TV en jij

Waarom word jij toch geil met televisie aan? 
Nee, ’t hoeft niet zappend, ’s avonds laat te komen; 
Zelfs Sesamstraat kan me versteld doen staan, 
Als Bert en Ernie ’t bloed in jou doen stromen, 
Jouw hand dat doet, mijn adem wordt benomen. 
Ik laat je, wat verbijsterd, maar begaan. 
En dan, op jouw wens feilloos klaargekomen, 
Lach ik om jou en mij, en trek m’n broek weer aan. 

Wat met geen ander kan, dat kan ik wel met jou; 
Snap dan waarom ik me heb weggegeven, 
Jij zomaar geeft wat hij niet geven zou. 
Hoe wij een start van atletiek beleven: 
Gespannen lijven, ’t kontje reeds geheven… 
Hormonen, doping? God, je lust me rauw. 
Bij ’t startschot komt jouw lijf net zo tot leven; 
De finish wacht ons vaak dan veel te gauw. 

De crimi is een ander avontuur; 
De dreiging – steek of schot – prikkelt je zinnen; 
Bij ’t hulpeloos gehijg in huis of schuur 
knoop je me los, de oorlog gaat beginnen: 
Een zoete strijd van vurige vriendinnen. 
Die wilde waanzin, hij kent rust nog duur. 
Jouw dolkstoot dringt ge-olied bij me binnen; 
We branden in een hemels hellevuur. 

En laatst dan… een bevalling op TV. 
Zelfs barensweeën brachten ’t bij je boven. 
Zij hijgde, kreunde, en jij deed maar mee. 
Ik staarde naar je, wou het niet geloven; 
Probeerde nog… 

En wat deed je toen? Wat lachte je gemeen en lief: “dacht je nou echt dat…? 
Terwijl ik zuchtte van opluchting sloeg je een arm om me heen; we 
keken zwijgend, tot het eind. Je keek me aan met vochtige ogen. “Mooi 
hè,” zei je. 

Muriël

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie