haren hopeloos verward, hun borsten zacht botsend, wiegend op zijn ritme. Ises' benen spreidend, haar billen met zijn handen omvattend, het vocht langs haar dijen, voorzichtig onwrikbaar bij haar binnendringend, langzaam omlaag neukend, tegen haar opwaarts terugstotende heupen in, het genot om te zien… hoe zijn penis tussen haar hartvormige billen verdwijnt, het zo andere geslacht te voelen, sensatie, ronder, ovaler, natter…? Geen denkvermogen meer over voor vergelijkingen, als hij harder neukend Ises geil en lustvol over zijn vriendin ziet schuiven, handen van onbekende eigenares tussen benen ziet sluipen en de schaamlippen die hij splijt nog wijder voor zijn hardheid openen, nog meer verwelkomen, de schacht van zijn lul omvattend, zijn ballen wegend, de roze parel cirkelend liefkozen. Een andere hand die het eigen geslacht wrijft, het ritme volgend van hen tweëen. Handen die tasten, raken, glijden, cirkelen, omvatten, vingeren, neuken, duwen, trillen.

Hoe Ises uiteindelijk snikkend, bijna huilend op zijn vriendin neerzakt, lippen stukbijtend, haar heupen trillend en draaiend, hem zo diep mogelijk omvattend, daarmee David over de afgrond duwend, het bodemloze ravijn in, gewichtsloos diep in haar eindigend, als een vulkaan, eruptie tot in haar keel vanuit zijn ruggegraat, hersenpan, tenen, vingertoppen, glad, zaad, geil, kwijl, ogen, tranen, tranen.

Wakker. Zon. Frisse lucht, geur, van vochtig gras. Laat. Niemand? Hij kijkt slaperig naar het plafond, om zich heen, sluit zijn ogen weer. Hij voelt zijn lichaam ontwaken. Zijn bekken rauwgeschuurd, zijn armen en benen loom, zijn huid warm. Langzaam dringen wat geluiden tot hem door. Stemmen, klanken?
Talmend staat hij op, loopt naar het openstaande raam, ontmoet de zon op zijn lijf, langs de lichtjes bewegende gordijnen naar binnen schijnend. Aan het licht wennend, ziet hij schuin onder zich twee figuren in de tuin. Etensborden, glazen, brood en beleg; de resten van een ontbijt. Ze luieren in hetzelfde zonlicht, dun gekleed, ivoren benen omringd door groen. De kleine drinkt uit een mok, de iets grotere zit met haar rug naar hem toe, de krant lezend. Barbara ontwaart hem tussen de gordijnen, naakt in het helle zonlicht, aan haar lippen ontsnapt een brede glimlach. Het wordt een schitterende dag.

© Zee

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  1 comment for “Thuiskomst

  1. 13 september 2010 at 23:34

    Pure poëzie, deze in wonderschone taal gevangen dans van drie lichamen, een orgasme als muziek! Zo moet de liefde worden bedreven, zo ontstijgt erotiek aan het vooroordeel zonde te zijn.

Geef een reactie