Vriendinnen

Het beloofde een stralende dag te worden. De zon was al vroeg door de dunne gordijnen gaan spelen, maar toen hadden we ons nog een keer omgedraaid. We waren vannacht pas laat gearriveerd en hadden alle tijd van de wereld. Inmiddels liep het tegen half elf en lonkte een strakblauwe lucht door de openstaande ramen. We hadden een luchtig ontbijtje genuttigd en hingen wat op de bank met een kop koffie, onze vrouwen Joke en Agnes in nachthemdje plus duster, Lex en ik in een kamerjas. Niemand leek nog echt zin te hebben om zich te gaan douchen. Op de tafel lag een kaart van de omgeving die we vandaag eens zouden gaan verkennen.

Het chalet in Mayens de Riddes (Zwitserland) was royaal en van alle gemakken voorzien: een zeer ruime woonkamer met open keuken, open haard en luxueuze badkamer annex toilet op de begane grond, boven maar liefst drie slaapkamers en nog een badkamer. Gelukkig maar, want toen Agnes en ik het een halfjaar geleden boekten hadden we er geen flauw idee van dat we niet met zijn tweetjes, maar met zijn viertjes naar het kanton Wallis zouden afreizen. Allebei een week weg uit de stress van onze jachtige baan, dat leek ons wel wat, en toen Lex en Joke dat ook wel zagen zitten, was het snel gepiept, maar daaraan was wel wat vooraf gegaan. In februari kénden we ze niet eens, nou ja: de dames kenden elkaar wel, maar dat was ook meer dan tien jaar geleden.

Op die gedenkwaardige avond in maart stonden ze ineens voor de deur. Surprise! Joke en Agnes waren in hetzelfde dorp opgegroeid en tot en met de middelbare school hartsvriendinnen geweest. Kort daarop al waren ze elkaar uit het zicht verloren, omdat Joke voor een jaar naar Australië was vertrokken en daar, voor zover Agnes wist, niet meer van was teruggekomen. Het bleek iets anders te zijn: Joke was na drie jaar wel teruggekeerd, maar toen ergens in het noorden van het land verzeild geraakt, waar ze Lex had ontmoet en met hem getrouwd was. “Maar nu lieve schat”, jubelde ze: “Geloof het of niet: we zijn verhuisd en wonen op nog geen vijf minuten lopen van jullie vandaan!”

Ze hadden heel wat bij te praten, die meiden, en Lex en ik raakten in gesprek over andere dingen. We bleken nogal wat gemeen te hebben: we deelden de liefde voor dezelfde voetbalclub, hadden allebei een hartstocht voor schaken en, het allerbelangrijkste, we lágen elkaar. De bezoekjes over en weer werden talrijker en we konden het allemaal zo goed met elkaar vinden, dat, toen het geplande weekje in Zwitserland ter sprake kwam, iedereen enthousiast reageerde op Joke's verzuchting: “Goh, dat zou ik ook wel willen!”

En nu zaten we dus hier een beetje te dubben wat te doen.

Agnes geeuwde: “We zullen in ieder geval eerst moeten douchen…” Ze stond op, leek even te weifelen en stapte toen op de badkamer af die aan de open keuken grensde. “Ik denk dat ik deze maar neem”, mompelde ze. Ze opende de deur en draaide zich om: “Iemand zin om mee te gaan?”, vroeg ze. “Dan gaat het wat sneller…”

Iemand, dat klonk nogal onbestemd, maar het kon natuurlijk alleen voor mij bedoeld zijn. Ik had echter nog een volle mok koffie voor me staan en maakte een afwerend gebaar. “Nee, ik ga straks wel…”

En toen gebeurde er iets wat Lex en mij deed opveren alsof we door een bij gestoken waren. “Nou, dan ga ik wel mee!”, zei Joke onbevangen. “OK Agnes?”

“Natuurlijk!”, lachte die.

Lex en ik keken glazig toe hoe Joke zich bij Agnes voegde. De meiden zwaaiden nog even naar ons – uitdagend of spottend? -, verdwenen in de badkamer en draaiden met een ferme klik het slot erop.

“Zo, die is dicht”, constateerde Lex droog.

In de boxer onder mijn ochtendjas was de oorlog uitgebroken. “Zeg dat wel”, grinnikte ik schaapachtig.

Als op commando draaiden we onze hoofden weer naar de gesloten deur toen duidelijk hoorbaar de douchekraan begon te spuiten, gepaard gaande met enig gegiechel van onze vrouwen, dat echter al snel weer verstomde.

Lex schraapte zijn keel. “Als ze nou maar niet denken dat wij óók samen onder de douche gaan”, grijnsde hij.

Het beeld dat hij daarmee opriep was zo grotesk dat ik de kop koffie die ik net ter hand had genomen snel weer moest neerzetten om onstuimig morsen te voorkomen. “Asjeblieft zeg!”, zei ik geschrokken. “Ik moet er niet aan denken!”

We moesten er allebei om lachen, maar het klonk net iets te schel om natuurlijk te zijn.

“Ach, zij zijn het natuurlijk gewend”, sprak Lex daarna. “Dat scheelt…”

“Zou je denken?”, vroeg ik behoedzaam.

“Natuurlijk: samen op school,  samen gymmen, samen op de hockeyvereniging…”

“O ja…”

Het viel weer even stil en hoewel we geen van tweeën meer naar de badkamerdeur keken, twijfelde ik er niet aan dat ook hij zijn oren wagenwijd open had staan voor geluiden áchter die deur.

Lex sloeg zijn benen over elkaar. Had hij ook een stijve? Dat moest haast wel. Ik wendde gegeneerd mijn hoofd af.

“Ik moet wel zeggen”, klonk zijn stem weer. “Ik moet wel zeggen dat Joke helemaal is opgebloeid sinds ze weer met Agnes omgaat…”

Ik knikte. “Ja, Agnes is er ook erg blij mee…”

Lex knipoogde. “Ook in bed bedoel ik…”

Er zat een vervelend hoestje in mijn keel dat er nu een beetje raspend uit kwam. “O ja?”

“Nou en of!” Lex leunde wat voorover. “Heb jij daar niks van gemerkt?”

Ik had over ons seksleven nooit te klagen gehad, maar nu hij het zei: Agnes was de laatste tijd wel erg hitsig, vooral als we een avondje met onze vrienden hadden doorgebracht. Maar wat wilde hij daarmee nou zeggen? Ik keek opnieuw schichtig naar de badkamerdeur en voelde me warm worden in mijn nek.

“Wie weet!”, grijnsde Lex die mijn blik had gevolgd. “Maar zou jij dat erg vinden?”

Het was nog nooit bij me opgekomen en ik keek hem schaapachtig aan. “Nee…, ik denk het niet”, kwam het er toen hortend uit.

“Dat zou ik ook denken”, knikte Lex tevreden. “Twee zulke mooie vrouwen, wie zou ze dat misgunnen?”

Er kwam een visioen bij me boven dat ik snel moest onderdrukken, om te voorkomen dat mijn pik het heft in eigen hand zou nemen, maar dat dreigde alsnog te mislukken toen Lex er losjes op liet volgen: “Het is alleen jammer dat wij er niet bij mogen zijn, wat jij?”

“Godallemachtig”, kreunde ik. “Als dát zou kunnen!”

Lex zuchtte. “Ja jongen…, zoiets is maar weinig mannen gegeven…” Hij richtte zijn blik naar boven. “Stel je voor…: twee van zulke meiden, vier borsten, vier billen… en niet te vergeten twee…” Hij gaf me een vette knipoog.

Ik likte mijn koortsige lippen.

Lex liet opnieuw een diepe zucht horen. “Ze zouden ons moeten vastbinden, denk je niet? Tenminste, zou jij je kunnen beheersen als ze zo met elkaar bezig waren?”

“Misschien…., maar misschien zouden ze dat ook wel niet erg vinden”, opperde ik met een stem zo schor als van een kraai.

“Hoezo?” Lex leunde belangstellend voorover.

“Nou ja…., ze zijn toch ook hetero?”

“O zo!”Zijn blik lichtte op. “Ja, daar heb je gelijk in maat, inderdaad! Maar ja…” Zijn blik verstrakte weer. “We weten natuurlijk helemaal niet óf het zo is. Misschien staan ze inderdaad alleen maar gewoon te douchen…”

Ik wilde echter niet te snel uit mijn droomwereld worden gerukt. “Daar doen ze dan anders wel verdomd lang over”, wierp ik tegen.

“Ja, maar dan nog…” Lex schudde peinzend zijn hoofd. “Vrouwen kunnen jaloers zijn…”

Deze ommekeer verbijsterde me. “Hoezo? Wat bedoel je daarmee?”

Lex keek me aan. “Begrijp je dat echt niet?”

“Nee!”

Nou…” Hij vouwde zijn handen samen en legde zijn kin op de toppen van zijn wijsvingers. “Stel dat het allemaal zou gaan zoals wij zouden willen. Dus dat zij eerst op de lesbische toer gaan waar wij bij zijn…”

“Ja…?”

“En dat ze dan ook wel in zijn voor een robbertje hatseklats…”

“Ja…?'

“Wie zou jij dan het liefste willen neuken?”

Mijn mond viel open.

“Nou?”, hield hij aan. “En doe niet zo verdomd schijnheilig asjeblieft!”

“Ja maar…”

“Niks ja maar. Ik zou Agnes kiezen en jij?”

“Ja…. Joke”, gaf ik schoorvoetend toe.

“Nou dan!” Lex haalde zijn schouders op. “Dat is normaal, iedere vent kiest voor iets nieuws. En wij kunnen dat hebben, toch?”

Ik zág mijn bloeddoorlopen stuiter al in de verrukkelijke Joke verdwijnen en knikte geestdriftig: “Absoluut!”

“Precies!” Lex lachte. “Maar hoe dat met vrouwen is, weet je nooit”, legde hij uit. “Die kunnen jaloers zijn en dat is jammer… Niets ten nadele van Joke hoor”, voegde hij er haastig aan toe, “want die is dat niet…”

“Agnes ook niet!”, wierp ik ingegeven door mijn onstuitbare drift tegen.

“O nee?”, vroeg Lex gretig. “Dus je wilt zeggen dat die….” Hij maakte een onbesuisd armgebaar naar de badkamerdeur en stootte daarbij twee koffiekopjes én de koffiepot om, die met veel lawaai op de stenen plavuizen aan gruzelementen vielen.

“Godverdomme!”, vloekte hij nijdig: “Dat heb ik weer!”

We vlogen allebei omhoog en staarden onbeholpen naar de ravage. En op hetzelfde moment ging het slot van de badkamerdeur met een klik open. We hoorden het allebei en draaiden ons meteen om. De deur ging open en Jokes hoofd kwam naar buiten. “Joehoe! Lex!”, riep ze. “We hebben geen badhanddoeken hier, stom! Kun je die even brengen?” En hups, daar ging de deur weer dicht, maar zonder de klik van het slot dit keer.

“Nou dat weer!”, mopperde Lex. “Je zou toch denken… Nou ja, vrouwen…” Hij liep hoofdschuddend de trap op naar boven, terwijl ik op mijn knieën zonk om de overblijfselen van de kopjes en de kan te vergaren, net zo in scherven als onze dromen…

Maar toen Lex weer de trap afkwam en met twee grote badhanddoeken over zijn arm naar de badkamerdeur liep, keek ik toch nieuwsgierig even om. Lex klopte netjes op de deur en nu was het verdomme Agnes die haar hoofd om de deur stak. Die was natuurlijk óók naakt en ik vroeg me stil vloekend af of Lex zo méér van haar kon zien. Nou, die vraag werd snel beantwoord! Agnes' hoofd verdween, Lex deed de deur verder open en stapte naar binnen! Naar binnen verdomme! Ik zat op mijn knieën als aan de grond genageld. What the hell!

En toen begonnen de raderen langzaam te draaien. Wat had die smiecht mij eigenlijk zitten uithoren! Tot en met mijn bekentenis dat ik er – ja absoluut! – wel tegen kon dat hij Agnes zou pakken als ik Joke maar kreeg. En al die scherven op de grond! Door dat geraas waren de dames er natuurlijk op attent gemaakt dat de kust veilig was!

Zou het, zou het!? Zou het dát zijn? Ik stond wankelend op en zocht even steun aan de tafel. Daarna rechtte ik mijn rug en liep naar de badkamerdeur. En wat nu? Volgens mij was hij niet op slot, maar toch…. Ik schraapte mijn keel en klopte.

“Ja, kom maar binnen, hij is open!”, riep Joke….

© King

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Vriendinnen

  1. WB
    30 april 2008 at 08:32

    'k Was helemaal schor toen ik dit verhaal gelezen had. Prima!

  2. 30 april 2008 at 12:56

    Hier krijg ik dus natte… voetjes van. Kings fantasie is grenzeloos…

  3. 30 april 2008 at 13:20

    En dan beweren ze nog dat humor en erotiek niet samengaan! Geestige en prikkelende zedenschets van een klassieke mannenfantasie. Heel goed gedaan.

  4. 30 april 2008 at 20:40

    Ik weet niet waarom, maar ik moet bij dit verhaal heel erg aan Micky's 'plattelandsleven' denken. Misschien is het de suggestie die in beide verhalen wordt gewekt. Beide verhalen bevinden zich trouwens op topniveau, dus niet getreurd.
    Een half puntje aftrek voor het open einde. Ik kan niet slapen als ik niet weet hoe het verdergaat namelijk
    2,5*

  5. 1 mei 2008 at 14:10

    Schitterend verhaal, en mooi gedoseerd verteld. En niet iedereen zal daar hetzelfde over denken, maar ik vond het net op tijd gestopt.

Geef een reactie